منابع تحقیق درمورد استان کرمان

دانلود پایان نامه ارشد

منابع آب زير زميني را در حوزه آبخيز بلگيوم94 با استفاده از دو سناريوي مرطوب و خشک مورد بررسي قرار دادند. آنها در اين تحقيق از مدل Wetspass براي شبيه سازي تغذيه و از مدل Mod Flow براي شبيه سازي جريان آب زير زميني استفاده نمودند و نتيجه گيري کردند که ميزان تغذيه در هيچکدام از سناريو ها نسبت به شرايط فعلي تغيير چنداني نميکند . در صورتيکه نتايج حاصل از مدل آب هاي زيرزميني نشان داد در سناريوهاي مرطوب سطح آب زير زميني 79 سانتيمتر افزايش مييابد اما در سناريو خشک هيچ تغيير قابل ملاحظهاي در سطح آب زيرزميني مشاهده نميشود .همچنين نشان دادند که در فصل تابستان بدليل تبخير و تعرق زياد و بارش کم هيچگونه تغذيه اي صورت نميگيرد.
– هسو و همکاران (2007) اثر تغيير اقليم را روي پاسخ هيدرو لوژيکي يکي از دشتهاي مهم کشور تايوان بنام پينگتيوم95 مورد بررسي قرار دادند و اذاعان داشتند که تغيير اقليم روي منابع آب سطحي و درنتيجه منابع آب زير زميني اين آبخوان تاثير معني داري دارد و پيشنهاد نمودند به منظور استفاده پايدار از منابع آب زير زميني از اين آبخوان بايد سياستهاي درستي اتخاذ گردد.
– فو96و همکاران (2007) با استفاده ازيک روش تلفيقي سيستم اطلاعات جغرافيايي و زمين آماري روشي براي تخمين اثر تغيير اقليم بر منابع آب ارائه نمودند. نتايج حاصل از تحقيقات آنها نشان داد در صورتيکه ميزان بارش 30 درصد افزايش يابد و درجه حرارت نسبت به ميانگين دراز مدت تغييري نکند ميزان رواناب 50 درصد افزايش خواهد داشت. اگر درجه حرات 5/ 1درجه نسبت به ميانگين دراز مدت افزايش يابد رواناب 30-20 درصد افزايش مييابد. همچنين درصورتيکه ميزان بارش 20 درصد کاهش يابد اگر درجه حرارت نسبت به ميانگين ثابت باشد ميزان رواناب 30-25 درصد کاهش مي يابد اما اگر درجه حرارت 5/1درجه نسبت به ميانگين افزايش يابد رواناب 45 درصد کاهش خواهد یافت.
– توز97 و همکاران (2007) اثر تغيير اقليم روي ميزان تغذيه و سطح آب زير زميني را در يک منظقه خشک تا نيمه خشک بنام اوکاناگان کانادا مورد بررسي قرار دادند. آنها در اين تحقيق از مدلهاي گردش عمومي جو و مدل ريزمقياس نمايي SDSM براي شبيه سازي بارش، دما و تشعشات خورشيدي و از مدل HELP براي شبيه سازي تغذيه و از مدل MOD FLOW براي شبه سازي جريان و تغييرات سطح آب زيرزميني استفاده کردند. نتايج حاصل از تحقيقات آنها نشان داد ميزان تغذيه بطور متوسط 45 ميليمتر در سال مي باشد و تغيير اقليم باعث افزايش ميزان تغذيه ميگردد. همچنين سطح آب زير زميني ناشي از افزايش تقاضا براي آب افزايش خواهد داشت.
– منقي98 و همکاران (2009) ميزان تغذيه آبهاي زيرزميني را در حوزه آبخيز، بنام حيميت در جنوب کاليفرنيا در خشک ساليها و تر ساليها مورد بررسي قرار دارند و نتيجه گرفتند که متوسط تغذيه سالانه آبخوان 5/12 ميليون متر مکعب است که بين (9/14-7/11) ميليون متر مکعب بترتيب در خشک ساليها و تر ساليها متغير است .
– نينجي99 و باتيلان100(2009 ) اثر تغيير اقليم را روي آبهاي زير زميني وجريان پايه در يک حوزه آبخيز در اوگاندا مورد مطالعه قرار دادند، آنها در اين تحقيق از مدل SDSM بعنوان مدل آماري ريز مقياس و از مدل هيدرولوژيکي WETSPA به منظور شبيه سازي تغذيه و جريان پايه استفاده نمودند و نتيجهگيري کردند که ميزان بارش بين (100 -30) درصد و درجه حرارت بين (4 – 1) درجه سانتيگراد و ميزان تغذيه و جريان پايه بين ( 100 – 20) درصد براي دهه 2020 تا 2080 بترتيب افزايش خواهد داشت.
– ليترمي و مالانتز101 ( 2011) در يک پروژهاي تحقيقاتي در شمال غربي بلگيوم102 براي مکان يابي مواد راديو اکتيو، اثر تغيير اقليم وکاربري اراضي را در تغذيه آبهاي زير زميني مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که در مناطق تروپيکال تا سال 2100 بدون تغيير کاربري اراضي، ميزان تغذيه آبهاي زير زميني کاهش مي يابد. در مناطق سردسيري ميزان تغذيه در مناطق جنگلي سوزني برگ و پهن برگ در مقايسه با مراتع يا گراسلند بيشتر کاهش مي يابد.
– داووز103 و همکاران (2012) اثر تغيير اقليم و کاربري اراضي را بر ميزان تغذيه سفرههاي آب زيرزميني در جنوب- غربي و غرب کشور استراليا مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که ميزان تغذيه در منطقه مورد مطالعه در اثر تغيير اقليم از يک روند ثابتي برخوردار نميباشد. آنها اذعان داشتند در مناطقي که بارش کم ميشود و خاک از نوع رسي ميباشد ميزان تغذيه در حد قابل ملاحظهاي کاهش مييابد. اما در مناطقی با خاکهاي شني به دليل بالا بودن سطح ايستابي تغييرات سطح ايستابي دشت نسبت به تغيير اقليم بسيار جزيي است.
-کروسبي104 و همکاران (2013) اثر تغيير اقليمرا در ميزان تغذيه آبهاي زير زميني آبخوان دشت بزرگ آمريکا تحت سناريوهاي مختلف تغيير اقليم مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند، که تحت سناريوهاي تغيير اقليم، شمال دشت با افزايش 8 درصدي ، مرکز دشت با کاهش 3 درصدي و جنوب دشت با کاهش 8 درصدي تغذيه سفره هاي آب زير زميني در دهه 2050 نسبت به دهه 1990 روبرو ميباشد.
2-4- تحقيقات انجام شده در خصوص اثر سناريوهاي تغيير اقليم روي منابع آب خصوصا آّبهاِي زيرزميني در داخل کشور
مساح بواني (1385) ارزيابي ريسک تغيير اقليم و تاثيرآن بر منابع آب، در حوزه آبخيز زاينده رود را مورد مطالعه قرار دادند و نتيجه گرفتند که تغيير اقليم بر منابع آبي اين حوزه تاثير قابل توجهاي خواهد داشت و با احتمال زياد باعث کاهش رواناب در اين حوزه مي گردد.
حسيني و همکاران (1387) اثر تغيير اقليم را روي رواناب حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار دادند و نتيجهگيري کردند که درجه حرارت بين 2-5/1 درجه سانتيگراد در پايان قرن حاضر در حوزه مورد مطالعه افزايش مييابد اما ميزان بارش در اين حوزه با روند افزايشي روبرو است که نتيجه آن افزايش ميزان رواناب در اين حوزه است .
– بيگي و همکاران (1388) اثر تغيير اقليم و گرم شدن کره زمين را بر ميزان تغذيه آب زير زمينی دو دشت از حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که تنها تحت سناريو B2 ميزان تغذيه در دشت کوهدشت در دوره 2099-2010 از 35 ميليمتر به 75 ميليمتر افزايش مييابد و تحت ساير سناريوها تغييري در ميزان تغذيه صورت نميگيرد.
– صمدي و همکاران (1388) با استفاده از مدل جهاني HadCM3 و دو روش ريز مقياس نمايي خطي (SDSM) و غير خطي (شبکه عصبي) تاثير عدم قطعيت روشهاي ريز مقياس نمايي را تحت سناريوهاي تغيير اقليم در يکي از زير حوزه هاي حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار داد و نتايج ذيل را ارائه نمودند.
– روش ريز مقياس نمايي (SDSM) به منظور شبيه سازي متغيرهاي اقليمي به روش شبکه عصبي ارجحيت دارد.
– در دوره (2069-2040) متوسط بارش روزانه 1/0 ميليمترکاهش و متوسط درجه حرارت روزانه 58/0درجه سانتيگراد افزايش مييابد.
– متوسط دبي رودخانه در دوره (2069-2040) نسبت به شرايط کنوني 6/16درصد کاهش مييابد بيشترين کاهش مربوط به ماههاي آوريل و مارس خواهد بود.
– نادريانفر و همکاران (1390) اثر شرايط اقليمي مختلف را روي نوسانات سطح آب زير زميني دشت نيشابور مورد بررسي قرار دادند و اذعان داشتند که خشکسالي و کاهش بارش نقش مهمي در نوسانات سطح آب زيرزميني دشت مذکور دارد، اما تنها عامل بحراني نيست. آنها بهرهبرداري بيش از حد از منابع آب زيرزميني را بعنوان مهمترين عامل افت سطح آبهاي زيرزميني معرفي کردند.
– بخشيان فارساني و همکاران (1391) اثر تغيير اقليم بر روند جريان رودخانه کارون شمالي را با استفاده از روش من-کندل مورد بررسي قرار دادند و نتيجهگيري کرد که درجه حرارت در 50 سال گذشته روند صعودي معني داري داشته است اما بارش درحاليکه روند صعودي نشان داد اين روند معني دار نبوده است. همچنين نتيجه گيري کرد که دبي جريان رودخانه روند افزايشي داشته است که اين افزايش را ناشي از افزايش بارش و ذوب برف مي داند.

2-5- جمع بندي
سابقه تحقيقات در خصوص تغيير اقليم و اثر آن روي منابع مختلف خصوصا منابع آّب به يکي دو دهه گذشته بر ميگردد. بنابراين تغيير اقليم را ميتوان شاخهاي از علم محسوب نمود که هنوز در ابتدا راه است و جامعه بشري براي سازگاري و يا تعديل خسارات آن در اين زمينه نياز به تحقيقات گسترده اي دارد . تحقيقات انجام شده حکايت از آن دارد که مدلهاي گردش عمومي جو و همچنين روشهاي ريزمقياسنمايي مختلفي در سراسر جهان در خصوص تغيير اقليم مورد ارزيابي قرار گرفته است. اگر چه اين تحقيقات همگي دلالت بر گرم شدن کره زمين دارند اما اثر تغيير اقليم در مقياس محلي و منطقه اي از يک روند ثابت و مشخصي پيروي نميکند. بنابراين نميتوان نتايج حاصل از تحقيقات گذشته را به همه مناطق تعميم داد. لذا نياز است در هر منطقهاي بصورت خاص با توجه به شرايط ميکروکليمايي آن اثر تغيير اقليم را بر منابع مختلف از جمله منابع آب مورد بررسي قرار داد. ذکر اين نکته ضروري است که با توجه به تحقيقات صورت گرفته هنوز کم وکيف اثر تغيير اقليم روي منابع آب زير زميني به خوبي روشن نيست بطوريکه در بعضي مناطق باعث افزايش ميزان تغذيه سفره هاي آب زير زميني و بالا آمدن سطح ايستابي و در بعضي مناطق باعث کاهش ميزان تغذيه و در نتيجه پايين افتادن سطح آب زير زميني ميگردد. بنابراين اين پديده( تغيير اقليم ) در درون خود ناگفتههاي زيادي خصوصا در بخش منابع آب زير زميني دارد که نيازمند تحقيقات گسترده اي در اين زمينه مي باشد.

فصل سوم
مواد و روشها

3-1- موقعيت جغرافيايي و سياسي منطقه مطالعه
منطقه انتخابي جهت اين تحقيق، دشت کرمان مي باشد که يکي از مهمترين دشتهاي آبي استان کرمان محسوب ميشود. دشت کرمان همراه با دشت باغين تحت کد 4906 شرکت سهامي آب منطقهاي و بنام محدوده مطالعاتي کرمان- باغبن معروف است. مساحت کل محدوده مطالعاتي کرمان باغين4/5424 کيلومترمربع ميباشد. از اين ميزان 2719 كيلومتر مربع آن مناطق دشتي و 2705 كيلومتر مربع را ارتفاعات حوزه هاي آبخيز تشکيل ميدهند. اين حوزه در محدوده جغرافيايي. ΄45 و ˚29 تا ΄30 و ˚30 عرض شمالي و ΄5 و ˚57 تا ΄40 و˚57 طول شرقي قرار دارد. حداکثر و حداقل ارتفاع اِين محدوده مطالعاتِي به ترتِيب 4233 و 1650 متر از از سطح درِيا ارتفاع دارد. گرچه محدوده مطالعاتي کرمان- باغين در قالب يک محدوده مطالعاتي توسط وزارت نيرو معرفي شده است، اما در واقع اين محدوده از نظر هيدرولوژي آبهاي سطحي و حوزه آبخيز ميتواند به دو محدوده کاملاً مجزا از هم تحت عنوان حوزه آبخيز دشت کرمان وحوزه آبخيز دشت باغين تقسيمبندي شود.

3-2- ويژگيهاي طبيعي دشت کرمان
حوزه آبخيز دشت کرمان بخشي از محدوده مطالعاتي کرمان باغين است که 7/3265 کيلومتر مربع يعني60 درصد از محدوده مطالعاتي کرمان- باغين به حوزه آبخيز اين دشت اختصاص دارد. براساس آخرين اطلاعات حاصل از نقشه هاي 25000/1 سازمان نقشه برداري کشور با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي، از کل مساحت7/3265 کيلومترمربعي حوزه آبخيز دشت کرمان34/1449 کيلومترمربع آن مناطق کوهستاني در قالب زيرحوزها و واحد هاي غيرهيدرولوژيکي، 69/889 کيلومترمربع آن مناطق دشتي(دشت سر لخت یا فرسایشی) و 67/926 کيلومترمربع تحت عنوان آبخوان(دشتسر اپانداژ) ميباشد (جدول 3-1).

جدول (3-1) مساحت هر يک از واحد ها ژئو مرفولوژي حوزه آبخيز دشت کرمان
شرح
مساحت
درصد مساحت
کوه و تپه ماهور
34/1449
44
دشت سر فرسایشی
69/889
27
دشت سراپانداژ
67/926
29
کل مساحت
7/3265
100

دشت کرمان در ميان دو رشته کوهي که از شمالشرقي و جنوبغربي آن ميگذرد محدود شدهاست. اين دشت از جنوب به کوههاي جوپار و از شمال به دشت زرند، از شرق به رشته کوههاي سيرچ و از غرب به دشت باغين و کوههاي باداموئيه محدود ميشود.

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درمورد استان خراسان، دوره بازگشت Next Entries منابع تحقیق درمورد استان کرمان