منابع تحقیق درمورد صورت های مالی، حق الزحمه، حق الزحمه حسابرسی، ریسک حسابرسی

دانلود پایان نامه ارشد

مفهوم” اهمیت” استوار می باشد. در این رابطه موضوعاتی وجود دارند که باید هنگام تصمیم گیری درباره اهمیت مورد توجه قرار گیرند. هیچ مجموعه قانونی مشخصی وجود ندارد که برای تعیین اهمیت در همه شرایط قابل اعمال باشد، زیرا که اهمیت موضوعی نسبی است . آن چه که می تواند در موقعیتی مهم قرار گیرد ممکن است در موقعیتی دیگر مهم نباشد، ارزیابی آن چه مهم می باشد موضوع قضاوت حرفه ای و تجربه حسابرس است . طبق تعریف، اطلاعاتی با اهمیت تلقی می شوند که ارایه نکردن یا ارایه نادرست آن، قضاوت و تصمیم گیری یک استفاده کننده منطقی از صورت های مالی را درباره امور واحد اقتصادی تغییر دهد. مدیریت شرکت، مسئول اطمینان بخشی در این مورد است که آیا صورت های مالی همه اطلاعات مهم را آشکار می سازند یا نه؟ مسئله مهم برای حسابرس تصمیم گیری در این مورد است که آیا ارائه نادرست یک موضوع تاثیری مهم بر صورت های مالی دارد یا نه؟ مفهوم اهمیت در حسابرسی کلیه مراحل فرآیند حسابرسی را در بر می گیرد. هدف حسابرسی مستقل، انجام حسابرسی در چارچوب استانداردهای حسابرسی جهت کسب اطمینانی معقول از نبود اشتباه یا تحریفی “با اهمیت ” در صورت های مالی می باشد و هم چنین هدف دیگر حسابرسی اظهارنظر نسبت به “مطلوبیت” ارائه صورت های مالی در انطباق با استانداردهای حسابداری از لحاظ جنبه های ” با اهمیت ” و سرانجام اعتبار بخشی به آن است. اما اظهارنظر حسابرسی به دلیل محدودیت های ذاتی کار حسابرسی از جمله نمونه گیری، درجه متفاوت متقاعد کنندگی شواهد حسابرسی ویژگی های سیستم حسابداری ، کنترل داخلی و نیز محدودیت های ذاتی اندازه گیری در حسابداری فرآیندی نسبی است، یعنی اظهارنظر حسابرسی در دامنه ای صورت می گیرد که در ارتباط با سه متغیر زیر باشد :
دقت قابل پذیرش
پذیرش میزانی از اهمیت با کسب اطمینان معقول
پذیرش میزانی از احتمال خطر
بنابراین مفاهیم اهمیت و احتمال خطر، زیر بنای اظهارنظر حسابرسی نسبت به مطلوبیت ارائه صورت های مالی است . طبق استانداردهای حسابرسی، حسابرس باید اهمیت و رابطه آن با “احتمال خطر حسابرسی ” را ارزیابی کند. حسابرسان در کلیه مراحل حسابرسی با قضاوت ها و تصمیم های مربوط به اهمیت سروکار دارند.
در مرحله برنامه ریزی، حسابرس برای تعیین حجم نوع ماهیت و زمان بندی آزمون های حسابرسی باید میزان قابل قبولی از اهمیت را مشخص کند که بتواند اشتباهات یا تحریف های با اهمیت موجود را کشف کند. همچنین در مرحله اظهار نظر، حسابرس باید نسبت به با اهمیت بودن یا نبودن آثار مجموع اشتباهات و تحریف ها جهت تعیین نوع اظهارنظر حسابرسی قضاوت کند. حسابرس باید اهمیت را هم در سطح کلی اطلاعات مالی و هم در رابطه با مانده حساب های انفرادی و طبقه بندی معاملات مدنظر قرار دهد. برای حسابرس ضروری است که قبل از ارائه اظهارنظر، شواهد حسابرسی مناسب و کافی که امکان دارد اهمیت اقلام را تحت تاثیر قرار دهد کسب نماید.
2-7-2)اهمیت و ریسک در حسابرسی
ریسک حسابرسی در بخش 400 استانداردهای بین المللی حسابرسی چنین تعریف می شود:
“ریسکی است که حسابرس، صورت های مالی با اهمیت را به طور نا مناسب و نادرست ارائه می کند.” حسابرسان ریسک حسابرسی را از هر دو جنبه نظری و عملی تا سطح قابل قبولی با کسب و ارزیابی موضوعات مستند کافی مدنظر قرار می دهند. میان اهمیت و سطح ریسک حسابرسی رابطه ای معکوس وجود دارد، این امر مستقیما از تعریف ریسک حسابرسی نتیجه می شود که بیان کننده امکان افزایش (کاهش) ریسک حسابرسی در صورت کاهش(افزایش ) اهمیت است یعنی هرچه مبلغ اهمیت بالا می رود خطر حسابرسی کاهش می یابد و برعکس. حسابرس برای تعیین نوع و ماهیت، زمان بندی اجرا و حدود روش های حسابرسی باید این رابطه معکوس را در نظر بگیرد. این تفاوت می تواند از تغییر ایجاد شده در شرایط یا افزایش شناخت حسابرس به دلیل انجام دادن رسیدگی ها ناشی شود، برای نمونه چنانچه فرآیند حسابرسی پیش از پایان دوره مالی برنامه ریزی شده باشد حسابرس باید نتایج عملیات و وضعیت مالی را پیش بینی و براساس آن اهمیت و خطر حسابرسی را برآورد کند. اگر نتایج عملیات و وضعیت مالی واقعی به گونه ای عمده متفاوت از پیش بینی حسابرس باشد، برآورد وی از اهمیت و خطر حسابرسی نیز تغییر می کند. حسابرس ممکن است در مرحله برنامه ریزی حسابرسی، میزان اهمیت را عمدا بیشتر از میزانی درنظر بگیرد که برای ارزیابی نتایج رسیدگی هایش به کار خواهد رفت. حسابرس به طور معمول این کار را به منظور کاهش احتمال خطر وجود اشتباهات یا تحریف های کشف نشده و تامین حاشیه اطمینانی برای ارزیابی اثر اشتباهات و یا تحریف های کشف شده در جریان حسابرسی انجام می دهد. وقتی حسابرسی بدون شواهد کامل انجام شود اطمینان یافتن درباره ارائه نادرست مشکل می شود زیرا کشف ارائه نادرست معمولا مشکل است، بنابراین اگر رویه های حسابداری را تغییر ندهیم و به روش پیشین شواهد حسابرسی را کسب کنیم مخاطره اطمینان نادرست افزایش می یابد.
2-7-3) مسئولیت حسابرسان در قبال ارزیابی سیستم کنترل داخلی
حسابرس باید از سیستم های حسابداری و کنترل داخلی (محیط کنترلی و روش های کنترلی ) چنان شناختی به دست آورد که برای برنامه ریزی و تدوین رویکرد موثر حسابرسی کافی باشد. بعلاوه حسابرس می بایست شناخت به دست آمده از سیستم های حسابداری و کنترل داخلی واحد مورد رسیدگی را در کاربرگ های حسابرسی مستند سازد. شایان ذکر است که حسابرس باید از اعمال کنترل های داخلی در تمام طول دوره مالی اطمینان یابد و در نهایت پس از انجام رسیدگی های لازم حسابرس باید در اولین فرصت ممکن رده مناسبی از مدیریت را از نقاط ضعف با اهمیت موجود در طراحی یا عملکرد سیستم های حسابداری و کنترل داخلی که با آنها برخورد کرده است آگاه کند. حسابرسان موظفند علاوه بر کسب شناخت کافی در خصوص کنترل های داخلی، چگونگی اعمال آنها و در نتیجه نقایص مرتبط با این کنترل ها را شناسایی نمایند. شناسایی نقایص اولین گام برای اصلاح و بهبود به شمار می رود، بعلاوه معمولا حسابرسان راهکارهای اصلاح کننده نقایص را نیز به مدیریت پیشنهاد کرده و از این طریق موجبات پویایی کنترل های داخلی واحد مورد رسیدگی را فراهم می آورند.
2-7-4)مسئولیت حسابرسان در قبال کشف تقلب و اشتباه
بر طبق استاندارد شماره 24 از مجموعه استانداردهای حسابرسی بین المللی با عنوان “تقلب و اشتباه”، حسابرس هنگام طراحی و اجرای روش های حسابرسی و ارزیابی و گزارشگری نتایج حاصله باید خطر ارائه نادرست صورت های مالی را که از تقلب و اشتباه ناشی می شود ارزیابی کند و بر همین اساس روش هایی را طراحی کند که از کشف موارد ارائه نادرست ناشی از اشتباهات با اهمیت و تقلب به گونه ای معقول اطمینان یاید. در واقع حسابرسی بر طبق استانداردهای حرفه ای حسابرسی به منزله یک عامل بازدارنده ای است که از وقوع اشتباه و تقلب جلوگیری کرده و موجبات ارائه هرچه بهتر مالی را نیز فراهم می آورد.

2-7-5) مسئولیت حسابرسان در قبال ارزیابی رعایت قوانین و مقررات
بر طبق استاندارد شماره 250 از مجموعه استانداردهای حسابرسی بین المللی با عنوان ” ارزیابی قوانین و مقررات در حسابرسی صورت های مالی ” حسابرس هنگام برنامه ریزی و اجرای روش های حسابرسی و همچنین ارزیابی و گزارشگری نتایج حاصل از رسیدگی ها باید توجه داشته باشد که عدم رعایت قوانین و مقررات توسط واحد مورد رسیدگی ممکن است به گونه ای با اهمیت بر صورت های مالی اثر گذارد، در همین راستا لازم است که حسابرس برای برنامه ریزی حسابرسی شناختی کلی از چارچوب قوانین و مقررات مربوط به واحد مورد رسیدگی صنعتی که در آن فعالیت می کند و چگونگی رعایت این قوانین و مقررات توسط واحد مزبور به دست آورد. چنانچه حسابرس بر این باور باشد که مواردی از عدم رعایت ممکن است وجود داشته باشد، باید یافته های خود را مستند و درباره آنها باید با مدیریت مذاکره کند. بعلاوه این استاندارد مقرر می دارد که حسابرس باید در اولین فرصت ممکن درباره موارد عدم رعایتی که با آنها برخورد می کند با هیئت مدیره و کمیته های هیئت مدیره مذاکره کند و یا شواهدی دال بر آگاهی آنان از این موضوع به دست آورد. حسابرسان بر طبق استانداردهای حرفه ای حسابرسی ملزم به رسیدگی و ارزیابی رعایت قوانین و مقررات در تهیه صورت های مالی می باشند و هرچه آثار موارد عدم رعایت قوانین بر صورت های مالی با اهمیت تر باشد، مسئولیت حسابرسان در قبال کشف و گزارش آن افزایش خواهد یافت. در نهایت نتیجه رسیدگی حسابرسان می بایست منجر به ایجاد یک اطمینان منطقی از عدم وجود تحریفات با اهمیت در صورت های مالی شود .
2-8)حق الزحمه های حسابرسی
چناچه رسالت حسابرسی اعتبار بخشی به گزارشگری مالی و اعتماد سازی برای استفاده کنندگان صورت های مالی باشد در این صورت جهت حفظ نقش رفیع حسابرسی می بایست حق الزحمه در خور شان حرفه حسابرسی و متناسب با اهمیت عملیات در نظر گرفته شود. وجود حق الزحمه های اندک حسابرسی و به تبع آن کیفیت پایین خدمات حسابرسی، نقش حسابرسی را به مخاطره می اندازد و به تبع آن سوگیری ارائه اطلاعات آلوده و تحریف و اشتباه که ارتباط مستقیم و تنگاتنگی با حق الزحمه حسابرسی دارد شکل می گیرد. حق الزحمه حسابرسی به عوامل متعددی بستگی دارد که میزان اهمیت این عوامل در کشورهای مختلف متفاوت است .
بهای کالا یا خدمات قیمتی است که مصرف کننده برای استفاده از آن حاضر به پرداخت است اما در عمل این فرمول در کشورهای فاقد اقتصاد رقابتی، کارایی نداشته و قیمت را با انحصارات یا حداقل معیشتی تعیین می کنند (خدادادی و حاجی زاده ،1390). در حال حاضر از مناقشات اصلی حرفه حسابرسی تعیین حداقل نرخ حق الزحمه حسابرسی و نرخ شکنی برخی موسسات حسابرسی است . با شناسایی عوامل موثر بر حق الزحمه دریافتی حسابرسی می توان سیاست های مناسبی برای برخی از مسائل پیش روی این حرفه تدوین کرد. به نظر می رسد نقطه نهایی کار ایجاد مدلی مثل مدل سایمونیک (1980) است که حق الزحمه حسابرسی را به شکل مناسبی در ایران تعیین کند به طوری که در آن حق الزحمه تابعی از هزینه حسابرسی ساعات کارکرد ضربدر نرخ بهای خدمات و صرف ریسکی است که حسابرس به خاطر خطرطرح دعاوی دادگاهی و زیان های آتی احتمالی صاحبکار در نظر می گیرد(نیکبخت و تنانی ،1389)، اما در نظر گرفتن حسابرسی به عنوان یک کالای همگن و قیمت گذاری غیر رقابتی آن استقلال و کیفیت خدمات حسابرسی را به خطر می اندازد. همچنین باید به این نکته توجه کرد که حسابرس مستقل پایه شفافیت اقتصادی اعتماد مردم به بازار سرمایه و پاسخگویی دولت به مردم است لذا نباید همانند کالا و خدمات معمولی با آن برخورد شود .
عوامل توجیه کننده تقاضا برای حسابرسی به سه عامل تقسیم شده است :
پیامدهای اقتصادی با اهمیت : نامربوط و ناقص بودن اطلاعات می تواند منجر به تصمیم غلط شود و به تصمیم گیرنده زیان وارد کند.
پیچیدگی : اطلاعات اقتصادی پیچیده تر مشکل استفاده کننده را در ارزیابی اطلاعات بیشتر می کند پس حسابرسی وسیله ای برای حصول اطمینان اطلاعات دریافت شده است.
عدم دسترسی مستقیم : در شرایطی که استفاده کننده به دلایلی همچون جدایی فیزیکی، مقررات سازمانی و… ارزیابی و دسترسی مستقیم به اطلاعات برای وی مقدور نیست مجبور است یا به کیفیت اطلاعات اعتماد کند یا به قضاوت افراد مستقل(حسابرس ) اتکا کند.
عوامل موثر بر حق الزحمه حسابرسی به دو گروه اصلی تقسیم شده است :
الف) عوامل مربوط به عرضه کنندگان خدمات حسابرسی مانند کیفیت حسابرسی، اندازه موسسه حسابرسی، تخصص صنعتی موسسه حسابرسی ، شهرت و اعتبار موسسه حسابرسی.
ب) عوامل مربوط به متقاضیان خدمات حسابرسی مانند اندازه شرکت صاحبکار، دعاوی حقوقی شرکت صاحبکار، ریسک شرکت صاحبکار ، بودجه زمانی شرکت صاحبکار، شهرت و اعتبار شرکت صاحبکار.
2-8-1) عوامل مربوط به عرضه کنندگان خدمات حسابرسی
1- کیفیت حسابرسی : کیفیت حسابرسی

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درمورد صورت های مالی، هیئت مدیره، کمیته حسابرسی، راهبری شرکتی Next Entries منبع پایان نامه با موضوع زنجیره تأمین، فناوری اطلاعات، امنیت شغلی، رضایت شغلی