منابع و ماخذ پایان نامه حمل و نقل، حمل و نقل هوایی، جنگ جهانی دوم، سازمان ملل

دانلود پایان نامه ارشد

گروه تحقيق گرفت که وظيفه اين گروه، کمک به اداره حقوقي در توسعه و ايجاد يک مکانيسم در چارچوب ايکائو براي تسريع در روند به روز سازي سيستم ورشو بود. اداره حقوقي، سپس در جلسه صد و چهل و هفتم، گزارش خود را تقديم شورا نمود تا به شورا راهکارهاي لازم برايبه روز سازي سيستم ورشو را بدهد. گروه تحقيق، متوجه شد که لازم است تا ايکائو، سيستم ورشو را به روز نمايد، با اين تصور که تنها نقايص اساسي و مهم سيستم ورشو مانند صلاحيت و مسووليت، نياز به اصلاح دارند.58 گروه تحقيق، صلاحيت پنجم را مورد بررسي قرارداد. طبق اين قاعده، محل اقامتگاه يا سکونت دائمي مسافر، براي خواهان در اقامه دعوي مورد استفاده مي باشد. چنين قاعده اي قبلا در پروتکل گواتمالاسيتي پيش بيني شده بود. اين قاعده اجازه مي دهد تا در صورتي که متصدي حمل و نقل هوايي، مشغول به کار در کشور اقامتگاه يا کشور محل سکونت دائمي مسافر باشد، مسافر بتواند در آنجا اقامه دعوي نمايد. اگرچه بعضي از اعضاي گروه، صلاحيت پنجم را رد ننمودند، اما به اعتقاد آنها، بعضي از کشورهاي اروپايي در پذيرش چنين پيشنهادي دچار مشکل مي شوند؛ چراکه با پذيرش آن، يک شخص ساکن ايالات متحده، حتي در حالتي که يک حادثه هوايي بين دو نقطه در خارج از ايالات متحده اتفاق افتاده باشد و متصدي حمل هم اهل ايالات متحده نباشد، مي تواند به دادگاههاي کشور خود مراجعه و اقامه دعوي کند. به نظر عده اي ديگر، صلاحيت پنجم، بار مضاعفي را بر دوش متصديان حمل هوايي ايجاد مي کند و تاثير قابل ملاحظه اي بر نرخ حق بيمه ها خواهد داشت. از آن جايي که بر سر اين مسائل، اتفاق نظري بين اعضا وجود نداشت، گروه تصميم گرفت تا اين موضوع را در دستور کار خود قرار ندهد.
ايکائو در سال 1995، شوراي ايکائو را ملزم نمود تا در کنوانسيون ورشو، تجديد نظري انجام دهد. کميته حقوقي ايکائو در سي امين جلسه خود که از 28 آوريل 1997 تا 9 مه 1997 تشکيل شده بود، متن پيش نويس کنوانسيون يکسان سازي قواعد مشخص حمل و نقل هوايي بين الملل را تصويب نمود. در جلسه بعدي شورا که در خصوص پيش نويس بود، شورا مقرر نمود که بررسي بعدي بايد در خصوص حل مسائل مسووليت و صلاحيت باشد که نسبت به آنها هنوز توافقي نشده است.59 شورا، گروه ويژه اي را براي به روز سازي و ادغام سيستم ورشو تشکيل داد تا جنبه هاي سياسي، اقتصادي و حقوقي هر مساله را به دقت بررسي کنند. گروه ويژه، قدرت اتخاذ تصميم را نداشت، ليکن نقش توصيه اي را براي شورا ايفا مي نمود. اين گروه، تهيه پيش نويس کنوانسيون يکسان سازي قواعد مشخص حمل و نقل هوايي بين الملل را در دستور کار خود قرارداد و متن آن را در سي امين جلسه کميته حقوقي ايکائو در مونترال که از 28 آوريل تا 9 مه 1997 برگزار شده بود تصويب نمود. پيش نويس خود، ارائه دهنده اصولي است که در توافقات بين متصديان حمل ياتا، قواعد شوراي اروپا در 1997، و ساير اقدامات يک جانبه دولتها و متصديان حمل مقرر شده بود. به علاوه اين پيش نويس، صلاحيت پنجم را نيز تصويب نمود.60 اگرچه مسائلي مثل بار اثبات دعوي و صلاحيت، حل و فصل نشدند؛ اما شورا اظهار نمود که زمان آن رسيده تا اين کنفرانس را تشکيل و اجازه بررسي عميق پيش نويس را بدهيم.
در طول دهه 1990، به جاي تدوين يک کنوانسيون جديد، گزينه هاي ديگري ارائه گرديد، ازجمله:61
1- حفظ وضع موجود، بدين معنا که رژيم ورشو از طريق موافقتنامه هاي منطقه اي و خصوصي تکميل گردد که اين امر مجموعاً منجر به ايجاد «شبکه اي به هم پيچيده و درهم» از معاهدات و ساير موافقتنامه ها مي گرديد،
2- تدوين پروتکلي ديگر که کنوانسيون ورشو را از برخي جهات مشخص اصلاح نمايد. جنبه هايي از قبيل مبناي مسئوليت براي مطالبه خسارت بيش از سطحي که عموما پذيرفته شده است، يعني خسارات بيش از 100،000 حق برداشت ويژه (SDR) در صورت جرح يا فوت مسافر؛ اصطلاحاً «پنجمين دادگاه صالح»،62امکان سقوط محدوده هاي مسئوليت در قبال خسارات وارده به کالا، بار همراه مسافر و اشياي شخصي و مقررات روزآمدي براي صدور اسناد و اخطاريه63 و
3- نسخ و کنار نهادن کنوانسيون هاي مربوط به حمل و نقل هوايي و حل مسائل حقوقي ناشي از حمل و نقل هوايي بين المللي از طريق قواعد حقوق بين الملل خصوصي و توافق هاي خصوصي بين متصديان حمل و مشتريان، با توجه به آزادي قراردادي وسيع بين طرفين مربوط .64
از آن جايي که هريک از گزينه هاي فوق، با ايراداتي مواجه بود. به همين دليل، تصميم گرفته شد تا به جاي گزينه هاي فوق، کنوانسيون جهاني جديدي تصويب گردد.
ايکائو، پيش نويس خود را به کنفرانس بين المللي حقوق هوايي تقديم نمود. اين کنفرانس، از دهم تا 29 مه 1999 در مقر ايکائو در مونترال کانادا برگزار شد و 121 کشور در آن شرکت نمودند. در کنار کشورها، 11 سازمان بين المللي نيز در کنفرانس شرکت نموده بودند. اين سازمانها شامل انجمن هاي دولتي، خطوط هوايي، بيمه و انجمن هاي تجاري بودند. هيچ گروهي که حامي حقوق مسافرين باشد در کنفرانس حضور نداشت.65در اين کنفرانس، 121 کشور شرکت نمودند. نهايتا در 28 مه 1999، 105 کشور شرکت کننده به علاوه يک سازمان منطقه اي، کنوانسيون مربوط به يکپارچه سازي قواعد مربوط به حمل و نقل هوايي بين المللي که «کنوانسيون مونترآل»66نام گرفت را در شهر مونترآل کانادا امضا نمودند. کنوانسيون مونترال، تلاش کرده است تا علاوه بر تعيين غرامت کافي براي مدعيان، دادگاههاي صالح و مناسب را براي اقامه دعوي آنها معين نمايد.مجمع ايکائو، مقرر نمود که کار به روز سازي سيستم ورشو، بايد بيشتر توسط برنامه هاي کميته حقوقي انجام گيرد. برنامه کاري کميته حقوقي، اصلاح گرديد و گزينه جديدي تحت عنوان «به روز سازي سيستم ورشو و بررسي تصويب اسناد قانون حمل هوايي بين المللي» اتخاذ شد.67
سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری
سازمان حقوق هوایی
کنفرانس شیکاگو، که از اول نوامبر تا هفتم دسامبر 1944 در شیکاگو برگزار شده بود، از مهمترین کنفرانسهای بینالمللی بوده، تحولات بزرگی در حقوق هوایی ایجاد نموده است. هدف کنفرانس شیکاگو، ایجاد محیطی سالم و مسالمت آمیز برای بهرهبرداری از امکانات هوانوردی کشورهایی بوده است، که در طول جنگ جهانی دوم پیشرفت قابل ملاحظهای داشتهاند. در کنفرانس شیکاگو، بیش از 50 کشور حضور داشتند که از طرف دولت آمریکا برای ایجاد یک نهاد حقوقی، در جهت پیشرفت هواپیمایی کشوری بعد از جنگ جهانی دوم دعوت شده بودند. کشورهای شرکت کننده در کنفرانس قصد داشتند ضمن تدوین اصول و قواعد حقوقی مربوط به هوانوردی، سازمانی ایجاد کنند که اداره هواپیمایی بینالمللی را بر عهده بگیرد. این سازمان باید به گونهای سازماندهی میگردید که مانعی بر سر راه رقابتهای مشروع ایجاد نمینمود و قادر میبود با ایجاد همکاری متقابل؛ تفاهم میان دولتها را رونق بخشد. نمایندگان کشورهای شرکت کننده در کنفرانس درباره نحوه عمل و ساختار چنین سازمانی نظریات متفاوتی ابراز داشتند. نظر کشورهای آمریکا، انگلستان و کانادا پیش از دیدگاههای دیگر، طرفدارانی در میان کشورها پیدا کرده بود، نظر دولت آمریکا، از وضعیت خاص و موقعیت ویژه آن ناشی میشد. آمریکا پیش از جنگ، دارای صنایع هواپیمایی پیشرفتهای بود. در مدت جنگ هم پیشرفت قابل ملاحظهای نمود. تلاش برای مقابله با دشمن موجب شده بود، آمریکاییها تمام تلاش خود را برای پیشبرد تکنولوژی هواپیمایی به کار ببندند. تعداد هواپیماهای آمریکا در آن زمان شاید به تنهایی با هواپیماهای کشورهای دیگر برابری میکرد. آمریکا که قصد داشت پس از جنگ نیز از این امکانات استفاده کرده، انحصار حمل و نقل هوایی را در جهان به دست بگیرد، از نظریه آزادی کامل پروازها حمایت میکرد. آمریکا با ایجاد سازمان قدرتمندی که در هوانوردی بینالمللی دخالت کند، موافق نبود. به نظر آنان، سازمانی که در شرف تأسیس بود، میبایست نقش مشورتی داشته باشد و به عنوان رابط میان دولتها عمل نماید. این سازمان همچنین نمیبایست در مسایل اقتصادی مؤسسات هواپیمایی، تعداد پروازها و نرخ آنها دخالت نماید بلکه صرفاً میبایست در جهت هماهنگ نمودن دولتها برای انعقاد قراردادهای هوایی کوشش کند.68
نظر دولت انگلستان هم در کنفرانس از جایگاه برجسته و مهمی برخوردار بود که مورد توجه دولتها قرار گرفت. انگلستان که از انحصار حمل و نقل و تجارت هوایی به وسیله ایالات متحده آمریکا بیم داشت، سرسختانه با نظریه آزادی کامل هوایی مخالفت میورزید. دولت انگلستان قویاً از ایجاد سازمانی حمایت میکرد که قدرت اداره حمل و نقل هوایی را داشته باشد ولی مسائلی همچون ظرفیت، تعداد پرواز، تعرفه هواپیمایی و نوع و چگونگی آزادیهای هوایی میبایست در موافقتنامههای دو یا چند جانبه تعیین گردد. دولت کانادا تقریباً با انگلستان هم عقیده بود. کانادا نیز معتقد به ایجاد سازمانی بود که بتواند از نظر فنی وظیفه سازماندهی حمل و نقل هوایی را به عهده بگیرد، در حل مسایل اقتصادی هواپیمایی مؤثر باشد، و از حق تعیین خطوط پرواز، تعرفه هواپیمایی و تعداد و اوقات پرواز برخوردار باشد. به نظر دولت کانادا، اختیار تعیین آزادیهای هوایی باید به خود دولتها محول گردد تا با عقد موافقتنامه های دو جانبه، حدود این آزادیها را در میان خود تعیین کنند.69 پیشنهادهای دیگری هم در کنفرانس مطرح شد اما در این میان دیدگاههای آمریکا و انگلستان تعیین کننده بود و در نهایت تلفیقی از پیشنهادهای این دو، مورد توافق کشورهای شرکت کننده در کنفرانس قرارگرفت. پس از بحث و گفتگو در مورد چگونگی استفاده از آزادیهای هوایی و ایجاد سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری، چهار سند در کنفرانس مذکور به تصویب رسید.70
سند اول «موافقت نامه موقت مربوط به سازمان موقت بینالمللی هواپیمایی کشوری»71 بود. کنفرانس شیکاگو، برای رسیدن به هدف تضمین امنیت و گسترش منظم هواپیمایی در سراسر جهان، موافقتنامه مربوط به سازمان موقت بینالمللی هواپیمایی کشوری72 را تهیه نمود که 6 ماه پس از تصویب آن در ژوئن 1945 به مرحله اجرا درآمد و سازمان موقت بینالمللی هواپیمایی کشوری را ایجاد کرد.73 مجمع عمومی موقت و شورای موقت آن تشکیل و دبیرکل انتخاب گردید. مقر سازمان موقت در مونترال کانادا بود. به دنبال تشکیل سازمان موقت، سه کمیته به نامهای کمیته حمل و نقل هوایی، کمیته هوانوردی (که بعدها به کمیسیون هوانوردی سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری تغییر نام یافت) و کمیته کنوانسیون بینالملل هواپیمایی کشوری تشکیل گردید. در ماده 7 موافقتنامه مذکور ذکر شده بود که پس از تشکیل و شروع به کار سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری، کلیه اموال و اسناد و سوابق آن به سازمان اخیر الذکر منتقل و کلیه فعالیتهای سازمان موقت خاتمه خواهد یافت. 20 ماده پس از فعالیت سازمان موقت بینالمللی هواپیمایی کشوری، در تاریخ چهارم آوریل 1947، سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری فعلی جانشین سازمان موقت مزبور گردید.74
سند دوم «کنوانسیون بینالمللی هواپیمایی کشور» (کنوانسیون شیکاگو) است. قسمت دوم این کنوانسیون (از مواد 43 لغایت 66) به سازمان بینالملل هواپیمایی کشوری (ایکائو) و ساختار و فعالیتهای آن مربوط است. تأسیس این سازمان از ابتکارات کنفرانس شیکاگو محسوب میشود. ایکائو در 4 آوریل 1947 در مونترال کانادا که مقر اصلی آن انتخاب شد،75 اعلام موجودیت کرد. مقرر شد این سازمان مسئولیت تدوین استانداردهای فنی را به عهده بگیرد و بر هوانوردی نظارت داشته باشد و مسائل اقتصادی به انعقاد موافقتنامههای دو جانبه واگذار شود، البته بجز تعرفه ها که قرار شد دستاندرکاران صنعت هوانوردی در کنفرانسهای بینالمللی تعیین نمایند و در صورتی که دولتها موافقت نمایند به مرحله اجرا درآید و این تصمیم در طول 66 سال عمر ایکائو ملاک عمل آن سازمان بوده است.76
موافقتنامهای که ایکائو با سازمان ملل متحد در سال 1947 منعقد کرده است وضعیت حقوقی سازمان را مشخص میکند.77 به موجب آن، ایکائو یکی از سازمانهای تخصصی سازمان ملل محسوب میشود. کنوانسیون مزایا و مصونیتهای سازمانهای تخصصی 781947 به همراه کنوانسیون شیکاگو به سازمان شخصیت حقوقی اعطا نموده

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ پایان نامه حمل و نقل، ترک فعل، مصرف کنندگان Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه ضرب و جرح، قوانین داخل، قوانین داخلی، ارتکاب جرم