منابع تحقیق با موضوع امدادگران، اقدامات درمانی، دسترسی به خدمات

دانلود پایان نامه ارشد

مرفین)بودند.(44)
در سال 1967توسط جان اف کندی بیانیه ای علمی تحت عنوان “حوادث ترافیکی یکی از بزرگترین مشکلات عموم مردم را تشکیل می دهند”بیان شد.از آن زمان به بعد توجه به افزایش آگاهی عموم درباره ی این مشکل بزرگ بیشتر معطوف گردید و تلاشهای یکپارچه ای برای تشکیل زیر ساختارهای آن باعث شد تا سیستم ارائه مراقبت و سلامت نسبت به نیاز کسانی که دچار صدمات تروماتیک شده اند،دقیق تر عمل کند.بتدریج،برنامه های آموزشی و مراقبتی برای تکنسین های آمبولانس اورژانس پزشکی و تکنسین های پارامدیک شروع به ظهور کرد.(14)
در ایران پس از حادثه ریزش سقف فرودگاه مهرآباد تهران در سال 1354 ،کمبود سیستم خدمات پیش بیمارستانی بیش از پیش احساس شد و این حادثه مقدمه اي شد که مرکز اطلاعات اورژانس تهران در این سال با کمک عده اي کارشناس آمریکایی،در کشور راه اندازي شود.(44)
به طوری که در طی شش ماه اول،این مرکز حدود 600 ماموریت داشت و پس از آن در عرض دو سال در اکثر مراکز استانهای کشور نیز پایگاههای اورژانس احداث گردید وتا سال 1357 حدود 700 تکنسین فوریتهای پزشکی به استخدام وزارت بهداری در آمدند.مرکز فوریتهای پزشکی استان گیلان نیز در آذر ماه 1355 با احداث 3 پایگاه در رشت،انزلی،لاهیجان ومنجیل شروع به فعالیت نمود و بتدریج به تعداد29 پایگاه جاده ای و 23 پایگاه شهری افزایش یافت.(45)تا جائیکه امروزه، دسترسی به این سیستم جامع و هماهنگ برای همه ی شهروندان ممکن شد.(14)

بیشتر نظام های مراقبت پیش بیمارستانی در نقاط مختلف جهان متشکل از افرادی است که در یک یا چند سطح زیر آموزش دیده اند:
مراقبتهای پیش بیمارستانی اولیه(کمک های اولیه):در بسیاری از جوامع، مقدماتی ترین سطح مراقبت پیش بیمارستانی توسط افراد غیر حرفه ای موسوم به”امدادگران اولیه” ارائه می شود.(4)از آنجائیکه حضور فرد آموزش دیده با توانایی شروع احیای پایه و سایر مراقبتهای فوری را نمی توان تضمین کرد سیستم EMS،نوعی از مراقبت فوری را توسط امدادگران پیش بینی کرده است که اغلب پیش از آمبولانس و EMTها در صحنه حاضر می شوند.(37)

امدادگران اولیه دو گروه اند:
گروه اول از” ارائه دهندگان کمک های اولیه مقدماتی “شکل می گیرند.در بسیاری از نقاط جهان ،افراد غیرحرفه ای با انگیزه را می توان از سطح جامعه و از اصناف شغلی مختلف مانند رانندگان،سربازان،دانش آموزان یا کارگران از طریق برنامه های داوطلبانه یا اجباری فرا خواند تا با موقعیت های اورژانس آشنا شده و بتوانند قبل از رسیدن نیروهای حرفه ای و آموزش دیده،مراقبت های لازم را به مصدومین ارائه دهند.(46)
گروه دوم را”ارائه دهندگان کمک های اولیه پیشرفته”تشکیل می دهند.این گروه در میان افراد جامعه کسانی هستند که تمایل به دریافت آموزش های پیشرفته تر در زمینه ارائه کمک های اولیه دارند.آموزش گروههای شغلی خاص در جامعه از جمله نیروهای پلیس و رانندگان از این گروه به شمار می روند.زیرا این افراد با توجه به شرایط کاری روزانه ی خود احتمال برخورد بیشتری با مصدومین دارند.از سوی دیگر دسترسی به این افراد برای کسب اطلاعات،نظارت،ارزیابی وباز آموزی های بعدی آسان تر است.افرادی که برای دریافت آموزش های بیشتر برگزیده می شوند باید با اصول جستجو ونجات آشنا شده و بی حرکت سازی عضو،آماده سازی و انتقال ایمن بیمار را فرا گیرند.اگر هیچ سطح دیگری از مراقبت های پیش بیمارستانی در دسترس نباشد،این مراقبت دهندگان می توانند جایگزینی برای نظام های سازمان یافته پیش بیمارستانی ارائه دهنده مراقبت باشند،به خصوص اگر به وسایل حمل و نقل دسترسی داشته باشند که امکان انتقال مصدومین به مراکز درمانی مورد نیاز را فراهم آورند.(4)
مراقبت های پیش بیمارستانی پایه:بسیاری از کشور های دارای خدمات اورژانس پیش بیمارستانی و نظام ارائه مراقبت پیش بیمارستانی،گروهی مرکزی متشکل از مراقبت کنندگان آموزش دیده دارند که مهارت و دانشی بیش از امدادگران اولیه را دارا هستند.این بخش دوم از مراقبت ها به متخصصین فرصت ارائه طیف گسترده ای از مداخلات مانند جستجو و نجات،بی حرکت سازی و تجویز اکسیژن و ارزیابی دقیق و جزء به جزء بیمار را می دهد.بسیاری از کارکنان استخدامی آمبولانس ها در جهان،این آموزش ها را دریافت کرده اند.(37)

مراقبت های پیش بیمارستانی پیشرفته:اگر چه بسیاری از نظام های ارائه مراقبت موثر پیش بیمارستانی به یک یا دو سطح از این سطوح محدود است،اما در بسیاری از کشورهای پردرآمد یا دارای درآمد متوسط،بخش سومی از ارائه مراقبت ها وجود دارد که به آن مراقبت پیش بیمارستانی پیشرفته می گویند.ارائه دهندگان این سطح از مراقبت ها در بیشتر موارد پزشک یا کارکنان حرفه ای پارامدیک 9هستند.این افراد به گونه ای آموزش دیده اند که بتوانند طیف گسترده ای از صدمات و بیماریهای حاد را شناسایی کنند و همچنین قادر به ارائه طیف وسیعی از مداخلات از جمله گرفتن راه وریدی و تجویز مایعات یا داروهای وریدی و تعبیه راه هوایی برای بیماران باشند وهمچنین بتوانند بیمار را اینتوبه، فشار داخل قفسه سینه ی فرد دچار پنوموتوراکس فشارنده را تخلیه نمایند یا او را مورد کریکوتیروئیدوتومی قرار دهند.این افراد در کلاس های درس و در محیط کار صدها ساعت آموزش دریافت می کنند.آن ها با دستورالعمل های محیط حادثه و داخل بیمارستانی آشنایی دارند.این نوع از مراقبت را اقدامات حیاتی پیشرفته نیز می نامند.(4)
به طور کلی نيروهاي تخصصي اورژانس به دو دسته فرانکو و آنگلو تقسيم مي شوند. در سيستم فرانکو، امکانات و تجهيزات در صحنه بر بالين بيمار برده شده و از حضور پزشک در آمبولانس ها استفاده ميشود در سيستم آنگلو،تکنسين هايي که دوره هاي اوليه فوريت هاي پزشکي را گذرانده اند، در صحنه حاضر مي شوند، بيمار يا مصدوم را دريافت مي کنند و اقدامات اوليه را انجام داده و سپس آنها را به مرکز مجهز يا همان بيمارستان انتقال مي دهند.در اورژانس پیش بیمارستانی ایران مدلی ترکیبی از فرانکو و آنگلو استفاده می شود.(19)افراد ارائه دهنده مراقبت در صحنه،باید مدرک یا پروانه ایالتی تکنسین پزشکی اورژانس(EMT10) را داشته باشند. EMTها بر اساس سطح آموزش و مدرک به؛ EMT-B11، 12 EMT-Iو 13EMT-P تقسیم می شوند. EMT پایه،مهارتهای مراقبت اورژانس مقدماتی،شامل دفیبریلاسیون خارجی خودکار،استفاده از ابزارهای پایه راه هوایی و دادن داروهای معین به بیماران را دارد. EMT میانی در جنبه های خاصی از احیای پیشرفته از قبیل درمان داخل وریدی (IV)،کنترل پیشرفته ی راه هوایی و کنترل مداوم قلبی آموزش پیشرفته دیده اند. EMT پارامدیک،آموزش وسیع احیای پیشرفته شامل درمان داخل وریدی، داروشناسی، کنترل مداوم قلبی، دفیبریلاسیون خارجی، اینتوباسیون، کریکوتیروئیدوتومی، رفع فشار در پنوموتوراکس فشارنده و سایر مهارتهای پیشرفته ی ارزیابی و درمان را فراگرفته اند.(46)
عوامل موثر بر عملکرد ارائه دهندگان مراقبتهای پیش بیمارستانی را می توان به دو طبقه ی فاکتور های داخلی EMS (شامل:پذیرش و سازماندهی،معلومات و شایستگی کارکنان،دسترسی و توزیع منابع وارتباط و انتقال)و فاکتورهای خارجی EMS(شامل:سازمانهای دیگر،عموم مردم وزیر ساختارها) تقسیم بندی نمود.(10)
این فاکتورها در ماتریس منابع مورد نیاز برای ارائه ی خدمات اورژانسی و حیاتی برای ارزیابی و احیای بیماران به خصوص در شرایط تهدیدکننده ی حیات از دو بخش اصلی تشکیل شده است:
• دانش و مهارت: پرستاران اورژانس باید مراقبتهای اولیه را برای همه ی گروههای سنی انجام دهند که هنوز تشخیص درستی برای آنها گذاشته نشده است و ممکن است نیاز به مداخلات سریع درمانی داشته باشند و این مداخلات و اقدامات از قبل برنامه ریزی نشده اند وبراساس مسائل و مشکلات ایجاد شده،انجام می گیرند.(29)بنابراین آموزشهای ضروری باید برای فعالیتهای تشخیصی و درمانی داده شود و افرادبه طور مداوم تحت آموزش قرار گیرند.
• تجهیزات و ملزومات:به وسایلی اشاره شده که برای کمک به مصدومین بخصوص در موقعیتهای تهدیدکننده ی حیات مورد استفاده قرار می گیرد.بنابراین سازو کارهای سازمانی و مدیریتی باید به سرعت وسایل مورد استفاده را جایگزین و تجهیزات صدمه دیده را تعمیر نمایند.(4)به طور کلی آمبولانس های مورد استفاده به دو تیپ B وC تقسیم می شوند.تیپ B،به منظور انتقال یا درمان اولیه و پایش بیماران،طراحی و تجهیز شده است و دارای تجهیزات چهارگانه اصلی شامل اکسیژن،برانکارد،کیف احیاء و ساکشن است.تیپ C به منظور انتقال یا درمان پیشرفته طراحی و تجهیز شده است و علاوه بر تجهیزات تیپ B،دستگاه شوک نیز دارد.(2)

یک واحد آمبولانس باید به طور استاندارد وسایل زیر را حمل نماید:
برانکارد و ابزار های کمک کننده به حمل مصدوم،ساکشن پرتابل،کپسول اکسیژن پرتابل،بانداژها،پانسمانها،اسپیلنتها و تخته ی لازم جهت احیاء قلبی عروقی،علاوه بر این ،تله متری قلب جهت مخابره ی نوار قلبی بیمار به بیمارستان مرجع،دفیبریلاتور و مانیتورینگ پرتابل،جعبه ی دارو شامل کلیه ی داروهای اورژانسی بخش مراقبتهای ویژه و وسایل تزریق انفوزیون وریدی و لارنگوسکوپ،لوله تراشه در سایزهای مختلف،وسایل بازکننده ی راه هوایی دهانی و آمبوبگ باشند.(29)پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی باید در مدت 3دقیقه پس از اعلام خبر حادثه،به سرعت جعبه دارو،اکسیژن،رادیوی پرتابل یا بی سیم و دفیبریلاتور پرتابل را با آمبولانس به محل حادثه حمل کنند و در صورت لزوم،بعد از آنکه بیمار را تحت مداوای اولیه قرار دادند،او را به بیمارستان منتقل نمایند.در صورت برخورد با یک وضعیت خطیر آنها باید از طریق رادیو با پزشک یا پرستار اورژانس تماس برقرار نمایند و از او خط مشی بگیرند.(39)
فوریتها درواقع مراقبتهایی هستند که هنگام وقوع حوادث برای جلوگیری از مرگ و یا پیشگیری از صدمات و عوارض بعدی برای مصدوم پیش از انتقال او به بیمارستان به عمل می آید.فوریت زمانی مطرح می شود که بیمار نیازمند اقدامات درمانی صحیح برای حفظ حیات باشد.بر این اساس اهداف مراقبتی آن شامل:حفظ حیات بیمار،جلوگیری از پیشرفت ضایعه و جراحت، قبل از شروع درمان اصلی و بازگشت به زندگی عادی می باشد.(8)
ساختار پرسنلی و سیستم فوریتهای پیش بیمارستانی متشکل از موارد زیر است:
1)یک واحد سیار که بتواند کاملا بیمار را در وضعیت موجود کنترل نماید.این واحد سیار،معمولا از یک آمبولانس تشکیل شده است که حداقل دو پیراپزشک آن را همراهی می کنند و می تواند حداکثر دو بیمار را حمل نماید.این واحدها در تمام 24 ساعت دارای دو پرسنل کشیک بوده و ستادهای پشتیبانی مانند پلیس و آتش نشانی نیز با این واحدها در تماس مستقیم هستند.
2)یک گروه پیراپزشک که با مراقبتهای اولیه ی خود وضعیت بیمار را تثبیت و در آن شرایط ویژه به مراقبت از او می پردازند.این افراد برای مراقبتهای ویژه ی اورژانسی از بیمار یا فرد صدمه دیده در فوریتها و در طول انتقال او به بخش اورژانس بیمارستان آموزش دیده اند.
3)یک مرکز مرجع با پرسنلی که بتواند توسط تماس با بی سیم یا تلفن،مراقبتهای اورژانس را هدایت نماید.در یک موقعیت بحرانی پیراپزشکان با مرکز تماس می گیرند و کلیه ی اطلاعات حیاتی را به آنها ارائه می دهند و دستورات ویژه بیمار را دریافت می نمایند.این مرکز،در طی 24ساعت آماده تماس با پیراپزشکان است.
4)سیستم های ارتباطی بیومدیکال.یک سیستم قابل اعتماد ارتباطی است که برای مراقبتهای پیش بیمارستانی ضروری می باشد.(48و29)
برنامه ریزی و تامین امکانات و تجهیزات جهت ارائه ی مراقبت های پیش بیمارستانی به الگوی حوادث هر جامعه ارتباط پیدا می کند و برای اجرای مناسب و صحیح آن نیاز به شناخت این الگو می باشد.
الگوی حوادث (عمدی و غیر عمدی) در کشورها و مناطق مختلف هر کشور بستگی به ترکیب سنی آن جامعه،توسعه اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی آن جامعه،ترکیب اشتغال آن جامعه،سطح سواد،دانش ایمنی و مهارتهای فر هنگی و اجتماعی،دسترسی به خدمات بهداشتی درمانی و در نهایت سیاستهای حکومتی،تعهد مسئولین و نقاط قوت و ضعف نهادهای تامین کننده رفاه اجتماعی جامعه دارد.(4)
هدف از

پایان نامه
Previous Entries منابع تحقیق با موضوع نیروی انسانی، سیستم عصبی، اقدامات درمانی Next Entries منابع تحقیق با موضوع کنترل وضعیت، نیروی انسانی، نیروهای خارجی