مقاله رایگان درمورد صورتهای مالی، صورت های مالی، واحدهای تجاری

دانلود پایان نامه ارشد

به افزایش منابع نقدی خود توجه می کنند حاصل نهایی توفیق یا عدم توفیق در فعالیتهایی نظیر سرمایه گذاری آن وقت استکه سرمایه گذاران وجوه نقد بیشتری را یا کمتری نسبت به قبل از اقدام خود بدست آورند.(FASB،بند 38،1987)
در راستای این تفکر واحدهای تجاری نیز اقدام به سرمایه گذاری در سهام واحدهای تجاری دیگر می نمایند. این اقدام با هدف هم افزایی ناشی از فزونی ارزش یک مجموعه نسبت به ارزش اجزای تشکیل دهنده آن انجام می گیرد،که عموما در نتیجه ترکیب واحدهای تجاری حاصل می شود.با توجه به این استراتژی دیر زمانی است که شرکت ها توسعه از بیرون را به عنوان راهکاری مناسب برای واحدهای تجاری برگزیده اند.توسعه از بیرون مستلزم ترکیب واحدهای تجاری از راه تحصیل سهام و اشکال دیگر سرمایه است که ضرورت تهیه ی صورت های مالی را در فراهم نمودن اطلاعات درباره ی وضعیت مالی، عملکرد مالی ( توانایی های گروه ) و انعطاف پذیری مالی واحد تجاری اصلی و واحدهای تجاری فرعی گروه را نمایان می سازد. صورت های مالی تلفیقی در اصل بازتاب تصمیمات و انگیزه هایی همچون، حذف برخی از هزینه های ثابت، هماهنگی مراحل ساخت در فرآیند تولید، اعمال مدیریت کارامد و افزایش بهره وری، کاهش مخاطره، دستیابی سریعتر به منابع مالی، کسب مزیت های رقابتی و ورود به بازار های جدید و نیز بهره مندی از مزایای قانونی و مالیاتی می باشد.در حقیقت ارزیابی مبالغ، زمان دستیابی به منابع مالی، استفاده از مزایای رقابت و معافیت های مالیاتی و مخاطرات مربوط به حصول جریان های نقدی ناشی از سرمایه گذاری برای گروه از اهمیت زیادی برخوردار است. در همین راستا قبل از تصمیمی اقداماتی برای ارزیابی و توجیح سرمایه گذاری انجام می پذیرد.
اطلاعات علاوه بر اینکه باید دقیق، صحیح و به هنگام و مربوط باشند، باید کامل هم باشند ( ویژگی های کیفی). اگر صورتهای مالی تلفیقی در سازمانی که شرکت های فرعی و شرکت های تحت کنترل دارد، تهیه نشود، می توان گفت درباره ی جامعیت اطلاعاتی که برای تصمیم گیری تهیه شده است، تردید ایجاد خواهد شد. یکی از کاربردهای صورتهای مالی اطلاع از عملکرد گذشته در مقام تصویب حسابها و مفاصا حساب مدیران است. از سویی دیگر مسئله اساسی تر نگاه به آینده است. تدوین راهکارهاو تدوین برنامه ها ( اعم از کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت) از جمله مسائلی هستند، که اگر سازمانی صورتهای مالی تلفیقی را به نحو مناسب تهیه کند می تواند کمک های بسیار چشمگیری به این نوع تصمیم گیری ها کند. در واقع در دنیا امروز اصل بر این است که بدون دسترسی به اطلاعات جامع و کامل نمی توان تصمیم گیری کرد. نادریان، هوشنگ، 1381، سمینار مبانی تهیه و ارائه صورتهای مالی تلفیقی، فصل نامه ی حسابرس سال چهارم، شماره 14 به بیان دیگر، همیشه خلأ اطلاعاتی در غیاب اطلاعات صحیح مشکلاتی نظیر شایعات، مسائل با رویه نادرست پیش می آید. در همه ی این موارد گزارشگری صورتهای مالی تلفیقی به خوبی می تواند این خلأ را جبران کند.
2-14-1) مبانی نظری تهیه صورتهای مالی تلفیقی
صورتهای مالی تلفیقی عبارت است از صورتهای مالی گروه و واحد تجاری اصلی و کلیه واحدهای تجاری فرعی آن که با استفاده از روابط تلفیق تهیه می شود. منظور از تلفیق نیز، فرآیند تعدیل و ترکیب اطلاعات صورتهای مالی جداگانه یک واحد تجاری اصلی و واحد های تجاری فرعی آن به منظور تهیه صورتهای مالی تلفیقی است. هدف از تهیه صورت های مالی تلفیقی فراهم کردن اطلاعات درباره ی وضعیت مالی و عملکرد مالی واحد تجاری اصلی و واحدهای تجاری فرعی آن برای استفاده کنندگان است. زیرا در مواردی که واحدهای تجاری فعی تحت کنترل واحد تجاری اصلی قرار می گیرند، صورتهای مالی واحد تجاری اصلی به تنهایی تصویر کامل فعالیت های اقتصادی و وضعیت مالی آن را نشان نمی دهد.
طبق بند 18 استاندارد حسابداری شماره18، اهمیت صورتهای مالی تلفیقی اینگونه برجسته شده است: ” استفاده کنندگان صورتهای مالی واحد تجاری اصلی برای تصمیم گیری های اقتصادی، به اطلاعاتی درباره ی وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریان های نقدی گروه نیاز دارند. این نیاز از طریق صورتهای مالی تلفیقی که اطلاعات مالی مربوط به گروه را به عنوان یک شخصیت منفرد و بدون توجه به مرزهای قانونی شخصیت های حقوقی جداگانه ارائه می کند، برآورده می شود”. معمولا استفاده کنندگان صورتهای مالی تلفیقی، سرمایه گذاران واحد تجاری اصلی هستند زیرا آنها از طریق علایق خود در واحد تجاری اصلی در گروه نیز منافعی دارند. اما گذشته از سرمایه گذاران صورتهای مالی تلفیقی اطلاعات مفیدی را برای سایر استفاده کنندگان نیز فراهم می نماید.
گزارشگری مالی گروه اقتصادی به رغم اهمیت شخصیت واحد این گروه از جمله مسائل بحث برانگیز است زیرا گروه شخصیت قانونی ندارد و بنابراین قادر به صدور سهام، تملک دارایی و تحمل بدهی نیست، گروه شخصیتی ندارد که بتوان آن را به محاکم قضایی احضار و علیه آن اقامه دعوی کرد، گروه به لحاظ نداشتن شخصیت قانونی نمی تواند تقسیم سود کند، افزون براین اعتبار دهندگان نمی توانند برای ارزیابی توان پرداخت بدهی به منابع سایر شرکت های گروه، به غیر از شرکت هایی که به آن وام داده اند،اشاره کنند. اما سلسله روابط اقتصادی و ماهیت کنترل شرکت اصلی بر شرکت های فرعی، توجیه را برای تلقی این مجموعه به عنوان یک مجموعه اقتصادی واحد فراهم نموده است.
2-15) صورتهای مالی تلفیقی و ماهیت آنها
در نوعی دیگر از ترکیب که در آن کنترل واحد تجاری فرعی از طریق تحصیل سهام در اختیار واحد تجاری اصلی قرار می گیرد، تهیه صورتهای مالی تلفیقی ضرورت می یابد در این حالت هم واحد تجاری اصلی و هم واحد تجاری فرعی به شخصیت مستقل قانونی فعالیت می کنند و صورتهای مالی جداگانه ارائه می کنند. اما از آنجایی که واحد تجاری فرعی تحت کنترل واحد تجاری اصلی است و مدیریت واحد تجاری اصلی سیاستهای مالی و عملیاتی واحد تجاری فرعی را تعیین می کند، لذا واحد تجاری اصلی و واحد تجاری فرعی، یک واحد اقتصادی تلقی می شوندو وضعیت مالی و نتایج عملکرد آنها باید در یک مجموعه صورتهای مالی به نام صورتهای مالی تلفیقی ارائه شود.تهیه صورتهای مالی تلفیقی نخستین بار به موجب بیانیه تحقیقاتی شماره51 انجمن حسابداران رسمی آمریکا در سال 1959 (ARB51) الزامی شد. در آن زمان واحدهای تجاری فرعی خارجی، واحدهای تجاری فرعی دارای عملیات نامتجانس و واحدهای تجاری فرعی تحت کنترل موقت از شمول صورتهای مالی تلفیقی مستثنی شدند(Bline,2004) در تغییرات بعدی استانداردها، این موارد استثناء به تدریج حذف گردید. در ایران تهیه صورتهای مالی تلفیقی از سال 1378 الزامی شد ولی به دلیل مشکلات شرکتها برای اجرا، با دو سال فرصت این الزام رعایت گردید. صورتهای مالی تلفیقی، صورتهای مالی یک گروه ( شرکت اصلی و شرکتهای فرعی آن ) است.که به عنوان یک واحد اقتصادی شناخته می شوند.شرکت اصلی و شرکتهای فرعی هر کدام شخصیت جداگانه دارندو دفاتر و مدارک حسابداری آنها نیز مجزا از هم است همچنین هر کدام از شخصیتهای قانونی نیز صورتهای مالی جداگانه تهیه می کنند. برای تهیه صورتهای مالی تلفیقی دارایی ها، بدهی ها، در آمدها و هزینه های شرکتهای عضو یک گروه پس از انجام تعدیلات و حذف اثر معاملات و مانده های درون گروهی با هم جمع می شود تا وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریانهای نقدی گروه ( واحد اقتصادی) را نشان دهد. ثبتهای مربوط به تهیه صورتهای مالی تلفیقی در دفاتر حسابداری شرکتهای عضو گروه انجام نمی شود بلکه خارج از آن و معمولاً در قالب کاربرگهای خاصی صورت می گیرد. لذا در زمان تهیه صورتهای مالی تلفیقی، تمام تعدیلات لازم مجددا انجام می شودچرا که تعدیلات قبلی در سیستم های حسابداری شرکتها ثبت نشده است اگر چه شرکت اصلی باید صورتهای مالی جداگانه خود را همراه با صورتهای مالی تلفیقی ارائه کند اما سهامداران شرکت اصلی برای تصمیم گیری نیازمند اطلاعات مربوط به وضعیت مالی، عملکرد مالی و جریانهای نقدی گروه هستند. عملکرد شرکت اصلی تابع عملکرد شرکت های فرعی است و نمی توان آنها را از هم مجزا کرد. در صورت تعدد شرکتهای فرعی، تنها از طریق صورتهای مالی تلفیقی می توان عملکرد گروه را ارزیابی کرد. بزرگی اصل،موسی، رحمانی، حلیمه، حسابداری پیشرفته 2 ، انتشارات سازمان حسابرسی، نشریه شماره 200،چاپ اول، 1392، ص 61 و62.
2-16) لزوم تهیه صورتهای مالی تلفیقی
بر طبق بند 8 استاندارد حسابداری شماره 18 ایران ، صورتهای مالی تلفیقی و حسابداری سرمایه گذاری در واحدهای تجاری فرعی ، تسریع شده است، که استفاده کنندگان اصلی صورتهای مالی تلفیقی، سرمایه گذاران واحد تجاری اصلی هستند، چون از طریق علایق خود در واحد تجاری اصلی در گروه نیز علایقی دارند. به علاوه، توان مالی گروه، برای بستانکاران فرعی به خاطر وابستگی متقابل این واحدها حائز اهمیت است، چون حتی در نبود هزینه های متقابل رسمی، فشارهای تجاری ممکن است موجب حمایت مالی واحدتجاری اصلی از واحد تجاری فرعی شود.
از نظر تئوری درست که نتایج مالی صورتهای تلفیقی با صورتهای مالی شرکت اصلی ( با فرض روش ارزش ویژه) مطابقت دارد، املا در مورد صورت های مالی تلفیقی، شفافیت گزارشگری مطرح می شود. یعنی، هدف صورت های مالی تلفیقی، در وحله اول ارائه به سهام داران و اعتبار دهندگان شرکت اصلی است، به گونه ای که وضعیت مالی و نتایج عملیات شرکت اصلی و شرکت های فرعی آن را همانند یک شرکت یگانه دارای شعب یا بخش ها منعکس نماید بنابراین فرآیند تلفیق ، مستلزم ترکیب گزارشگری مالی دارایی ها، بدهی ها، درآمدها و هزینه های جداگانه دو یا بیشتر از شرکت های وابسته به هم است، گویی آن که، بخشی از یک شرکت یگانه بوده اند. لازم به تأکید است، برطبق بند 5 استاندارد حسابداری شماره18 ایران، هر واحد تجاری اصلی غیر از واحدهای تجاری اصلی یاد شده در بند 6 باید صورت های مالی تلفیقی را تهیه و صورت های مالی جداگانه خود را همراه آن ارائه کند. تاری وردی، یداله، حسابداری مالی جلد دوم ( صورت های مالی تلفیقی )، 1387، ص26
تمام شرکت های اصلی غیر از شرکت های مشمول بند6 استاندارد حسابداری شماره 18 صورت های مالی تلفیقی حسابداری سرمایه گذاری در واحد های تجاری فرعی، باید صورت های مالی تلفیقی تهیه کنند. شرکت اصلی، شرکتی سات که دارای یک یا چند شرکت فرعی است و شرکت فرعی، شرکتی است که تحت کنترل شرکت اصلی قرار دارد. کنترل می تواند به دو صورت مستقیم و غیر مستقیم اعمال شود. در کنترل مستقیم، شرکت اصلی بدون واسطه بر شرکت فرعی کنترل دارد. در کنترل غیر مستقیم شرکت اصلی از طریق واسطه ها( شرکت های فرعی دیگر) اعمال کنترل می نماید. بزرگی اصل،موسی، رحمانی، حلیمه، حسابداری پیشرفته 2 ، انتشارات سازمان حسابرسی، نشریه شماره 200،چاپ اول، 1392، ص 63.
طبق بند 6 استاندارد حسابداری شماره18 یک واحد تجاری اصلی تنها در صورت وجود تمام شرایط زیر، ملزم به ارائه صورت های مالی تلفیقی نیست:
الف) واحد مزبور، خود واحد تجاری فرعی و تماما متعلق به واحد تجاری اصلی دیگر باشد، یا واحد تجاری فرعی یک واحد دیگر، با مالکیت کمتر از 100درصد سهام باشد، اما سایر صاحبان سهام، علیرغم آگاهی از قصد واحد تجاری اصلی برای عدم ارائه صورت های مالی تلفیقی، مخالفت خود را اعلام نکرده باشند.
ب) سهام یا سایر اوراق بهادار آن واحد، در بورس اوراق بهادار یا سایر بازار های در دسترس عموم، معامله نشود.
ج) واحد مزبو برای عرضه هرگونه اوراق بهادار، به عموم، صورت های مالی خود را به هیئت پذیرش بورس اوراق بهادار یا سایر مراجع قانونی تحویل نداده یا در جریان تحویل آن نباشد.
د) واحد تجاری اصلی نهایی یا میانی آن واحد، صورت های مالی تلفیقی قایل دسترس برای استفاده عموم را براساس استانداردهای حسابداری تهیه کند. تاری وردی، یداله، حسابداری مالی جلد دوم ( صورت های مالی تلفیقی )، 1387، ص26
با تجزیه و تحلیل موارد فوق، مشخص می گردد که تهیه صورت های مالی تلفیقی برپایه ی مفهوم رجحان محتوا بر شکل تهیه می شود. یعنی محتوا ( وجود کنترل ) بر شکل (

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان درمورد نظام مالی، نظام مالیاتی، کشورهای توسعه یافته Next Entries مقاله رایگان درمورد صورتهای مالی، دارایی ها، صاحبان سهام