منابع و ماخذ پایان نامه منابع طبیعی، کشاورزی و منابع طبیعی، آنتی اکسیدانت، استان کردستان

دانلود پایان نامه ارشد

s scoparia) انجام شد نتایج نشان داد بیشترین پتاسیم و سدیم اندازهگیری شده در رقم نون پاریل حاصل شد. با افزایش سطح شوری، از میزان پتاسیم برگ به طور معنی داری کاسته شد. هم چنین با افزایش سطح شوری میزان سدیم برگ به طور معنی داری افزایش نشان داد. بیشترین میزان کلر اندازه گیری شده در برگ در رقم منقا به دست آمد. هم چنین با افزایش سطح شوری، غلظت کلر به طور معنی داری در برگ افزایش نشان داد. با افزایش سطح شوری، غلظت کلسیم در برگ افزایش نشان می دهد. ولی این افزایش در سطوح مختلف شوری در یک کلاس آماری قرار داشتند (بای بوردی، 1390). نویتساکیس و همکاران143 (1997) گزارش دادند شوری باعث افزایش مقادیر سدیم و کلر در برگ می شود. مارسشنر (1996) گزارش داد تحت تنش شوری تجمع یون‌های مضر سدیم و کلر هستند که باعث تنش اسمزی و اختلالات تغذیه‌ای می‌گردد. گزارش گردیده است در بادام تلخ افزودن شوری در آب آبیاری باعث افزایش تجمع سدیم و کلر در شاخساره و ریشه شد (نجفیان و همکاران، 2008). در هیبرید GF677 نیز شوری منجر به تجمع سدیم و کلر در شاخساره شد، نسبت پتاسیم به سدیم کل گیاه تنها در 75 میلی مولار بر لیتر (0، 15، 30، 45، 60، 75) سدیم کلرید کاهش معنی دار بود (نجفیان و همکاران، 2008).
28-2 برهمکنش شوری و میکوریزا بر رشد رویشی، ترکیبات شیمیایی و جذب یونها
قارچ میکوریزا آربسکولار به عنوان یک بهبود دهنده زنده مهم برای خاکهای شور می باشد (رابی و المدینی144، 2005). توسعه قارچ میکوریزا آربسکولار از جوانه زنی اسپور تا وقتی که کلنیزاسیون ریشه انجام می شود، ادامه دارد که معمولا توسط افزایش غلظتهای نمک کاهش می یابد (جونیپر و ابوت145، 1993). در میان روشهای بیولوژیکی برای افزایش رشد گیاه در شرایط تنش شوری، نقش میکوریزا آربسکولار مشخص می باشد. اغلب گیاهان بومی و محصولات مناطق خشک و نیمه خشک دارای همزیستی میکوریزایی هستند و پیشنهاد شده کلنیزاسیون قارچ میکوریزا آربسکولار ممکن است تحمل به شوری بعضی گیاهان را بالا ببرد (تاین و همکاران146، 2004). گیاهانی که دارای همزیستی میکوریزایی می باشند، بدلیل اینکه عناصر غذایی و آب بیشتری از خاک جذب میکنند، رشد و عملکرد بیشتری داشتند و مقاومت بیشتری در برابر تنش های زنده و غیر زنده از خود نشان می دهند (سیلویا و ویلیامز147، 1992).
نقشهای میکوریزا در کم کردن تنش شوری در گیاه میزبان می تواند شامل موارد زیر باشد (نیدرلند148، 2000):
بالا بردن جذب عناصر غذایی معدنی برای جبران کمبود عناصر غذایی
جلوگیری از عدم تعادل عناصر غذایی
بهبود وضعیت آب گیاه
کاهش جذب یونهای نمک در گیاه میزبان
مکانیسمهای احتمالی مقاومت به شوری گیاهان دارای همزیستی میکوریزایی میتوانند شامل موارد زیر باشند:
بهبود جذب غذایی گیاه (به خصوصا فسفر) (الکراکی و همکاران149، 2001)
انطعاف پذیری بهتر ریشه (اچوریا و همکاران150، 2008)
امکان تجمع بیشتر قند های محلول در ریشه های دارای همزیستی میکوریزایی (فنگ و همکاران151، 2002)
افزایش نسبت پتاسیم به سدیم (گری و همکاران152، 2007؛ اصغری، 2008)
حفظ بیشتر فعالیتهای آنزیمیهای آنتی اکسیدانتی (هی و همکاران153، 2007)
نتایج آزمایشی که در مورد برهمکنش شوری و میکوریزا در دانهالهای مرکبات انجام شده بود نشان داد تحت تنش شوری، غلظت سدیم افزایش یافت اما غلظت پتاسیم در دانهالهای دارای همزیستی میکوریزای کاهش یافت. در دانهال های مرکبات تلقیح شده با گونه میکوریزایی Paraglomus occultum یا بدون قارچ تحت تنش شوری غلظت کلسیم افزایش یافته بود، اما وقتی که با گونه قارچ Glomus mosseae تلقیح شدند غلظت کلسیم کاهش یافت. نتایج نشان داد که تحمل شوری دانهال های مرکبات می تواند با آغشته شدن با قارچ میکوریزا آربسکولار از طریق بهبود رشد گیاه، مورفولوژی ریشه، فتوسنتز و تعادل یونی بهتر افزایش یابد (ویو و زئو154، 2009). تلقیح دانهال های مرکبات نشان داد که این دانهال ها دارای وزن خشک بالاتر و محتوای پرولین پایین تر نسبت به شاهد بدون تلقیح تحت هر کدام از تیمار های شوری (25، 50، 100 میلی مولار) داشتند (دوک و همکاران155، 1986). در گیاهان فلفل (Capsicum annuum) در طول کاربرد تنش شوری تلقیح گیاهان با میکوریزا سبب افزایش نسبت محتوای آب، فسفر، کلروفیل کل و محتوی کارتنوئید گردید (فضیلت و همکاران156، 2010). شوری در گیاه توت فرنگی سبب کاهش معنی دار وزن خشک گیاه شد، اما تیمار قارچ میکوریزا آربسکولار سبب افزایش معنی دار در مقایسه با شاهد شد (لی فان و همکاران157، 2010). نتایج یک مطالعه در گیاهان بادام زمینی تحت تنش شوری، نشان داد تلقیح با قارچ میکوریزا رشد این گیاهان را از طریق بالا بردن جذب مواد غذایی و فتوسنتز بهبود داد. همچنین تحت تنش شوری با تلقیح میکوریزا مقدار کلروفیل و محتوای آب برگ به طور معنی داری افزایش یافت. تحمل گیاهان به شوری افزایش یافته و وابستگی میکوریزایی در افزایش رشد بادام زمینی و استقرار در خاک ها تحت تنش شوری و کمبود فسفر مؤثر بود (ال خلیل158، 2010). مطالعات نشان داده که بعضی گیاهان از قبیل گوجه فرنگی (Lycopersicon esculentum Mill) (الکراکی، 2006) و لوبیا L.) (Phasolus vulgaris (شریفی و همکاران، 2007). در شرایط شوری وقتی که ریشه های آنها با قارچ میکوریزا آربسکولار تیمار شده بودند، افزایش رشد نشان دادند. قارچ میکوریزا آربسکولار سبب بهبود فرآیند های فیزیولوژیکی، مانند ظرفیت جذب آب گیاهان توسط افزایش قابلیت هدایت هیدرولیکی ریشه و تعدیل مطلوب تعادل اسمزی و ترکیبات کربوهیدرات ها می شود (روزن داهل و روزن داهل159، 1991). بنابراین قارچ میکوریزا آربسکولار اثرات مضر تجمع شوری زیاد در ریشه را کاهش می دهند (دیکسون و همکاران160، 1993). تلقیح میکوریزا در پایه های مختلف انگور تحت تنش شوری اثرات قوی روی رشد، کلنیزاسیون ریشه و محتوای کلروفیل برگ داشت. پارامترهای رشد از قبیل تعداد برگ های هر درخت انگور، سطح برگ، حجم ریشه، طول ریشه و وزن خشک کل و درصد کلنیزاسیون ریشه در همه پایه ها با افزایش شوری کاهش یافت. گیاهان تلقیح شده با میکوریزا به طور معنی داری درصد بالاتر کلنیزاسیون ریشه، حجم ریشه، طول ریشه، تعداد برگ های هر درخت انگور، سطح برگ و وزن خشک کل و محتوای کلروفیل در مقایسه با گیاهان بدون همزیستی میکوریزایی گزارش شد (دربیو و همکاران161، 2007). روئيز لوزانو و همكاران162 (1996) گزارش دادند كه با پايان يافتن دوره تنشهاي محيطي، مقدار پرولين در برگهای گياهان آلوده به ميكوريزا كمتر از مقدار آن در برگهاي گياهان غيرميكوريزایي است. اين امر نشان میدهد گياهان دارای همزیستی میکوریزایی از شرايط تنش ايجاد شده آسيب كمتري مي بينند. رابي و المديني) 2005) در گياه باقلا، پروسل163 و روئيز لوزانو (2004) در گياه سويا و فنگ و همكاران (2002) در گياه ذرت تلقيح شده با قارچ های ميكوريزی تحت تنش شوری گزارش كرده اند كه غلظت پرولين به طور معني داری كمتر از گياهان تلقيح نشده مي باشد و ميزان تغييرات اين تركيب در ريشه اين گياهان كمتر بوده است.

مواد و روشها
1-3 زمان و محل انجام آزمایش
پژوهش حاضر به منظور بررسی برهمکنش اثر قارچ میکوریزا و تنش شوری ناشی از کلرید سدیم بر رشد رویشی، برخی شاخصهای بیوشیمیایی و تجمع یونها در پایههای بادام اهلی (Prunus dulcis) و زردآلو(Prunus armeniaca L.) در سال 93-1392 در گلخانه گروه باغبانی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان واقع در ملاثانی 36 کیلومتری شمال‌شرقی اهواز، با عرض جغرافیایی 31 درجه و 36 دقیقه، طول جغرافیایی 48 درجه و 53 دقیقه و ارتفاع 22 متر از سطح دریا انجام شد.

2-3 تهیه بذر
بذرهای بادام اهلی (Prunus dulcis) در تابستان 1392 از یک تولید کننده تجاری در شهرستان نجف آباد (20 کیلومتری غرب اصفهان)، بذر زردآلو (Prunus armeniaca L.)در تابستان 1392 از یک تولید کننده تجاری در شهر مریوان (استان کردستان) و بذر زردآلوی محلی خوزستان از یک باغ تجاری زردآلو در منطقه منصوریه در شهرستان بهبهان (استان خوزستان) جمع آوری شدند.
3-3 مشخصات بستر کشت مورد آزمایش
در این آزمایش گلدان‌های کیسه‌ پلاستیکی مشکی دارای 19 سانتی متر ارتفاع، محیط دهانه گلدان 16 سانتی‌متر و حجم گلدان 1551/8 سانتی متر مکعب مورد استفاده قرار گرفت. بستر کشت شامل 50 درصد خاک،40 درصد ماسه، 10 درصد خاک آلوده به قارچ میکوریزایی بود. به منظور زهکشی، در انتهای هر گلدان سه منفذ ایجاد شده و تا ارتفاع 2 سانتی متری در ته گلدان شن به ابعاد تقریبی 5 میلی متر ریخته شد.
4-3 تعیین نوع بافت خاک
پس از انجام آزمون خاک در آزمایشگاه گروه خاکشناسی دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین خوزستان، نوع بافت خاک رسی تعیین گردید. حجم خاک مورد نیاز) در هر گلدان برحسب سانتی‌متر مکعب) حاصل ضرب مساحت گلدان(πr2) در ارتفاع گلدان تعیین شد. در هر گلدان 50 درصد خاک،40 درصد ماسه، 10 درصد خاک آلوده به قارچ میکوریزایی ریخته شد. پ هاش خاک مورد استفاده 8-7 بود.
5-3 آماده سازی بذرها
بذرهای بادام و زردآلو با قیچی باغبانی نوک چینی شده، سپس 24 ساعت در آب جاری قرار داده شد و بعد از آن به مدت 15 دقیقه در قارچ‌کش سه در هزار کاپتان + بنومیل (نسبت 1:1) ضدعفونی سطحی شدند. برای انجام سرمادهی، بذرهای ضد عفونی شده با شن الک شده و شسته به ابعاد حدود دو میلی متر مخلوط شده و در کیسه های پلاستیکی که از قبل در آنها سوراخ هایی برای تهویه ایجاد شده بود، در یخچال در دمای 7+ درجه سانتی گراد نگهداری گردیدند.
6-3 کاشت بذر
با توجه به عدم وجود اطلاعات در مورد دوره سرمادهی بذور، از هفته سوم سرمادهی بذور به صورت مرتب مورد بازبینی قرار گرفتند. در هفته چهارم بذرهای جوانه زده از یخچال خارج شده و در عمق 5-3 سانتی‌متری (در هر گلدان 2 عدد بذر) کاشته شدند. بذرهای جوانه زده با طول ریشه چه حداقل دو میلی متر در کیسههای گلدانی حاوی بستر کاشت کاشته شد. در تیمار میکوریزا هنگام کاشت مایه تلقیح قارچ میکوریزایی گونه ((Glomus mosseae در زیر بذرها قرار داده شد و گلدانها به گلخانه منتقل شدند. در هر دور آبیاری گلدانها تا رسیدن به حد ظرفیت مزرعه آبیاری شدند. برای آبیاری از آب لوله شهری با هدایت الکتریکی 71/0 دسی زیمنس بر متر استفاده شد.

7-3 آزمایش اول- اثر میکوریزا بر رشد دانهال پایههای بادام اهلی و زردآلو
این آزمایش به منظور بررسی اثر امکان همزیستی میکوریزایی ریشه بر رشد رویشی، شاخصهای بیوشیمیایی و تجمع عناصر غذایی در دانهالهای بادام اهلی و زردآلو انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی شامل نوع پایه در پنج سطح (دو رقم زردآلوی محلی، یک رقم زردآلوی تجاری، بادام شیرین، بادام تلخ) و فاکتور دوم تیمار میکوریزایی در دو سطح (گیاهان شاهد بدون میکوریزا و گیاهان دارای همزیستی میکوریزایی) بود. تعداد تکرارها در هر تیمار چهار و هر تکرار شامل دو گلدان بود. مجموع تیمارها 10 تیمار (پنج نوع پایه و دو تیمار میکوریزا) و تعداد گلدانها در این آزمایش 112 گلدان بود. بذرهای جوانه زده با طول ریشه چه حداقل دو میلی متر در کیسههای گلدانی حاوی بستر کاشت کاشته شدند. در تیمار میکوریزا هنگام کاشت مایه تلقیح قارچ میکوریزایی گونه Glomus mosseae در زیر بذرها قرار داده شد. گلدانها به گلخانه منتقل شدند. پس از 12هفته از جوانه زنی بذرها، شاخصهای رویشی (ارتفاع گیاه، طول ریشه و شاخساره و قطر ساقه)، شاخصهای بیوشیمیایی (سبزینگی، کلروفیل، کارتنوئید، کربوهیدرات و نیترات) و یونها (فسفر، کلسیم، سدیم، پتاسیم و کلر) اندازه گیری شدند.

8-3 آزمایش دوم- برهمکنش اثر میکوریزا و شوری ناشی از کلرید سدیم در پایههای بادام اهلی و زردآلو
این آزمایش به منظور بررسی اثر همزیستی قارچ میکوریزا و تنش شوری ناشی از کلرید سدیم بر

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه بازدارندگی، اکسیداسیون، دی اکسید کربن، فیزیولوژی Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه نمونه برداری، تغییر رنگ