منابع تحقیق درمورد استقراض، اوراق قرضه، تسهیلات بانکی

دانلود پایان نامه ارشد

بر خودش مناسبترین راه حل را انتخاب نماید و یا اینکه ترکیبی از راهحلهای مختلف را اختیار نماید. در مجموع عوامل مختلف دست به دست هم میدهند تا مناسبترین شیوه تأمین مالی یک شرکت مشخص گردد، بطور کلی یک سری عوامل مربوط به محدودیتهای شرکت است و بخش دیگر مربوط به خارج از محیط سازمان که هر یک از این محدودیتها قابل بررسی میباشد. بعنوان مثال میزان درآمد مؤسسه اثر چشمگیری در چگونگی تأمین مالی مؤسسه دارد شرکتی که قادر به کسب سود نیست و یا سود کمی دارد در جذب سرمایه و منابع بیرونی تحت فشار قرار خواهد گرفت که این نقطه ضعف شرکت چشمانداز بلند مدت شرکت را کدر میکند و مؤسسات دیگر حاضر به دادن وام بلند مدت به شرکت نمیباشد. زیرا ضمانت پرداخت اصل و فرع آن کم است ولیکن در صورتی که شرکت از سرمایه در گردش نسبتاً خوبی برخوردار باشد سرمایهگذاران حاضر به دادن وامهای کوتاه مدت میباشند از طرف دیگر اگر شرکت دارای درآمد و نهایتاً سود باشد میتواند از محل سودهای توزیع نشده، نیاز نقدینگی و سرمایه لازم خود را مرتفع سازد (نورمحمدی ،1371،ص 53-52)1.
بنابراین تأمین مالی میتواند از منابع مختلف صورت گیرد. هر منبع تأمین مالی دارای تأثیرات خاص خود بر بازده و مخاطرات صاحبان واحد انتفاعی است. هدف اصلی از تأمین مالی انتخاب ترکیبی از منابع مالی است که هزینه سرمایه را حداقل و ارزش شرکت را برای سرمایهگذاران حداکثر نماید.
شرکت راههای مختلفی را برای تأمین مالی در اختیار دارد که از نظر زمان سررسید به تأمین مالی کـوتاه مدت، میان مدت و بلنـد مدت و از لحـاظ محـل تأمیـن منابـع به مـنابع داخـلی و خارجی تقسـیم می گردند (شباهنگ، 1371،ص251)2.
در ادامه به بررسی روشهای فوق میپردازیم.
2-3-1- تأمین مالی کوتاه مدت
منظور از تأمین مالی کوتاه مدت تأمین مالی از منابعی است که حداکثر ظرف مدت یک سال یا کمتر باز پرداخت می گردند. مــنابع تأمین مالی کوتاه مدت به دو طبـــقه کلی تقسیم میگردند که شامل منابع تضمین نشــده و منابع تضمین شده میباشند. منابع تأمین مالی کوتاه مدت تضمین نشده عمدتاً شامل اعتبارات تجاری ( خرید نسیه کالا ) پیش دریافت از مشتریان هزینههای پرداختـی، وامهـای بانکی و اسـناد تجاری میگردند. منابع تأمین مالی تضمین شده نیز عمدتاً توسط بانکها، موسسات مالی و خریداران حسابهای دریافتنی تأمین میگردند. اعطاء کنندگان تسهیلات مالی کوتاه مدت تضمین شده بخشـی از دارایـیهای واحد تجاری را به منظور تضمین وامهای اعطایی به وثیقه میگیرند.
2-3-2 تأمین مالی میان مدت
تأمین مالی میان مدت تأمین مالی از منابعی است که سررسید آنها بیش از یک سال و کمتر از هفت سال است البته در ارتباط با سررسید کمتر از هفت سال اتفاق نظر بین تحلیلگران مالی وجود ندارد و پارهای از آنان سررسید کمتر از پنج سال را جزء بدهیهای میان مدت تلقی نمودهاند، با این وجود بسیاری از تحلیلگران مالی و حسابداران تفکیک میان بدهیهای میان مدت و بلند مدت را نادیده گرفته و منابع تأمین مالی را به دو گروه عمده تقسیم نمودهاند، بدین ترتیب که بدهیهای با سررسید کمتر از یکسال را بدهیهای کوتاه مدت و سررسیدهای بیش از یکسال را نیز به عنوان بدهیهای بلند مدت طبقهبندی نمودهاند. بدهیهای میان مدت شامل مواردی همچون خریدهای نسیه ( اعتبار در گردش ) وامهای مدتدار و قراردادهای اجاره میگردند.
2-3-3- تأمین مالی بلند مدت
یکی دیگر از راههای تأمین مالی از لحاظ زمان سررسید، تأمین مالی بلند مدت میباشد. تأمین مالـی بلند مدت عمدتاً به منظور سرمایهگذاریهای بلند مدت، همچون خرید دارایی جدید، احداث کارخانه و یا مدرنیزه کردن امکانات موجود مورد استفاده قرار میگیرد. منابع تأمین مالی بلند مدت شامل استقراض (بدهی) بلند مدت، سهام عادی، سهام ممتاز و سود تقسیم نشده میگردد.
استقراض و انتشار سهام ممتاز یا سهام عادی دارای یک ویژگی مشترک میباشد. یعنی منابع تأمین وجه، خارج از واحد انتفاعی و عملیات آن قرار دارد. در حالیکه سود انباشته معرف یک منبع داخلی تأمین مالی است. مادام که مدیریت واحد انتفاعی بتواند اشخاص را برای سرمایهگذاری در واحد انتفاعی یا اعطای اعتبار وام به آن متقاعد و ترغیب کند، از لحاظ تأمین وجوه از منابع خارجی محدودیتهایی وجود نخواهد داشت. اما سود انباشته، یک منبع داخلی واحد انتفاعی است و مبلغ آن به سودهای سنواتی تحصیل شده توسط واحد انتفاعی پس از کسر سودهای توزیع شده محدود میشود.
تأمین مالی از طریق انتشار سهام عادی و استفاده از سود انباشته نیز از یک لحاظ ویژگی مشترکی دارند، زیرا هر دو معرف وجود اعطائی توسط صاحبان واحد انتفاعی ( در مقایسه با اعطاءکنندگان اعتبار و وام و سهامداران ممتاز ) میباشند. تحقیقات انجام شده در مورد روشهای تأمین مالی واحدهای انتفاعی بزرگ، در کشورهای صنعتی نشان میدهد که در درجة اول منبع اصلی تأمین وجوه سود انباشته است. در درجة دوم و پس از سود انباشته، استقراض منبع عمدة وجوه مورد نیاز واحدهای انتفاعی محسوب میشود. اگرچه سهام عادی و سهام ممتاز در مقایسه با دو منبع اول وجوه کمتری را تأمین میکنند اما این دو منبع از دیدگاه یک واحد انتفاعی در دورة معین، حائز اهمیت زیاد است. ایده نظام سلسله مراتبی اولین بار توسط دونالدسون و براساس مطالعاتش در مورد اینکه چگونه مدیران اقدام به تأمین مالی مینمایند معرفی شد. او دریافت که مدیران قویاً طرفدار تأمین مالی از طریق منابع داخلی بودند به استثناء زمانی که نیازهای غیر معمول به وجود میآمد. علاوه بر آن مدیران به ندرت برای تأمین مالی این نیازهای انباشته آنطور که دونالدسون اصطلاحاً به آن نیازهای غیر معمول میگوید، سهام جدید صادر میکنند. استقراض در سطح جهانی به عنوان یک راه حل جایگزین ترجیح داده میشود. در ادامه به اختصار روشهای مذکور بیان میشوند.
2-3-3-1- استقراض:
سرمایه استقراضی عمدتاً شامل وامهای رهنی92، تسـهیلات بانکی، اوراق قــرضه و سایر بدهـیهای بلند مدتی می گردد که توسط بانکها، مؤسسات مالی و سایر اشخاص حقیقی و حقوقی تأمین و اعطاء می شوند.
وامهای رهنی بدهیهایی هستند که در ازای به رهن گذاشتن داراییهای شرکت اخذ و در طی دورههای معینی بازپرداخت میشوند. تسهیلات بانکی نیز با اخذ تضمین یا بدون آن توسط بانکها به شرکت اعطاء شده و طی اقساط بازپرداخت میگردند.اوراق قرضه آن دسته از اوراق بهاداری است که به دارندة آن سود از پیش تعیین شده و ثابت تعلق میگیرد. این اوراق دارای سررسید مشخصی است و منتشر کنندة آن متعهد است که در زمانهای معین سود تعیین شده در سررسید ارزش اسمی اوراق قرضه را بپردازد. در ارتباط با انواع اوراق قرضه تقسیمبندیهای متفاوتی ارائه شده است. اوراق قرضه با نام و بینام، اوراق قرضه با نرخ بهره ثبت یا شناور و یا بدون بهره، اوراق قرضه قابل تبدیل به سهام عادي و غیر قابل تبدیل، اوراق قرضه رهنی، تضمین نشده و اوراق قرضه قابل بازخرید و امثالهم از جمله تقسیمبندی ها می باشند.در ایران استفاده از وام در چارچوب عقود بانکی بدون ربا انجام میشود. استفاده از ابزارهای مالی متنوع همچون اوراق مشارکت در طول سالهای گذشته با پارهای از ابهامات شرعی روبرو بوده است. در چند ساله اخیر مسئولان بانک مرکزی امکان انتشار اوراق مشارکت را فراهم آوردند و در نتیجه امروزه به عنوان یکی از راههای تأمین مالی در پروژههای سرمایه گذاری مطرح میباشد.
در مجموع تأمین مالی به واسطه استقراض مزایایی را برای شرکت به دنبال دارد از جمله اینکه بهرة بدهیها جزء هزینههای مشمول مالیات بوده و در نتیجه صرفهجویی مالیاتی به همراه داشته و اعطاء کنندگان آن به جزء بهره خود سهمی از سود شرکت نخواهند داشت. از طرف دیگر تأمین مالی بدین طریق، سهم سهامداران در کنترل را کاهش نداده و در دوران تورمی بازپرداخت آن ارزانتر تمام خواهد شد.
تأمین مالی از طریق بدهی صرفنظر از مزایای ذکر شده در فوق، معایبی چند نیز میتواند به دنبال داشته باشد. تضمین پرداخت بهره بدهی و لزوم بازپرداخت اصل آن در سررسید و محدودیتهای احتمالی که شرایط وامهای اخذ شده بر شرکت تحمیل مینمایند از جمله این موارد میباشد.
همچنین استفاده بیش از حد از بدهی، ریسک ساختار سرمایه و در نتیجه هزینه سرمایه شرکت را افزایش میدهد.
بنابراین به عنوان یک نتیجهگیری کلی میتوان گفت که تأمین مالی به واسطه استقراض، ارزانترین راه تأمین مالی برای شرکت بشمار میرود علت این امر نیز ریسک پائین سرمايه گذاري بواسطه اطمينان زياد وصول بهره سرمايه خود و در نتيجه پايين بودن نرخ بازده مورد انتظار وی نسبت به سهامداران و همچنین وجود پدیده مالیات برای شرکت که منجر به صرفهجویی مالیاتی است، میباشد. نهایتاً ترکیب این دو عامل با یکدیگر موجب کاهش هزینه سرمایه شرکت میگردد. لکن این مزیت بدهی به سهام تا جایی است که بازدهی سهام از افزایش ریسک ناشی از بدهی بیشتر باشد. به عبارت دیگر حد مطلوبی از بدهی وجود دارد که بعد از این حد، هزینه سرمایه شرکت رو به افزایش میگذارد. این حد مطلوب همان ساختار بهینه سرمایه نام دارد. در بین شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، بدهیهای سهم اندکی از منابع تأمین مالی شرکتها را تشکیل میدهند و بخش عمدهای از رقم بدهیهای بلند مدت شرکتها که در صورتهای مالی این شرکتها، نیز گزارشهای بورس اوراق بهادار، گزارش شدهاند، مربوط به ذخیره مزایای پایان خدمت کارکنان آنان میباشد که در سر فصل بدهیهای بلند مدت طبقهبندی شده است. آنچه نیز توسط شرکتها به استثنای ذخیره مزایای پایان خدمت کارکنان به عنوان بدهیهای بلند مدت گزارش شده است، صرفاً مربوط به تسهیلات بلند مدتی است که از بانکها دریافت داشتهاند.تاکنون از اوراق مشارکت به عنوان ابزار تأمین مالی بلند مدت در پروژههای بلند مدتی نظیر طرح نواب پروژههای بیمارستانی و فروشگاههای زنجیرهای رفاه در سالهای اخیر استفاده شده است لکن هنوز به عنوان یک ابزار تامین مالی در سطح وسیع مورد استفاده واقع نشده است. بنابراین تأمین مالی بلند مدت از محل بدهیها هنوز به عنوان یک ابزار تأمین مالی در ساختار سرمایه شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران مطرح نشده است(جهانخانی ، 1373،ص24-23)1.
از دیگر عواملی که باعث شده شرکتها کمتر از بدهیهای بلند مدت در ساختار سرمایه خود استفاده نمایند، وجود شرایط و قوانین دست و پا گیر بانکی میباشد. از طرف دیگر بانکها نیز صرفاً در چارچوب عقود بانکی بدون ربا قادر به اعطای تسهیلات به شرکتها میباشند.با توجه به رشد فزاینده تورم در سالهای اخیر نرخ تسهیلات بانکی نیز افزایش یافته است، لکن میزان افزایش در آن متناسب با میزان رشد تورم نبوده است و در نتیجه بانکها نیز رغبت چندانی به اعطای تسهیلات بانکی با چنین نرخهایی نداشتهاند.لذا نرخ هزینه تسهیلات بانکی همواره پائینتر از تورم بوده است و در واقع بایستی اصطلاح نرخهای سوبسیدی را برای آن در مقابل با نرخ تورم و نرخ بهره غیررسمی بکار برد.

2-3-3-2- سهام عادی
شرکتها میتوانند از طریق صدور و فروش سهام عادی به سرمایهگذارانی که قبلاً سهامدار بودهاند و یا با خرید سهام جدید، سهامدار شدهاند، وجوه مورد نیاز خود را تأمین نمایند. اگر شرکتی قصد افزایش سرمایه را داشته باشد، سهام جدید را باید نخست به سهامداران فعلی خود عرضه نماید و بدین ترتیب هر سهامدار به نسبت سهام خود در پذيره نويسي سهام عادي جديد ، مشاركت نموده و از اين طريق سهم مالکانه خود را در شرکت حفظ مینماید . فـروش و واگـذاری سهام در زمان افزایـش سرمـایــــه به سهامداران موجود بوسیله صدور اوراق حق تقدم خرید سهام صورت می گیــرد . حـــق تقــدم خرید سهام عادی به خـودی خود دارای ارزش بــوده و قابل فروش می باشد (جهانخانی و پارسائیان،1374، ص295-262)1. سهام عادی یک منبع دائمی تأمین مالی برای شرکت است که فاقد تاریخ سررسید است. سود این سهام ثابت نیست و بستگی به تصمیمهای هیأت مدیره و مجامع سهامداران دارد دارندگان این سهام صاحبان واقعی مؤسسه هستند و ریسک مالکیت شرکت را تقبل مینمایند. صاحبان سهام عادی مجاز هستند آنچه

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درمورد جریان نقدی، کارآفرینی، ثروت سهامداران Next Entries منابع تحقیق درمورد سود سهام، هزینه سرمایه، افزایش سرمایه