منابع مقاله درباره پناهندگان، سازمان ملل متحد، ایالات متحده، جوامع روستایی

دانلود پایان نامه ارشد

به تکنیک‌‌های بچه با بچه تأکید می‌‌کنند به منظور اینکه کودکان به دوستانشان آموزش و هشدار می‌‌دهند در‌‌حالی‌‌که بازی‌‌ها و فعالیت‌‌های نقش‌‌گذاری به کودکان در درک خطر آنها کمک کرده‌‌اند به‌‌منظور دست یافتن کودکان به این پیغام که این فعالیت‌‌ها باید خیلی زیاد انجام شوند.
در آنگولا، UNICEF از فعالیت‌‌های آگاهی مین حمایت کردند که در سال‌‌1999 از طریق تئاتر محلی، پوستر، نمایش عروسکی، ترانه‌‌های سنتی، رقص، و بازی‌‌ها تقریباً به400000‌‌نفر رسید. 251در السالوادور آموزش آگاهی مین مبتنی بر جامعه مؤلفه یک برنامه ساز و کار‌ مین بوده است که کشور را از خطر مین بعد از پایان جنگ جهانی در سال‌‌1992 نجات داده است. واحدهای سیار از اطلاعات تشویق‌‌کننده کودکان استفاده کردند تا تیم‌‌های آموزش دهنده را در جوامع روستایی گسترش دهند از جمله تقریباً 26000 دانش‌‌آموز همراه با پیغام‌‌ها توسط برنامه‌‌های رادیویی و تلویزیونی هدایت شدند.252
در سال‌‌1999، UNICEF نقش عمومی را در آموزش‌‌های هماهنگ‌‌کننده آگاهی از مین برای پناهندگان کوزوو قبل از برگشت‌‌شان به خانه ایفا کرد. در‌‌حالی‌‌که در اردوی پناهندگی معلم‌‌ها آموزش می‌‌دیدند و برای گروه‌‌های تئاتر سیار و برای پیغام‌‌های رادیویی و تلویزیونی حمایت فراهم می‌‌شد بیش از 1‌‌میلیون پوستر و بروشور توزیع شد.
3.3.3. پاکسازی مین‌‌ها
پاکسازی مین‌‌ها یک کار خطرناک، پر‌‌هزینه و طولانی‌‌مدت می‌‌باشد. هر کدام از مین‌‌ها برای انتقال دادن 100‌‌برابر بیشتر از پخش کردن آنها وقت می‌‌گیرد و یک سلاحی که تولید آن 3‌‌دلار یا کمتر خرج بر‌‌می‌‌دارد و انتقال آن 1000‌‌دلار هزینه دارد. در سراسر جهان خنثی کننده‌‌های مین زندگی‌‌شان را برای خنثی کردن این سلاح‌‌های خطرناک به خطر می‌‌اندازند. خنثی کردن مین‌‌ها با اهداف و اولویت‌‌های مختلف انجام می‌‌شود که شامل پاکسازی مناطق استراتژیک مانند فرودگاه، نیروگاه، ارتباطات، حمل و نقل مانند جاده‌‌ها و پل‌‌ها، مزارع و مراتع برای تولید غذا و خانه‌‌ها، منابع آب، درمانگاه، مدارس، گذرگاه‌‌های عابر پیاده و سایر مناطق ضروری برای زندگی اجتماعی می‌‌باشد.
در بوسنی‌‌و‌‌هرزگوین، خنثی کردن مین‌‌ها به تعویق می‌‌افتد زیرا هیچ توافقی در مورد اینکه کدام یک از 18000‌‌منطقه ی مین‌‌گذاری‌‌شده باید اول پاکسازی شود انجام نشد. در این مورد قراردادها برای پروژه‌‌های خنثی کردن مین مبتنی بر وسعت هر ناحیه پاکسازی شده می‌‌باشد بنابراین خنثی کننده‌‌های مین روی زمین کشاورزی و مراتع تمرکز می‌‌کنند نه روی مناطق شهری. در شهر ویتز برای مثال خنثی‌‌کننده مین سیار زمین‌‌های عمومی را پاکسازی کرد و از پاکسازی خانه‌‌ها اجتناب کرد. در سال‌‌1999، UNHCR از یک برنامه خنثی‌‌سازی مین حمایت کرد به منظور اینکه خانه‌‌ها را برای اسکان دادن پناهندگان پاکسازی کند و 70‌‌خانه را در شهر پاکسازی کرد.253
یک منطقه مین‌‌گذاری شده بزرگ در یک بخش دورافتاده، خطر کمی ایجاد می‌‌کند در‌‌حالی‌‌که یک تعدادی از مین‌‌ها یا UXOs در مناطق پُر‌‌جمعیت می‌‌تواند زندگی بسیاری را به خطر بیندازد و به شدت فعالیت اقتصادی را مختل کند. برای مثال، بیش از 110000 آواره داخلی در کامبوج، یا منتظر اسکان دادن هستند یا اینکه اخیراً به خانه‌‌هایشان در روستاها برگشته‌‌اند. بیشتر این روستاها یا مین‌‌گذاری شده یا نزدیک مناطق مشکوک به مین‌‌گذاری شده می‌‌باشند و تعمیر جاده‌‌ها ، مدارس، و سیستم‌‌های آبیاری تا زمانی که خطر مین‌‌ها از بین نرفته است مشکل می‌‌باشد.254 در موزامبیک، هشت مین مانع از بازگشت بیش از 20000 نفر به روستاهایشان در دوره مانیکا به صورت 7‌‌سال شد تا وقتی که آنها در سال‌‌1996 خنثی شدند.255
اگرچه افغانستان یکی از بزرگ‌‌ترین عملیات‌‌های خنثی‌‌سازی جهان را دارد اما مین‌‌ها هنوز باعث قربانی افراد زیادی می‌‌شوند که تعدادی از آنها کودکان بودند. در شهر قندهار فقیرترین مردم در‌‌حال ساختن خانه‌‌های موقت در وسط یک منطقه‌‌ی مین‌‌گذاری شده که هنوز در‌‌حال پاکسازی می‌‌باشد بوده‌‌اند و کودکان میان قلوه‌‌سنگ‌‌های خطرناک بازی می‌‌کنند.256 چنین موقعیت‌‌هایی حکایت از نیاز برای برنامه‌‌های انجام شده مین دارد که ارزیابی کرده، مشخص کردن آگاهی از مین و توانبخشی بازمانده‌‌ها با بازسازی جوامع را به هم مربوط می‌‌کند.
پاکسازی مین اگرچه پر‌‌هزینه می‌‌باشد اما آن تاوان کوچکی می‌‌باشد به منظور جلوگیری از آسیب‌‌های ویران کننده که آنها ایجاد می‌‌کنند. اکثریت بازمانده‌‌های انفجار مین، غیر‌‌نظامی‌‌ها از جمله زنان و کودکان می‌‌باشند. مین‌‌های ضد نفر به‌‌منظور تهدید کردن بزرگسالان طراحی می‌‌شود یعنی نه برای کشتن آنها بلکه برای معلول کردن آنها به کار می‌‌رود. برای هیکل ضعیف‌‌تر بچه، انفجار حتی کوچک‌‌ترین مین می‌‌تواند کشنده باشد. در کامبوج در حدود 20‌‌درصد کل کودکان زخمی شده توسط مین‌‌ها و UXOs به علت جراحت‌‌هایشان می‌‌میرند.257 برای کودکانی که زنده می‌‌مانند مشکلات پزشکی مرتبط با قطع عضو اغلب جدی می‌‌باشد وقتی که اعضای بدن یک بچه سریع‌‌تر از بافت‌‌های مجاور رشد می‌‌کند و نیاز به قطع پیاپی دارد.
کمک به بازمانده‌‌های انفجار مین طبق کنوانسیون اوتاوا حکم می‌‌شود و کنوانسیون حقوق کودکان به تصویب کشورها برای حمایت از بهبودی روانی و جسمی و استقرار اجتماعی کودکان زخمی شده در مخاصمات مسلحانه نیاز دارد. مداوا و توانبخشی کامل برای یک بازمانده می‌‌تواند حداکثر 1000‌‌دلار در کشورهای فقیر در‌‌حال توسعه هزینه داشته باشد258 جایی که متوسط GNP برای هر شخص تنها چند صد دلار در سال می‌‌باشد. هزینه عضو مصنوعی از 35‌‌دلار تا 250‌‌دلار یا بیشتر متغیر است. مراقبت‌‌های مادام‌‌العمر برای یک معلول می‌‌تواند به هزاران‌‌دلار برسد. در سراسر جهان حدود 300000‌‌بازمانده انفجار مین وجود دارد.259 در آنگولا به منظور تأمین نیازهای معلولین به 5000‌‌عضو مصنوعی جدید در سال نیاز خواهد بود یعنی بیش از دو‌‌برابر تعدادی که هم اکنون در آنجا تولید می‌‌شود. بازمانده‌‌های انفجار مین اغلب با تبعیض و بدنامی حتی در داخل خانواده‌‌هایشان مواجه می‌‌شوند.
در تعدادی از کشورهای مین‌‌زده، مراقبت‌‌های پزشکی، ضروری و عضو مصنوعی به طور فزاینده‌‌ای در دسترس قرار می‌‌گیرند اما بازمانده‌‌ها اغلب به‌‌منظور به‌‌عهده گرفتن عواقب معلولیت طولانی مدت‌‌شان به خودشان سپرده می‌‌شوند. عضو مصنوعی به‌‌طور‌‌جدی تنها یک بخش مهم از کمک می‌‌باشد. ICBL اولویت‌‌های مهمی را برای کودکان بازمانده از انفجار مین قرار داده است که شامل موارد زیر می‌‌شود:260
1. اطمینان دهند که آنها تا جایی که امکان دارد در آموزش شرکت می‌‌کنند و آموزش را کامل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ می‌‌کنند.
2. فراهم کردن حمایت روانی
3. کارکردن با خانواده‌ها تا به آنها کمک کنند تأثیر روانی و فیزیکی ناتوانی آسیب‌زا درک کنند به منظور اینکه آنها از بهبود مناسب‌تر حمایت کنند.
4. کار کردن در سطح جامعه و خانواده تا با خفت مربوط به ناتوانی دست و پنجه نرم کنند.
5. حمایت کردن در سطوح بین‌المللی و ملی به‌منظور اطمینان دادن به ایجاد‌کننده‌های حدود نیاز بازمانده‌های انفجار مین و برای کمک کردن آنها در تنظیم و اجرای برنامه‌های ملی که حمایت و ارتقای حقوق قربانیان مین را برای مراقبت فیزیکی و توانبخشی، مشاوره روانی، تحصیلات و آموزش شغلی و استقرار مجدد در داخل جوامع‌شان فراهم می‌کند.
کمک بین‌المللی نه تنها برای رسیدن به فعالیت‌های مربوط به مین به‌طور کلی بلکه برای کمک به بازمانده‌ها کُند بوده است. بر‌طبق بخش ساز و کار‌ مین سازمان ملل متحد، هشت کشور کمک‌کننده و کمیسیون اروپایی بین سال‌های 1993 و 1999، 32‌میلیون دلار برای کمک به بازمانده‌ها فراهم کردند یعنی یک کسری از آنچه موردنیاز می‌باشد.261
به منظور فراهم آوردن حمایت بیشتر، در سپتامبر سال‌1998 بیانیه برن توسط‌ICRC و‌UNICEF و‌WHO و دولت سوئیس تصویب شد. آنها با همدیگر برای مراقبت‌های اصلاح‌شده و توانبخشی برای کودکان بازمانده از انفجار مین‌ها در‌خواست دادند.
4.3.3.امکانات برای اثرات مین
علی‌رغم درخواست کنوانسیون اوتاوا به‌منظور همکاری بین‌المللی برای پایان دادن به خطر مین‌ها، ایالات متحده آمریکا پیشنهاد کرد که این کمک‌ها 1‌میلیارد دلار سالانه افزایش یابد اما اگرچه تخصیص‌ها از زمان امضای کنوانسیون دو‌برابر شده است تنها 211‌میلیون دلار توسط 17‌کمک کننده اصلی در سال‌1999 فراهم شد.262
یکی از مکانیسم‌های اصلی تأمین بودجه‌UN، صندوق سپرده داوطلبانه برای کمک در ساز و کار‌ مین ‌‌‌ می‌باشد. این صندوق تنها از تنظیم ساز و کار‌ مین UN و شروع پروژه‌های جدید ساز و کار مین حمایت می‌کند. بلکه همچنین بر خلأهای سرمایه‌ای در برنامه‌های در دست اقدام غالب می‌شود اگرچه بیش از 40‌کشور و بازار مشترک اروپا بودجه را فراهم کرده‌اند اما آنها با آنکه حمایت را در سال‌های اخیر افزایش نداده‌اند. به‌طور کلی در سال‌1997، 8‌میلیون دلار- در سال‌1998، 11‌میلیون دلار- در سال‌1999، 12‌میلیون دلار و در چهار ماه اول سال‌2000، 4‌میلیون دلار اهدا شد.
در سال‌1999، وزارت هماهنگی امور بشردوستانه یک درخواست تثبیت شده تا میزان 63‌میلیون دلار برای فعالیت‌های ساز و کار مین در 7‌کشور صادر کرد اما در 10‌ماه بعدی تنها ‌10‌میلیون دلار دریافت شد. کمک فوری و سریع کمک‌کننده هم به‌طور دو‌جانبه و هم در عرصه بین‌المللی برای ساز و کار مین در کشورهای متأثر موردنیاز می‌باشد.
شرکت‌ها‌ و کشورهایی که از مین‌UXOs استفاده کرده‌اند یا از فروش‌شان سود برده‌اند باید شناسایی شوند و موظف هستند منابع را برای ساز و کار مین اهدا کنند. فرمانده‌های مسئول برای مرگ و میر و صدمات و ضرر اقتصادی به واسطه‌ی استفاده از مین باید برای اقدام‌شان طبق قانون بین‌المللی مسئول به‌شمار آیند.
کنوانسیون اوتاوا اکنون قسمتی از قانون بین‌المللی می‌باشد و تعداد خیلی کمی از زمان اجرای آن در ماه مارس سال‌1999 تولید و پخش شده است. با وجود این کشته شدن کودکان و معلول شدن آنها توسط مین‌ها هر روز ادامه دارد و امکانات برای پاکسازی مین و برای حمایت و توانبخشی به بازمانده‌ها ناکافی می‌باشد. با قاطعیت و منابع کافی کشورها قادر هستند همه مین‌ها را در سرزمین‌شان در چهارچوب زمانی 10‌ساله ایجاد شده توسط کنوانسیون اوتاوا منهدم کنند.
1.4.3.3.جمع‌آوری و انهدام سلاح‌ها
بدون خلع سلاح مؤثر، صلح مداوم امکان‌پذیر نیست. وقتی گروه‌های مسلح در‌حال منحل شدن می‌باشند این یک فرصت بحرانی برای از بین‌بردن سلاح‌ها است. همه پیمان‌های صلح باید شامل اقدامات لازم برای جمع‌آوری و انهدام سلاح و مهمات باشد. در یک محیط حافظ صلح، مقدمات سازمانی برای خلع سلاح کردن سربازها از جمله رزمنده‌های بچه باید اجرا شده و حمایت گردد. اما گرفتن سلاح‌ها از سربازها تنها یک قسمتی از این پروسه می‌باشد به‌خاطر اینکه آنها می‌توانند به راحتی سلاح‌های دیگر را به‌دست آوردند. اگر قرار باشد سربازهای قبلی به خشونت روی نیاورند آنها به سایر روش‌های زنده ماندن نیاز دارند. اگرچه مرخص کردن یک کودک در مقایسه با یک بزرگسال بیشتر هزینه دارد اما بدون رعایت این حمایت کودکان به آسانی در بحبوحه‌ی جنگ دوباره بسیج می‌شوند. به‌همین دلیل است که برنامه‌های خلع سلاح کامل، مرخص کردن و استقرار مجدد باید برای رزمنده‌های سابق، انتخاب‌های شغلی فراهم کنند. این به‌طور خاص مهم است برای سربازهای بچه مخصوصاً رزمنده‌های دختر که غالباً از برنامه‌های خلع سلاح رسمی، مرخص کردن و استقرار مجدد کنار گذاشته می‌شوند. در بعضی موارد، مرخص کردن بر‌اساس «یک مرد، یک تفنگ» سازماندهی شده است. چون کودکان به‌ندرت تفنگ دارند آنها شاید از آن استفاده کرده‌اند و از این برنامه‌های مرخص کردن سلب صلاحیت می‌شوند. تمام این قبیل مقتضیات قابلیت برای کودکان باید نادیده گرفته شود.
سربازها تنها افراد با‌تفنگ نیستند. خلع سلاح کردن باید شامل غیرنظامی‌ها هم شود. برنامه‌های جمع آوری

پایان نامه
Previous Entries منابع مقاله درباره مخاصمات مسلحانه، حقوق بشر، انتقال اطلاعات، اسناد بین‌الملل Next Entries منابع مقاله درباره حقوق کودک، حقوق بشر، مخاصمات مسلحانه، سازمان ملل