منابع تحقیق درباره انجير، گياه، اسپند

دانلود پایان نامه ارشد

درمانی: دمکرده آنرا با نبات مصرف ميکنند. خشک و کوبيده آنرا بهعنوان ادويه در غذاهايي مثل ماکاراني، خورشت و ته چين استفاده ميکنند. بههمراه زيره و رازيانه دم ميکنند و بهعنوان بادبر به مدت 3 روز به زائو و بچه ميدهند. آنرا همراه پونه ميجوشانند و براي رفع خارش بدن، با آن خودرا میشويند. برای درد دندان آنرا ميکوبند تا آبش در بيايد و روي دندان ميگذارند. به عنوان چای دم کرده و مینوشند.
از گياه خشک شده جوشانده‌اي جهت رفع تب در بيماري تيفوس تهيه ميشدهاست. بهعلاوه خيسانده گياه در آب جهت رفع ناراحتي قلبي در صبح ناشتا بهکار ميرفتهاست.
روش مصرف: دم کرده، جوشانده، پخته، بخور
طب کهن: «مشک طرامشيرم؛ مزاجش تا سوم گرم و خشک است. رطوبتهاي لزج را از سينه و شش بيرون راند. خوردنش از غش کردن و افسردگي سودمند است. در ريزش بول و حيض بسيار کاري است. گاهي از اثر آن خون مي‌شاشند».(بوعليسينا، 219:1368)
«شراب تهيهشده از آن براي غم و اندوه سودمند است و براي حالت تهوع خوب مي باشد و خون خانمهاي تازهزاييده را فراهم ميآورد».(رازي،347:1384)
«برگها و گلهاي گياه بهعنوان بخور، جهت برطرف کردن سرماخوردگيها و نيز ضدعفونيکننده و ضدالتهاب مصرف سنتي دارد».(امين، 38:1384)
قياس: اثر ضدميکروبی آويشن میتواند تاييدی بر مصارف سنتی گياه بهعنوان ضدعفونیکننده و ضدسرماخوردگی باشد. مصارف سنتی گياه در درمان افسردگی و غم و اندوه با کاربردهای مشابه آن در الحاوی رازی، میتواند به تاييد برسد.

اسپند Espand
نام انگليسي: Harmel
نام محلی: اسفن Esfan
بخش مورد استفاده: دانه، ريشه و اندامهاي هوايي
پراکنش: اين گياه دراکثر نقاط ايران ميرويد و در حاشيه جادهها و مزارع متروک و زمينهاي مخروبه بهفراواني رشد ميکند.
مشخصات گياه: گياهي علفي، پايا که تا ارتفاع 50 سانتيمتر مي رسد. داراي ريشه هاي رونده کوتاه، ساقه راست و منشعب و صاف، در قاعده چوبي مي گردد. برگ ها متناوب، کمي گوشتي به رنگ سبز روشن داراي بريدگي هاي خطي نامنظم. برگچه‌ها ريز و نخي شکل. گل انتهايي، بزرگ، به رنگ سفيد مايل به سبز، 5 قسمتي. کاسبرگ ها خطي، گلبرگ ها مستطيلي، پرچم 15-12 عدد، تخمدان کروي، 4-3 حجره اي. ميوه کپسول سه حجره اي، شکوفا. دانه ها قهوه اي تيره تا سياه 4-3 ميليمتر. گلدهي در ارديبهشت و خرداد
اسپند در ايران سه رقم دارد. (در تقسيمبندی گياهشناسی رقم سطح پايينتر از زيرگونه میباشد.)
خواص درمانی: خوابآور، قاعدهآور، اشتهاآور، ضدکرم، رفع پرخوني و قرمزي چشم، تقويت اندامها، سياه کردن مو، رفع سنگيني گوش، پيشابآور، ضد اسپاسم، ضد درد مفصلها، بيحس کننده، پايين آورنده فشارخون و ضدعفوني کننده.
مصارف درمانی: اسپند، سياهدانه، ميخک، پوست گردو و پسته را مخلوط و بهصورت ضماد براي درمان روماتيسم استفاده ميکنند.
اسپند و موي بز را با هم سوزانده و موضعی راکه دچار سوختگي شده دود ميدهند و نیز اسپند سوخته، گردو سوخته و ترياک را براي رفع پا درد، روي پا ميگذارند. اسپند تازه و يونجه کوبيدهشده را روي محل زنبور گزيدگي ميگذارند. دود کردن اسپند، خاکشير و فضولات الاغ براي درمان سرخک بهکار ميرفتهاست. در هنگام شيوع وبا اسپند، خاکشير و کندر دود میکردند.
برای درد مفصلها، در زمين چالهای کنده و در آن هيزم میافروزند. سپس روی هيزم سوختهشده، بوته اسفند تر نهاده و روی آن آب میپاشند. بيمار روی بوتهها دراز میکشد، طوریکه بهوسيله پتو يا لحافی زير پوشش قرار گيرد. پس از مدتی بيمار بهبود میيابد.
براي ضدعفوني خانه، هر روز مقداري اسپند دود ميکنند. بر اين باورند که دود کردن اسپند در خانه باعث دفع اجنه نيز ميشود. برای درمان گوش درد، دود سيگار، موی بز و اسپند را دود داده، دود حاصل از آنرا به گوش میرسانند. جهت رفع چشم زخم اسپند را دود داده، تار نخی از لباس و يا مژه شخصی که شور چشم است، جدا نموده(البته بدون آنکه فرد بداند)، با اسپند دود میدهند. دانههای اسپند را بهاشکال سهگوش یا چهارگوش رنگین درست کرده و از آستانه در آويزان میکنند.آسآآست
روش مصرف: پخته، ضماد و جوشانده
طب کهن: «حَرمَل تقطيع کند و نرمش دهد. محلول آنرا بر مفاصل مالند، درد مفاصل را از بين برد. مستيآور است مانند شراب. دلبهم خوردن بهدنبال دارد. بخورند يا محلولش را بمالند، ادرار بول و حيض کند و در علاج قولنج سودمند است».(ابوعلي سينا، 152:1368)
«دانه اين گياه در طبابتهاي قديم اعراب، بهعنوان خوابآور، معرق، ضدکرم و قاعدهآور مصرف داشتهاست. هنوز در طب عوام کموبيش مورد استفاده قرار ميگيرد. دانه اسفند سمي است.(زرگري،449:1375)
از ضماد دانه اسفند براي کمپرس درکوبيدگي و زخم استفاده ميشود. مصرف دانههاي اسفند در دوران بارداري منع شدهاست».(ماهوان، 65:1381)
«دانه اسفند براي بيماريهاي رواني و التهاب مغز، فلج اعصاب، صرع و رفع جنون استفاده ميشود. در اين موارد بهتر است بهمقدار بسيار کم حدود يک ميلي گرم براي هر کيلوگرم وزن بدن از دانه اسپند استفاده شود. ولي اين دانهها براي خوردن نبايد کوبيده شود. چنانچه دانه اسفند را پخته و آب غليظ آنرا بر موي بمالند، براي سياه کردن موي انسان مفيد است. زيادهروي در خوردن دانه اسفند موجب هذيانگويي، جاري شدن بزاق و تهوع میشود».(رجحان، 29:1380)
قياس: مصرف موضعی در درمان درد مفاصل با توجه به کتاب قانون ابنسينا میتواند تاييدی بر مصارف سنتی آن در درمان دردهای استخوانی و درد مفصل باشد.

افسنتين Afsantin
نام انگليسي: Absinth
نام محلي: اپستین Apsetin ، گل شویدی
بخش مورد استفاده: اندامهاي هوايي، گلها
پراکنش: در کنار جویهای آب

مشخصات گياه: گياهي پايا با ساقه علفي كه گاهي ساقه در قاعده چوبي مي‌گردد. برگهاي ساقه‌اي گوشكدار و داراي بريدگيهاي عميق مي‌باشند و بهصورت دو يا سهبار شانه‌اي در مي‌آيند. گلها در خوشه‌هاي پانيكولي بهصورت لوله‌اي و زبانه‌اي، زرد كمرنگ و بهتعداد زياد. ميوه فندقه كوچك و داراي سطح صاف، كل گياه با كركهاي ابريشمي متمايل به سفيد پوشيده شده و به گياه رنگ نقره‌اي مي‌دهند.
خواص درمانی: درد عضلات و اعضاي بدن، ناراحتيهاي گوارشي، يبوست کودکان، آرامبخش و ملين و دفع انگل داخلي، يرقان و بيماري قند.
مصارف درمانی: اندام هوايي گياه را بهصورت جوشانده، دمکرده و عرق آنرا براي درمان چرک و ورم روده، کبد، يرقان و بيماري قند استفاده ميکنند.
طريقه مصرف: جوشانده و ضماد
طب کهن: «مزاج آن در درجه اول گرم و در درجه سوم خشک است. افسنتين لباس را از گزند بيد و حشرات نگاه ميدارد. رنگ و روي را زيبا ميکند. براي داءالثعلب (موخوره) و داءالحيه(گري)، مفيد است. لکههاي بنفش زير چشم را ميزدايد. افشرهاش سردرد ميآورد. بخار پخته شده آن درد گوش را تسکين ميدهد. ضماد آن در مداواي ورمهاي پشت گوش، درد گوش و رطوبتهاي گوش موثر است. ضماد آن براي درد کهنه و تيرگي چشم مفيد است. شربت افسنتين معده را تقويت ميکند. افشره آن براي معده خوب نيست و خشکه گياه دهانه معده را آزار ميدهد. شربت افسنتين در مداواي بواسير و شقاق مقعد مفيد است».(ابوعلي سينا، 56:1368)
قياس: اثر ضد کرم آن تاييدی بر مصرف سنتی آن در دفع انگلهای داخلی میباشد. بهعلاوه اثر ضديرقان آن بر طبق کتاب الحاوی با مصرف سنتی مردم در درمان يرقان تطابق دارد.

انجیر Anjir
نام انگليسي: fig (tree)
نام محلي: انجیر
بخش مورد استفاده: شيرابه درخت، برگ و ميوه
پراکنش: اين گياه بهصورت خودرو در منطقه رشد کردهاست.

مشخصات گياه: گياهی درختچهای يا درختی، شيرابهدار. برگها بزرگ تا 10 سانتیمتر طول و يا بيشتر، لوبدار با بريدگیهای عميق. در لوبهای باريکتر قاشقی با لبه کامل، با نوک کند. ميوه انجير غالبا گلابی شکل، گلها داخل يک هيپانتيوم گوشتی. گلها تکجنسی، در گلهای نر گلپوش 2-6 قسمتی، در گلهای ماده گلپوش تقريبا تحليلرفته، فندقهها در اثر رشد نهنج در برگرفته می‌شوند و بهشکل ميوه انجير درمیآيند.
خواص درمانی: درمان زگيل یا دمل، ضد زهر نیش جانوران، نفخ معده، نرم کننده مزاج.
مصارف درمانی: شيره انجير را براي درمان زگيل بهصورت موضعي استفاده ميکنند.
روش مصرف: شيرابه خوراکی و موضعی، جوشانده، ضماد، خيسانده، خشک يا تازه
طب کهن: «انجير کمي گرم و بسيار تر و آبکي است و کمتر فائده دارويي دارد. انجير نارسيده زداينده و سردي بخش است. انجير خشک در اول گرم و در آخر لطيف است. انجير خشک بهويژه تندمزهاش بسيار زداينده و گدازنده است. انجير بادزاست. انجير خشک مواد را بهخارج ميراند و سبب عرق کردن ميشود. انجير از ساير ميوهها غذاييتر است. انجير نارسيده را بر پوست مالند يا ضماد نهند در علاج خالها، زگيلها مفيد است. داروي ورم گرم و سست است. دمل را ميرساند. انجير را آبپز کنند و در گلو گردانند، ورم گلو را از بين ببرد. انجير پخته و پوست انار داروي ورم بناگوش است. افشره شاخه انجير قبل از آنکه برگ از آن سر بزند يا شير انجير را بر دندان کرم خورده نهند، سودمند است. خوردن شربت انجير به نفع معده است. شيرش را بر نيش زده کژدم و رتيل مالند، مفيد است. انجير نارسيده يا برگ سبز انجير را بر گزيده سگ هار نهند، مفيد است».(بوعليسينا، 328:1368)
«خشکشده آن بر انواع تازه آن ترجيح دارد. شيرابه درخت انجير، طعم تلخ و تند و سوزاننده و اثر مسهلي دارد. انجير خشک مخلوط با عناب و خرما و کشمش جهت رفع التهابهاي مجاري تنفسي و کليه بيماريهاي التهابي، ذاتالريه، ورم کليه، سرخک و مخملک و غيره استفاده ميشدهاست. جوشانده غليظ انجير خشک، اثر مفيد در سرماخوردگيهاي مداوم ظاهر ميکند. غرغره جوشانده انجير خشک در شير، جهت رفع تحريکات گلو و دهان در اثر آنژين، ورم لثه و ورم مخاط دهان، اثرات شفابخش دارد. در سوختگي ضماد خمير انجير ايجاد تسکين درد و رفع ناراحتي ميکند».(زرگري،447:1376)
قیاس: اثر ملين انجير مصرف سنتی آنرا بههمين منظور تاييد میکند. بهعلاوه اثر درمانی انجير بر زگيل در قانون ابنسينا به تاييد رسيدهاست.

بابونه: Bâbune
نام انگليسي: Tall chamomile
نام محلي: بابونه
بخش مورد استفاده: گل
پراکنش: بهصورت خودرو در مناطق مختلف رشد ميکند.

مشخصات گياه: گياهي علفي، يکساله، 20-60 سانتيمتر ارتفاع، ساقه راست با کرکهاي ريز. برگها 3-7 سانتيمتر، تخممرغي، مستطيلي، قطعات شانه سرنيزهاي. کاپيتول شعاعي، گريبان 1-2 سانتيمتر پهنا، برگههاي خارجي تخممرغي، برگههاي داخلي مستطيلي و نوک کند. نهنج کروي، اغلب بارور، زبانک سفيد رنگ، ميوه فندقهای شکل و فشرده.
خواص درمانی: پوست، تقويت سر و سردرد، سينوزيت، لک صورت، تنگي نفس، تب و لرز، مقوی، قاعدهآور، بادشکن، مدر و ضد درد.
مصارف درماني: از سرشاخههای گلدار آن برای درمان دل درد، تشنج، صرع و کم ادراري استفاده میکنند.
روش مصرف: همراه حنا روي سر ميگذارند. پوست صورترا بخور ميدهند. جوشانده آن نیز مصرف ميشود.
طب کهن: موردی یافت نشد.

بارهنگ Bârhang
نام انگليسي: Ripple
نام محلي: بالنگ Bâlang
بخش مورد استفاده: دانه، برگ و ريشه
پراکنش: بهصورت علف هرز در اکثر نقاط رشد ميکند.

مشخصات گياه: گياهي علفي، پايا كه اندازه آن تا 50 سانتيمتر
هم مي‌رسد. برگ‌ها طوقه‌اي، بيضوي يا تخممرغي،‌ صاف و كامل يا در حاشيه بهطور نامنظم دندانه‌اي شدهاست. گل‌ها كوچك، نر و ماده، سبز- قهوه‌اي، بر روي سنبله‌هاي بلند و بدون انشعاب بهوجود مي‌آيند. گياه باد گردهافشان، دانه‌هاي كوچك و تخم‌مرغي، ميوه كپسول.
خواص درمانی: سرفه و تنگينفس، سينهدرد و سرماخوردگي، گوش درد، رفع اسهال، ملین، رفع عفونت.
مصارف درماني: بارهنگ و چهارتخم را جوشانده و آبش را براي گوشدرد ميخورند. بارهنگ دم کرده و در سرماخوردگي مصرف ميکنند. دمکرده بارهنگ براي رفع اسهال مورد استفاده قرار ميگیرد.
تخم بارهنگ را در آب خيس کرده و براي درد سينه و سرفه استفاده ميکنند. بارهنگ را روي محل جراحت ميگذارند. برگ بارهنگ، ماست گاو و مقداري روغن زرد(حيواني)، را مخلوط کرده و بر روي دنداني که درد گرفته ميگذارند. پودر برگ آنرا براي زخم که چرک کرده،

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق درباره گیاهان دارویی، دوران پیش از تاریخ، ابزار پژوهش Next Entries منابع تحقیق درباره گياه، علاج، سنتي