منابع و ماخذ پایان نامه خصوصی سازی، تلفن همراه، خدمات پستی، برنامه سوم توسعه

دانلود پایان نامه ارشد

احتمالی با داده ذخیره شده در سیستم میزبان است. لذا می تواند مالک همه داده ها باشد یا به نحوی فعال بر همه آنها کنترل داشته باشد؛ همانند مواردی که یک شرکت، میزبانی داده های خود را به عهده دارد. میزبانی در واقع ارائه خدمات پایدار ذخیره اطلاعاتی است که روی سرور میزبان قرار گرفته و برای اشخاصی که تمایل دارند آنها را مشاهده نمایند، قابل نمایش و دسترسی است (Lavanchy,2002:61 ).
4-6-2- خصوصی سازی مخابرات
به موجب ماده 124 قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران تاکید شده است که به منظور تحقق حاکمیت دولت، ایجاد و حفظ شبکه های مادر مخابراتی، تنظیم فضای فرکانسی کشور و تضمین استمرار ارائه خدمات پستی و مخابراتی به عهده دولت است. هرچند در گذشته، حفظ نظم عمومی و تأمین امنیت به عنوان مهم ترین وظیفه حکومت در یک جامعه ابتدایی تلقی می شد، اما امروزه علاوه برآن، انتظار به حق مردم از دولت، امکان مشارکت آنها در تعیین سرنوشت خود از جمله در عرصه های اقتصادی است. این مشارکت می تواند در قالب های خصوصی سازی، آزاد سازی و واگذاری بخشی از فعالیت بنگاه های دولتی به بخش خصوصی صورت گیرد. معمولا خصوصی سازی در کشورهای در حال توسعه با واگذاری تلفن های ثابت شروع شده است. به عنوان مثال کشورهایی همچون چین، هند، کره جنوبی فضای رقابتی را در بخش های منتخب بازار تلفن ثابت، اعمال نموده اند.
برخی دیگر از کشورهای در حال توسعه مانند هنگ کنگ، اندونزی، مالزی، پاکستان و سنگاپور ابتدا شرکت های تحت مالکیت دولت را خصوصی کرده اند. بعضی از کشورها مانند مصر و سوریه نیز اپراتورهای دولتی را ترجیح داده اند، درحالیکه کشورهایی مانند ژاپن و سریلانکا، آزادسازی و خصوصی سازی را همزمان انجام داده اند، کشورهایی مانند تایوان و تایلند، بیشتر بر روی ساختار بازار رقابتی تاکید کرده اند (رویسی،1384: 208-210). فرانسه در سال 2004 خصوصی سازی را در بخش مخابرات ملی شروع کرده و دولت سهام خود را در بخش مخابرات به کمتر از 50 درصد کاهش داد (شرق،1382: 15).
یکی از بخش هایی که خصوصی سازی در آن با تاخیر انجام می پذیرد بخش مخابرات است، زیرا خصوصی سازی در این بخش فرآیند پیچیده ای است که در آن سرمایه های خصوصی و دانش فنی بهره برداران غیردولتی، برای ارائه سرویس های بهتر به کار گرفته می شود. در روند خصوصیسازی سیستم ارتباطات، پست و مخابرات تلاش میشود تا حاکمیت اصلی از دست نرود و شبکههای مادر مخابراتی در انحصار دولت باقی بماند. برای خصوصیسازی در این حوزه، تغییر اساسنامه مخابرات ضرورت دارد (گودرزوند چگینی و میرزاد زارع،1389: 91).
اولین مرجع قانونی مبنی بر اجازه داشتن دولت برای صدور مجوز فعالیت بخش غیردولتی و به تعبیری آزادسازی فعالیت های مخابراتی و پستی، ماده 28 قانون برنامه سوم توسعه است. در این ماده به دولت اجازه داده شده است تا برای تحقق اصل 43 قانون اساسی و با توجه به ضوابط و قلمرو های تعیین شده در ماده 124 قانون برنامه سوم، تمهیدات لازم برای عرضه خدمات پستی و مخابراتی توسط بخش غیردولتی داخلی فراهم گردد. در این ماده حفظ امور حاکمیتی و عدم ایجاد انحصار در بخش غیردولتی و استمرار ارائه خدمات از نکات قابل توجهی است که قانونگذار از دولت خواسته است تا در فرایند آزادسازی، مورد خدشه وارد نشود. این ماده قانونی، اولین گامی است که برای آزادسازی برداشته شده است.در بند الف ماده 124 به دولت اجازه داده شده است تا در امور شبکه تلفن همراه، شبکه پی جو، مراکز تلفن کم ظرفیت، شبکه انتقال داده ها، شبکه های ارائه خدمات ارزش افزوده، شبکه مخابرات روستایی، اقدام به آزادسازی فعالیت ها نماید و به بخش غیر دولتی اجازه دهد تا در شبکه های غیر مادر بخش مخابرات به شبکه های مستقل و موردی مخابراتی، مجوز فعالیت صادر نماید. این ماده قانونی شروع به فعالیت اجرایی در آزادسازی را پیش بینی می نماید. در برنامه سوم توسعه اقدامات زیر انجام گرفته است:
1- تدوین آیین نامه نحوه صدور مجوز ارائه خدمات پی جو که منجر به انتخاب 2 اپراتور سراسری برای ارائه خدمات شده است. این دو شبکه در حال حاضر فعال بوده و به ارائه خدمات به حدود 100 هزار مشترک می پردازد. اتحادیه بینالمللی مخابرات خدمات پیجو را بدین نحو تعریف کرده است:« پیجینگ سرویسی است یک طرفه و غیر صوتی که پیامهای عددی و حروفی را ارسال میکند. خدمات پیجو نخستین بار در سال 1368 و از طریق شرکت مخابرات ایران در سطح شهر تهران به متقاضیان ارائه شد (مومنی،1386: 8).
2- تدوین ضوابط واگذاری خدمات تلفن ثابت که به انتخاب 6 اپراتور منجر شد ولی هیچکدام ازاین شرکت ها تا کنون موفق به راه اندازی شبکه های مستقل و موازی نشده اند.
3- ضوابط مربوط به صدور مجوز فعالیت اپراتور دوم تلفن همراه تدوین و براساس آن، شرکت ایرانسل انتخاب گردید. بخاطر تصویب قانون خاص این موضوع، تغییراتی در فرایند کار ایجاد و باعث تاخیر یک ساله گردید اما در نهایت این شبکه به بهره برداری رسید. فعالیت اپراتور دوم تلفن همراه(ایرانسل) در اجرای بند الف ماده 124 برنامه سوم توسعه صورت میگیرد که در آن بر خصوصیسازی در حوزه مخابرات و ایجاد یک شبکه مستقل و موازی با مالکیت بخش خصوصی در زمینه مخابرات تاکید شده است (روند اقتصادی،1384: 42).
4- آیین نامه واگذاری مجوز ارائه خدمات انتقال داده ها تصویب و بر اساس آن حدود 10 شرکت برگزیده شدند. این شرکت ها در حال حاضر به ارائه خدمات می پردازند. خدمات انتقال دادهها شامل طیف وسیعی از خدمات ارتباطات و خدمات اطلاعرسانی است که به معنای انتقال دادههای الکترونیکی رقومی از نقطهای به نقطه دیگر(به جز پخش رادیویی و تلویزیونی) میباشد. این انتقال میتواند بصورت پیوسته (مثل ارتباطات زمینی با فیبر نوری یا ارتباطات ماهوارهای) یا ناپیوسته (مثل انتقال نوارهای مغناطیسی، نوارهای ویدئویی و لوحهای فشرده برای پردازش و بازخوانی رایانهای) انجام شود (آگاروال،1382: 215).
5- آیین نامه مربوط به ارائه خدمات تلفنی ماهواره نیز تصویب شد و یک شرکت با اخذ پروانه به ارائه خدمات می پردازد. برای ارائه خدمات تلفن همراه ماهوارهای در سال 1979 سازمانی متشکل از 84 کشور به نام اینمارست29 تشکیل شد. این سازمان با ارتباط گیری با کلیه ایستگاههای زمینی خود که در سراسر جهان قرار دارند و متعلق به شرکتهای مخابراتی مختلف هستند به مشتریان خود در بخش فضا، ظرفیت ماهوارهای میدهد. ایستگاه زمینی بومهن شرکت مخابرات ایران یکی از این ایستگاهها است. خدمات این سرویس شامل مکالمه تلفنی، دورنگار، انتقال دیتا (شامل تمامی امکانات اینترنتی) و ایمیل است. شبکه جهانی اینمارست، اولین سرویس ارتباطات سیار در نوع خود میباشد که دسترسی به صدا و دیتا از طریق خطوط پرسرعت را به طور همزمان به وسیله یک دستگاه قابل حمل در مقیاس جهانی فراهم میآورد. در ایران، شرکت کمان هرمزگان به عنوان فراهمآور یکی از بخشهای خدمات اینمارست فعالیت میکند. شرکت مخابرات ایران در سال 82 بخشنامهای را برای اعلام تعرفه خدمات مذکور تنظیم کرد (غفاری، 1387: 121). شرکت تالیا، به عنوان اولین شبکه تلفن همراه پیشپرداخته در ایران در سال 1384 آغاز به کار کرد. قرارداد این شرکت برای مدت 10 سال منعقد گردید و در اواخر آبان 1391 برای یک دوره ده ساله دیگر تمدید شد (خبرگزاری جمهوری اسلامی،26/8/1391). شرکت ایرانسل به عنوان اپراتور دوم تلفن همراه در ایران، به ارائه خدمات نسل 2.5 و 2.75 میپردازد. خدمات نسل 2.5 یک سری خدمات به نام خدمات حامل از قبیل امکان ارسال پیام کوتاه، تعریف صندوق صوتی و … را در اختیار کاربر قرار میدهد. نسل 2.75 علاوه بر انتقال صدا و خدمات نسل 2.5، توانایی انتقال داده با استفاده از فناوری اینترنت همراه (GPRS)، خدمات اینترنت پرسرعت بیسیم (وایمکس) و خدمات پیام چند رسانهای (MMS) را دارد. از دیگر خدمات این اپراتور میتوان به خدمات سامانه جهانی ارتباطات همراه اشاره کرد که یکی از متداولترین استانداردهای تلفنهای همراه در جهان است. این خدمت، مشترکین را قادر میسازد از تلفنهای همراه خود در بیشتر نقاط دنیا استفاده کنند. این خدمت بیشتر به نام رومینگ شناخته میشود (بهزادیاننژاد،1391، 2).
در راستای سیاست خصوصیسازی، بخش مخابرات نیز مشمول سیاستهای کلی اصل 44 قرار گرفت اما در این ابلاغیه برخی موارد همچون شبکههای مادر مخابراتی و خدمات پایه پستی، همچنان تحت حاکمیت دولت باقی خواهد ماند. براساس بند 2 بخش ” سیاست های کلی توسعه بخش های غیردولتی و جلوگیری از بزرگ شدن بخش دولتی” ابلاغیه مقام معظم رهبری در خصوص سیاست های کلی اصل 44 مورخ 1/3/1384 : ” سرمایه گذاری، مالکیت و مدیریت در زمینه های مذکور در اصل 44 قانون اساسی به شرح ذیل توسط بنگاه ها و نهاد های عمومی غیر دولتی و بخش های تعاونی و خصوصی مجاز است:…6-2- کلیه امور پست و مخابرات به استثنای شبکه های مادر مخابراتی، امور واگذاری فرکانس و شبکه های اصلی تجزیه و مبادلات و مدیریت توزیع خدمات پایه پستی”. همچنین بند ج سیاست های کلی اصل 44 قانون اساسی مورخ 10/4/1385 امکان واگذاری سهام بنگاه های پستی و مخابراتی به استثنای شبکه های مادر مخابراتی، امور واگذاری فرکانس و شبکه های اصلی تجزیه و مبادلات و مدیریت توزیع خدمات پایه پستی به بخش های خصوصی و تعاونی و سهامی عام و بنگاه های غیر دولتی را مجاز شمرده است. بند ج ماده 4 قانون اصل 44 قانون اساسی، فعالیت بخشهای خصوصی، تعاونی و عمومی غیر دولتی را در مورد خدمات مخابرات مجاز دانسته است. البته به موجب بند ج تبصره 3 ماده 3 این قانون، مالکیت و مدیریت شبکه مخابرات مادر و خدمات پستی پایه در انحصار دولت خواهد بود.
4-6-3- شیوههای عرضه خدمات ارتباطات
شیوه عبور از مرز: خدمات پستی و خدمات انتقال داده به این شیوه میتواند ارائه شود.خدمات ارتباطات با استفاده از روشهای انتقال داده، خدمات تلگراف، دورنگار، پست الکترونیک و امثال آن میتواند از مرزها عبور کند. یکی از نمونههای پرکاربرد جابجایی دادهها میان مرزها، استفاده سیستم بانکی کشورها از خدمات سوئیفت[11] است که نوعی خدمات انتقال داده به شمار میرود. در این خدمت، مرکز خدماتی سوئیفت که در بلژیک مستقر است اطلاعات مالی محرمانه مربوط به نقل و انتقال حسابها بین بانکهای کشورهای مختلف را بین بانکها رد و بدل میکند.
شیوه مصرف در خارج: نمونه استفاده از این شیوه، استفاده گردشگران از خدمات مخابراتی کشور محل گردشگری است.
شیوه حضور تجاری: بخش خدمات پستی و مخابرات پایه بسیاری از کشورها از جمله ایران همچنان دولتی است. بنابراین در این بخشها در ایران امکان فعالیت بخش خصوصی وجود ندارد. سایر خدمات بخش مخابرات میتواند از طریق تشکیل موسسه تجاری در کشور مقصد از سوی عرضهکنندگان خارجی مورد عرضه قرار گیرد. تشکیل شرکتهای مشترک میان عرضهکنندگان داخلی و عرضهکنندگان خارجی، تاسیس شعبه و نمایندگی از دیگر موارد مطرح در شیوه سوم است. ماده 1 ضوابط صدور مجوز توزیع کنندگان اینترنت و اینترانت مصوب 1/5/1385 توسط کمیسیون تنظیم مقررات و ارتباطات، مقرر کرده است که اشخاص حقوقی متقاضی دریافت مجوز توزیع اینترنت، باید یا شرکت غیر دولتی ثبت شده در ایران باشند یا جزو شرکتهای مخابراتی استان. با وجود این ماده، شرکتهای خارجی نمیتوانند عرضهکننده خدمات اینترنتی در ایران باشند مگر اینکه در ایران ثبت شوند. در حال حاضر ارائه دهنده خدمات اینترنتی خارجی در ایران ثبت نشده است.
شیوه انتقال اشخاص حقیقی: از آنجا که ارائه خدمات ارتباطات معمولا از طریق شرکتها صورت میگیرد، فعالیت یک شخص حقیقی جدای از یک شرکت عملی نیست مگر در خصوص فعالیتهای مربوط به بازاریابی برای بخش ارتباطات. در بازاریابی، شخص حقیقی میتواند برای شرکتهایی که عرضهکننده خدمات ارتباطات هستند، در کشور دیگر بازاریابی کند. از آنجا که به موجب ماده 28 گاتس (تعاریف)، بازاریابی نیز جزو فعالیتهای عرضه خدمت محسوب میشود، برای شیوه چهارم، میتوان بازاریابی خدمات

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه خدمات گردشگری، صنعت گردشگری، حمل و نقل، فناوری اطلاعات Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه خرده فروشی، تأمین کننده، خدمات درمانی، قانون اساسی