منابع تحقیق درباره مى‏، “، كفر، ‏اند

دانلود پایان نامه ارشد

و داستان قوم بني اسرائيل مصداقي از اين حکم است. مفسرين درباره” فاقتلوا انفسکم” در آيه فوق گفته اند. مراد کشتن يکديگر با شمشير است.(طبری، 1415و طوسی، بی تا، ج1: 146و طبرسی، 1380، ج1: 189)
در روايتي از اميرمومنان آمده است که فرمود:
بني اسرائيل از موسي پرسيدند که توبه ما چيست؟ فرمود: يکديگر را بکشيد. پس بني اسرائيل با خنجر يکديگر را کشتند تا اينکه هفتاد هزار نفر کشته شدند، پس خداوند متعال به موسي وحي کرد که به بني اسرائيل دستور دهد دست از کشتار بردارند که خداوند هم از کشته ها درگذشت، و هم زنده ها را آمرزيد(سیوطی، 1365، ج1: 168)
در برخي از روايات، شمار کشته ها کمتر از اين ها بيان شده است.(قمی، 1366،ج1: 47)
1-3-5- هدايت ناپذيري، حرمت دوستي با آنان و حکم قتل ایشان
آيات 88 و 89 سوره نساء نيز بنابر نقل مفسرين دلالت بر کشتن مرتد دارد. از آن جمله است ابن عباس و برخي ديگر از مفسرين که در تفسير جمله ” والله أَرْكَسَهُم بِمَا كَسَبُواْ ” گفته اند: ” اي ردهم الي حکم الکفار بما اظهروا من الکفر”(طبری، 1415،ج4: 261و طبرسی، 1380، ج3: 133 و فخر رازی، 1413،ج10: 219)
“فَمَا لَكُمْ فِي الْمُنَافِقِينَ فِئَتَيْنِ وَاللّهُ أَرْكَسَهُم بِمَا كَسَبُواْ أَتُرِيدُونَ أَن تَهْدُواْ مَنْ أَضَلَّ اللّهُ وَمَن يُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا”
شما را چه شده است كه در باره منافقان دو دسته شده ‏ايد با اينكه خدا آنان را به [سزاى] آنچه انجام داده‏ اند سرنگون كرده است آيا مى‏خواهيد كسى را كه خدا در گمراهى‏اش وانهاده است به راه آوريد و حال آنكه هر كه را خدا در گمراهى‏اش وانهد هرگز راهى براى [هدايت] او نخواهى يافت.
“وَدُّواْ لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُواْ فَتَكُونُونَ سَوَاء فَلاَ تَتَّخِذُواْ مِنْهُمْ أَوْلِيَاء حَتَّىَ يُهَاجِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ وَجَدتَّمُوهُمْ وَلاَ تَتَّخِذُواْ مِنْهُمْ وَلِيًّا وَلاَ نَصِيرًا”
همان گونه كه خودشان كافر شده‏ اند آرزو دارند [كه شما نيز] كافر شويد تا با هم برابر باشيد پس زنهار از ميان ايشان براى خود دوستانى اختيار مكنيد تا آنكه در راه خدا هجرت كنند، پس اگر روى برتافتند هر كجا آنان را يافتيد به اسارت بگيريد و بكشيدشان و از ايشان يار و ياورى براى خود مگيريد.
در آيه 91 از سوره نساء آمده است:
“سَتَجِدُونَ آخَرِينَ يُرِيدُونَ أَن يَأْمَنُوكُمْ وَيَأْمَنُواْ قَوْمَهُمْ كُلَّ مَا رُدُّوَاْ إِلَى الْفِتْنِةِ أُرْكِسُواْ فِيِهَا فَإِن لَّمْ يَعْتَزِلُوكُمْ وَيُلْقُواْ إِلَيْكُمُ السَّلَمَ وَيَكُفُّوَاْ أَيْدِيَهُمْ فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثِقِفْتُمُوهُمْ وَأُوْلَئِكُمْ جَعَلْنَا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطَانًا مُّبِينًا”
به زودى گروهى ديگر را خواهيد يافت كه مى‏خواهند از شما آسوده خاطر و از قوم خود [نيز] ايمن باشند هر بار كه به فتنه بازگردانده شوند سر در آن فرو مى‏ برند پس اگر از شما كناره‏ گيرى نكردند و به شما پيشنهاد صلح نكردند و از شما دست برنداشتند هر كجا آنان را يافتيد به اسارت بگيريد و بكشيدشان آنانند كه ما براى شما عليه ايشان تسلطى آشكار قرار داده ‏ايم.
خداوند پس از توصيف کفار در آيات قبل، به توصيف عده اي مي پردازد که از روي نفاق و فرصت طلبي اسلام مي آورند و در صورت احساس خطر بلافاصله به کفر بازمي گردند. خداوند در پاسخ به اين حرکت منافقانه دستور قتال آنان را مي دهد تا به شدت مجارات شوند.(طبرسی، 1380،ج5: 250)
اکثر قريب به اتفاق مفسرين شيعه و عامه آيه 33 از سوره مائده مربوط به محاربه را در مورد مرتد نيز صادق دانسته و ارتداد را مصداق اتم و اکمل محاربه با خدا و رسول خدا(ص) دانسته اند و براساس آن حکم مرتد را قتل مي دانند.(همان، ج1: 291)
“إِنَّمَا جَزَاء الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُواْ أَوْ يُصَلَّبُواْ أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلافٍ أَوْ يُنفَوْاْ مِنَ الأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ”
سزاى كسانى كه با [دوستداران] خدا و پيامبر او مى‏ جنگند و در زمين به فساد مى‏ كوشند جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت‏ يكديگر بريده شود يا از آن سرزمين تبعيد گردند اين رسوايى آنان در دنياست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت.
و آيه 12 از سوره توبه که مي فرمايد:
“وَإِن نَّكَثُواْ أَيْمَانَهُم مِّن بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُواْ فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُواْ أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنتَهُونَ”
و اگر سوگندهاى خود را پس از پيمان خويش شكستند و شما را در دينتان طعن زدند پس با پيشوايان كفر بجنگيد چرا كه آنان را هيچ پيمانى نيست باشد كه [از پيمان‏شكنى] باز ايستند.
زمخشري اين آيه را ناظر به مرتدين دانسته(زمخشری، 1415،ج2: 251) و طبق برخي از روايات اماميه مصداق بارز اين آيه اصحاب جمل هستند که پيمان خود را با امام خويش شکسته و با آن حضرت وارد جنگ شدند.
روايت شده است که امير مومنان(ع) آن روز اين آيه را تلاوت مي کرد و فرمود: ” به خدا سوگند تاکنون با اهل اين آيه جنگ نشده بود”.(العروسی، 1412: 188)
و آيه 16 از سوره فتح که مي فرمايد:
“قُل لِّلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِن تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ أَجْرًا حَسَنًا وَإِن تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُم مِّن قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا”
به برجاى ‏ماندگان باديه ‏نشين بگو به زودى به سوى قومى سخت زورمند دعوت خواهيد شد كه با آنان بجنگيد تا اسلام آورند پس اگر فرمان بريد خدا شما را پاداش نيك مى‏ بخشد و اگر همچنان كه پيشتر پشت كرديد [باز هم] روى بگردانيد شما را به عذابى پردرد معذب مى ‏دارد.
در شان نزول اين آيه بعضي از مفسرين علاوه بر کفار، قوم مسيلمه کذاب را نيز از مصاديق آن دانسته اند که خداوند دستور قتال با آنان را صادر کرده تا يا مسلمان شوند و يا آنکه کشته شوند.(قرطبی، ج16: 180)
1-3-6- غضب الهي و ذلّت در دنيا
“إِنَّ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيَا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ”(اعراف، 152)
آرى كسانى كه گوساله را [به پرستش] گرفتند به زودى خشمى از پروردگارشان و ذلتى در زندگى دنيا به ايشان خواهد رسيد و ما اين گونه دروغ‏پردازان را كيفر مى ‏دهيم.
ذلّتي که بني اسرائيل گرفتار آن شدند ممکن است قتل عام آنان باشد که خداوند امر کرد يکديگر را با شمشير بکشيد و يا خواري ذلت سرگرداني چهل ساله آنان در ميان صحرا باشد. و يا مصيبتهاي ديگري که اين قوم سرکش گرفتار آن هستند.(طبرسی، 1380،ج4: 743)
1-3-7- خسران در دنيا و آخرت
“وَمِنَ النَّاسِ مَن يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انقَلَبَ عَلَى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ” (حج، 11)
و از ميان مردم كسى است كه خدا را فقط بر يك حال [و بدون عمل] مى‏ پرستد پس اگر خيرى به او برسد بدان اطمينان يابد و چون بلايى بدو رسد روى برتابد در دنيا و آخرت زيان ديده است اين است همان زيان آشكار.
“يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوَاْ إِن تُطِيعُواْ الَّذِينَ كَفَرُواْ يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنقَلِبُواْ خَاسِرِينَ”(آل عمران، 169)
اى كسانى كه ايمان آورده‏ ايد اگر از كسانى كه كفر ورزيده ‏اند اطاعت كنيد شما را از عقيده ‏تان باز می گردانند و زيانكار خواهيد گشت.
1-3-8- محروميت از ولايت خداوند و عذاب دنيا و آخرت
“اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ”(بقره، 257)
خداوند سرور كسانى است كه ايمان آورده ‏اند آنان را از تاريكي ها به سوى روشنايى به در مى ‏برد و كسانى كه كفر ورزيده ‏اند سرورانشان [همان عصيانگران=] طاغوتند كه آنان را از روشنايى به سوى تاريكي ها به در مى ‏برند آنان اهل آتشند كه خود در آن جاودانند.
“يَحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَكَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ يَنَالُواْ وَمَا نَقَمُواْ إِلاَّ أَنْ أَغْنَاهُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ فَإِن يَتُوبُواْ يَكُ خَيْرًا لَّهُمْ وَإِن يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذَابًا أَلِيمًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِي الأَرْضِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ” (توبه، 74)
به خدا سوگند مى ‏خورند كه [سخن ناروا] نگفته ‏اند در حالى كه قطعا سخن كفر گفته و پس از اسلام آوردنشان كفر ورزيده ‏اند و بر آنچه موفق به انجام آن نشدند همت گماشتند و به عيبجويى برنخاستند مگر [بعد از] آنكه خدا و پيامبرش از فضل خود آنان را بى ‏نياز گردانيدند پس اگر توبه كنند براى آنان بهتر است و اگر روى برتابند خدا آنان را در دنيا و آخرت عذابى دردناك مى ‏كند و در روى زمين يار و ياورى نخواهند داشت.
1-3-9- سختي جان دادن
“إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ “
بى‏ گمان كسانى كه پس از آنكه [راه] هدايت بر آنان روشن شد [به حقيقت] پشت كردند شيطان آنان را فريفت و به آرزوهاى دور و درازشان انداخت.
“ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لِلَّذِينَ كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطِيعُكُمْ فِي بَعْضِ الْأَمْرِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِسْرَارَهُمْ ”
چرا كه آنان به كسانى كه آنچه را خدا نازل كرده خوش نمى‏ داشتند گفتند ما در كار [مخالفت] تا حدودى از شما اطاعت‏ خواهيم كرد و خدا از همداستانى آنان آگاه است.
“فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ ” (محمد، 25-27)
پس چگونه [تاب مى‏آورند] وقتى كه فرشتگان [عذاب] جانشان را مى ‏ستانند و بر چهره و پشت آنان تازيانه مى ‏نوازند.
“وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِبًا أَوْ قَالَ أُوْحِيَ إِلَيَّ وَلَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْءٌ وَمَن قَالَ سَأُنزِلُ مِثْلَ مَا أَنَزلَ اللّهُ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ فِي غَمَرَاتِ الْمَوْتِ وَالْمَلآئِكَةُ بَاسِطُواْ أَيْدِيهِمْ أَخْرِجُواْ أَنفُسَكُمُ الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنتُمْ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنتُمْ عَنْ آيَاتِهِ تَسْتَكْبِرُونَ “(انعام، 93)
و كيست ‏ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ مى ‏بندد يا مى‏ گويد به من وحى شده در حالى كه چيزى به او وحى نشده باشد و آن كس كه مى‏ گويد به زودى نظير آنچه را خدا نازل كرده است نازل مى ‏كنم و كاش ستمكاران را در گردابهاى مرگ مى ‏ديدى كه فرشتگان [به سوى آنان] دستهايشان را گشوده‏ اند [و نهيب مى‏ زنند] جانهايتان را بيرون دهيد امروز به [سزاى] آنچه بناحق بر خدا دروغ مى ‏بستيد و در برابر آيات او تكبر مى ‏كرديد به عذاب خواركننده كيفر مى ‏يابيد.
1-3-10- سياه روئي و عذاب دردناک
“َیوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكْفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ” (آل عمران، 106)
[در آن] روزى كه چهره‏هايى، سپيد، و چهره‏ هايى، سياه گردد؛ اما سياهرويان [به آنان گويند] آيا بعد از ايمانتان كفر ورزيديد پس به سزاى آنكه كفر مى ‏ورزيديد [اين] عذاب را بچشيد.
1-4-

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درباره رسول خدا (ص)، امر به معروف، امام رضا (ع)، توسل به زور Next Entries منابع تحقیق درباره رسول اکرم (ص)، رسول خدا (ص)، امام رضا (ع)، امام صادق