مقاله رایگان درمورد موسيقى، معطر، سیرابی، دوزک

دانلود پایان نامه ارشد

پایان زمان بازی ( معمولا زمان بازی بین 30 تا 60 دقیقه است) توانسته باشند اجرا کنند به عنوان نفر یا نفرات پیروز و برنده از سوی پادشاه جایزه دریافت می کنند.
– شلی ملی
یکی از سرگرمی های جوانان و نوجوانان است که در رده بازی ها قرار گرفته ، اجرای شلی ملی در اول بهار می باشد. شرکت کنندگان در این مراسم ، یکی دو روز پیش از آغاز سال جدید به در منازل و خانه ها رفته و با خواندن شعر از صاحب خانه می خواهند به آنها کمک شود. انگیزه و هدف اصلی در اجرای این حرکت، جمع آوری اموال، آذوقه و … برای خانواده های بی بضاعت است. اگر شرکت کنندگان در این حکت( بازی) چیزی دریافت نکنند در قسمت آخر به جای « وه خیر و بپلی» با عصبانیت می گویند« و گوی وه بپلی).
– قولان فتح
یکی از بازی های قدیمی و سنتی است که تا کنون بدون تغییر و تحول باقی مانده است. به طوری که از روی کتیبه ها و سفال های زمان ساسانیان مشاهده شده و نشانه هایی از این بازی در حضور شاهان این سلسله ( ساسانیان) انجام گرفته است. بازی قولان جدای از دیگر بازی ها و سرگرمی ها کاملا یک حرکت رزمی بوده که برگرفته از نبردهای تن به تن در جنگ ها می باشد. یک نوع از بازی قولان، به قولان فتح (پیروزی) معروف است که در آن یک گروه به قصد تصرف قلعه یا جایگاه حریف انجام می گیرد. نحوه انجام بازی بدین صورت است که تعداد نفرات هر تیم 6 نفر بوده ، در یک مکان مسطح که یک قلعه
می باشد دو دایره با فاصله و متصل به هم ایجاد می کنند، به قید قرعه یکی از دو تیم در داخل قلعه می ایستند. ترتیب قرار گرفتن نفرات داخل مکان قلعه مهم است. به طوری که دردایره انتهایی یک کلاه (که نقش تاج پادشاه را دارد) می گذارند و یک نفر کنار آن به عنوان نگهبان می ایستد. در فاصله دو دایره دو نفر مدام مسیر بین دو دایره را در حالی که یک پای خود را گرفته اند، می پیمایند. در دایره بزرگتر 3 نفر دیگر هستند. این قسمت به عنوان دروازه قلعه و محل ورود بازیکنان تیم مقابل( مهاجم) می باشند. به طوری که هیچکدام از بازیکنان تیم مقابل از طریق مکان خط کشی شده ( قلعه) به آنها حمله و وارد شوند. تمام 6 بازیکن داخل قلعه، یک پای خود را گرفته و به دفاع از قلعه می پردازند. ابتدای بازی ، یک نفر از شش نفر از بازیکنان تیم مهاجم به تنهایی از سمت در ورودی به قلعه وارد می شود. اگر توانست از پس سه نفر برآید، سریع بیرون آمده و پیش بقیه نفرات تیم خود بر می گردد. در هنگام حمله و ورود به قلعه اگر بازیکن دست و پایش از هم جدا شوند، سوخته و از دور بازی خارج می شوند و تیم مهاجم 5 نفره حمله ( بازی ) را ادامه می دهند. در مرحله بعد دو نفر حمله می کنند اگر موفق شوند، جلوتر پیش
می روند، در واقع چون آنها نمی توانند از پس سه نفر برآیند عقب نشینی کرده و با نفرات بیشتری حمله می کنند. تیم مهاجم اگر بتواند کلاه به دست آورند، برنده و دوباره بازی به همان ترتیب که گفته شد، انجام می گیرد. در هنگام حمله و درگیر شده بازیکنان با هم ، هر کدام از بازیکنان ، هر کدام از بازیکنان دو تیم از خطوط کشیده شده(قلعه بیرون برود) سوخته اعلام شده و باید سریع از بازی خارج شود.
-کفش دوزک
کفش دوزک یکی از حشرات زیبا و کوچک که در فصل بهار با رویش دوباره طبیعت بر روی گل ها
می نشیند. کفش دوزک در زبان محلی این ایل به نام « خالو نیشان ده ر» به معنای (منزل دایی را نشان بده) گفته می شود که مورد توجه بچه ها است که با آن بازی می کنند. در فرهنگ مردم ایل کاکاوند رابطه بین دایی و خواهرزاده عمیق می باشد. دایی از احترام و جایگاه خاصی برخوردار است. به همین خاطر بچه ها (دختران و پسران) در برخورد با دیگران (غریبه و آشنا) آنها را خالو( دایی) خطاب می کنند. حتی بزرگترها نیز برای ابراز حرمت و صمیمیت خود به دیگران ، کلمه خالو را زیاد به کار می برند.

– پلان
بازی پلان خاص کردهاست و زمانی انجام می دهند که فصل ریزش باران باشد و باران نبارد. مردم کاکاوند معتقدند اگر این بازی را انجام دهند، باران خواهد بارید. بازی پ لان تنها قسمتی از مراسمی بوده که در بین کاکاوندها برای باران خواهی انجام می دادند. قسمت مراسم به اینگونه بوده است: مردان ده یا قبیله به دو گروه تقسیم شده و لباس زنی را بر تن یکی از مردان می کرده و پس از آن ، دو گروه سعی
می کردند آن مردی را که لباس زن پوشیده ( زن نما) را به اسیری ببرند. این زن نمادی از آناهیتا، مادر باران است که با به دست آوردن او، رب النوع باران را به تسخیر خود درآوردند و سپس گروه برنده ، کاسه ای را به دست گرفته و با خواندن اشعاری به در هر خانه رفته و هدیه ای از صاحب خانه طلب می کردند. روش بازی به این صورت است که مردان به دو گروه تقسیم می شوند که ممکن است به هر تعدادی هم باشند. سپس دو تیم در فاصله 15 تا 20 متر از هم هر کدام سه سنگ را به صورت عمودی و در یک خط مستقیم با فاصله 1 تا 5/ 1 متر از هم می گذارند و با پشک انداختن مشخص می کردند که چه گروهی آغازگر بازی است. سپس هرکدام از افراد به ترتیب یک سنگ را به طرف سنگ های عمودی پرتاب می کنند. بنابر باور مردم منطقه ، تصوری که از صدای برهم خوردن سنگ ها به وجود می آید ، تصور صدای رعد و جرقه ای که از برخورد سنگ به وجود می آید ، نماد برق آسمان است. و این بدان معناست که آنها با این کار خود بهرام رب النوع رعد و برق آسمان را با خود هماهنگ می کنند تا آسمان را وادار به بارش
می کنند. شاید به همین دلیل است که این بازی را فقط مردان انجام می دهند.

15-3. غذاهای محلی ایل کاکاوندی ها

– ترخینه
دراین غذا از سبزی شلم استفاده می شود. در تهیه ی این غذا ابتدا سبزی را ریز و خورد کرده و به همراه گوجه فرنگی رسیده و رنده شده که بهتر است از نوع گوجه محلی باشد و ا نار را باهم مخلوط کرده و مقداری سبزیجات معطر و پیاز، فلفل، زرد چوبه و مایه خمیر را به آن اضافه کرده و به مدت چهار روز مایه تهیه شده را دور از نور آفتاب فرار داده و سپس گندم خورد شده را به آن اضافه کرده تا به صورت خمیر درآید. این مخلوط به مدت پنج روز رسیده شده و سپس آن را با پونه کوهی که روی سطح پاکی در محل سربسته ای پهن شده قرار داده و به اشکال و قطعات مختلف درآورده تا خوب خشک شود. غذایی که با آن تهیه می شود معمولا در فصل سرما پخت می شود و با توجه به مواد متشکله آن که حاوی ارزش های عذایی بسیار است جهت سرماخوردگی مناسب می باشد.
قطعات خشک شده از ترخینه را داخل ماش پخته شده و پوست کنده شده به همراه آب جوش به مدت 20 دقیقه جوشانده و سپس پیاز داغ کرده و میل می کنند.

– ترخینه دوئینه
این غذا بسیار ترش مزه است و فقط حاوی دوغ و گندم پوست کنده شده می باشد و مقداری سبزیجات معطر و نمک و فلفل به آن اضافه کرده و تقریبا به مدت 7 روز آماده می شود.
– شله امیری
این غذا معمولا در فصل سرما استفاده می شود و به جهت طعم گرم آن در رفع سرماخوردگی مناسب می باشد. طرز تهیه آن به این صورت است که ماش را ابتدا در آب جوش پخته و پوسته آنرا که جدا شده در می آورند و با مقداری برنج محلی ( عنبربو) پخته و چند دانه پیاز پوست کنده و درسته را داخل آن ریخته و با مقداری روغن ، نمک، فلفل و پیاز داغ مخلوط و سپس میل می کنند.

– بابایاری ( عدساو)
عدس به مقدار لازم به همراه آب جوشانده به طوری که مقدار کمنی آب داخل آن بماند سپس پیاز داغ و مقداری آرد بو داده شده به آن اضافه کرده و میل می کنند.
– پرشگه
خمیر سفتی شامل آرد و آب را تهیه و جلوی آفتاب قرار داده سپس آنرا با حرکات انگشت ورز
می دهند و پرز پرز می کنند. سپس داخل ماش پخته و مقداری برنج ریخته تا پخته شود. پس از آن پیاز داغ، ادویه، نمک و فلفل را به آن اضافه کرده و میل می کنند.
– آوگوشت بامیه
غذایی متنوع و سرشار از ویتامین که با گوشت گوسفندی، بامیه و آب گوجه فرنگی تهیه می شود.
– قله ماسوا
کله پاچه گوسفند یا بزغاله را خوب پخته مقداری نمک به آن اضافه کرده و کشک ساییده شده یا دوغ آماده را داخل آن ریخته سپس پیاز داغ، پونه کوهی یا نعناع را به مواد اضافه کرده و میل می کنند.
– ماسوا
دوغ یا کشک ساییده شده را به همراه مقداری برنج محلی عنبربو پخت می کنند و سپس پیاز داغ و پونه کوهی را به آن اضافه می کنند. این غذا برای کسانی که ناراحتی گووارشی داشته باشند، مفید است.
– سختی
یک عدد سیرابی گوسفند را به مدت 20 دقیقه در آب جوشانده تا نرم شود. سپس برنج ، لپه و گوشت چرخ کرده و در صورت تمایل با سبزیجات معطر که در داخل آن ریخته و آنگاه دوخت کرده تا مواد داخل آن به بیرون ریخته نشود و روی حرارت ملایم قرار داده تا دم بکشد.
– کفته سیرابی
سیرابی را چرخ کرده به همراه پیاز رنده شده، مقداری آرد ، ادویه جات، نمک و گیاهان معطر کوهی از جمله آویشن، پونه، ترخان و نعناع به آن اضافه کرده و ورز داده می شود. سپس ماده به دست آمده را داخل روغن داغ ریخته و دو طرف آن سرخ می شود.
– مکش( زلگه )
برنج خوش طعم و خوش بوی محلی را آماده کرده سپس آنرا شسته و داخل پیاز داغ به همراه زرد چوبه روی شعله قرار داده و چند عدد پیاز را بدون اینکه خرد شود داخل آن ریخته و می گذارند دم بکشد. معمولا از روغن محلی« دان» برای تهیه این غذا استفاده می شود. لازم به تذکر است اگر بخواهیم مکش را با آب بیشتر پخت کنیم برنجی نرم تهیه می شود که« زلگه» گفته می شود.

– جگروز
جگر تازه را خرد کرده و به سیخ کشیده سپس پیه نازکی که در اطراف شکمبه گوسفند قرار دارد بدون اینکه خرد شود به صورت لایه ی نازک و توری روی سیخ ها کشیده و با حرارت ملایم زغال کباب کرده و میل می کنند.

16-3. موسیقی در فرهنگ مردم ایل کاکاوند

موسيقى از ديرباز در اين مردم ایل رايج بوده است. موسيقى اصيل محلى بوسيله گروهى نواخته مى‏شود كه به آنان لوطى ومطرب مى‏گويند.آلاتى كه دراجراى موسيقى از آنها استفاده مى‏شوند عبارتند از: كمانچه، تنبك، ساز و دهل و سورنا و نى لبك يادوزه‏ له.
رايج‏ترين مقام هاى موسيقى در فرهنگ منطقه اصیل کرد نشین که خواستگاه مردم ایل کاکاوند می باشد و ميان نوازندگان محلى درنقاط مختلف كاربرد دارندعبارتنداز: چپى ساده، چپى وسط، هه‏لپ هرگه فتاى نرم، فتاى خانه ميرى، فتاى پهپو وسليمانى، سهجاى نرم، سه جاى گرموشاد.
مقام هاى مخصوص عزادارى عبارتنداز: «چه مهر نازه»«چه مهرى سهرخانى»«چه مهدى دهس‏گيرى». مقام‏هايى كه از عربى وارد كردى شده‏اند و با لهجه كردى اجرامى‏شوندعبارتنداز: «داخلجن» و «قديم» از ديگر مقامهاى موسيقى رايج درموسيقى كردىو محلى عبارتنداز:
سه‏ى سهماياسماعسنگينوريتمسنگين،وارانوارانه،عيدانه،عروسى نهى توانم بر،له رزمله رزانه،سه وزه نوم رم،سهوزه گيانم،بهوبهو، لهيلى باوانم،ههى يووميه،ئه نارده باخان (شعرطويل عاشقانه ياعارفانه) .ترانه‏هاى رايج درميان مردم ايل کاکاوند به شرح زيرمى‏باشد:
1ـ ترانه كار
اين ترانه شامل سرودهايى است كه كشاورزان به هنگام كاردرمزرعه وبرداشت محصول آنهارامعمولاباهم مى‏خوانند.
نمونه آن ترانه ئهنارده باخان به معنى اناردرباغ است كه به هنگام دردووبه صورت همصداميان دروكنندگان خوانده مى‏شود.
2ـ ترانه زنانه
اين ترانه شامل بيت هايى است كه صرفا درمراسم زنانه يابراى زنان خوانده مى‏شود. همچنين لالايى‏ها رامى‏تواند را در این نوع ترانه‏ها جاداد.

3- ترانه آهنگ
اين نوع ترانه كه معمولا باآهنگ همراه است وضرب وياسازودهل خوانده مى‏شود ومخصوص عروسي ها وسايرمناسبت هاى شاد است. خواننده اين ترانه فقط مردان هستند كه همزمان باخواندن درمركزحلقه رقص قرارگرفته وباكف زدن،ترانه‏اش راباحركت رقص كنندگان تنظيم مى‏كند. اشعار اين ترانه دوبيتى هستند.
ازمشهورترين اين ترانه‏ها «وادانوارانه» «لهرزم،لهرزانه»مى‏باشند. درميان مردم ايل کاکاوند ترانه خواندن ورقص كردن امرى ناپسند است وكسى كه به اين دوعمل اقدام مى‏كند به حيثيت اجتماعى خود لطمه زده است. درمراسم زنانه اغلب اوقات ازنوارترانه‏هاى كردى كردستانى استفاده مى‏شود كه آهنگ آن شاد

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان درمورد آداب و رسوم، سیستان و بلوچستان، فکر و اندیشه، آزادی خواهی Next Entries مقاله رایگان درمورد بیمارستان، آداب و رسوم، ادارات دولتی، زندگی روزمره