منابع و ماخذ مقاله دامنه حرکتی، ورزشکاران، قدرت عضلانی، حداکثر قدرت

دانلود پایان نامه ارشد

ت دسته‌ای از عضلات است که ویژه حرکات یک ورزش خاص باشد. این نوع قدرت برای هر ورزشی ویژه است از این رو هرگونه مقایسه بین میزان قدرت ورزشکاران رشته‌های مختلف فاقد اعتبار است (دانشمندی، 1382؛ سیاه کویان، 1385).

2-2-2-3- قدرت بیشینه6
سنگین‌ترین باری که یک ورزشکار می‌تواند در یک حرکت بلند کند و بصورت صد‌درصد بیشینه یا یک تکرار بیشینه (1RM) بیان می‌شود. قدرت بیشینه پایه و اساس محاسبه بار تمرین در هر مرحله از قدرت می‌باشد (دانشمندی، 1382؛ کوتزامانیدیز7، 2006).

2-2-2-4- قدرت انفجاری (توان)8
قدرتی است که بر اثر آن یک عضله می‌تواند در برابر نیروی مقاوم واکنش نشان دهد. در واقع توان، محصول دو توانایی قدرت و سرعت است (هاشمی، 1381).

2-2-2-5- قدرت استقامتی9
عبارتست از قدرت عضلات برای ادامه نیرو هنگام خستگی. قدرت استقامتی یا استقامت در قدرت، دو عامل قدرت و زیاد بودن مدت حرکت باشد (سیاه کویان، 1385).

2-2-2-6- قدرت مطلق10
توانایی ورزشکار در اعمال حداکثر نیرو بدون توجه به وزن بدن. قدرت مطلق در بعضی ورزش‌ها مانند پرتاب وزنه، وزنه برداری در دسته فوق سنگین و کشتی باید در بالاترین سطح خود توسعه یابد (صادقی و همکاران، 1388).
2-2-2-7- قدرت نسیی11
نسبت قدرت مطلق به وزن بدن را قدرت نسبی گویند. این قدرت در ورزش‌هایی مانند ژیمناستیک یا ورزشهایی که در آنها در اوزان مختلف دسته بندی می‌شوند کاربرد دارد (دانشمندی، 1382).

2-2-2-8- قدرت ذخیره
به تفاوت بین قدرت مطلق و مقدار قدرت مورد نیاز برای انجام یک مهارت در شرایط مسابقه گفته می‌شود. اگرچه مفهوم ذخیره ممکن است در همه ورزش‌ها کاربرد نداشته باشد ولی باور بر این است که در ورزشهایی مانند قایق رانی، پاروزنی و رشته‌های پرتابی اهمیت ویژه ای دارد (دانشمندی، 1382).

2-2-2-9- قدرت ایستا12
نیرویی است که در برابر مقاومت ثابت وارد می‌شود (اسماعیلی، 1382؛ دانشمندی، 1382).

2-2-2-10- قدرت پویا13
نیرویی است که در دامنه حرکتی در برابر یک جسم بکار برده می‌شود (اسماعیلی، 1382؛ دانشمندی، 1382).

2-2-3- عوامل موثر در افزایش قدرت
قدرت بالقوه هر شخص به طور قابل توجهی تحت تاثیر عوامل وراثتی است؛ توانایی‌های یک قهرمان تا حد زیادی به ژن‌هایش وابسته است. از دیگر عوامل تاثیرگذار بر افزایش قدرت توان به عوامل زیر اشاره کرد:

2-2-3-1- اندازه عضله
قدرت عضله با سطح مقطع آن نسبت مستقیم دارد. تمرین با وزنه سبب افزایش تعداد میوفیبریل‌ها در تارهای عضلانی شود و قدرت عضلانی را بالا می‌برد (مقدم، 1381).

2-2-3-2- اهرم و زاویه مفصل
مفاصل بدن در زاویه‌های مختلفی به حداکثر قدرت خود می‌رسند؛ اما حدودا در زاویه‌ی مفصلی 90 درجه، عضلات به بیشترین بازده مکانیکی خود می‌رسند (شهدادی، 1378).

2-2-3-3- عوامل عصبی
در چند هفته اول شروع تمرین، عوامل عصبی نسبت به هایپرتروفی عضلانی، نقش بیشتری در افزایش قدرت دارند. از عوامل عصبی که روی میزان قدرت تاثیرگذارند می‌توان به عوامل زیر اشاره کرد:
1-فعال شدن تارهای عصبی FT بیشتری که قبل با وزنه به سختی تحریک شوند.
2- هماهنگی بهتر واحدهای حرکتی در یک عضله برای افزایش موثر نیرو
3- مهار بخش‌های حرکتی در عضلات مخالف که ممکن است در شرایط عادی با نیروهای حاصل از انقباض عضلات بالابرنده وزنه مقابله کنند (بهدری، 1383؛ شیروانی و مسعودی نژاد14، 2012).

2-2-3-4- نوع تار عضلانی
عضلاتی که درصد تارهای عضلانی تند انقباض آنها نسبت به کند انقباض بیشتر باشد، نیروی بیشتری را می‌توانند تولید نمایند. تارهای تند انقباض به تمرینات قدرتی سریعتر پاسخ می‌دهند (هاشمی، 1381).

2-2-3-5- طول عضله
نیروی انقباضی عضله با افزایش طول آن بیشتر می‌شود. یعنی هنگامی که عضله کاملا کشیده شود، نیروی ایجاد شده توسط عضله افزایش می‌یابد (پارسا، 1377).

2-2-3-6- جنس
تا قبل از بلوغ، بین دختران و پسران تفاوت چندانی وجود ندارد. بعداز بلوغ به دلیل افزایش سطح تستسرون در مردان بر قدرت آنها نسبت به زنان افزوده می‌شود. قدرت زنان به طور متوسط، دو سوم قدرت مردان می‌باشد (پارسا، 1377).

2-2-3-7- سن
قدرت در مردان تا 25 سالگی و در زنان تا 18 سالگی رشد فزاینده‌ای دارد و از این سنین به بعد افزایش قدرت متوقف شده و سپس با یک افت ملایم کاهش می‌یابد. بعد از 25 سالگی شخص به طور متوسط در هر سال 1 درصد از بیشینه قدرت باقیمانده از قدرت 25 سالگی خود را از دست خواهد داد (رفیعی، 1381).

2-2-3-8- حرارت
با افزایش درجه حرارت بدن، قدرت افزایش قابل توجهی خواهد داشت (کرباسی، 1378).

2-2-4- انواع تمرین مقاومتی با توجه به نوع انقباض
2-2-4-1- روش تمرین ایزومتریک (هم طول)
این روش شامل فعال سازی عضله بدون تغییر طول آن است. در سال 1953، هیتنگر و مولر15 نتیجه گرفتند که با انجام دو تا سه حداکثر انقباض هم طول به مدت شش ثانیه در روز، هر هفته قدرت 5 درصد افزایش می‌یابد. کسب قدرت زیاد با این مقدار تمرین اندک به نظر غیر قابل قبول می‌رسید. مروری بر تحقیقات قبلی نشان داد که تمرینات هم طول منجر به کسب قدرت ایستاتیک می‌شوند اما قدرت حاصله بطور چشمگیری کمتر از 5 درصد در هفته است. روش تمرینی هم طول در اواخر دهد 1960 و اوایل دهد 170 به این علت که توانست در هر مکان و هر زمانی و بدون وسیله خاص و یا با حداقل امکانات اجرا شود رایج شد (صادقی و همکاران، 1388؛ فلاح محمدی، 1386). حرکات هم طول می‌توانند با وسایل ساده اجرا شوند، باعث افزایش سریع قدرت بخصوص در افراد مبتدی می‌شوند و در اینگونه حرکات نیازی به یار کمکی نیست. این روش بطور گسترده ای در برنامه‌های بازتوانی و برای مقابله با کاهش قدرت و تحلیل عضلانی استفاده می‌شود. از آنجا که افزایش قدرت دارای ویژگی زاویه‌ای است، حرکات باید در زوایای مختلف اجرا شود تا دامنه حرکتی کامل را بر گیرد. اشکال دیگر تمرینات هم طول، بالا رفتن فشار خون هنگام اجرای این تمرینات است (بهدری، 1383؛ فلاح محمدی، 1386).

2-2-4-2- تمرن ایزوتونیک (هم تنش)
در مقایسه با سایر روش‌های تمرین مقاومتی، امکان دارد که تمرینات هم تنش، سودمندترین تمرین برای سلامت عمومی و کلی بد نباشد. در این روش از وسایلی مانند دمبل، هالتر و یا دیگر دستگاه‌های تمرین قدرتی استفاده می‌شود. برای افزایش قدرت عضلانی بخش برونگرا باید حدود 1 تا 2 ثانیه و بخش برون گرا 2 تا 4 ثانیه طول بکشد (فلاح محمدی، 1386). دستاورد اصلی تمرینات هم تنش شامل بهبود قدرت عضلانی، توان، هایپرتروفی و استقامت می‌باشد. ولی این‌ها تنها محاسن تمرینات هم تنش نیست. تحقیقات نشان داده‌اند که این تمرینات قدرت رباط‌ها و تاندون‌ها را بهبود می بخشد. در این انقباض حداکثر قدرت فقط در ضعیف‌ترین زاویه از دامنه حرکتی حاصل می‌شود در حالی که در سایر نقاط دامنه حرکتی انقباضی، انقباض کمتر از حداکثر قدرت انجام می‌شود. بازگشت از خستگی عضلانی بعد از انقباضات هم‌تنش نسبت به انقباضات دیگر سریعتر است و نیز احتمال آسیب نیز کمتر است، زیرا با انتخاب سرعت مطلوب احتمال اندکی برای تحت فشار قرار گرفتن بافت‌ها وجود خواهد داشت (سلیمی، 1379).

2-2-4-3- روش ایزوکنتیک (هم جنبش)
مفهوم هم جنبش در سال 1967 بوسیله هیسلوپ پرین16 توصیف شد. هم جنبش در اصطلاح حفظ سرعت یکسان در سرتاسر دامنه حرکتی است (خداداد، 1369). در این روش از لحاظ نظری، حداکثر مقاومت در سرتاسر دامنه حرکتی بوسیله دستگاه ایجاد می‌شود. دستگاه هم‌جنبش به ورزشکار کمک می‌کند تا سرعت اجرا از پیش تعیین کنند (آروین، 1377). انواعی از دستگاه‌های هم جنبش در بازار وجود دارد. روش هم‌جنبش برای ورزشکاران مبتدی مناسب است. این روش برای مرحله سازگاری ساختاری که هدف آن افزایش همه جانبه قدرت و سازگاری اتصالات عضلانی است مناسب است و برای توان بخشی پس از آسیب‌های ورزشی نیز استفاده می‌شود. این نوع تمرینات نیاز به دستگاه‌های گران قیمت دارد و بر خلاف بیشتر حرکات ورزشی که با سرعت‌های مختلف انجام می‌شوند تنها یک سرعت ثابت تمرینی را ایجاد می‌کند (فلاح محمدی، 1386).

2-2-4-4- روش تمرینی اکسنتریک (برون گرا)
انقباض برون‌گرا به معنی انقباض منفی است. چون تنش عضله با افزایش طول آن زیاد‌ می‌شود. هنگام اجرای فعالیتی که مستلزم اجرای انقباضات برونگرا است بویژه هنگامی که مدت زمان یا شدت آن غیر معمول باشد، وقوع آسیب عضلانی اجتناب ناپذیر است. این آسیب افزایش فعالیت کراتسن کیناز سرم، تورم، کوفتگی، درد و محدودیت دامنه حرکتی را در 48 ساعت بعدی بهمراه دارد (فلاح محمدی، 1386). بنابراین کوفتگی عضلانی تاخیری (DOMS) با فعالیت برونگرا رخ می‌دهد. هایپر تروفی عضلانی یکی از متداولترین فواید ذکر شده برای انقباضات برونگرا است. احتمالا تنش بیشتر در عناصر انقباضی پاسخ آنابولیکی را تحریک می‌کند (سیاه کویان، 1385).

2-2-5- تاریخه تمرینات پلایومتریک17
اصطلاح پلایومتریک از کلمه (پلایو) به معنای گسترده‌تر و (متریک) به معنای اندازه‌گیری گرفته شده است (خداداد، 1369). ورخوشانسکی18 مربی روسی که به پدر تمرینات پلایومتریک معروف شده است، نخستین کسی بود که در اواخر دهه 1960 اظهار داشت که ورزشکاران می‌توانند توانایی سرعت و دویدن خود را از طریق حرکات پرشی بهبود بخشند. در سال 1957 فردی بنام فرد ویلت19 دونده قدیمی المپیک دوره‌ای از تمرینات پلایومتریک را در ایالات متحده مورد استفاده قرار داد. پذیرش این نوع تمرینات از سوی مربیان آمریکا به کندی انجام می‌شد (دانشمندی، 1382). زیرا عده‌ای معتقد بودند که تمرینات پلایومتریک اجرای اصلی ورزشکاران را به تاخیر می‌اندازد و ورزشکاران پس از این تمرینات به زمان زیادی برای بازیافت نیاز دارند و عده‌ای هم نحوه استفاده از این تمرینات را بخوبی درک نکردند. در حال حاضر بسیاری از مربیان رشته‌های مختلف، موفقیت خود را مدیون استفاده از این تمرینات می‌دانند. برای مثال کن فوردمن20 سرمربی تیم ملی دو و میدانی زنان آمریکا، عامل برتری ورزشکار حرفه‌ای خود در پرش ارتفاع و در پرتاب نیزه را شرکت در تمرینات متفاوت با تاکید بر تمرینات پلایومتریک عنوان کرده است. گزارشی از آخرین اطلاعات نشان داده است که بسیاری از دوندگان مسافت‌های طولانی، برخی از تمرینات پلایومتریک را در برنامه‌های تمرینی خود جای داده‌اند (قوجه لی، 1378). دینا دراسن21 دارنده مقام سوم جهانی در سال 2003 در رشته ماراتن عنوان کرد که از مهارت‌های پلایومتریک به میزان 2 ساعت و 3 روز در هفته استفاده می‌کرد و اعتقاد داشت که این تمرینات به شدت مفید بوده است. گرچه در ابتدا تمرینات پلایومتریک در ورزشکاران دو و میدانی و برنده‌ها و پرتاب کننده‌ها استفاده می‌شد، اما امروزه در بسیاری از ورزش‌هایی که به حرکات توانی نیاز دارند نیز استفاده می‌شود (عزیزی، 1378).

2-2-6- تعریف تمرینات پلایومتریک
تمرینات پلایومتریک حرکات سریع و پرتوانی است که شامل پیش کشش عضله و فعال ساختن چرخه کشش- کوتاه شدن به منظور یک انقباض درونگرای قویتر است (گایینی و رجبی، 1383). مربیان و ورزشکاران مدعی‌اند که تمرینات پلایومتریک، پلی ارتباطی بین قدرت و توان بوجود می‌آورد و مستقیما عملکرد رقابتی را بالا می‌برد. آنها اغلب تمرینات قدرتی را روشی برای افزایش قدرت عمومی و تمرینات پلایومتریک را شیوه‌ای برای بکار‌گیری این قدرت به منظور توسعه عملکرد در نظر می‌گیرند (شارکی، 1374). تمرینات پلایومتریک حرکات پرشی را در بر می‌گیرد که با پایین آوردن سریع مرکز ثقل بدن از موقعیت ایستاده و با یک سطح بلند شروع می‌شود و بلافاصله با پرشی که ورزشکار سعی می‌کند به بیشترین ارتفاع و یا مسافت دست یابد دنبال می‌شود (طالب پور، 1379). این روش از انواع جهش‌ها شروع شده است که در نهایت موجب بهبود کار دستگاه عصبی عضلانی شده و به ورزشکار اجازه می‌دهد تا در فعالیت‌هایی که همراه با تغییر جهت است، به نحو قدرتمند و سریعی حرکت کند. بطور کلی هر مهارتی که نیاز به توان

پایان نامه
Previous Entries منابع و ماخذ مقاله ورزشکاران، آمادگی جسمانی، قدرت عضلانی، تمرین قدرتی Next Entries منابع و ماخذ مقاله ورزشکاران، فیزیولوژی، انعطاف پذیری، سیستم عصبی