منابع و ماخذ پایان نامه مجمع عمومی، سازمان ملل، آمریکای لاتین، استفاده از زور

دانلود پایان نامه ارشد

اکتبر سال 1983 مورد تأیید قرار گرفت. سپس شورای ایکائو تصمیم گرفت جلسه فوقالعاده مجمع را در 24 آوریل 1984 به مدت سه هفته، برگزار نماید تا نسبت به اصلاحیه پیشنهادی تصمیم بگیرد. تا تشکیل جلسه فوقالعاده مجمع، پیشنهادهای بسیاری از سوی کشورها مطرح گردید. از جمله دولتهای کانادا و اتریش پیشنهاد مشترکی را تهیه و ارائه نمودند.کشورهای ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی، اکوادور،کمیسیون هوانوردی کشوری آمریکای لاتین (LACAC) و جمهوری کره نیز پیشنهادهایی ارائه کردند.312
طرحهای مطرح شده از سوی کشورهای فرانسه، اتریش و آمریکا وجوه مشترک بسیاری با هم داشتند. آنها بر ممنوعیت استفاده از زور علیه هواپیماهای غیرنظامی و ممنوعیت ایجاد مخاطره نسبت به ایمنی با جان خدمه و مسافران هواپیما، به عنوان وظیفه کشورهای متعاهد کنوانسیون شیکاگو، البته با در نظرگرفتن منشور سازمان ملل متحد مخصوصاً ماده 51313 آن ،تصریح کردند. در حالی که هر کشور متعاهد حق دارد از هواپیمای کشوری بخواهد در فرودگاه معینی فرود آید، هر یک از کشورهای متعاهد نیز وظیفه دارند، هواپیماهای ثبت شده در کشور خود رابه رعایت و اجرای دستور کشورهای دیگر برای فرود در فرودگاه آنها ملزم کنند. بسیاری از پیشنهادها با استقبال چندانی رو به رو نشد. از این نوع میتوان به طرح کره اشاره کرد. طرح نمایندگان کره، دارای برخی عناصر جدید بود. مطابق طرح کره، یک کشور در مقابل توسل به زور علیه هواپیماهای کشوری مسئول است و باید مجازات شود. مطابق آن کشورهای خاطی باید از ایکائو اخراج شوند.اتحاد جماهیر شوروی طرح مشابهی ارائه نمود که بر حق حاکمیت کشور تأکید داشت. بر اساس آن قوانین داخلی کشورها، باید واحدهای کنترل ترافیک هوایی (ATC) را ملزم کنند تا تغییر مسیر هر هواپیمایی را که از مسیر تعیین شده منحرف میشود، به مقامات مسئول دولتهای طرف کنوانسیون که هواپیما در فضای آن در حال پرواز است، اطلاع دهند. این طرح از کشورها میخواست با وضع قوانین لازم هواپیمای خاطی را مجبورکنند، بر روی فرکانسهای بینالمللی ارتباط برقرار نموده، دستورات واحدهای کنترل ترافیک هوایی و هواپیماهای رهگیر را در خصوص قرارگرفتن در مسیر معینی یا فرود در فرودگاه مشخصی اجرا نمایند.تهیه اصلاحیهای برای کنوانسیون شیکاگو از میان طرحهایی که غالباً با ملاحظات سیاسی تهیه شده بودند، مجمع را با مشکلاتی روبرو ساخته بود. قبل از اینکه به بررسی چگونگی تصویب این اصلاحیه بپردازیم، بهتر است نخست مروری به وضعیت مجمع در جلسه مزبور داشته باشیم.در این مجمع،107کشور متعاهد شیکاگو، یک کشور غیر متعاهد و11سازمان بینالمللی مجموعاً 391 شرکت کننده حضور داشتند. دکتر “اسد کتیت”314 رئیس شورای ایکائو، رئیس مجمع هم بود.
با وجود اینکه در ایکائو، برخلاف بعضی مجامع دیگر همچون کنفرانس ملل متحد در مورد تجارت و توسعه (UNCTAD)،گروههای سازمان یافته دولتی وجود ندارند. در این کنفرانس ملاقاتهای غیر رسمی نمایندگان کشورها، به جلسه مزبور رنگ سیاسی داده بود؛ لذا اصلاح کنوانسیون شیکاگو در این مورد ماهیت کاملاً سیاسی داشت. گروههای مختلف از مناطق مختلف تشکیل شده بودند تا در مورد اصلاحیه مزبور اظهار نظر کنند. کنفرانس هواپیمایی کشوری کشورهای اروپایی (ECAC) کشورهای مشترک المنافع، کمیسیون هواپیمایی کشورهای آمریکای لاتین (LACAC)، کشورهای آفریقایی انگلیسی زبان،کشورهای آفریقایی فرانسه زبان و بالاخره کشورهای غیر متعهد. اصلاحیهای باید به تصویب میرسید که میتوانست نظر تعداد زیادی از کشورها را به خود جلب کند؛ زیرا برای تصویب اصلاحیهای برای کنوانسیون شیکاگو، طبق ماده (الف)94، اصلاحیه مورد نظر باید به تصویب 3/2 اعضای مجموع و نه 3/2 اعضای حاضر در جلسه برسد. رأی کشورهایی که حق رأی آنها به تعلیق درآمده و یا مراتب خروج خود را از مجمع به دبیرخانه ابلاغ کردهاند، شمارش نمیگردد.315در زمان تشکیل مجمع، این امید وجود نداشت که 3/2 اعضای مجمع در جلسه حضور داشته باشند و انتظار نمیرفت که اکثریت 3/2 برای تصویب اصلاحیهای که بر منع توسل به زور علیه هواپیماهای کشوری تصریح میکرد، وجود داشته باشد.
طی بیانیهای که 39 نماینده در مجمع صادر نمودند، موافقت خود را با اصلاح کنوانسیون شیکاگو اعلام کردند. بالاخره کمیته اجرایی مجمع یک گروه کاری متشکل از 23 کشور تشکیل داد و امر تهیه پیش نویس متن اصلاحیه را به عهده آن نهاد. نمایندگان دولت های اروپای شرقی با الحاق ماده ای به کنوانسیون شیکاگو شدیداً مخالف بودند ولی اظهار داشتند که در صورت موافقت اکثر حاضران در مجمع،آمادهاند در این خصوص به بحث و بررسی بپردازند. بحثهای موجود در این مدت نشان داد که آنها نیز با اصلاح کنوانسیون موافقاند ولی قصد دارند آن را با تعابیر خود به تصویب برسانند.گروههای مختلف بجز دولتهای سوسیالیستی و حامیان آنها که میان آنها اتفاق نظر وجود نداشت در طی جلسات متعدد در خصوص افزودن ماده 3 مکرر با سه بند (الف، ب و ج) به کنوانسیون شیکاگو به توافق رسیدند. در روز پنجم ماه می 1984، در طی جلسه ششم گروه کاری، نماینده دولت لهستان پیشنهاد نمود که بنددیگری به این ماده افزوده شود که پس از بحث و بررسی فراوان کشورها با آن موافقت نمودند. متن نهایی به عنوان ماده 3 مکرر کنوانسیون شیکاگو در جلسه فوق العاده مجمع عمومی شیکاگودر دهم ماه می 1984 به شرح ذیل به تصویب رسید:
الف- دولت های متعاهد این امر را به رسمیت میشناسند که هر کشوری باید از توسل به استفاده از اسلحه در مقابل هواپیمایی کشوری در حال پرواز اجتناب نماید و در صورت رهگیری هواپیما، جان کسانی را که در هواپیما هستند و ایمنی هواپیما نباید دچار مخاطره گردد. مفاد این بند به هیچ وجه نباید به این صورت تفسیر شود که به نحوی حقوق و تعهدات کشورها که در منشور ملل متحد درج گردیده بدین وسیله مورد اصلاح قرارگرفته است.
ب- دولتهای متعاهد این امر را به رسمیت میشناسند که هر کشور، در اعمال حق حاکمیت خود، در صورتی که یک هواپیمای کشوری در فضای هوایی سرزمین او بدون مجوز مبادرت به پرواز نموده و یا این که بنا به دلایل قابل قبول حاکی از این که هواپیما برای منظوری مغایر با اهداف این کنوانسیون به کارگرفته شده، حق دارد بخواهد که هواپیما در یک فرودگاه تعیین شده فرود آید، آن کشور همچنین ممکن است به چنین هواپیمایی هرگونه دستوری مبنی بر پایان دادن به چنین تجاوزهایی صادر نماید. به این منظور دولتهای متعاهد ممکن است به هر وسیله مقتضی،که بر اساس قواهد مربوطه حقوق بین الملل و از جمله مفاد مربوطه این کنوانسیون به خصوص بند الف این ماده مبتنی باشد، متوسل گردد.کشورهای عضو این کنوانسیون موافقت مینمایند مقررات خود را در خصوص پرواز غیرقانونی هواپیماهای کشوری، بر فراز کشورشان منتشر نمایند.
ج- هر هواپیمای کشوری باید از دستوری که بر اساس بند این ماده صادر شده است تبعیت نماید. به این منظور هر دولت متعاهدی باید ترتیبات لازم را در قوانین و مقررات داخلی خود بدهد که تبعیت از آنها برای هر هواپیمای کشوری ثبت شده در کشور مزبور و برای هر هواپیمای کشوری مورد استفاده توسط بهرهبرداری که مرکز اصلی کار وی یا محل اقامت دائم او در آن کشور باشد اجباری گردد. هر دولت متعاهدی باید هرگونه تخلف از چنین قوانین و مقررات را مشمول مجازات شدید قرار داده و آن را بر اساس قوانین و مقررات خود به مقامات صلاحیتدار ارجاع نماید.
د- هر دولت متعاهدی باید اقدامات مقتضی را به عمل آوردکه استفاده آگاهانه از هواپیمای کشوری ثبت شده در آن کشور یا از هواپیمای کشوری مورد استفاده توسط بهرهبرداری که مرکز اصلی کار و یا محل اقامت دائم او در آن کشور است برای هر منظوری که مغایر با اهداف این کنوانسیون باشد ممنوع گردد. مفاد این بند بر مفاد بند الف این ماده تأثیری نمیگذارد و یا مفاد بندهای ب و ج این ماده را تضعیف (فسخ) نمینماید.
بند(الف) این ماده که به اجماع در جلسه فوق العاده مجمع عمومی ایکائو به تصویب رسید، تدوین یک اصل در حقوق بینالملل محسوب میشود. اشاره به منشور سازمان ملل هم مقررات موجود حقوق بینالملل را تکرار میکند که تنها استثناء برای ممنوعیت استفاده از زور، حق ذاتی کشورها در دفاع مشروع در برابر حمله مسلحانه مندرج در ماده 51 منشور سازمان ملل است. بنابراین یک هواپیمای کشوری، حتی اگر در تعارض با اهداف شیکاگو مورد استفاده قرارگیرد، نباید مورد حمله مسلحانه قرارگیرد. اشاره به عبارت «هرکشوری» در این بند نشان میدهد که ممنوعیت استفاده اززور علیه هواپیماهای کشوری تنها وظیفه کشورهای متعاهد کنوانسیون شیکاگو نیست بلکه هرکشوری باید ازاین چنین اقدامی خودداری کند.همچنان که بسیاری از نویسندگان اظهار داشتهاند تاریخچه تدوین ماده 3 مکرر نشان میدهد که این ماده در موارد ذیل، حقوق بینالملل موجود را تدوین نموده است: نخست اینکه کشورها وظیفه دارند از کاربرد سلاح علیه هواپیماهای کشوری کشورهای دیگر خودداری نمایند. دوم اینکه آنها، در صورت رهگیری هواپیماهای کشوری، نباید جان مسافران داخل هواپیما و امنیت هواپیما را به خطر بیندازند. سوم اینکه کشورها حق دارند از هواپیماهایی که بر فراز سرزمین آنها پرواز میکنند- در صورت وجود دلیل منطقی به اینکه هواپیماهای مزبور در جهت اهدافی مغایر با کنوانسیون شیکاگو به کار برده میشوند- بخواهند در فرودگاه معینی فرود آیند، یا به طور کلی کشور مزبور را ترک کنند.316وسیلهای که کشورها برای اعمال بند (ب) ماده 3 مکرر به کار میبرند، باید با مقررات حقوق بینالملل و به خصوص بند (الف) این ماده که کشورها را از ایجاد خطر برای امنیت هواپیما و مسافران آن منع میکند، تطابق داشته باشد. بند (ج) ماده 3 مکرر، ضمن اینکه از هواپیما و مسافران آن منع میکند، تطابق داشته باشد. بند(ج) ماده 3 مکرر، ضمن اینکه از کشورهای متعاهد میخواهد قوانین لازم را در حقوق داخلی خود برای رعایت مقررات این ماده وضع نمایند، ازآنان میخواهد افراد خاطی را به سختی مجازات کنند.
ماده 3 مکرر که با اجماع در جلسه فوقالعاده مجمع عمومی ایکائو در 10 می 1984 به تصویب رسید، در تاریخ اول اکتبر 1998 با تصویب 102 کشور به مرحله اجرا درآمد. تاکنون (اکتبر 2013) 143 کشور این ماده را تصویب نمودهاند. تلاش کشورها در جلسه مجمع عمومی، موضوع و اثر فوق العاده این ماده است که هرگونه تهدید علیه امنیت هواپیما و مسافران آن برخلاف مقررات حقوق بینالملل تلقی میگردد.معنی عبارت «برای هیچ منظوری که با مقاصد این کنوانسیون منافات داشته باشد» در ماده 3 مکرر و در ماده 4 کنوانسیون،کاملاً با هم متفاوتاند. مراجعه به بحثهای جلسه بیست و پنجم فوق العاده مجمع عمومی نشان میدهد که منظور کشورها در این جلسه از «مقاصد این کنوانسیون» علاوه بر اهداف برشمرده در مقدمه و ماده 44 کنوانسیون (که به طورکلی به اهداف سازمان و نه تنها خود کنوانسیون مربوط میشود) هر نوع عمل منافی قانون و نظم عمومی کشورها را در برمیگیرد.
این نکته نیز باید مورد توجه قرارگیرد که در اجرای ماده 3 مکرر محدودیتهای وجود دارد. این ماده فقط در مورد هواپیماهای کشوری اجرا میگردد؛ لذا هواپیماهای دولتی را شامل نمیشود.317ازطرف دیگر هواپیما باید «در حال پرواز» باشد تا مشمول ماده 3 مکرر گردد. این ماده باید به موازات کنوانسیون رم مربوط به خسارات وارده از هواپیماهای خارجی به کشورهای ثالث بر روی زمین (بند 2 ماده 1) وکنوانسیون 1963 توکیو راجع به جرایم و برخی اعمال ارتکابی دیگر در هواپیما (بند 3 ماده1) تفسیر شود. مطابق این معاهدات، یک هواپیما اززمانی که نیروی موتوری آن به منظور پرواز به کار میافتد تا زمانی که عمل فرود آمدن آن به پایان مییابد در حال پرواز تلقی میشود. بنابراین، هواپیمایی که در حال پرواز نباشد، نمیتواند از حمایت ماده 3 مکرر کنوانسیون شیکاگو برخوردار شود. ضمناً ماده 3 مکرر اختصاص به هواپیماهای خارجی دارد و لذا هواپیماهایی را که در خود کشور به ثبت رسیده باشند، در برنمیگیرد.

2- سرنگونی پرواز 655 ایران ایر و اقدامات معموله در ایکائو و دیوان
سرنگونی هواپیمای ایران

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه مجمع عمومی، استفاده از زور، توسل به زور، شورای امنیت Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه ایالات متحده، ایالات متحده آمریکا، اشخاص ثالث، دولت ایران