مقاله رایگان درباره ارتباطات بین سازمانی، سازمانهای دولتی، فناوری اطلاعات، مدیریت ارتباط

دانلود پایان نامه ارشد

بین سازمانها از موضوعات مهمی است که توجه محققان را در سالهای اخیر به خود جلب کرده است. محققان سعی داشتهاند راهبردهای مربوط به این موضوع و مدیریت روابط را تشریح کنند و تأثیرات آن را در یادگیری و عملکرد سازمانها توضیح دهند (دونگ و گلایستر،2006). دانش به دست آمده از روابط بین سازمانها، فرصتهای جدیدی را برای سازمانها میشناساند و نیروهای جهتدهنده را برای رشد و توسعهی سازمانها فراهم میآورد (انکپن و پاین، 2006). در سطح بین سازمانی، پژوهش پیرامون آنچه روابط بین سازمانی یا شبکههای بین سازمانی نامیده میشود، در حال تبدیل شدن به یک سرفصل مهم تحقیقاتی و پژوهشی است (دکر،2004: 27).
امروزه سازمانهای دولتی در ایران با مشکلات بسیاری نظیر عدم هماهنگی، فقدان یکپارچگی امور و زمان طولانی غیرقابل قبول انجام کارها مواجهند که تأثیر آنها بر کیفیت خدمات ارائه شده و رضایت مشتریان کاملاً محسوس است. در یک بیان کلی، مهمترین علت این مشکلات، حاکم بودن نگرش وظیفهای بر ساختار و تشکیلات این سازمانها است. این اندیشه سازماندهی، ریشه در تفکرات و نظریههای سنتی دارد که براساس آن، بخشها و فعالیتهای لازم جهت ارائه یک خدمت یا کالا از هم مجزا شده، در واحدهای مختلف سازمان و بین کارکنان متعدد تقسیم میگردد. شاید اغراق آمیز نباشد اگر بگوییم که جز در موارد نادر، نگرش وظیفهگرا در افراطیترین و بوروکراتیکترین شکل خود بر طراحی ساختار سازمانهای کشور ما حاکم است. در این بین می‌توان بسیاری از مشکلات بخش دولتی را در قالب ارتباطات بین سازمانی سازمانهای دولتی شناسایی کرد (زارعی،1383: 15). امروزه، کارکردها و فعالیتهای سازمانها به شدت با یکدیگر پیوند خورده، به گونهای که تفکیک آنها از یکدیگر غیر ممکن است. شاید در گذشته، تصور سازمانهای که تنها با اتکا بر ظرفیت، توانمندی، منابع مالی، انسانی و اطلاعاتی خویش قادر به ادامه حیات بودند، امکان پذیر بود اما به همان میزان که در افق زمان و به موازات سیر تحول و تطور سازمانها حرکت میشود آن واقعیت کم رنگتر شده و ارتباطات بین سازمانی تقویت میگردد (هریسون و پکر1،1998، به نقل ازآذر و همکاران،1384 :20).
از این رو روابط نادرست بین سازمانی نیز معایبی همچون پیچیدگی مدیریت، از دست دادن اطلاعات محرمانه، ریسکهای سازمانی و مالی، ریسک وابسته شدن بهسازمانی دیگر، از دست دادن اقتدار در تصمیم‌گیری، تضاد و برخورد فرهنگ سازمانها، و کاهش انعطاف‌پذیری سازمانی را به دنبال دارد (بروسی و جفری،2000: 370). اکنون سازماندهی مؤثر روابط بین سازمانی به واسطه شکلگیری و به کارگیری سیستم‌های پیچیدهتر، ملاحظات فرهنگی، نوآوریهای سریع در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات، چرخههای کوتاه عمر محصولات و خدمات، روز به روز دشوارتر گردیده و ظرافتهای خاص خود را میطلبد (هونگ،2002 :261). بنابراین مدیریت ارتباطات بین سازمانی به قابلیتی استراتژیک تبدیل گردیده و در برخی موارد، هنگامی که آن را به راحتی نتوان تقلید کرد به مزیت رقابتی سازمان تبدیل میشود. از سوی دیگر در حال حاضر می‌توان بسیاری از مشکلات بخش دولت را در قالب ارتباطات بین سازمانی دستگاههای دولت شناسایی کرد، که در این خصوص، ضرورت بررسی و تحلیل ارتباطات بین سازمانی بیشتر مطرح میگردد. ارتباطات بین سازمانی را میتوان از دیدگاه مختلف مورد تحلیل و بررسی قرار داد (نیلی،1382 :20).
یکی از علل مشکلات و تنگناهای سازمانها و به ویژه سازمانهای دولتی، ارتباطات بین سازمانی است. بررسیها و مطالعات انجام شده در این خصوص حکایت از ضعف متدولوژی و ابزارهای تحلیلی مناسب دارد. پارادایمهای تئوریک، تبیینکننده شکلگیری، اشکال و تحلیلهای انجام شده در ارتباطات بین سازمانی اغلب با نگاه هزینه-سود هستند که عموماً با ماهیت ارتباطات بین سازمانی بخش دولتی کمتر سنخیت دارد. در بخش دولت، ارتباطات بین سازمانی جهت تحقق خواسته دولت و ذینفعان آن ضرورت مییابد که غالب آنها به واسطه مبانی قانونی اعم از بخشنامهها، مصوبات و دستورالعملها انجام میگیرد (آذر و همکاران،1386: 55). سایمون، اسمیس برگ، تامپسون در کارهای کلاسیکی که انجام دادهاند اذعان میکنند که ماهیت ارتباطات برای عملکرد دولت حیاتی است. در واقع انسداد و گرفتگی در سیستم ارتباطی یکی از جدیترین مشکلات در مدیریت اجرایی را به وجود میآورد (پندی و گارنت2،2006: 37).
خلأ ساختاری (نبود و یا کمی ارتباطات بین سازمانی) و میزان تمرکزگرایی (ارتباطات در ارتباطات بین سازمانی) از مهمترین مسائل موجود در ارتباطات بین سازمانی سازمانهای دولتی میباشند (وایتال،2007: 20) ‌و همچنین عدم پاسخگویی سازمانها به دلیل ساختار نامناسب تصمیمگیری سازمانی، عدم توجه یا کم‌توجهی مدیران به مسئولیت اجتماعی خود، جدایی مدیران از جامعه از جمله مواردی هستند که در روابط بین سازمان‌ها مشکل ایجاد نمودهاند (الوانی و دانایی فرد،1380: 291). با توجه به وجود خلأ در ارتباطات بین سازمانی تداوم موفقیت آمیز حیات سازمانها، درگرو ایجاد روابط صحیح، چند به چند و رو به تکامل با یکدیگر میباشد. از همین روی، حرکت به سمت ایجاد روابط معقول و مناسب بین سازمانها به عنوان واقعیتی غیر قابل انکار محسوب میشود و چشم پوشی از آن چالشهایی را برای سازمانها به همراه خواهد داشت. بنابراین سازمانها در این خصوص میبایست اقدام جدی به عمل آورند (کاملی و همکاران،1388: 173).
از موانع مدیریت در بخش دولتی، اشکال در اولویتبندی فعالیتها و اشکال در ارتباطات و دستیابی به توافقهای بین بخشی میباشد. با تغییرات، دگرگونیها و تحولات چشمگیری که در محیط انواع سازمانها از جمله سازمانهای دولتی از اوایل دهه1980 به بعد صورت گرفته، بقای آنها را با چالشهای جدی مواجه ساخته، به نحوی که ادامه حرکت در مسیر رویکردهای کنونی در اداره سازمانها غیرممکن به نظر می رسد. بنابراین پاسخگویی به نیازها و انتظارهای موجود و آینده جامعه در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات شرایطی را فراهم کرده است که سازمانها برای ادامهی حیات خود به ناچار باید به فناوری اطلاعات و ارتباطات روی آورده و از آن به منظور ارتقای بهرهوری سازمانی استفاده کنند. در این میان توسعه کاربری فناوری اطلاعات و ارتباطات در سازمانهای دولتی در کشورهای در حال توسعه به ویژه ایران از اهمیت ویژهای برخوردار است. به همین دلیل این پایاننامه به دنبال آن است که ابتدا وضعیت ارتباطات بین سازمانی و فناوری اطلاعات و ارتباطات را در دستگاههای اجرایی شهرستان هندیجان مورد بررسی قرار دهد و سپس راهکارهای برای بهبود ارتباطات بین سازمانی با تمرکز بر فناوری اطلاعات و ارتباطات ارائه دهد.

1-3-اهمیت و ضرورت پژوهش

نظریهپردازان سازمانی درباره روابط بین سازمانی تحقیقات بسیاری نمودهاند؛ و این کار را از زمانی شروع کردند که پای خود را از مرزهای سازمان بیرون نهادند و وارد حریم محیط سازمان شدند (کوک3،1977: 63). مجموعه دانش و نوشتارهایی که در این زمینه وجود دارد بیشتر به صورت گسسته، غیر منسجم و پراکنده است (گالاسکیویچ4،1985: 281). موضوع ارتباطات بین سازمانی دارای پیچیدگی بالایی است؛ زیرا هر پژوهشگری از زاویه متفاوتی به آن نگریسته است؛ برای مثال پرووان، بایر و کرویت بوش5 (1980) از بعد قدرت در روابط بین سازمانی به این موضوع پرداختهاند و یا متکاف6 (1976) به شناسایی تأثیر عوامل محیطی بر روی روابط بین سازمانی پرداخته است. البته تنوع مطالعات به خاطر ماهیت پیچیده سازمانها است. این موضوع بسیار روشن است که برای شناسایی روابط بین سازمانها باید تحقیقات بیشتری انجام شود (هال7،1384: 380).
دیر زمانی است که این مسئله روشن شده است که سازمانها در حوزه فعالیت سازمانهای دیگر عمل می‌کنند (وارن،1967 :402). در سیستم اقتصادی نوین، سازمانها خود را به عنوان تیمهایی میپندارند که در اثر همکاری میتوانند موفقتر عمل نمایند و ترجیح میدهند که دیگر به صورت واحدهای انفرادی در صحنهی رقابت در برابر یکدیگر قرار نگیرند، سازمانها همواره برای تأمین مواد اولیه و اطلاعات به همدیگر وابسته بوده‌اند. در گذشته سازمانها برای دستیابی به اهداف خود و حداکثر کارایی به ایجاد رابطهای یک طرفه با دیگر سازمانها اقدام میورزیدند و در آن تنها به فکر منافع خود بودند؛ رابطهای که در آن طرف ضعیفتر مجبور به پذیرش خواستههای سازمان قویتر میشد، یعنی نوع رابطه برد و باخت در روابط حاکم بود اما می‌توان ادعا نمود که دیگر دوران ارتباطات یک طرفه سرآمده است و در زمان کنونی سازمانها برای همکاری با دیگر سازمانها دست به تغییراتی گسترده در خود زدهاند، آنها میخواهند با استفاده از ساختارهای متفاوت نسبت به گذشته در محیط متشنج ایستادگی کنند. نظریاتی که دربارهی روابط سازمان و محیط ارائه شده است منجر به این شد که دیدگاههای جدیدی پیش روی سازمانها گذاشته شود؛ مانند سیستم زیست محیطی، شبکههای همکاری، وابستگی به منابع و الگوی وابستگی به محیط این نظریات از اهمیت بسیاری برخوردارند و درک آنها توسط مدیران سازمانی توانسته است تغییراتی عمیق در باورها، نگرشها و تصمیمات آنها نسبت به محیط و رقبا و شیوههای همکاری با آنها ایجاد کند (دفت8،1386: 557). مدیران نوین دریافتهاند که دیگر نمیتوانند به تنهایی یکه تازی کنند و در این مسیر هیچ توجهی به سازمانهای کوچک و بزرگ دیگر نکنند.
روابط صحیح و به موقع بین سازمانها، مزیتهای فراوانی را به دنبال دارد از جمله این مزایا عبارتند از:
-کسب منابع اطلاعاتی، انسانی، مدیریتی و مالی جدید
– تسهیل در کسب، حفظ و ارتقای مزیتهای رقابتی پایدار
– کسب سهم بیشتر از بازار
-کاهش هزینه ارائه خدمات و تولید محصولات
– افزایش نوآوری و خلاقیت در سازمان
-کاهش هزینههای مبادله
– امکان تأمین بیشتر منافع ذینفعان داخلی و خارجی سازمان (دوز و هامل،1998، به نقل ازعادل آذر و همکاران،1384 :20).
-بهبود عملکرد
-کسب مشروعیت در نظام خطمشیگذاری
-کاهش تکرار و همانندسازی
-ایجاد فرصتهای یادگیری
– هم افزایی حاصل از نظرات مختلف و اخذ تصمیمات با اعتبار و پایایی بالا (هیل9،2002: 18)
از این منظر، ارتباطات بین سازمانی از با ارزشترین منابع سازمان تلقی شده که هر سازمانی باید در کسب و حفظ آن بکوشد و در این راستا بخش قابل توجهی از عوامل موفقیت یا شکست سازمانها مربوط به کیفیت روابطی میشود که با سایر سازمانها برقرار کردهاند (می یر،1995: 140).
در محیطهای اجتماعی و سیاسی کشورها و از جمله ایران، همكاریهای بین سازمانی میتوانند فرصت لازم را برای همكاری بین افراد و مؤسسات در مورد مسائل و چالشهای چندبعدی و چندبخشی نظیر خدمات آموزشی، اشتغال، و غیره بوجود آورند. زیرا این امر میتواند قدرت و منابع آنها را افزایش دهد، لذا میتوانند تأثیر بالقوه بیشتری بر تغییرات در جامعه و رشد و توسعه آن داشته باشند. به منظور اطمینان از اثربخش بودن همكاری میان افراد و سازمانها در راستای منافع اجتماعی، بهتر است چگونگی انجام هرگونه همكاری و فرآیندهای اجرایی مربوط به آن بوسیله تصمیمگیران و سیاست گذاران جامعه تعیین و ابلاغ شود. دراین راستا، علما و دانشمندان میتوانند کمكهای شایستهای را به جامعه و مدیران آن ارائه دهند (بیلی و کنی،1995: 21). هدف کلی استفاده از همكاریهای بین سازمانی، جهتدهی مطلوب و مؤثر به برنامهها و تصمیمات مرتبط با مسائل و چالشهای چندبعدی موجود در اجتماع و ارائه خدمات هر چه بهتر و بیشتر به جامعه است (آرمسترانگ10،1982: 59 ) هدف از ایجاد همكاریهای بین سازمانی، تلاش به منظور اثربخشی بیشتر سازمانها در برنامهریزی و اجرای فعالیتهای مشترك در راستای خدمت هر چه بیشتر و اثرگذاری مثبت بر جامعه است. سازمانها در صورتی که به تنهایی کار کنند بر جامعه تأثیر خواهند داشت به گونهای که این تأثیر به شكلی زیبا در گفته زیر آمده است:” اتزیونی11، اجتماع امروز را جامعه سازمانی معرفی میکند و معتقد است که انسان امروزین از لحظه تولد در بیمارستان تا لحظه مرگ و دفن شدن درگورستان، در سازمانها به سر می‌برد

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان درباره ارتباطات بین سازمانی، فناوری اطلاعات، توزیع فراوانی، رشته تحصیلی Next Entries مقاله رایگان درباره ارتباطات بین سازمانی، فناوری اطلاعات، زیست محیطی، نهادینه شدن