منابع تحقیق درباره زنجبيل، زنجفيل، ميکنند.

دانلود پایان نامه ارشد

است، شربت آنرا براي رفع يبوست به مصرف مي‌رسانند.
روش مصرف: دم کرده، جوشانده، شربت و خامخوري. ريشه آنرا ميجوشانند و شيره آنرا که تلخ است براي شکستگي ميخورند. مانند چاي در قوري دم ميکنند یا میجوشانند. همراه با برنج ميپزند.
طب کهن: «انبرباريس(زرشک)، مزاجش سرد و در آخر سوم خشک است. شربت آن در برکندن صفرا بسيار موثر است. ضمادش را بر دملهاي گرم گذاشتن بسيار مفيد است. معده و کبد را نيرو دهد و در رفع تشنگي بسيار نافع است. شکم را بند ميآورد، از خراش روده جلوگيري ميکند. نوشيدنش براي قطع سيلان رطوبتهاي مزمن رحم موثر است. گويند اگر زن باردار چوب زرشک را سهبار به شکم بزند، سقط جنين کند. از خونريزيهاي زيرين جلوگيري مينمايد».(بوعلي سينا، 68:1368)
«از زمانهاي خيلي قديم از اين گياه براي اسهالهاي ساده، تبهاي صفراوي، خونرويها، ورم لثه و درد گلو (بهصورت غرغره)، استفاده بهعمل ميآمدهاست. در استعمال خارجي، آنرا بر روي زخم، جهت مداواي جراحات قرار ميدادند. ريشه و پوست ساقه آنرا بهعنوان صفرابر و رفع يرقان بهكار مي‌بردند. ريشه و پوست ساقه زرشک، از داروهاي تلخ بهشمار آمده، اثر مقوي، صفرابر و مسهلي به مقادير زياد دارد. آنچهکه از نظر درماني داراي ارزش است، پوست ثانوي ريشه و ساقه ميباشد که هردو از مقويهاي تلخ بهشمار آمده، اثر تصفيهکننده خون، ضدعفوني کننده و کمي مسهلي دارد. در قديم براي آن اثري مشابه گنه‌گنه قائل بودهاند. ريشه آن اثر مدر دارد. پوست ريشه و ساقه زرشک را در بينظميهاي عمل دستگاه گوارش که منشا کبدي يا کليوي داشته باشد، همچنين در سوءهضمهاي مزمن که با بياشتهايي همراه باشد، يبوست، قولنجهاي کبدي و کليوي، زردي، يرقان، تبهاي صفراوي، نقرس، روماتيسم، تبهاي عفوني، تيفوئيد و خونرويهايي که در فواصل قاعدگي رخ ميدهد، بهکار ميبرند.
قیاس: اثر ضد ميکروبي ميتواند تاييدي بر مصارف سنتي زرشک در ترميم زخم باشد. تحريک کيسه صفرا توسط ترکيبات موجود در گياه ميتواند در رفع بيماريهاي کيسه صفرا مشابه با درمانهاي سنتي نقش داشته باشد.

زعفران zafarân
نام انگليسي: Saffron
نام محلي: زفرون Zaferun
بخش مورد استفاده: خامه و کلاله
پراکنش: گياه بومی منطقه نیست ولی اخیرا کشت میشود.
مشخصات گياه:گياهي علفي، چندساله به ارتفاع 10 تا 30
سانتيمتر، پياز دار، پياز نسبتا بزرگ و کروي، پوشش پياز شبکهاي يا فيبري دراز، گلها 2-1 عدد، کاسه داراي رگبرگهاي ارغواني رنگ، جام گل بنفشرنگ، کرکدار، پرچمها زرد، ميله سفيد، خامه سه شاخه، معطر، نارنجي کمرنگ. گياه فاقد ميوه.
خواص درمانی: نازايي مردان، ضد عفونت، مقوی بدن، شب ادراري، نشاط آور، خون ساز.
مصارف درماني: زعفران، پسته، مغز گردو و فندق، عسل، دارچين و ميخک را مخلوط کرده و براي پيشگيري از نازايي مردان استفاده ميکنند. مخلوط زعفران، نبات و چند گیاه را همراه خرما که پوست کنده و هستهاش را جدا ميکنند، بهصورت شياف در عفونتهاي رحم استفاده ميکنند.
زعفران، هل و نبات را مخلوط کرده، ميکوبند. پس از نرم شدن، در روغن حيواني حل کرده و بهعنوان داروي نوزاد به او ميخورانند. زعفران و سياهدانه و فلفل را براي سقط جنين ميخورند. براي درمان گوشدرد و يا سنگيني گوش، قدري زعفران را با کمي روغن خام مخلوط کرده و در گوش مي‌چکانند. براي درمان سردي زعفران، هل و زنجبيل را با هم و يا جدا داخل چاي دم ميكنند و با نبات فراوان ميخورند. جهت تسکين دنداندرد، زعفران را در سرکه خوابانيده و بهصورت دهانشويه مصرف ميکنند.
طريقه مصرف: دمکرده، ضماد، پودر بهصورت خوراکی
طب کهن: «مزاج آن در اول خشک و در دوم گرم است. خوردن زعفران رنگورو را صفا دهد. ورم را ميگدازد، بر باد سرخ مالند مفيد است. زيان به سر رساند. خوابآور است و مايه تيرگي حواس شود. شراب با زعفران مستيآور است که حرکت را سلب نمايد. زعفران داروي ورم داخل گوش است. ديده را جلا ميدهد. اشکريزي را منع کند. تيرگي چشم را برطرف کند. با به چشم کشيدنش کبودي چشم که از بيماريها پيدا شده علاج شود. شاديافزا و توانبخش قلب است. بيماراني که از التهاب حجاب حاجز و پيچش شکم رنج ميبرند، زعفران يا روغن آنرا بوي کنند به خواب روند و نفس روان شود و ابزار تنفسي را نيرو بخشد. دلبهمآور است. مخالف ترشي است که اشتها را در معده برانگيزد و از اينرو زعفران اشتها را از بين ميبرد. وليکن با حرارتي که دارد کبد و معده را تقويت کند و معده را دباغ دهد و قبض گرداند. بعضي گويند که زعفران براي طحال خوب است. شهوتانگيز است. ادرار بول کند. زعفران را با موم يا زرده تخممرغ و دوچندان روغن زيتون قاطي کنند، در علاج سخت شدن زهدان و بهم آمدن دهانه آن و قرحههاي(زخم) پليد زهدان نافع است. گويند اگر سه مثقال زعفران را يکمرتبه بخورند از شادي سکته کنند و مي‌ميرند».(بوعلیسينا، 139:1368)
قياس: اثر سقطزايي زعفران که مصرف سنتي نيز دارد، به تاييد رسيدهاست. اثر ضد درد زعفران، مصارف سنتي آنرا در درمان گوشدرد و دنداندرد تاييد ميکند.

زنجبيل anjebil Z
نام انگليسي: Ginger
نام محلي: زنجفیل Zanjafil
بخش مورد استفاده: ريزوم
پراکنش: اين گياه بهصورت خودرو در ايران وجود ندارد.
مشخصات گياه: گياهي علفي، رونده و پايا با ريزومهاي غدهاي که زيرزمين گسترش مييابد. ساقه تا ارتفاع 60 سانتيمتر، سبزرنگ. برگها باريک، سرنيزهاي، گلها برروي دمگلي که از ريشه رشد مي‌کند ظاهر ميشود. برروي يک سنبله بلند و خميده، گل بهرنگ سفيد يا زرد است. پس از پژمرده شدن قسمت هوايي گياه، ريزوم را از زمين خارج نموده، بعد از شستن و قطع ريشههاي کوچک، در داخل نوعي تشتک چوبي آويخته، به هم اصطکاک و مالش مي‌دهند. بهاين ترتيب قسمت سطحي ريزومها، تحت اثر تماس برداشته ميشود و آماده براي خشک شدن در مقابل نورخورشيد و يا در دستگاههاي مخصوص ميگردد(زنجبيل خاکستري). گاهي اعمال مذکور تکميلتر صورت ميگيرد. بديننحو که قسمت خارجي ريزوم را که در واقع ناحيه چوب پنبهاي آن است، بهوسيله ماشيني مخصوص يا به کمک چاقو بهطور کامل يا ناقص از آن جدا ميسازند. سپس آنها را در هيپوکلريد يا آب آهک قرار داده، پس از خشک شدن، تحت اثر بخار انيدريد سولفورو ميگذارند، تا رنگ سفيد حاصل کند. بدين نحو زنجبيلي بدست ميآيد که زنجبيل سفيد ناميده ميشود. زنجبيل خاکستري داراي سطح خارجي خشن با خطوط مشخص است. زنجبيل سفيد، عاري از پوسته خارجي و داراي سطحي صاف است.
خواص درمانی: مقوی نيروي جنسي، ضد اسهال، درد مفاصل، ضدنفخ، رفع سردي مزاج، سرماخوردگي و سردرد شديد.
مصارف درماني: زنجفيل، گردو و پسته را برای تقویت جنسی میخورند. زنجفيل، فلفل و دارچين را بهعنوان ادويه گرم در درمان بلغم استفاده ميکنند. زنجفيل را براي درمان اسهال و درد مفاصل دم ميکنند. عرق زنجبيل را بهعنوان ضدنفخ، رفع سردي مزاج، محرک و نيروبخش مصرف میکنند.
زنجفيل را براي درمان سردرد به پيشاني زده و با پارچهاي ميبندند. زنجفيل را درون آب کرده و در هنگام سردرد بر روي پيشاني ميگذارند. زنجبيل و دارچين را جوشانده و در سرماخوردگي و سردرد شديد بهکار ميبرند. براي تسکين و درمان درد سينه(سينگ درد) از زنجبيل استفاده ميشود. زنجبيل را بهصورت دمکرده براي درمان بيماريهاي دستگاه تنفسي، گوارش و دفع ادرار بهکار ميبرند. زنجبيل، دارچين و زردچوبه را بههمراه دنبه گوسفندي در محل پادرد ميگذارند. براي تقويت معده، ضد نفخ، چاشني غذا و در شيرينيجات استفاده ميشود. همراه با چند گياه ديگر براي دردهاي استخواني و روماتيسم مورد استفاده قرار ميگيرد. زنجفيل و شيره انگور را جوشانده و براي جلوگيري از شبادراري مصرف ميکنند. زنجبيل و روغن زرد را براي درد مفاصل بهصورت موضعي استفاده ميکنند. دارچين، زنجبيل را براي درمان سردرد به پيشاني ميماليدند. در روستاي ناوند براي درمان گوشدرد مقداري زنجبيل به پشت گوش ميمالند. براي درمان برفک دهان نوزاد، زنجبيل را به سنگ صافي سائيده، سپس به برفک دهان کودک ميمالند.
يکي از گياهان تشکيل دهنده در تهيه داروي چل‌گي‌يا čel giyâ زنجفیل است. برای تهیه شیاف(شاف šâf) در درمان یبوست نيز از زنجفيل استفاده ميکنند. اين دارو براي رفع بواسير نیز بهکار ميرود. اين دارو براي تقويت رحم ضعيف زناني که نطفه سقط ميکنند هم بهمصرف ميرسد. بهعلاوه در زمان حاملگي نيز اگر رحم ضعيف باشد و احتمال سقط برود، از اين دارو استفاده مي‌شود. داروي ديگري نیز براي رفع کوفتگي بدن زائو در زمان حاملگي و زايمان بهمصرف ميرسد که از ترکيبات آن زنجفيل ميباشد. در ميان مردم رسم اين است که کودکان را چندين بار شياف زنجفيل مي‌کنند. اين عمل براي جلوگيري از بواسير و نیز کرمک احتمالي انجام ميشود. ابتدا زنجفيل را در مقداري آب ميسايند. سپس چوب نازکي را که بر سرش مقداري پنبه پيچيدهاند، به آب زنجفيل آغشته کرده و به مقعد کودک فرو مي نمايند. اين دارو سوزش بسيار دارد.
روش مصرف: دمکرده، جوشانده، تازه و يا بهصورت پودر خوراکی
طب کهن: «مزاج در آخر سوم گرم و در دوم خشک است. گرماي زياد دارد. ولي از آنجاکه رطوبت زايد دارد درگرمي بخشي درنگ ميکند. ليکن گرميبخشي قوي و نيز نرمکننده – ملين – و بادشکن است. اگر زنجبيل را با عسل مربا سازند، عسل قسمتي از رطوبت آنرا بر ميچيند و خشکتر ميشود. هوش و حافظه را زياد کند، رطوبتهاي اطراف سر و گلو را ميزدايد. خوردن و يا در چشم کشيدن زنجفيل تيرگي چشم را که از رطوبت باشد، علاج ميکند. هاضم است و سرماي کبد و معده را سرحال آرد. برچيدن رطوبتهاي معده و تريهايي را که از خوردن ميوه به معده روي آورند، علاجش با زنجفيل است. شهوتانگيز، ملين و ملايم است. پادزهر حشرات موذي است».(بوعليسينا،133:1368)
«زنجبيل داراي اثر نيرودهنده، مقوي معده، بادشکن و ضد اسکوربوت(بيماري کمبود ويتامين c) است و اگر بر روي پوست مالش داده شود، ايجاد تحريک و قرمزي ميکند. اعراب آنرا محرک قوه باء ميدانند.
زنجبيل از ادويه خوراکي است و استفاده از آن، بين همه ملل معمول است. از زنجبيل بهمنظور خوشطعم ساختن نان قندي و برخي از اغذيه استفاده بهعمل ميآيد».(زرگري، 555:1376)
«زنجبيل معمولا براي سرماخوردگيهاي سخت که تمايل به قي و استفراغ در بيمار ايجاد ميکند، تجويز مي‌شود. براي التهاب سينه، سرفه، استسقا و اسهال کاربرد دارد. بوداده و سرخشده آن تا حديکه قسمت خارجي آن سياه شود، براي معالجه خونريزي رودهها بهکار ميرود. قاعدهآور است و بينظمي و تاخير در عادت ماهانه را رفع ميکند. مقوي حافظه و هاضمه، معده و کبد است. گرفتگيهاي کبد را باز مي‌کند».(ميرحيدر، 348:1382)
قياس: اثر ضد درد بهخصوص در سردردهاي ميگرني و اثر ضد روماتيسم، مصرف سنتي زنجبيل را در درمان سردرد و دردهاي مفصلي تاييد ميکند.
سپرز دارو seporz dâru
نام انگليسي: Maidenhair spleenwort
نام محلي: اسفرزه Esfarze
بخش مورد استفاده: اندامهاي هوايي
پراکنش: در تمام منطقه رشد میکند.

مشخصات گياه: گياهي است علفي از خانواده سرخسها، هميشه سبز با برگهاي يکبار شانهاي که بهصورت طوقهاي رشد ميکنند. دمبرگ اصلي قهوهاي تا قهوهاي تيره در قسمت قاعده کرکدار. برگچهها 15-25 عدد تخممرغي يا مستطيليشکل و در حاشيه با دندانههاي کوچک، هاگدانها بزرگ و بهتعداد 2-4 جفت در پشت برگچهها بهوجود ميآيند.
خواص درمانی: درد شکم، يبوست، نفخ و تقويت معده، ورم و التهاب مفاصل
مصارف درمانی: برای رفع درد شکم بهصورت دمکرده استفاده ميشود. همچنين براي تب و سرفه بهصورت جوشانده مصرف ميگردد. براي ورم و التهاب مفاصل بهصورت مرهم نيز استفاده ميشود.
روش مصرف: دمکرده، جوشانده، مرهم
طب کهن: «ترکيبات شيميايي و خواص درماني آن مشابه پرسياووش است و سابقا از آن جهت رفع بيماريهاي مربوط به طحال استفاده بهعمل ميآمدهاست
«خواص آن مانند پرسياوشان ميباشد. در برص و بهک(پيسي) و بيماريهاي بلغمي سودمند است. سينه و ريه را پاک کند. بخور دادن آن در تب ربع موثر است. سينه و ريه را بيشتر از پرسياووشان از خلط پاک مي‌کند».(زرگري،100:1383(

سياهدانه Siyâhdâne

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درباره پياز، ميکنند.، گردو Next Entries منابع تحقیق درباره ، سیادونه، Siyâdune