منابع و ماخذ مقاله گروه کنترل، پیش آزمون، تمرین با وزنه، فوتبالیست

دانلود پایان نامه ارشد

افزایش معنی‌داری در قدرت انفجاری در پرش روی یک پا و دو پا داشتند.
رونستاد52 و همکاران (2008) تاثیر تمرینات ترکیبی پلایومتریک – قدرتی و قدرتی را بر سرعت و عملکرد پرشی بازیکنان حرفه‌ای فوتبال را بررسی کرد. آزمودنی‌ها بصورت تصادفی به سه گروه ترکیبی، قدرتی و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی به‌مدت 7 هفته و 2 جلسه در هفته اجرا شد در حالیکه تمام گروه‌ها 6 تا 8 جلسه تمرین فوتبال داشتند. نتایج نشان داد که هیچ تفاوت معنی‌داری بین گروه ترکیبی و قدرتی در بهبود متغیرهای پژوهش وجود نداشت. در حالیکه گروه تجربی بصورت معنی‌داری در همه اندازه گیری‌ها به غیر از پرش کانترمومنت بهبود داشت.
ویسینگ53 و همکاران (2008) تاثیر تمرینات پلایومتریک و قدرتی را بر توان عضلانی، توان عضلانی بررسی کردند. آزمودنی‌ها 15 مرد جوان تمرین نکرده بودند که به مدت 12 هفته تمرینات مقاومتی و پلایومتریک را انجام دادند. آزمونها شامل 1RM پرش پای شیب دار، 3RM اکستنشن زانو، 1RM فلکشن زانو و پرش کانترمومنت بود. نتایج نشان داد که گروه تمرینی با وزنه نسبت به گروه پلایومتریک افزایش معنی‌داری در قدرت عضلانی داشتند در حالیکه گروه پلایومتریک افزایش بیشتری در ارتفاع پرش عمودی داشت.
پرز- گومز54 (2008) در یک مطالعه بر مردان فوتبالیست، اثر تمرین وزنه برداری را با تمرینات پلایومتریک بر آمادگی جسمانی، ترکیب بدنی و سرعت باز شدن زانو هنگام ضربه با پا مقایسه کرد. بدین منظور 37 دانشجوی تربیت بدنی به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. گروه تجربی تمرین ترکیبی وزنه برداری و پلایومتریک را به مدت 6 هفته انجام دادند. از همه‌ی آزمودنی‌ها آزمون ارزیابی توان عضلانی، سرعت دویدن، ظرفیت بی‌هوازی و توان هوازی به عمل آمد. نتایج تحقیق افزایش در یک تکرار بیشینه را در پرس پا به میزان (4/61٪)، در باز شدن زانو به میزان(2/20٪)، در خم شدن زانو(9/15٪) و در اسکات نشسته (2/20٪) نشان داد. همچنین پرش عمودی به طور معنی‌داری بهبود داشت.
جوشی55 و همکاران (2010) در پژوهشی تاثیر 7 هفته برنامه تمرینی ترکیبی قدرتی و پلایومتریک را در بهبود برخی از توانایی‌های زیست حرکتی مورد مطالعه قرار داد. 30 دانشجوی والیبالیست از دانشگاه آنامالیا و در رده سنی 20 تا 22 سال در این تحقیق شرکت کردند. برنامه تمرینی به مدت 7 هفته بطول انجامید. یافته‌های پژوهش نشان داد که تمرینات ترکیبی موجب افزایش قدرت پا، قدرت استقامتی، سرعت و توان بی‌هوازی نسبت به گروه کنترل شد. بنابراین برنامه تمرینی قدرتی و پلایومتریک از لحاظ آماری تاثیر معنی‌داری بر بهبود متغیرهای مورد نظر داشت.
سانکی56 (2008) پژوهشی را تحت عنوان تاثیر برنامه‌های تمرینی پلایومتریک با شدت متفاوت بر اجرای پرش عمودی ورزشکاران دبیرستانی انجام داد. هدف پژوهش دستکاری شده تمرین در یک برنامه تمرینی 6 هفته ای پلایومتریک بر اجرای پرش عمودی بود. 18 آزمودنی مرد بزرگسال بصورت تصادفی به دو گروه تجربی باشدت بالای پلایومتریک و شدت متوسط پلایومتریک و یک گروه کنترل تقسیم شدند. گروه‌های شدت بالا و شدت متوسط بهبودی در اجرای پرش عمودی در مقایسه با گروه کنترل به دست آوردند. ام هیچ تفاوت معنی‌داری بین دو گروه تجربی برای هیچ یک از متغیرها وجود نداشت.
بران57 و همکاران (2009) در پژوهشی تاثیر دو نوع برنامه تمرینی پلایومتریک و با وزنه را بر قدرت اندام تحتانی، توان و توانایی موزون دنسرهای دانشگاهی بررسی کردند. 17 آزمودنی بصورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند و هر گروه تمرینات مربوط به خود را به مدت 6 هفته و هفته ای دو جلسه انجام دادند. تستها شامل تعیین مهارت دویدن، قدرت اندام تحتانی و توان بود. نتایج نشان داد که هیچ تفاوت معنی‌داری در توانایی پریدن، قدرت و توان در بین گروه‌های تجربی وجود نداشت. در گروه پلایومتریک قدرت پرس پا 37 درصد، ارتفاع پرش عمودی ایستا 3/8 درصد و ارتفاع پرش موزون 14 درصد افزایش پیدا کرد. در حالیکه گروه تمرین با وزنه، قدرت پرس پا 32 درصد، درت ساق پا 23 درصد، متوسط توان بی‌هوازی 6 درصد، ارتفاع پرش موزون 22 درصد افزایش یافت. هیچ تغییر معنی‌داری در گروه کنترل مشاهده نشد.
کارتر58 (2009) در پژوهشی تاثیر حجم بالای تمرینات پلایومتریک در اندام فوقانی را بر شتاب پرتاب و نسبت قدرت عضلات چرخاننده شانه در بازیکنان بیسبال دانشگاهی را بررسی کردند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر 8 هفته تمرین پلایومتریک با حجم بلا در اندام فوقانی بر قدرا ایزوکنیتیک و شتاب پرتاب گروهی از بازیکنان بیسبال بود. 24 بازیکن بیسبال دانشگاهی با سن 7/19 سال برای شرکت در این تحقیق انتخاب شدند و بر اساس قدرت درونگرای عضلات چرخاننده داخلی طبقه بندی شدند و بصورت تصادفی به گروه تمرینی پلایومتریک و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته و 2 روز در هفته انجام شد. نتایج نشان داد که گروه پلایومتریک افزایش معنی‌داری در شتاب حرکت و قدرت درونگرا و برونگرای عضلات چرخاننده شانه در مقایسه با گروه کنترل بدست آوردند.

2-3-2- پژوهش‌های انجام شده در داخل کشور
کرباسی در سال 1387 پژوهشی با عنوان تاثیر تمرینات پلایومتریک بر روی توان پا، چابکی و انعطاف پذیری مفصل ران بازیکنان بدمینتون پسر 17 تا 19 سال انجام داد. 40 آزمودنی بصورت گزینشی انتخاب شدند و بصورت تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. آزمودنی‌های گروه تجربی علاوه بر تمرینات عادی بدمینتون به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه و هر جلسه به مدت یک ساعت تمرینات پلایومتریک را انجام دادند. چابکی عمومی آزمودنی‌ها با استفاده از تست 9×4 متر، توان بی‌هوازی پاها با آزمون سارجنت و دامنه حرکتی ران با استفاده از گونامتر در قبل و بعد از برنامه تمرینی اندازه گیری شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که میزان چابکی عمومی، توان بی‌هوازی پاها. انعطاف پذیری مفصل ران گروه تجربی تفاوت معنی‌داری با گروه کنترل داشت.
دو روش تمرینی با وزنه و پلایومتریک روی افزایش سرعت بازیکنان فوتبال در تحقیفی که توسط عزیزی (1378) انجام شد مقایسه شد. در این تحقیق 30 فوتبالیست 19 تا25 سال باشگاه شهرداری جوانرود شرکت کردند که به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. ابتدا رکورد دو 30متر و 50 متر سرعت دو گروه توسط پژوهشگر و همیاران اندازه گیری و ثبت گردید. تمرین‌های بدنسازی با وزنه و پلایومتریک به مدت 6 هفته و هر هفته سه روز به اجرا درآمد. ابتدا آزمودنی‌ها با تمرین‌های با وزنه و گروه دوم با تمرین‌های پلایومتریک و نحوه اجرای حرکت‌ها آشنا شدند. پس از 6 هفته تمرین مجددا رکورد دو 30 متر و 50 متر سرعت فوتبالیست‌های دو گروه اندازه گیری و ثبت گردید. در این تحقیق متغیرهای مستقل دو روش بدنسازی با وزنه و پلایومتریک بودند، ومتغیر وابسته رکورد دو 30 متر و 50 متر بازیکنان بود. نتایج نشان داد بین تمرین‌های با وزنه و تمرینات پلایومتریک در هر یک از سرعت 30 و 50 متر بازیکنان فوتبال ارتباط معنی‌داری وجود دارد.
شهدادی (1378) به بررسی تمرینات پلایومتریک برتوان انفجاری و تغییر شتاب بازیکنان هندبال پرداخت. در این تحقیق بیست و چهار بازیکن هندبال با میانگین سن5/4 ± سال، قد 1/6 ±180سانتیمتر و وزن 8/9 ± 71 کیلوگرم به طور داوطلب در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی‌ها به طور تصادفی به دو گروه و تجربی تقسیم شدند و به مدت هفت هفته گروه تجربی تمرینات پلایومتریک و گروه کنترل تمرینات عادی هندبال را انجام دادند. از آزمودنی‌ها پیش آزمون و پس آزمون ارتفاع پرش عمقی از سطح 20، 40، 60 و 80 سانتیمتری و نیز شتاب به عمل آمد. توان انفجاری نیز با استفاده از فرمول لوئیز محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آنالیز کوواریانس، آنالیز واریانس دو طرفه و آزمون t استودنت مستقل و وابسته استفاده شد. نتایج نشان داد میزان پرش ارتفاع آزمودنی‌ها گروه تجربی برای کلیه وضعیت‌های پرش (پرش درجا، پرش عمقی از سطح 20، 40، 60 و 80 سانتیمتر) افزایش معنی‌دار نشان داد. میزان پرش عمقی از سطح 40 و 60 سانتیمتر بیش‌ترین افزایش را نشان داد. میزان افزایش ارتفاع پرش گروه گنترل معنی‌دار نبود. توان انفجاری بازیکنان هندبال بعد از پرش سطح 20، 40، 60 و 80 افزایش معنی‌دار نشان داد. افزایش توان انفجاری بعد از پرش از سطح 40، 60 سانتیمتری بیش‌ترین افزایش را نشان داد.
اثر تمرینات منتخب پلایومتریک بر توان بی‌هوازی و چابکی بازیکنان والیبال بررسی شد. در تحقیق سلیمی (1379) بیست و چهار بازیکن مرد رشته والیبال با میانگین سنی (16/24) سال، قد (81/182) سانتی متر و وزن (64/75) کیلوگرم در این تحقیق شرکت کرده‌اند آزمودنی‌ها به صورت تصادفی به دو گروه مساوی کنترل و تجربی تقسیم شدند. متغیر مستقل، تمرینات منتخب پلایومتریک و متغیرهای وابسته شامل توان بی‌هوازی و چابکی بود.
توان بی‌هوازی و چابکی آزمون‌ها با استفاده از آزمون سارجنت ودوی (9×4) متر در پیش آزمون اندازه گیری و ثبت گردید سپس آزمون‌های گروه تجربی به مدت 8 هفته تمرینی منتخب پلایومتریک را انجام دادند و آزمون‌های گروه کنترل برنامه تمرینات معمولی خود را ادامه دادند. بعد از پایان دوره تمرین از آزمودنی‌ها پس از آزمون به عمل آمد و اطلاعات بدست آمده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آمار توصیفی و استنباطی استفاده شد، برای رد و یا قبول فرضیه‌ها (5%a =) در نظر گرفته شد. نتایج تحقیق نشان داد که تمرینات منتخب پلایومتریک بر توان بی‌هوازی چابکی بازیکنان والیبال تاثیر معنی‌داری دارد. وی نتیجه گرفت که ورزش والیبال به توانائی‌های ویژه ای همچون قدرت، سرعت، توان بی‌هوازی و چابکی نیاز دارد. تمرین‌های پلایومتریک تواند در افزایش و تقویت این توانائی‌ها تاثیر گذار باشد. بنابراین با رعایت نکات ایمنی و توجه به اصول علمی این نوع تمرینات توان با ارائه یک برنامه تمرینی پلایومتریک توانائی‌های حرکتی فوق را در زمانی کوتاه و به طور قابل توجهی بالابرده و توسعه داد. در نهایت به ورزشکاران و مربیان والیبال و سایر رشته‌های ورزشی که به توان و چابکی نیاز دارند توصیه‌شود در کنار تمرینات آمادگی جسمانی خود از تمرینات پلایومتریک نیز به صورت صحیح و اصولی بهره ببرند.
پارسا (1377) در تحقیقی به بررسی و مقایسه تاثیر دو روش تمرینی پلایومتریک و با وزنه روی پرش عمودی و الیبالیست‌های 17 تا 19 سال پرداخت. برای انجام تحقیق سه گروه مختلف از افراد واجد شرایط تحت عنوان گروه تمرین پلایومتریک، گروه تمرین با وزنه و گروه گواه تشکیل شد. گروه پلایومتریک تحت تاثیر تمرینات پرش در جای متوالی و سریع، پرش متوالی از روی مانع دو و میدانی و پرش عمقی59 قرار گرفتند.
گروه با وزنه تحت تاثیر تمرینات اسکوات نیمه، لیفت مرده و بلند شدن روی پنجه پا در حالی که وزنه روی دوش داشتند قرار گرفتند و گروه گواه نیز فقط تمرینات متداول و معمولی والیبال را بدون اعمال هیچگونه برنامه بدنسازی خاصی انجام ندادند. مدت تاثیر متغیر مستقل در گروه‌های تجربی هشت هفته باشد/ در شروع اولین و آخرین جلسه تمرین، از آزمون‌هایی پیش آزمون و پس آزمون که پرش عمودی (تست سارجنت) بود به عمل آمد. هر آزمودنی در پیش آزمون و پس آزمون دوبرا پرش عمودی انجام داد و در هر نوبی بیش‌ترین مقدار پرش عمودی ثبت شد. نتایج نشان داد که بین میزان پرش عمودی در دو گروه تمرینی پلایومتریک و گواه و همچنین گروه تمرین با وزنه با گواه اختلاف معنی‌داری وجود دارد. همچنین بین اثر تمرینات پلایومتریک و با وزنه اختلاف معنی‌داری وجود ندارد.
در تحقیقی که توسط مقدم (1381) انجام شد تاثیر تمرینات پلایومتریک بر بهبود توان پا و رکورد شنا در شناگران نوجوانان (15-17 سال) بررسی شد. برای انجام این تحقیق 20 شناگر نوجوان انتخاب شدند. آزدمونی‌ها به طور تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. گروه کنترل تمرینات متداول شنا و گروه تجربی تمرینات منتخب پلایومتریکی را برای مدت 8 هفته و هر هفته سه روز انجام

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ مقاله ورزشکاران، مفصل زانو، کودکان و نوجوانان، سنجش عملکرد Next Entries منابع و ماخذ مقاله تربیت بدنی، گروه کنترل، پیش آزمون، زمان واکنش