منابع و ماخذ پایان نامه حوزه و دانشگاه، دانشگاه تهران، آموزش و پرورش، سلامت روان

دانلود پایان نامه ارشد

پژوهشهاي ميان رشته اي قرآن کريم، سال دوم، شماره چهارم، بهار و تابستان، (1390ش).
7. خامه گر، محمد، “شبکه معنايي موضوعات قرآن”، فصلنامه پژوهشهاي قرآني، سال شانزدهم، شماره،162-163، تابستان و پاييز (1389ش).
8. دوسري، ابراهيم بن سعيد، “ملامح التفسير التربوي”، سايت: http://dousari.net/mktba/news-details.php?id=84
9. رشواني، سامر، “تفسير نو، گرايش مقاصدي در تفسير ابن عاشور”، ترجمه: صفر عزّتي، خردنامه همشهري، شماره 22، ديماه (1386ش).
10. رقيب، مائده سادات، نجفي، محمد، “نقش هوش معنوي در تربيت ديني”، مجموعه مقالات همايش تربيت ديني، اوّل، قم: انتشارات مؤسسه آموزشي و پرورشي امام خميني، (1388ش).
11. فضل الله، محمد حسين (گفتگو)، “روش شناسي تفسير من وحي القرآن”؛ گفتگو با استاد محمد حسين فضل الله، ترجمه محمد جواد عظيمي آينه پژوهش، سال دوّم، شماره اول، خرداد و تير (1370ش).
12. زارع بهرام آبادي، مهدي و ديگران، “نقش روزه داري در قرآن بر هوش معنوي و شادکامي روزه داران”، مجله قرآن و طب، (1390ش)
13. زين العابدين، عبد السلام، ” امام خميني و تفسير هدف گرا” ترجمه فصل اول کتاب منهج الامام الخميني في التفسير، با عنوان “نحو تفسير المقاصدي للقرآن”، ترجمه سيد حيدر علوي نژاد، پژوهشهاي قرآني، شماره 19و20، (1378ش).
14. سجادي، سيد مهدي، “ابعاد و قلمرو اهداف تربيتي با تأکيد بر آموزه هاي انسان شناختي امام علي7،” فصلنامه تربيت اسلامي، از مجموعه مقالات همايش تربيت در سيره و کلام امام علي7، زير نظر علي رضا اعرافي، کتاب چهارم، چاپ اول، تهران: نشر تربيت اسلامي، مرکز مطالعات تربيت اسلامي وابسته به معاونت پرورشي وزارت آموزش و پرورش، زمستان (1379ش).
15. سهرابي، فرامرز، “مباني هوش معنوي”، فصلنامه سلامت روان، سال اوّل، شماره اوّل، بهار (1387ش).
16. شاکر، محمد کاظم، “سير کمالي رشد در قرآن کريم”، صحيفه مبين، دوره دوّم، شماره 3، شماره پياپي 20، (1378ش).
17. ————-، “مباني رشد و لوازم آن در قرآن کريم”، صحيفه مبين، دوره دوّم، شماره 2، شماره پياپي19، (1387ش).
18. شحاته، حسن، “نگاهي به برخي از مهمترين معضلات تربيت ديني و طرح راهکارهايي براي حل آنها”، ترجمه: مهدي اسدي، بازنگري: محمد علي حاجي ده آبادي، فصلنامه تربيت اسلامي، ويژه آسيب شناسي تربيت ديني، کتاب ششم، اول، تهران: نشر تربيت اسلامي، تابستان (1380ش).
19. صالحي، سيد عباس، “تربيت انديشي قرآني”، فصلنامه پژوهش هاي قرآني، سال پانزدهم، شماره 59-60، پاييز و زمستان (1388ش).
20. عبود، عبد الغني، “موانع تربيت اسلامي”، ترجمه: مهدي اسدي، بازنگري محمد داودي، مجله تربيت اسلامي، ويژه آسيب شناسي تربيت ديني، (1380ش).
21. غباري بناب، باقر و ديگران، “هوش معنوي”، فصلنامه علمي پژوهشي انديشه نوين ديني، سال سوم، شماره دهم، پاييز (1386ش).
22. کاکايي، قاسم، موحّديان عطار، علي، “نگاهي پديدار شناسانه به کاربردهاي مفهومي عرفان”، مجله معارف اسلامي، سال اول، شماره دوم، سال (1384ش).
23. محمد نژاد، حبيب و ديگران، “مفهوم هوش معنوي مبتني بر آموزه هاي اسلام”، فصلنامه فرهنگ در دانشگاه اسلامي، سال سيزدهم، شماره دوم، تابستان (1388ش).
24. مهرابي، ابراهيم، “اقتراحي در متافيزيک هوش معنوي در اسلام”، مجله علمي پژوهشي انسان پژوهي ديني، سال دهم، شماره 29، تابستان (1392ش).
25. ناطقي، غلامحسين، “قلمرو تفسير تربيتي”، دو فصلنامه تخصصي قرآن و علم، دوره اول، شماره سوم، (1387)
26. هاشمي علي آبادي، سيد احمد، “روش شناسي تفسير تربيتي قرآن”، ماهنامه آموزشي اطلاع رساني معارف، شماره صد، آذر و دي (1392ش).
27. هاشمي، سيد حسين، چيستي و اهداف تربيت، فصلنامه پژوهشهاي قرآني، شماره 59-60، سال پانزدهم، پاييز و زمستان (1388ش).

پايان نامه
آريان، حميد، “نقش عقل در تفسير قرآن”، (رساله دکتري)، استادان راهنما: محمود رجبي، غلامرضا فياضي، استاد مشاور: احمد واعظي، قم، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(، زمستان (1389ش).
کاظمي، ابوالفضل، “جريان شناسي گرايش تربيتي در تفاسير قرآن کريم”، (رساله کارشناسي ارشد)، استاد راهنما: محمد کاظم رحمان ستايش، دانشکده الهيات دانشگاه قم: بهمن (1392ش).

ABSTRACT:
In during history the comment of quran has provided by different approaches. In this middle training interpretation is considered less as a closest (nearest) approach to purposes to quran, and few consideration to it was accompanied with serious shortages of methodical and content. The purpose of this thesis is getting to optimal model from training interpretation, therefore by use of descriptive and analytical method, this thesis has tried to get to three main axes to this purpose. In the first axis, the subtle making clear of training interpretation is provided. In the term this making clear, the domain of training interpretation activity, its kinds, as compared with synonym titles and mission of training interpretation was studied. In second axis, particular wiew characteristics are provided and analysed that they are necessary in training comment, delight creating, making exacting, destinationism, monotheism, based, and comprehensive view are some of its characteristics. In the third axis, and training commentor has done training mission and he has effector responsibility in addition to comment mission, has introduced and make clear tools that use of them in comment has resulted in increasing of training interests of sign (ayeh). And cause to attractive comment, and increases the delight of addresser to pay attention to it and provides the sign of quran in visual and applicable area, and paved the way or maximum extraction of training instruction of quran. The tools like verse, proverb, story, historical witnesses, experiences and logical making clear are some of these examples. Attaining to comprehensive definition from training comment, attaining to indexes and necessary tools for providing optimal training interpretation and analysis of role of each characteristics and tools in of training interpretation, and also providing exact and applicable examples for each of these axes, are some results of this research.

Key words: training interpretation, methodical model, the characteristics of training interpretation, the tools of training interpretation.

the University of qom
Theology and Islamic knowledge college
Thesis of hadith and quran sciences (phd)

Title:
Metodical model of training interpretation of the Qur’an

Supervisor:
DR. mohammad kazem shaker

Advisor:
DR. seyed ali hosseini zadeh
DR. mohammad asaadi

By:
Ali asaadi

Ordibehesht 1394
1. وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها (بقره،31).
2. يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبينا (نساء،172).
3 . هذا بَلاغٌ لِلنَّاس(ابراهيم،52).
4 . إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَة (انسان،29).
5 . قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنين (يونس،57.).
6. يَهْدي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْديهِمْ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيم (مائده، 16).
.7 ر.ک: محمد تقي مدرسي، تفسير هدايت، جمعي از مترجمان، اول، (مشهد، بنياد پژوهشهاي اسلامي آستان قدس رضوي، 1377)، ج1، ص52.
8. ر.ک: ماجد عرسان کيلاني، فلسفه التربيه الاسلاميه، اوّل، (عمان، دارالفتح للدراسات و النشر، 1430)، صص22-25.
9. خوشبختانه با استقبال گروه قرآن پژوهي پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، نگارش اين پروژه علمي توسط اين جانب در حال انجام است. اميد است با عنايت الهي هر چه زودتر به جامعه علمي کشور تقديم شود.
10. محمد علي لساني فشارکي، “تفسير هدايتي و تربيتي”، دايرة المعارف قرآن کريم، اوّل، (قم، بوستان کتاب، 1389)، ج8، ص377.
11. ر.ک: علي معموري، تفسير واعظانه، همان، ج8، صص375-376.
12. ر.ک: سيد رضا مؤدب، روشهاي تفسير قرآن، اوّل، (قم، دانشگاه قم و اشراق، 1380)، صص271-277.
13. ر.ک: انور الباز، التفسير التربوي للقرآن الکريم، اوّل، (قاهره، دار النشر للجامعات، 1428)، ج1، ص “خ”.
14. اسعد احمد علي، تفسير القرآن المرتب منهج للسير التربوي، (دمشق، بي نا، بي تا) صص39-51.
15. ر.ک: حسين ميرزاخاني، نخستين تفسير تربيتي، اخلاقي، عرفاني، فقهي، فلسفي، اوّل، (قم، دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه، 1369)
16. رک: ابراهيم بن سعيد الدوسري، ملامح التفسير التربوي:
سايت: http://dousari.net/mktba/news-details.php?id=84
17. هاشم ابوخمسين، التفسير التربوي للقرآن الکريم، المباني و الاتجاهات، اوّل، (قم، مرکز المصطفي العالمي للترجمه و النشر، 1432)
18. ر.ک: علي رضا اعرافي، درآمدي بر تفسير تربيتي، نگارش، سيد نقي موسوي، (اوّل، قم، مؤسسه فرهنگي اشراق و عرفان، 1393).
19. ابوالفضل کاظمي، پايان نامه “جريان شناسي گرايش تربيتي در تفاسير قرآن کريم،”دانشکده الهيات دانشگاه قم، بهمن 1392.
20. ر.ک: دو فصلنامه تخصصي قرآن و علم، دوره اوّل، شماره 3، پاييز و زمستان، 1387.
21. فصلنامه پژوهش هاي قرآني، پاييز و زمستان 1388، سال پانزدهم، شماره 59-60، صص4-29.
22. ر.ک: سيد احمد هاشمي علي آبادي، “روش شناسي تفسير تربيتي قرآن”، ماهنامه آموزشي اطلاع رساني معارف، شماره صد، آذر و دي 1392، صص2-4.
23. ر.ک: محمد علي لساني فشارکي، تفسير هدايتي و تربيتي”، دايرة المعارف قرآن کريم، ج8، صص376-383.
24. ر.ک: علي معموري، همان، ج8، صص 373-376.
25. ر.ک: سيد محمد علي ايازي، المفسّرون حياتهم و منهجهم، اوّل، (طهران، وزاره الثقافه و الارشاد الاسلامي، 1386)، ج1، ص66.
26. ر.ک: سيد محمد علي ايازي، “تفسير هدايتي و تربيتي،” دانشنامه قرآن و قرآن پژوهي، دوّم، (تهران، دوستان، ناهيد، 1381)، ج1، صص 646-647.
27. ر.ک: محمد ابراهيم شريف، اتجاهات التجديد في تفسير القرآن الکريم، اوّل، (دارالسلام، قاهره، 1429)، صص229-347.
28. محمد معين، فرهنگ فارسي، هشتم، (تهران، امير کبير، 1375)،ج 3، ص 3969، علي اکبر دهخدا، لغت نامه، اوّل، (تهران، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، 1372)، ج12، ص18145
29. حسن انوري، فرهنگ بزرگ سخن، اوّل، (تهران، سخن، 1381)، ج 7، ص 6825
30. علي اکبر دهخدا، ج 8، ص 10904
31. حسن انوري، ج4، ص3737
32. باقر ساروخاني، دائره المعارف علوم اجتماعي، دوم،( تهران، دانشگاه تهران، 1370)، ص446 واژه method، محسن فرمهيني فراهاني، فرهنگ توصيفي علوم تربيتي، اول، (تهران، اسرار دانش، 1378)، ص 369
33. علي اکبر بابايي، بررسي مکاتب و روشهاي تفسيري، اوّل، (قم، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، 1391)، ج1، ص13
34. علي اکبر دهخدا، ج 4، ص 5776.
35. احمد ابن فارس، معجم مقاييس اللغه، (بي جا، الدار الاسلاميه،1410)، ج2، ص483، حسين بن محمد راغب اصفهاني، مفردات الفاظ القرآن، (تحقيق: صفوان عدنان داوودي)، اوّل، (دمشق، بيروت، 1412)، ص340، محمد بن مکرم ابن منظور، لسان العرب، (بيروت، دارصادر، 1414)، ج5، ص128، حسن مصطفوي، التحقيق في کلمات القرآن الکريم، اوّل، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360، ج 4، صص 21-22.
36. خليل بن احمد فراهيدي، کتاب العين، اوّل، (قم، هجرت، 1410)، ج8 ، ص 257.
37.محمد بن مکرم ابن منظور، ج 1، ص401.
38. احمد ابن فارس، ج 2، ص 382.
39. حسين بن محمد راغب اصفهاني، ص 377.
40. احمد ابن فارس، ج

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه حوزه و دانشگاه، دانشگاه تهران، آموزش و پرورش، کشف الاسرار Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه آموزش و پرورش، فلسفه اخلاق، دانشگاه تهران، فلسفه آموزش و پرورش