منابع مقاله درباره سازمان ملل متحد، سازمان ملل، تحریم اقتصادی، رهبران سیاسی

دانلود پایان نامه ارشد

سلاح می‌تواند در‌طول درگیری و بعد از آن کمک کند. برنامه‌های «پس گرفتن» برای جمع‌آوری و انهدام سلاح‌ها در عوض پول استفاده شده است. این به‌هر‌حال می‌تواند یک تقاضای جدید برای سلاح‌ها و پاداش برای کسانی که سلاح‌ها را جمع‌آوری می‌کنند یا با آنها معامله می‌کنند، ایجاد کند.
از چنین مشکلاتی می‌توان با ارائه چیزی غیر از پول جلوگیری کند. برای مثال در نیجریه، گروه صلح‌US، برنامه «تفنگ برای غذا» را دارد. تفنگ‌ها می‌توانند برای توسعه کمک معاوضه شوند. در موزامبیک، از سال‌1995 انجمن مسیحی موزامبیک، ابزاری را برای پروژه سلاح‌ها سازماندهی کرده است که در حدود 75000‌سلاح و سایر قطعات لوازم را جمع‌آوری کرده است. سازمان‌ها در عوض سلاح‌ها، اقلام مفیدی مانند چرخ‌خیاطی، بیل، دوچرخه و ابزار ساخت ارائه می‌دهند.263 سلاح‌ها همچنین می‌توانند به اشیا مفیدتری تبدیل شوند. در لیبریا یک پروژه حمایت شده توسط UNICEF سلاح‌های کوچک را به ابزار کشاورزی تبدیل می‌کند. در موزامبیک، هنرمندان قطعات سلاح‌های خراب شده را به کارهای هنری که نماد صلح هستند تبدیل کرده‌اند.
برنامه‌های جمع‌آوری همچنین برای دادن امتیاز به‌جای افراد به جوامع در‌عوض سلاح‌های تحویل داده شده اقدام کرده است برنامه توسعه سازمان ملل متحد و بخش مربوط به امور خلع سلاح‌UN یک برنامه‌ای از این نوع را در آلبانی ارائه داده است. در سال‌1997 در‌طول آشوب اجتماعی پیرامون فروپاشی موجی از برنامه‌های سرمایه‌گذاری هرمی، افراد 600000‌سلاح از پلیس یا انبارهای نظامی دزدیدند به دنبال تقاضای دولت، UNDP و DDA با یک برنامه «سلاح برای پیشرفت» واکنش نشان دادند. این برنامه در 100‌روستا در منطقه گرامچ شروع شد که تصور می‌شد آنجا 10000‌سلاح غیرقانونی وجود داشته باشد.264در آنجا در‌عوض تحویل داوطلبانه سلاح‌ها، UNDP طرح‌ریزی تعدادی از امکانات جامعه از جمله جاده‌ها، روشنایی خیابان و مخابرات به‌علاوه امکاناتی برای مراقبت‌های سلامتی و بهداشت عمومی را سازماندهی کرد.
در‌حالی‌که چنین برنامه‌های آزمایشی به‌طور مؤثر جوامع را در بازسازی جامعه‌شان درگیر کرده است با وجود این آنها باید به کودکان توجه خاصی داشته باشند. آنها تعداد قابل توجهی از سلاح‌های تحویل داده شده را جمع نکرده‌اند یا مسئولیت‌های سازمانی برای ذخیره‌سازی و انهدام آنها مشخص نکرده‌اند. اگر قرار باشد مردم به تحویل دادن سلاح‌هایشان تشویق شوند، برنامه‌های جمع‌آوری باید مسائل امنیتی، توسعه و فرهنگی را مورد‌توجه قرار دهد.
جمع‌آوری و ذخیره‌سازی سلاح‌ها باید در دست کارکنان نظامی یا کارشناس یا مهارت‌های تخصصی انجام شود. این امر می‌تواند مانع از دخالت کارکنان بشردوست شود که با نگهداری سلاح‌ها توافق‌‌‌‌‌‌‌ بی‌طرفشان را به مخاطره می‌اندازند. به‌منظور جلوگیری از غارت، سلاح‌ها باید تحت شرایط مطمئن نگهداری شوند. برای مثال در کامبوج، یک اقدام وسیع منجر به تحویل هزاران اسلحه از جمله‌47AK- شد اما بسیاری از این سلاح‌ها بعداً در بازار سیاه دوباره ظاهر شدند.265
پروسه جمع‌آوری و انهدام سلاح‌ها باید واضح و آشکار باشد. در اکثریت موارد، انهدام سلاح‌ها و مهمات جمع آوری شده در انظار عمومی به‌منظور حمایت از برنامه‌های جمع‌آوری داوطلبانه معقول می‌باشد. اگر به دلیل ایمنی یا عوامل محیطی انهدام علنی درست نمی‌باشد، یک انهدام نمادین تبلیغ شده یک جایگزین خواهد‌بود. در سال‌1996، 3000‌سلاح غیرنظامی در یک آتش‌بازی در مالی با اسم «شعله‌های صلح» منهدم شدند. به‌همین ترتیب، «عملیات راشل» که توسط دولت‌های موزامبیک و آفریقای‌جنوبی حمایت شد، بیش از 12000‌سلاح گرم پیدا شده در مخفیگاه‌های جامعه را در محل حادثه منهدم کرد.266
2.4.3.3.تغییر‌دادن فرهنگ خشونت
اقدام دولتی برای متوقف کردن جریان سلاح‌های کوچک بسیار مهم می‌باشد جریان اسلحه‌های کوچک یک مشکل جهانی می‌باشد که بنابر تعریف از مرزهای ملی فراتر می‌رود و دولت‌ها باید برای گسترش راه‌حل های پایدار با‌هم همکاری کنند.
کنفرانس‌2001 UN در مورد قاچاق غیرقانونی اسلحه‌های کوچک و سلاح‌های سبک در تمام ابعادش شروع یک پروسه بین‌المللی می‌باشد که گسترش اسلحه‌های کوچک را مورد‌توجه قرار می دهد. همان‌طور که این پروسه گسترش می‌یابد باید به حمایت از کودکان، تأثیر توسعه و اقدامات بشردوستانه و کنترل انتقال‌های قانونی و انتقال‌های دولت به دولت توجه داده شود.
در سال‌2000 و‌2001 دبیرکل سازمان ملل متحد، انجمن امنیت و مجمع عمومی اقدامات مهمی را به‌منظور واکنش به خطراتی که اسلحه‌های کوچک برای صلح و امنیت بین‌المللی ایجاد می‌کنند انجام داده است267 و در سایه حمایت سازمان ملل متحد، کمیسیون پیشگیری از جرم و دادگاه کیفری درباره یک بخش الحاقی به کنوانسیون علیه جرم‌های سازمان یافته چند‌ملیتی به شکل یک «پروتکل سلاح‌های گرم» مذاکره کردند. به‌هر‌حال این سند به مذاکراتی که شامل سلاح‌های تجاری می‌شود محدود است.
چندین سازمان‌های محلی و نیمه‌محلی مانند انجمن اروپا، جامعه اقتصادی ایالت‌های آفریقای‌غربی، سازمان ایالت آمریکا، جامعه پیشرفت آفریقای‌جنوبی و انجمن اروپایی برای متوقف کردن جریان اسلحه‌های کوچک از جمله گسترش اصول اجرا پیش‌قدم شده‌اند. انجمن‌های اخیر مانند سمینار‌ASEAN 268در جاکارتا به رغبت فزاینده مقامات رسمی برای مورد‌توجه قرار دادن مشکلات در سطح منطقه اشاره کرده است. در دسامبر سال‌2000 ، وزرای‌ OAU بیانیه باماکو را برای دریاچه‌های بزرگ و شاخ‌آفریقا در مورد کنترل قاچاق غیر‌قانونی تصویب کرد که رویکرد مانعی را برای مشکلات گسترش و قاچاق اسلحه‌های کوچک و سلاح سبک می‌گیرد.
در نوامبر سال‌2000 سازمان امنیت و همکاری در اروپا‌(OSCE) که متشکل از بیشترین صادر‌کنندگان اصلی اسلحه‌های کوچک جهان می‌باشد، یک سیاست جامع را در مورد اسلحه‌های کوچک به عنوان یک قسمتی از کارش برای جلوگیری از درگیری و ثبات بعد از درگیری انتخاب کرد. تعلیق آفریقای‌غربی برای صادرات، واردات و تولید سلاح‌های سبک که توسط دولت مالی آغاز شد، عرضه‌کنندگان و دریافت‌کنندگان را آن‌جا جمع کرد. آن یک مدل احتمالی با هدف اقدام برای سایر مناطق ایجاد کرد.
نقش جامعه داخلی به تلاش برای متوقف کردن گسترش جهانی و غیر‌قابل کنترل اسلحه‌های کوچک و سلاح‌های سبک بسیار مهم می‌باشد. گروه‌های انجمن داخلی نه تنها مشاوره تخصصی، حمایت و مطرح کردن اطلاعات را فراهم می‌کنند، بلکه آنها اطمینان می‌دهند که تصمیم‌گیرنده‌ها صدای کسانی را که بیشتر از همه تحت‌تأثیر مشکلات ناشی از اسلحه‌های کوچک و سلاح‌های سبک قرار گرفتند می‌شنوند. بیش از200‌NGOs یک شبکه اقدام بین‌المللی(IANSA) در مورد سلاح‌های کوچک ایجاد کردند تا از اقدام NGO علیه گسترش و سوء‌استفاده از سلاح‌های کوچک حمایت کنند.269 در سال‌1997، 15‌دریافت کننده جایزه صلح نوبل که توسط رئیس جمهوری قبلی گاستاریکا به نام اسکار‌اریس راهنمایی شدند یک قانون اجرای بین‌المللی در مورد انتقال مهمات گسترش دادند که در‌صدد جلوگیری از انتقال و استفاده از مهمات توسط گروه‌ها برای درگیری‌هایی می‌باشد که موازین بین‌المللی حقوق بشر را نقض کرده است.
در تعدادی از کشورهای آفریقایی،‌NGOs فعالیت‌های آموزش همگانی در مورد خطرات سلاح‌ها را برگزار کردند در‌حالی‌که همچنین برای کاهش وابستگی به تفنگ فعالیت می‌کنند. پیام‌های این فعالیت‌ها برای در دسترس قرار‌گرفتن کودکان و نوجوانان باید سنجیده شود. رسانه‌های گروهی می‌تواند سهیم باشند از طرفی آنها می‌توانند زیبا جلوه دادن خشونت را متوقف کنند. از طرف دیگر، آنها می‌توانند ابتکار عمل‌های محلی خلع سلاح را تبلیغ کنند.
در آلبانی، NGOs با حمایت‌UNICEF فعالیت‌های اجتماعی را برای جوانان آلبانیایی و کوزوویی تحت عنوان «اجازه ندهید تفنگ‌ها رؤیاهایمان را بکشند» سازماندهی کردند. در کرواسی، برنامه آموزش آگاهی در ورود مین و سلاح‌های‌UNICEF به خطر نگهداری سلاح‌ها در خانه در دسترس کودکان تأکید می‌کنند. فعالیت مشابه‌ای در آمریکای لاتین انجام شده است. در السالوادور، میراث طولانی جنگ داخلی از جمله میزان بالای قتل‌عام، جوامع محلی حمایت شده توسط‌UNDP را سوق داده است تا درگیر برنامه‌های طراحی شده برای مقابله با فرهنگ خشونت شوند.
تلاش‌ها برای جلوگیری از گسترش اسلحه‌های کوچک و سلاح‌های سبک شدت می‌گیرد. حمایت جهانی برای کنفرانس‌UN در مورد قاچاق غیرقانونی اسلحه‌های کوچک و سلاح‌های سبک در همه ابعادش نیاز فزاینده برای اقدام در سطح ملی و بین‌المللی تأکید می‌کند. اما مقیاس مشکل خیلی بزرگی ‌‌می‌باشد و تعداد زیادی از نشانه‌های کاهش قابل‌ملاحظه در فراهم بودن اسلحه‌های کوچک در دست کودکان یا هر‌کس دیگر وجود دارد.

فصل4
تحریم اقتصادی و
حمایت از کودکان و زنان در جنگ

1.4. تحریم اقتصادی
اگرچه تحریم اقتصادی به‌عنوان یک جایگزین ارزان و آرام برای جنگ دیده شده است اما تأثیراتش‌‌‌‌‌‌ می‌تواند مخصوصاً برای کودکان و سایر غیر‌نظامی‌های بی‌دفاع ویران‌کننده باشد. تحریم‌های اقتصادی اقدامات اجباری انجام شده علیه کشورها یا رهبران سیاسی از طریق قطع عمدی یا تهدید به قطع تجارت رایج یا روابط مالی می‌باشد. آنها می‌توانند شکل ممنوعیت تجاری، محدودیت صادرات و واردات، نپذیرفتن کمک خارجی، وام‌ها و سرمایه‌گذاری ها، محدودیت روی سرمایه خارجی و معاملات اقتصادی را به خود بگیرند.
تحریم‌ها به عنوان تلاش‌ها برای پس‌راندن تعرض، برگرداندن دموکراسی، محکوم کردن سوء‌استفاده از حقوق بشر و مجازات محکومیت‌های پناه‌دهنده تروریست‌ها و سایر متهمان جرم‌های بین‌المللی استفاده شده است. تحریم‌ها احتمالاً قصد قطع کامل یا نسبی روابط اقتصادی، مسافرت، رسانه‌های گروهی و سایر وسایل ارتباطی و قطع ارتباطات دیپلماتیک را دارند.
وقتی تحریم‌ها اعمال می‌شوند، اهداف اصلی به طرف دولت‌ها یا رهبران سیاسی گرایش دارند اما در عمل بیشتر تحریم‌های اقتصادی، اقتصاد منظم و زندگی اجتماعی کشور را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و آن جمعیت غیرنظامی می‌باشد که باید با این تأثیرات دست و پنجه نرم کنند. کمبود غذا و لوازم پزشکی و بدتر شدن تأسیسات زیربنایی لازم برای آب‌تمیز، بهداشت‌کافی و برق نتایج فاجعه‌آمیزی دارند. وسیله امرار‌معاش نابود می‌شود و خانواده‌ها و کودکان فقر، سوء‌تغذیه و بیماری را تجربه می‌کنند.
از سال‌1999، طبق بخش‌VII، ماده‌41 نظام‌نامه سازمان ملل متحد، جامعه بین‌المللی به طور‌کلی تحریم‌های روی آنگولا، اریتر، اتیوپی، هائیتی، عراق، لیبریا، لیبی، روآندا، سیرالئون، سومالی، سودان و جمهوری فدرال یوگسلاوی تحمیل کرده است. در سایر نمونه‌ها، کشورها تحریم‌های دو‌جانبه به کار گرفته‌اند. برای مثال، میانمار در معرض تحریم‌های تجاری تحمیل شده توسط تعدادی از کشورهای خاص بوده است. اگرچه تحریم‌ها به‌طور سنتی علیه دولت‌ها به‌کار گرفته شده است اما در سالهای اخیر انجمن امنیت تحریم‌های علیه عاملان غیردولتی از جمله انجمن ملی برای استقلال کامل آنگولا(UNITA) و طالبان در افغانستان تحمیل کرده است.
1.1.4. تأثیرات ناخواسته تحریم‌ها
تأثیرات منفی تحریم‌ها بیش از همه به شدت روی کودکان، افراد مسن و فقرا قرار می‌گیرد. کودکان در مقایسه با بزرگسالان مقاومت کمتری دارند و نمی‌توانند مدت زمان طولانی به علت سختی‌ها و فقر زنده بمانند. مطالعاتی از کوبا، هائیتی و عراق به دنبال تحمیل تحریم‌ها، افزایش سریع نسبت کودکان مبتلا به سوء‌تغذیه را نشان داده است. در هائیتی از سال‌1991 تا 1993 قیمت غذاهای اصلی 5‌برابر افزایش یافت و از سال‌1991 تا 1992 نسبت کودکان مبتلا به سوء‌تغذیه از 5 % تا23% افزایش یافت.270
در همان حال، دسترسی محدود به بازارهای خارجی به بحران اقتصادی کمک می‌کند و بیکاری و تورم و هزینه‌های زندگی را افزایش می‌دهد. در نتیجه نابرابری در ثروت و فقر تشدید می‌شود.
2.1.4. تحریم‌های تعیین شده
به علت مواجه شدن انجمن امنیت با دلایل فزاینده‌ای که تحریم‌های گسترده،

پایان نامه
Previous Entries منابع مقاله درباره پناهندگان، سازمان ملل متحد، ایالات متحده، جوامع روستایی Next Entries منابع مقاله درباره حقوق بشر، حقوق کودک، پناهندگان، سازمان ملل متحد