منابع و ماخذ پایان نامه مواد غذایی، دی اکسید کربن، فیزیولوژی

دانلود پایان نامه ارشد

به سدیم در برگ
بررسی نتایج مقایسه میانگین اثرات تیمارهای میکوریزا، ژنوتیپ و کلرید سدیم بر نسبت پتاسیم به سدیم در برگ دانهالهای بادام و زردآلو (جدول 54-4) نشان داد بیشترین نسبت پتاسیم به سدیم برگ در دانهالهای زردآلو تلخ دارای همزیستی میکوریزایی و کلرید سدیم 75 میلیمولار بود (22/4 برابر) که با این نسبت در دانهال بادام شیرین دارای همزیستی میکوریزایی و بدون کلرید سدیم (65/3 برابر) و دانهالهای زردآلو تلخ دارای همزیستی میکوریزایی و کلرید سدیم 150 میلیمولار تفاوت معنیداری نداشت (55/3 برابر) ولی به طور معنیداری بیشتر از پتاسیم به سدیم برگ در سایر تیمارها بود. کمترین نسبت پتاسیم به سدیم برگ در دانهالهای زردآلو تلخ بدون همزیستی میکوریزایی و کلرید سدیم 75 میلیمولار بود (22/1 برابر) که با این نسبت در دانهالهای بادام تلخ بدون همزیستی میکوریزایی و کلرید سدیم 75 و 150 میلیمولار (به ترتیب 74/1، 72/1، 33/1 برابر)، و بادام تلخ دارای همزیستی میکوریزایی و کلرید سدیم صفر، 75 و 150 میلیمولار ( به ترتیب 28/1، 58/1، 23/1 برابر)، دانهالهای زردآلو تلخ بدون همزیستی میکوریزایی کلرید سدیم و تفاوت معنیداری نداشت زردآلو بهبهان دارای همزیستی میکوریزایی و بدون کلرید سدیم تفاوت معنیداری نداشت (به ترتیب 86/1 و 85/1 برابر) ولی به طور معنیداری کمتر از نسبت پتاسیم به سدیم برگ در سایر تیمارها بود.

جدول 50-4 مقایسه میانگین اثر تیمارهای میکوریزا، ژنوتیپهای بادام و زردآلو و کلرید سدیم بر
نسبتهای یونی
ژنوتیپ
بدون میکوریزا
با میکوریزا

کلرید سدیم (میلی مولار)

0
75
150
0
75
150

نسبت سدیم به کلسیم ریشه
بادام تلخ
17/4 cd
03/3 d
90/5 bcd
29/5 bcd
68/3 cd
58/3 cd
بادام شیرین
67/2 d
96/14 a
18/5 bcd
47/8 b
51/7 bc
59/5 bcd
زردآلو تلخ
58/4 bcd
77/60 bcd
74/5 bcd
88/5 bcd
21/6 bcd
12/4 cd
زردآلو بهبهان
96/3 cd
14/3 d
58/8 b
24/4 cd
29/6 bcd
94/3 cd
نسبت سدیم به کلسیم برگ
بادام تلخ
51/3 f
78/9 ab
92/12 a
31/7 bcde
49/7 bcde
49/7 bcde
بادام شیرین
04/8 bcd
48/7 bcde
22/9 bc
52/7 bcde
88/8 bc
00/8 bcd
زردآلو تلخ
34/7 bcde
83/5 cdef
39/4 def
52/4 def
73/2 f
70/5 cdef
زردآلو بهبهان
40/7 bcde
93/3 ef
88/3 ef
05/5 def
88/4 def
78/4 def

نسبت پتاسیم به سدیم ریشه
بادام تلخ
97/0 b
79/0 bc
44/0 defg
45/0 defg
43/0 defg
63/0 cdef
بادام شیرین
82/0 bc
70/0bcde
35/0 fg
59/1 a
02/1 b
76/1 a
زردآلو تلخ
81/1 a
47/0 defg
47/0 defg
80/0 bc
82/0 bc
88/0 bc
زردآلو بهبهان
35/0 fg
38/0 efg
62/0 cdef
26/0 g
71/0 bcd
89/0 bc
نسبت پتاسیم به سدیم برگ
بادام تلخ
74/1 hi
72/1 hi
33/1 i
28/1 i
58/1 hi
23/1 i
بادام شیرین
79/2 cdef
70/2 def
42/3 bcd
65/3 ab
11/3 bcde
55/2 efg
زردآلو تلخ
47/1 hi
22/1 i
51/1 hi
99/2 bcdef
22/4 a
55/3 abc
زردآلو بهبهان
86/1 ghi
97/2 bcdef
74/2 def
85/1 ghi
26/2 fgh
67/1 hi

* در هر شاخصی میانگین های دارای حداقل یک حرف مشترک، از نظر آماری در سطح 5% آزمون دانکن تفاوت معنی داری ندارند.

بحث
در آزمایش اول اثر تیمار قارچ میکوریزا بر رشد رویشی در دانهالهای بادام شیرین و بادام تلخ و زردآلو تلخ، هلندر و بهبهان مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان دادند کاربرد تیمار قارچ میکوریزا و ژنوتیپهای بادام و زردآلو بر ارتفاع شاخساره، ارتفاع کل، طول ریشه، قطر بالا و پایین ساقه، شاخص ارتفاع شاخساره، شاخص طول ریشه، شاخص ارتفاع کل، شاخص وزن خشک ریشه، شاخص وزن خشک برگ و شاخص وزن خشک دانهال اثر داشت.
نتایج برهمکنش میکوریزا و ژنوتیپ بر طول ریشه دانهالهای بادام و زردآلو نشان داد بیشترین طول ریشه در دانهال بادام شیرین و شاخص طول ریشه در دانهال زردآلو تلخ دارای همزیستی میکوریزایی وجود داشت که به طور معنیداری بیشتر از طول ریشه در سایر تیمارها بود(جدول 2-4 و 4-4). همزیستی میکوریزا سبب افزایش سطح ریشه برای جذب آب و مواد غذایی می شود. استفاده از میکوریزا به عنوان کود زیستی سبب بهبود افزایش انشعاب ریشه می شود و هیف میکوریزا ریشه را قادر میسازد تا با منطقه وسیعتری از خاک در تماس باشد (ساواکی173،1998).
در نتایج برهمکنش میکوریزا و ژنوتیپ بر قطر بالای ساقه بیشترین میزان این شاخص در دانهالهای بادام شیرین، شاخص ارتفاع شاخساره مربوط به تیمار بادام تلخ، ارتفاع کل دانهال زردآلو تلخ و شاخص وزن خشک ریشه و شاخص وزن خشک برگ تیمار بادام شیرین بود (جدول 2-4). نتایج این آزمایش با نتایج آزمایش سلاوومیر و الکساندر174، 2010 مشابهت داشت که عنوان داشتند در اثر تلقیح قارچ میکوریزا در درخت آلو رقم‘ Cacanska lepotica’ درختان آلو تلقیح شده با قارچ میکوریزا بزرگتر و قدرت رشد بیشتری داشتند. دانهال​های هلو دارای همزیستی میکوریزایی در مقایسه با تیمار بدون همزیستی میکوریزایی دارای گیاه بلندتر، ساقه قطورتر و شاخساره و ریشه یا وزن خشک کل بیشتری داشت (ویو و همکاران175، 2007).
در آزمایش اول اثر تیمار قارچ میکوریزا بر صفات بیوشیمیایی در گیاه بادام شیرین و تلخ و زردآلو تلخ، هلندر و بهبهان مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان دادند کاربرد تیمار قارچ میکوریزا بر سبزینگی، کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل برگ، کارتنوئید کل برگ، کربوهیدرات‌ کل ریشه، کربوهیدرات‌ کل برگ و نیترات ریشه و برگ اثر داشت.
در نتایج برهمکنش میکوریزا و ژنوتیپ بر کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل برگ بیشترین میزان این شاخصها مربوط به تیمار بادام شیرین بدون همزیستی میکوریزایی بود که تفاوت معنیداری با مقدار سبزینگی، کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل در بادام شیرین دارای همزیستی میکوریزایی نداشت ولی به طور معنیداری بیشتر از سبزینگی، کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل برگ دانهال در سایر تیمارها بود (جدول 6-4 و 8-4). نتایج این آزمایش با نتایج آزمایش آقابابایی و همکاران (1388) موافقت ندارد که عنوان داشتند تلقیح قارچهای میکوریزا (Glomus intraradices و (G. mosseae در ژنوتیپهای مختلف بادام (سفید، مامایی، تلخ و ربیع) باعث افزایش معنی دار میزان کلروفیل a و به دنبال آن کلروفیل کل در گیاه بادام شدند، که افزایش این شاخص در ژنوتیپ بادام تلخ از سایر ژنوتیپها بیشتر است. این در حالی است که تلقیح گیاه با قارچهای میکوریزا اثری بر غلظت کلروفیل b نداشت.
در آزمایشی که بر روی پایه رافلمون در شرایط کم آبی انجام گرفت نتایج نشان داد قارچ میکوریزا آربسکولار درصد کلنیزاسیون ریشه، عملکرد ماده خشک ریشه و اندام هوایی، شاخص کلروفیل و پتانسیل آب برگ را افزایش داد در حالی که دمای سطح برگ را نسبت به تیمارهای بدون قارچ کاهش داد (مهدی زارعی و همکاران، 1391). مقدار کربن تثبیت شده در اثر همزیستی میکوریزایی بسیار بیشتر از نیاز قارچ است (اسمیت و رید، 1997)، از اینرو قارچهای میکوریزا سبب افزایش سرعت فتوسنتز در گیاه همزیست خود می شوند (نیلاند و والاندر176، 1989 و رید و همکاران177، 1983). روسو و رید اظهار داشتند که میکوریزا می تواند با افزایش غلظت فسفر، سرعت فتوسنتز خالص را در گیاه میزبان افزایش دهد (رید و همکاران، 1983 و روسو و همکاران178، 1990).
در نتایج برهمکنش میکوریزا و ژنوتیپ بر کربوهیدرات‌ کل برگ بیشترین میزان این شاخص مربوط به تیمار زردآلو بهبهان دارای همزیستی میکوریزایی بود (جدول 10-4). گزارش گردیده تلقیح میکوریزایی روی وضعیت کربوهیدرات​ها در گیاهانی از قبیل مرکبات (نمیک و گوی179، 1982)، انگور (شیوچین و همکاران180، 1988) و گیاهان آوکادو (دا سیلویرا و همکاران181، 2002) اثرات مثبت داشته است. آقابابایی و همکاران (1388) اظهار داشتند دلیل تاثیر قارچهای میکوریزا در افزایش محتوای قند، افزایش سطح هورمونهای گیاهی مانند سیتوکنین و جیبرلین در گیاهان تلقیحی می باشد. افزایش در میزان این هورمونها بویژه سیتوکنین میتواند با انتقال یونهای موثر در باز شدن روزنهها و تنظیم سطح کلروفیل، موجب افزایش و بالا رفتن سرعت فتوسنتز و در نهایت افزایش محتوای کربوهیدرات در گیاهان می شود (سلواراج و چلاپن182، 2006).
بیشترین کربوهیدرات‌ کل برگ مربوط به تیمار زردآلو بهبهان دارای همزیستی میکوریزایی بود (جدول 10-4). نتایج این آزمایش با نتایج آزمایش ویو و همکاران (2007) مشابهت دارد که عنوان داشتند تلقیح دانهال​های هلو با قارچ گونه​های Glomus به طور معنی دار سبب افزایش غلظت ساکارز ریشه و برگ و همینطور غلظت گلوکز ریشه نسبت به دانهال​های شاهد شد. همچنین با نتایج آزمایش دمیر183 (2004) نیز مشابهت دارد که عنوان داشتند میزان قندهای فروکتوز، a گلوکز، ᵦ گلوکز، ساکارز و همچنین محتوای قند کل در گیاه فلفل (Capsicum annuum) همزیست با قارچ intraradices G. به صورت معنی داری بالاتر از گیاهان شاهد غیر میکوریزایی بوده است.
میکوریزا ممکن است فرآیند فیزیولوژیکی از قبیل کارایی جذب آب، میزان هدایت روزنهایی، تعرق و نسبت تبادل دی اکسید کربن را تغییر دهد (رویز لوزانو و همکاران184، 1996). همچنین ممکن است تنظیم اسمزی را از طریق ذخیره قندهای محلول در سلول​های ریشه بهبود بخشد (فنگ و همکاران185، 2002).
بیشترین نیترات ریشه مربوط به تیمار زردآلو تلخ بدون همزیستی میکوریزایی بود و در نیترات برگ بیشترین میزان این شاخص مربوط به تیمار زردآلو بهبهان بدون همزیستی میکوریزایی بود (جدول 10-4). نتایج این آزمایش با نتایج آزمایش رولدن- فاگاردو و همکاران186 (1982) مشابهت دارد که عنوان داشتند همزیستی میکوریزایی بادام با گونه بومی قارچ میکوریزا در اسپانیا غلظت نیتروژن را در گیاه کاهش داد.
بیشترین نیترات ریشه به برگ مربوط به تیمار زردآلو تلخ دارای همزیستی میکوریزایی بود (جدول 10-4). نتایج این آزمایش با نتایج آزمایش کارولین و زاسوسکی187 (1983) مشابهت دارد که عنوان داشتند میزان نیترات و آمونیوم در ریشه گیاه صنوبر (Douglas-fir) میکوریزایی بیشتر از غیرمیکوریزایی است، ولی به دلیل افزایش بیومس اندام هوایی در این گیاه غلظت نیتروژن تغییری نشان نمیدهد.
در آزمایش اول اثر تیمار قارچ میکوریزا بر جذب عناصر غذایی در گیاه بادام شیرین و تلخ و زردآلو تلخ، هلندر و بهبهان مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان دادند کاربرد تیمار قارچ میکوریزا بر میزان فسفر، کلسیم، کلر، پتاسیم و سدیم اثر داشت. در فسفر برگ بیشترین میزان این شاخص مربوط به تیمار زردآلو تلخ دارای همزیستی میکوریزایی بود همچنین در فسفر ریشه به برگ بیشترین میزان این شاخص مربوط به تیمار زردآلو بهبهان دارای همزیستی میکوریزایی بود (جدول 12-4). در مطالعات قبلی نیز پیشنهاد گردیده است قارچ میکوریزا آربسکولار باعث افزایش جذب مواد غذایی توسط گیاهان، مخصوصا فسفر و چندین میکروالمنت وابسته به تغذیه فسفر می شود (گردمن188، 1968 و جونز و همکاران189، 1991). روسو و رید اظهار داشتند که میکوریزا می تواند با افزایش غلظت فسفر، سرعت فتوسنتز خالص را در گیاه میزبان افزایش دهد (رید و همکاران، 1983 و روسو و همکاران190، 1990). تولید ریسههای برون ریشهای توسط قارچ از یک سو و افزایش طول ریشه های گیاه از سوی دیگر می تواند در جذب فسفر از خاکهای که با کمبود فسفر روبرو هستند نقش بسزایی داشته و اثرات کمبود را نه تنها کاهش دهد بلکه به کلی از بین ببرد. به طور کلی صرفه نظر از آنکه تلقیح میکوریزایی باعث افزایش چشمگیر فسفر در اندام هوایی گیاه بادام می گردد، البته که حضور میکوریزا در ژنوتیپهای مختلف گیاه بادام قادر است اثرات متفاوتی بر غاظت فسفر در گیاه بادام اعمال کند (کوتاری و

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه تجزیه واریانس Next Entries پایان نامه با کلمات کلیدی روابط عمومی، بانکداری الکترونیک، مدیران و کارکنان، توسعه بانکداری الکترونیک