منابع و ماخذ پایان نامه فنیل آلانین، استراتژی ها، فیزیولوژی

دانلود پایان نامه ارشد

یا بو ها را کنترل نماید. در اثر استفاده از زئولیت ها در انبار و ساختمان های متمرکز دامپروری بطور قابل توجهی از حجم گازهای نا مطلوب و مضر آمونیاک و سولفید هیدروژن (H2S) کاسته می شود. کاتیون NH4+جذب شده در زئولیت به کود طبیعی غنی شده ای تبدیل می شود که به آرامی کود آن آزاد می شود. خاصیت بالای جذب آمونیاک زئولیت، راه طبیعی مؤثری برای کنترل گاز آمونیاک در مزارع پرورش ماهی در سطح وسیعی شده است.
زئولیت را می توان در سیستم فیلتراسیون استخر پرورش ماهی استفاده کرد و یا آنرا در سطح آب پخش کرد و در نهایت آب را برای زندگی ماهیان بی ضرر کرد (Anonymous, 2004). به علت تخلخل بالا در ساختمان کریستالی، زئولیت می تواند 60درصد وزن خود را آب جذب کند. مولکول های آب در حفره های زئولیت می تواند به آسانی تبخیر و باز جذب شود، بدون اینکه صدمه ای به ساختمان آن وارد شود (Kocakusak, 2001). زئولیت با بار منفی یک تلهی خوبی برای کاتیون هایی همچون: سدیم، باریم، پتاسیم، کلسیم و گروه های با بار مثبت مثل آب و آمونیاک فراهم می کند. همچنین یون های کربنات و نیترات به وسیلهی بار منفی زئولیت ها جذب می شوند. بنابر این فلزات قلیایی و قلیایی خاکی و آب هم به همین طریق جذب زئولیت ها می شوند (Mumpton,1999). کاتیون های جذب شده نسبتأ متحرک هستند که این به علت جذب ضعیف شان می باشد و می توانند در داخل زئولیت جابجا شوند. قدرت تبادل یونی، زئولیت ها را به تبادل کنندهی خوبی تبدیل کرده است. زئولیت ها بطور موفق در کشت محصولات متنوعی شامل غلات و حبوبات (دانه ها)، سبزیجات، انگور و دیگر میوه ها مورد استفاده قرار گرفته است (Anonymous, 2004). با استفاده از زئولیت ها آبشویی وتلفات عناصر غذایی کاهش یافته و در نتیجه رشد گیاه افزایش می یابد (Anonymous, 2004). از جمله راه كارهاي جديدي كه براي افزايش تاثيرگذاري و جلوگيري از هدر روي كودهاي شيميايي به ویژه نيتروژن مورد استفاده قرار گرفته، استفاده از تركيبات طبيعي چون كاني هاي زئوليت در مزارع كشاورزي می باشد. استفاده از اين تركيبات در اراضي كشاورزي به دليل افزايش ظرفيت تبادل كاتيوني خاك و تمايل زياد آنها براي جذب و نگهداري آمونيوم، مي تواند نقش مؤثري در كاهش شستشوي عناصر غذائي خاك به ويژه نيتروژن داشته باشند (Shaw and Andrews, 2001). زئولیت کلینوپتیلولیت به وسیلهی قابلیت تبادل کاتیونی مناسب و از طرفی جذب انتخابی یون آمونیم، باعث قرار گیری این یون در حفرات زئولیت و کانال های زئولیت می شود کانال ها و حفرات زئولیت به اندازه کافی برای قرار گیری یون آمونیم باز می باشد ولی اندازهی این حفرات و کانال ها به گونه ای است که مانع از ورود باکتری های نیتریفیکاسیون کننده به داخل ساختمان زئولیت می شود بنابراین در حضور زئولیت کلینوپتیلولیت در خاک نرخ تبدیل آمونیم به نیترات کاهش پیدا می کند و این موجب کاهش در شستشوی نیتروژن می گردد (Mumpton, 1999).
با توجه به ويژگي هاي منحصر به فرد زئوليت ها از قبيل قابليت تبادل كاتيوني بالا ( 200 تا 300 ميلي اكي والان در 100 گرم )، جذب انتخابي كاتيون هاي مفيد مانند آمونيم و آزاد سازي كنترل شدهی آنها (Mumpton, 1999)، ثبات چارچوب ساختماني بر خلاف كانيهاي معمول رسي در درازمدت (Shaw and Andrews, 2001) وفور قابل توجه زئوليت هاي طبيعي در كشور (Kazemian, 2000; Mumpton, 1999) استخراج آسان و سرانجام قيمت اقتصادي مناسب، بكار گيري اين تركيبات همراه با كود هاي شيميايي مي تواند تأثير اين كود ها را بيشتر كرده باعث مصرف بهينهی اين دسته از نهاده ها شوند.

1-6: سالیسیلیک اسید (یک شبهه هورمون گیاهی):
سالیسیلیک اسید (SA) یک ترکیب فنلی طبیعی و از تنظیم کننده های درون زای رشد است که در بیش تر گیاهان حضور دارد. در سال های اخیر شواهد زیادی به دست آمده که نشان می دهند که غلظت های مختلف سالیسیلیک اسید و مدت زمان تأثیرگذاری آن کنش و واکنش های متعددی را در گیاه سبب می شود. لذا اخیراً پیشنهاد شده است که سالیسیلیک اسید به عنوان نوع جدیدی از هورمون های گیاهی و تنظیم کننده های رشد در نظر گرفته شود. بیشترین میزان سالیسیلیک اسید در گل آذین گیاهان ترموژن (گرمازا) و در گیاهان آلوده شده با پاتوژن های نکروز کننده یافت شده است.
سالیسیلیک اسید (SA) با نام شیمیائی 2- هیدروکسی بنزوئیک اسید، پودری کریستالی، سفید و نرم است که اگرچه در آب به سختی حل می شود، اما در الکل و اتر به طور کامل محلول است. سالیسیلیک اسید یکی از ترکیبات فنلی است که یک حلقه ی آروماتیک با یک گروه هیدروکسیل دارد و مشتقاتی از آن در گیاهان پیدا شده است. فرمول بسته ی سالیسیلیک اسید C7G6O3 است. وزن مولکولی آن حدود 1/138، نقطه ی ذوب آن 159-157 درجه ی سانتیگراد و نقطه ی جوش آن 211 درجه ی سانتی گراد است. مسیر بیوسنتز سالیسیلیک اسید در سیب زمینی (Solanum tuberosum) مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعات نشان داده اند که سالیسیلیک اسید از فنیل آلانین سنتز می شود و سینامیک اسید (CA) و بنزوئیک اسید (BA) هر دو واسطه های مسیر بیوسنتز آن هستند (Jean and Buchala ., 1998).

1-6-1: تاریخچه ی شناخت سالیسیلیک اسید (SA):
گیاهان یکی از منابع مهم داروهای طبیعی هستند. استفاده از گیاهان و عصاره های گیاهی برای التیام دردها از زمان های دور صورت می گرفته و در تاریخ ثبت می شده است. امروزه از داروهای مشتق شده از گیاهان به میزان وسیعی استفاده می شود. استفاده از برگ ها و پوست درخت بید برای التیام دردها در چهار قرن قبل از میلاد برای افراد مسن به کار می رفته است. بقراط آن را برای کم کردن دردهای زایمان تجویز می کرد. باید متذکر شد که سالیسیلیک اسید اولین بار توسط ایرانیان شناخته شده است. پزشکان سنتی ایران مبتلایان به حصبه را روی برگ های بید می خوابانیدند تا تب آنها پائین بیاید. عرق بید که مانند گلاب از تقطیر جوشانده ی برگ بید به دست می آید، سردرد و تب را کاهش می دهد. از جوشانده ی برگ بید برای از بین بردن چرک و ضد عفونی کردن استفاده می شده است. ماده ی فعال درخت بید که برای مداوای دردها استفاده می شد، به صورت یک راز باقی مانده بود و استفاده از پوست درخت بید تا سال 1828 شناخته نشده بود، تا این که یوهان بوخنر در مونیخ روی آن کار کرد و با موفقیت مقداری از سالیسین و گلوکوزید سالیسیل الکل را که سالیسیلات غالب در پوست درخت بود، جدا کرد. بعد از آن سالیسیلات ها شامل سالیسیلیک اسید، متیل سالیسیلیک اسید، سالیسین (الکل سالیسیلیک اسید) و گلوکوزیدهایشان از عصاره های مختلف گیاهی از جمله بید استخراج شدند و سالیسیلیک اسید به طور شیمیایی سنتز شد.
اصطلاح سالیسیلیک اسید از واژه ی لاتینی Salix – نام درخت بید – گرفته شده است. اولین تولید مشترک آن در آلمان در سال 1874 شروع شد. پس از آن استیل سالیسیلیک اسید (آسپرین) که خصوصیات دارویی مشابهی با سالیسیلیک اسید دارد، ولی حساسیت گوارشی کم تر ایجاد می کند، جانشین سالیسیلیک اسید شد. آسپرین، نام تجارتی استیل سالیسیلیک اسید، را کمپانی بایر در سال 1898 به کار برد و از آن پس آسپرین به یکی از پرفروش ترین داروها تبدیل شد. علی رغم تاریخچه ی طولانی شناخت سالیسیلیک اسید شیوه ی عمل آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است (Raskin, 1992).

1-6-2: سالیسیلیک اسید و نقش آن در گیاهان
در سال های اخیر شواهد زیادی به دست آمده است که نشان می دهند سالیسیلیک اسید تنظیم فرآیندهای فیزیولوژیک مهمی را در گیاهان بر عهده دارد: فرایندهایی نظیر گرمازایی، گل زایی، تقسیم سیتوپلاسم، کنترل جذب یون به وسیله ی ریشه و بستن روزنه ها. سالیسیلیک اسید تشکیل جوانه و رشد را در کشت کالوس تنباکو (Tobacco) جلو می اندازد و بیوسنتز اتیلن را در کشت سوسپانسیون سلولی گلابی مهار می کند. همچنین سالیسیلیک اسید در تولید گرما در جریان القای گل در برخی گونه های نهاندانگان، مانند Arum lily نقش دارد. سالیسیلیک اسید بسته شدن روزنه ها توسط آبسزیک اسید را نیز القا می کند (Farida et al., 2003).

1-6-3: نقش سالیسیلیک اسید در پیری برگ ها:
اطلاعات تجربی بیانگر مشارکت سالیسیلیک اسید در تنظیم سیگنال بیان ژن در جریان پیری برگ گیاه Arabidopsis است. پیری برگ فرآیندی پیچیده است که به وسیله ی سیگنال های محیطی و تکاملی پیچیده و بیان تعداد زیادی از ژن های القا شده کنترل می شود. فعالیت آنزیم هایی مثل سلولاز، پروتئاز در طی پیری و ریزش برگ ها افزایش می یابد. اتیلن نیز جدا شدن برگ را تحریک می کند. مشاهده شده است که در گیاهان تراژن که سطوح اتیلن آن ها پایین است و موتان هایی که به اتیلن غیر حساس هستند، پیری برگ در آن ها کاهش یافته است. سیتوکنین با جلوگیری از تجزیه ی پروتئین ها باعث به تأخیر افتادن پیری برگ ها می شود. سالیسیلیک اسید در بیان ژن های اصلی پیری نقش دارد. بر اساس تحقیقات انجام شده، سطح بیان ژن های مربوط به پیری در گیاهان اسپری شده با سالیسیلیک اسید افزایش می یابد. اسپری کردن برگ های Brassica با سالیسیلیک اسید باعث افزایش بیان ژن های پیری برگ شده است.
با اندازه گیری میزان سالیسیلیک اسید در برگ های پیر و در برگ های سبز معلوم شده است که میزان سالیسیلیک اسید در طول پیری برگ افزایش می یابد و این به احتمال قوی بیانگر نقش سالیسیلیک اسید در پیری برگ ها است. بررسی ها نشان داده اند که گیاهان تراژن و موتان هایی که مسیر سیگنالی سالیسیلیک اسید در آن ها ناقص است، (مثل موتان pad4 و nprl و گیاهان تراژن NahG) علایم نکروزه شدن و پیری را نشان نمی دهند و این نشان دهنده ی نقش سالیسیلیک اسید در القای بیان ژن پیری است، فنوتیپ های تیپ وحشی و موتان pad4 که در محیط کشت کنترل شده و یکسان رشد یافته اند، در بروز پیری برگ ها با هم متفاوت اند. در گیاه تیپ وحشی برگ ها پس از زرد شدن، علایم نکروزه و پیری را سریع تر نشان داده اند در حالی که در فنوتیپ جهش یافته برگ های زرد شده به همان حالت روز گیاه باقی مانده اند و نکروزه شدن خیلی به کندی دیده شده است که علت آن وجود نقص در سنتز سالیسیلیک اسید است (Karl and John, 2000).
1-6-4: سالیسیلیک اسید و تنظیم کنندگی رشد در شرایط تنش:
اثر سالیسیلیک اسید روی مقاومت گیاهان به فاکتورهای تنشی محیطی مورد بررسی قرار گرفته است. چندین آزمایش از نقش سالیسیلیک اسید در تنظیم واکنش گیاهان به تنش های غیر زیستی حمایت می کند. تیمار دانه رست های گندم با سالیسیلیک اسید (05/0 میلی مولار) باعث افزایش تقسیم سلولی مریستم رأسی ریشه در دانه رست ها شده که باعث افزایش رشد گیاه و باروری گندم می شود. فیتوهورمون ها نقش کلیدی در تنظیم رشد گیاهان بازی می کنند. تیمار با سالیسیلیک اسید باعث ذخیره ی آبسزیک اسید و اُکسین در دانه رست های گندم شده ولی در افزایش مقدار سیتوکینین تأثیر چندانی نداشته است. افزایش محتوای آبسزیک اسید در دانه رست های تیمار شده با سالیسیلیک اسید باعث توسعه ی فرایندهای ضد تنش و تسریع و از سرگیری فرایند رشد پس از رفع فاکتورهای تنشی می شود. این امر در ارتباط با افزایش پرولین است. پرولین یکی از ترکیبات مهم در واکنش های دفاعی گیاهان در برابر تنش اسمزی است. هنگام تنش شوری و کمبود آب در دانه رست های گندم، سالیسیلیک اسید باعث القای تجمع پرولین در دانه رست ها می شود که با دخالت آبسزیک اسید حمایت می شود. در نتیجه کاهش تأثیرات زیان آور تنش شوری و کم آبی روی رشد دانه رست ها صورت می گیرد. شوری باعث کاهش رشد دانه رست های گندم می شود، اما وقتی این دانه رست ها با سالیسیلیک اسید تیمار می شوند و در وزن تر و خشک آن ها افزایش مشاهده می شود. بنابر این به نظر می رسد سالیسیلیک اسید در توسعه ی استراتژی های ضد تنش در سلول های گیاهی نقش داشته باشد (Sakhabutdinova and Fatkhutdinova, 2003).
تیمار سالیسیلیک اسید از اثرات شوری و کمبود آب روی رشد دانه رست ها جلوگیری می کند و تغییر در سطوح فیتوهورمون ها را در دانه رست های گندم تحت تنش شوری و کمبود آب می کاهد و از کاهش میزان اکسین و

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه مواد معدنی، تولیدات کشاورزی، آلودگی های زیست محیطی، کشاورزی پایدار Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه فیزیولوژی، محصولات زراعی، دی اکسید کربن، ریخت شناسی