منابع و ماخذ مقاله گروه کنترل، تمرینات مقاومتی، قدرت عضلانی، ورزشکاران

دانلود پایان نامه ارشد

تأمين نياز بدن خود فراهم کند و بنابراين با کمبود اکسيژن مواجه مي‌شود. بزرگي اين کمبود اکسيژن ظرفيت بي‌هوازي ناميده مي‌شود (اسماعیلی، 1382).
جهت تعيين شدت فرا بيشينه براي فعاليت در آن از فرمول زير استفاده مي‌کنيم:
توان فرا بيشينه = [(توان بي‌هوازي آزمون 30 ثانيه وينگيت – توان هوازي) × 20% ] + توان هوازي
اخيراً ثابت شده که آزمون کمبود اکسيژن در مقايسه با آزمون وينگيت و ساير آزمون‌ها نتايج مشابه‌اي را ارائه مي‌دهد.

2-2-15-3- استفاده از آزمون‌هاي متناوب جهت اندازه‌گیری ميزان لاکتات خون
علت اجراي اين آزمون‌ها به صورت متناوب به حداقل رساندن سهم سيستم هوازي در تأمين انرژي براي فرد است (اسماعیلی، 1382).
اسيد لاکتيک و توليدات آن مانند يون هيدروژن H+ بر اثر گليکوليز بي‌هوازي در عضلات توليد مي‌شود و سبب کاهش PH در عضله و خستگي آن مي‌شود و به علت اينکه غلظت لاکتات عضلاني به سختي منعکس کننده حالت عضلاني است سنجش تغيير در لاکتات خون در پاسخ به فعاليت‌هاي کوتاه مدت شديد مي‌تواند به عنوان نشانه اي از ظرفيت بي‌هوازي فرد باشد. اين آزمون‌ها تنها زماني که در شدت بالا انجام مي‌شوند داراي اعتبار بالايي مي‌باشند (معزی، 1378).
به عنوان مثال :
1) آزمون حداکثر دويدن بر روي تردميل (MART)
2) حداکثر رکاب زدن بر روي دوچرخه (MACT)

2-3- مروری بر تحقیقات داخلی و خارجی
2-3-1- پژوهش‌های انجام شده در خارج کشور
هریس38 (2012) به بررسی اثر یک دوره برنامه تمرینی مقاومتی بر توان عضلانی و اجرای ورزشی در ورزشکاران جوان پرداخت. 24 نفر از دانشجویان تربیت بدنی در دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات مقاومتی را به مدت 4 هفته و هفته‌ای 3 بار اجرا کردند. توان عضلانی بوسیله پرش سارجت و عملکرد ورزشی شامل دوی سرعت و چابک بود که به ترتیب با دوی 36 متر و آزمون 9×4 متر ارزیابی شد. نتایج تحقیق نشان داد که تمرین پلایومتریک به مدت 4 هفته بر توان عضلانی ورزشکاران اثر معنی‌دار دارد ولی بر عملکرد ورزشی آنها اثر معنی‌داری ندارد هرچند که بهبود نشان داده شد.
جاکوبین39 (2012) به بررسی اثر تمرینات قدرتی و پلایومتریک بر اجرای سرعتی و توان و قدرت عضلات اتدام تحتانی در افراد غیر ورزشکار پرداخت. در این تحقیق 45 نفر در 3 گروه: تمرینات قدرتی، تمرینات پلایومتریک و گروه کنترل بصورت تصادفی قرار گرفتند. برنامه تمرین پلایومتریک و قدرتی به مدت 6 هفته اجرا شد. قدرت عضلانی بوسیله IRM عضلات جلوران، بوسیله آزمون 36 متر و توان عضلانی بوسیله پرش عمودی ارزیابی شد. نتایج نشان داد که تفوت معنی‌داری بین دو گروه پلایومتریک و قدرتی در توان عضلانی و سرعت وجود دارد ولی این تفاوت در قدرت عضلانی معنی‌دار نیست.
اراضی40 (2011) در تحقیقی اثر برنامه تمرینی پلایومتریک در خشکی و آب را بر قدرت، سرعت و تعادل در بازیکنان بسکتبالیست جوان بررسی کرد. 18 بازیکن بسکتبال (با میانگین سن: 4/1±81/18، قد: 11/6±179، وزن: 6/9±80/67) در این تحقیق شرکت کردند و به صورت تصادفی به 3 گروه: تمرینات پلایومتریک در خشکی، تمرینات پلایومتریک در آب و گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی پلایومتریک به مدت 8 هفته، هفته‌ای 3 بار و هر جلسه حدود 40 دقیقه طول کشید. قدرت عضلات پا، آزمون دوی سرعت 36 متر و 60 متر و تعادل پویا قبل و بعد از برنامه تمرینی ارزیابی شد. نتایج نشان داد که تفاوت معنی‌داری بین دو گروه تمرین پلایومتریک در آب و خشکی در هیچ یک از متغیرهای تحقیق وجود ندارد. افزایش معنی‌داری در هر دو گروه تجربی در پس آزمون نسبت به پیش آزمون نسبت به متغییرهای دوی سرعت 36 و 60 متر مشاهده شد. همچین تفاوت معنی‌داری در دوی 36 متر، 60 متر و یک تکرار بیشینه قدرت پایین دو گروه تجربی مشاهده نشد.
مارتین41 (2010) در تحقیقی اثر 3 هفته تمرین پلایومتریک را بر اجرای پرش و چابکی در بازیکنان ملی نت بال جامایکا بررسی کرد. در این تحقیق 18 نفر از بازیکنان ملی شرکت کردند و به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. پرش عمودی بوسیله آزمون پرش سارجنت و آزمون صفحه پرش، و چابکی بوسیله آزمون ایلی نویز ارزیابی شد. نتایج نشان داد که پس از 3 هفته تمرینات پلایومتریک نمرات پرش سارجنت، پرش صفحه پرش و چابکی بهبود معنی‌داری داشتند. وی نتیجه گرفت که 3 هفته برنامه تمرینی پلایومتریک می‌تواند منجر به بهبود پرش و چابکی در بازیکنان نت بال شود.
آندرژیک42 (2012) در مطالعه خود به بررسی و مقایسه اثر دو نوع برنامه تمرینی کوتاه مدت قدرتی و ترکیبی قدرتی و پلایومتریک بر آمادگی اجرا در نوجوانان بسکتبالیست پرداخت. در این تحقیق 21 بازیکن بسکتبال نوجوان شرکت کردند و بطور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند و تمرینات مربوط به خود را به مدت 6 هفته انجام دادند. متغیرهای اندازه گیری شده در این تحقیق شامل پرش عمودی، پرش طول، دوی 20 متر و دوی 15×4 و آزمون انعطاف پذیری Sit and Reach بود. نتایج نشان داد که گروه ترکیبی نسبت به گروه قدرتی پیشرفت معنی‌دار بیشتری در پرش عمودی، پرش طول، دوی سرعت 20 متر، دوی 15×4 متر داشتند. نتایج این مطالعه موید این موضوع است که برنامه تمرینی کوتاه مدت پلایومتریک و قدرتی عملکرد حرکتی را در بازیکنان نوجوان بسکتبال بهبود می‌بخشد.
السید43 (2012) در مطالعه خود به تعیین اثرات 8 هفته برنامه تمرینی پلایومتریک بر توانایی‌های فیزیکی ویژه پرداخت. آزمودنی‌های این تحقیق 16 نفر از دانشجویان رشته تربیت بدنی بودند. توانایی‌های فیزیکی که در این تحقیق اندازه‌گیری شد عبارتند از: انعطاف پذیری بوسیله آزمون V-Sit، پرش عمودی ایستاده، دوی سرعت 30 متر. نتایج نشان داد که تمامی متغیرها بعد از 8 هفته برنامه تمرینی پلایومتریک بهبود معنی‌داری داشتند.
پولهموس44 (2002) تاثیر تمرینات پلایومتری و با وزنه را بر افزایش قدرت عضلانی مورد بررسی قرار داد. آزمودنی‌های پژوهش بازیکنان فوتبال بودند و در سه گروه به مدت شش هفته به تمرین پرداختند. گروه الف فقط تمرینات با وزنه را انجام دادند و گروه ب تمرینات با وزنه بهمراه تمرینات پلایومتریک بدون اضافه بار انجام دادند و گروه پ تمرینات با وزنه را بهمراه پلایومتریک و همراه اضافه بار انجام دادند. گروه پ اخلاف زیاد و معنی‌داری از نظر آماری نسبت به دو گروه دیگر داشت. اختلاف گروه پ با الف 50 درصد و با گروه ب 30 درد بود. این پژوهشگران نتیجه گرفتند که ترکیب تمرینات با وزنه وپلایومتریک با اضافه بارتواند در کوتاه مدت تاثیر قابل توجهی بر قدرت عضلانی داشته باشد.
دوک و بنی لیاهو45 (2003) اجرای مطلوب ورزشی را منوط به توسعه مطلوب توان عنوان کردند. آنها دو روش تمرینی را برای هر گروه تجربی در نظر گرفتند. گروه اول فقط از تمرینات با وزنه استفاده کردند و گروه دوم از تمرینات با وزنه به اضافه تمرینات پلایومتریک استفاده کردند. تمرینات به مدت 3 جلسه در هفته و 6 جلسه انجام شد. نتایج نشان داد که گروه اول به میزان 3 درصد و گروه دوم به میزان 11 درصد در توانایی پرش عمودی افزایش داشتند. بنابراین گروه تمرینی ترکیبی افزایش بیشتری در توانایی پرش عمودی داشتند.
فتوروز46 و همکاران (2004) در پژوهشی تاثیر تمرینات پلایومتریک و با وزنه و ترکیبی پلایومتریک با وزنه را بر پرش عمودی مورد بررسی قرار دادند. 31 آزمودنی مرد بصورت تصادفی به 3 گروه تقسیم شدند و به مدت 12 هفته و 2 جلسع در هفته به تمرین پرداختند. نتایج پژوهش نشان داد که متوسط توان در گروه‌های ترکیبی، پلایومتریک و با وزنه به ترتیب به میزان 17، 9/11 و 5/11 وات در هر کیلوگرم وزن بدن افزایش یافت. بنابرایت تمرینات ترکیبی نسبت به دو گروه دیگر بهبود بیشتری در پرش عمودی داشت.
آدامز47 (2004) تاثیر سه برنامه تمریی مختلف (پلایومتریک، وزن و ترکیبی پلایومتریک و وزنه) بر توان پایین تنه ورزشکاران مورد بررسی قرار دادند. 47 آزمودنی بصورت تصادفی در گروه‌های مربوطه تقسیم شدند. آزمودنی‌ها 2 روز در هفته و بمدت 6 هفته تمرین کردند. نتایج حاصل نشان داد که هر سه برنامه تمرینی سبب افزایش قابل ملاحضه ای در توان پای ورزشکاران می‌شود در حالی که گروه ترکیبی پلایومتریک و وزنه نسبت به برنامه‌های دیگر که بطور جداگاه انجام شد نتایج بهتری دربر داشت.
ویلسون48 و همکاران (1998) برای دستیابی به روش مطلوب از تمرینات و با هدف توسعه اجرای مطلوب و پویای ورزشی، سه روش تمرینی را بررسی کردند. در این مطالعه 64 آزمودنی مرد ورزشکار که تصادفی انتخاب شده بودند در چهار گروه تمرینات سنتی با وزنه، پلایومتریک، توان انفجاری و با حداکثر توان (پرش از حالت چمباتمه با وزنه) و گروه کنترل تقسیم شدند. آزمودنی‌ها بمدت 10 هفته تمرین کردند و از آنها آزمونهای 30 متر سرعت، پرش عمودی با خم کردن زانو و بدون خم کردن زانو، حداکثر رکاب زدن، باز کردن ایزوکنیتیکی پا و حداکثر نیروی ایزومتریکی در مراحل پیش و پس آزمون بعمل آمد. نتایج نشان داد که بهترین رکوردها و افزایش در آنها مربوط به گروه ترکیبی بود.
لی تل49 و ویلسون (1999) به بررسی تاثیر دو الگوی تمرینی بر بهبود چند قابلیت ورزشی همچون پرش، دوچرخه سواری، پرتاب و بلند کردن وزنه پرداختند. آزمودنی‌های پژوهش 30 نفر بودند که به 3 گروه تمرینات پلایومتریک و وزنه، تمرینات حداکثر توان و کنترل تقسیم شدند. آنها بمدت 8 هفته و 2 جلسه در هفته تمرین کردند. گروه حداکثر توان تمرینات اسکوات با وزنه و پرس سینه را انجام دادند و گروه ترکیبی به تمریناتی از قبیل پرش عمقی، پرتاب توپ طبی و اسکوات پرداختند. نتایج نشان داد که هر دو روش تمرینی تاثیر فزاینده برابری بر اجرای مورد نظر داشتند.
ویلسون و همکارانش (2001) پژوهشی را تحت عنوان تاثیر تمرینات پلایومتریک و تمرینات با وزنه بر تولید نیروی انقباضی درون‌گرا و برون‌گرا انجام دادند. 41 آزمودنی مرد تمرین کرده به سه گروه تمرینات پلایومتریک، باوزنه و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته تمرین کردند. آزمون‌ها شامل یک سری اقباضات درون‌گرا و برون‌گرا بورند که بصورت پرش عمودی و اسکوات اجرا شد. نتایج نشان داد که تمرینات پلایومتریک باعث افزایش نیروی انقباض برون‌گرا و تمرینات با وزنه نیروی درونگرا را بهبود دادند.
بران و همکاران (2007) در پژوهشی تاثیردو نوع برنامه تمرینی پلایومتریک و با وزنه را بر قدرت اندام تحتانی، توان و توانایی پرش موزون دنسرهای دانشگاهی بررسی کردند. 17 آزمودنی بصورت تصادفی به دو گروه تجربی و یک کنترل تقسیم شدند و 2 روز در هفته برای 6 هفته تمرین کردند. تستها شامل تعیین مهارت پریدن، قدرت اندان تحتانی و توان بود. هیچ تفاوت معنی‌داری در توانایی پرش، قدرت و توان در میان گروه‌های تجربی وجود نداشت. در گروه پلایومتریک قدرت پرس پا 37 درصد، ارتفاع پرش عمودی ایستا 3/8 درصد و ارتفاع پرش موزون 14 درصد افزایش پیدا کرد در حالیکه گروه تمرینی با وزنه، قدرت قدرت پرش پا 32 درصد، قدرت ساق پا 23 درصد، متوسط توان بی‌هوازی 6 درصد، ارتفاع پرش موزون 22 درصد افزایش داشت.
فیگنبام50 (2007) در پژوهشی تاثیر 6 هفته برنامه تمرینی ترکیبی پلایومتریک – مقاومتی و تمرینات مقاومتی را بر آمادگی جسمانی پسران 12 تا 15 سال بررسی کرد. گروه مقاومتی فعالیت‌های کششی ایستا را به دنبال تمرینات مقاومتی و گروه ترکیبی تمرینات پلایومتریک را به دنبال تمرینات مقاومتی انجام دادند. آزمون‌های پرش عمودی، پرش طول، پرتاب توپ طبی، دوی سرعت 9 متر، چابکی و انعطاف پذیری انجام شد. یافته‌ها نشان داد که گروه تمرینات پلایومتریک- مقاومتی بهبود معنی‌داری نسبت به گروه تمرینی مقاومتی در متغیرهای تست شده داشتند.
می لیک51 (2008) در پژوهشی تاثیر تمرینات پلایومتریک را بر قدرت انفجاری بازیکنان والیبال دانشجوی افسری بررسی کردند. 46 آزمودنی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند و به مدت 6 هفته برنامه تمرینی پلایومتریک را انجام دادند. نتایج نشان داد که گروه پلایومتریک نسبت به گروه کنترل

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ مقاله ورزشکاران، مفصل زانو، کودکان و نوجوانان، سنجش عملکرد Next Entries منابع و ماخذ مقاله تربیت بدنی، گروه کنترل، پیش آزمون، زمان واکنش