مقاله رایگان با موضوع صورت های مالی، قابلیت مقایسه، صورت سود و زیان، اطلاعات مالی

دانلود پایان نامه ارشد

ت وعدم اطمینان
حسابرسان با اطلاعات حسابداری تأییدپذیری سر و کار دارند که دقیق و قطعی نیستند ولی باید قابل اعتماد باشند.
بیطرفی
برای این که اطلاعات گزارش شده قابل اعتماد باشند، حسابرس نباید به هیچ تصمیمی یا نتایج تصمیم مشخصی تمایل جانبدارانه داشته باشد. حسابرس باید اثر این محدودیت را بر کیفیت مورد انتظار اطلاعات رسیدگی کند (پاکدل مغانلو، 1391).
2-3- ارائه مجدد صورت های مالی
حجم زیاد رسوایی های حسابداری در طی چند سال اخیر منجر به سلب اعتماد عمومی از شرکت های بزرگ و موسسات حسابرسی آنها شده است. تمام این رسوایی ها، همراه با ارائه مجدد صورت های مالی بوده است. به بیان دیگر، کلیه شرکت هایی که در سال های اخیر ورشکست شده اند اقدام به تجدید ارائه صورت های مالی خود نموده اند. در اغلب موارد، ارائه مجدد صورت های مالی بیانگر وجود مشکلات در سیستم کنترل داخلی و حاکمیت شرکتی در شرکت هایی بوده است که شهرت و ارزش آنها در بازار آسیب دیده و حتی در برخی اوقات منجر به ورشکستگی آن ها شده است.
مدیران شرکت ها انگیزه های متعددی برای تجدید ارائه صورت های مالی دارند. طبق نتایج پژوهش وانگ ژیا7 (2006) قدرت سود آوری ضعیف ، پایین بودن کیفیت سود، درجه اهرم بالا، کوچک بودن اندازه شرکت و پایین بودن ارزش شرکت، احتمال وقوع ارائه مجدد صورت های مالی را تا حد زیادی افزایش می دهند.
2-3-1 دلایل ارائه مجدد صورتهای مالی:
هر گاه در دوره جاری محرز گردد که صورت های مالی آن دوره یا دوره های قبل، در نتیجه وجود اشتباهاتی به شکل نادرست ارائه شده است، اصلاح آن اشتباهات از طریق تعدیل مانده اول دوره سود انباشته و تجدید ارائه صورت های مالی دوره گذشته ضرورت پیدا می کند. انواع اشتباهاتی که منجر به ارائه صورت های مالی می شوند عبارتند از: اشتباهات محاسباتی و ریاضی، اشتباه در به کارگیری رویه های حسابداری، تعبیر نادرست یا نادیده گرفتن واقعیت های موجود در زمان تهیه صورت های مالی، تغییر از یک رویه استاندارد حسابداری به یک رویه استاندارد حسابداری و موارد تقلب.
گرچه ارائه صورت های مالی، پدیده ای جدید نیست اما به دلیل وجود روش های حسابداری متهورانه8، بی نظمی های حسابداری یا تقلب در حسابداری، تعداد و مبلغ ارائه سود شرکت ها در طول چند سال گذشته به طور چشم گیری افزایش یافته است. بنابراین، توجه بسیاری از سرمایه گذاران، تحلیل گران و تدوین کنندگان مقررات به موضوع تجدید ارائه جلب شده است.
یکی از ویژگی های مهم صورت های مالی قابلیت مقایسه آنها از دوره ای به دوره دیگر است. قابلیت مقایسه اطلاعات مالی واحد تجاری از دوره ای به دوره دیگر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. استفاده کنندگان اطلاعات مالی موجود در صورت های مالی با مقایسه عملکرد سال های مختلف یک واحد تجاری می توانند روند ها را شناسایی و با توجه به نتایج گذشته، وضعیت آتی آن را پیش بینی کنند. این مقایسه هنگامی صحیح ومعتبر خواهد بود که واحد تجاری مورد نظر روش ها و رویه های اندازه گیری مشابهی را در سال های مختلف به طور یکنواخت بکار گرفته باشد. در صورتی که شرکت ها اقدام به تغییر روش ها و رویه های حسابداری خود نمایند، تا حدودی قابلیت مقایسه صورت های مالی شرکت ها از بین می رود. راه حلی که نهادهای استاندارد پیشنهاد می کنند تجدید ارائه صورت های مالی سال های قبل با روش و رویه جدید است.
به دلیل تغییرات مستمر و مداومی که در شرایط اقتصادی و اجماعی صورت می گیرد، ممکن است تغییر در اصول و روش های حسابداری به منظور هماهنگ کردن واحد تجاری با شرایط جدید، ضرورت یابد. هنگامی که مدیریت واحد تجاری به دلیل تغییر در شرایط اقتصادی و اجتماعی تصمیم به تغییر در اصول یا روش های حسابداری می گیرد، با این سوال مواجه می شود که این تغییر ( یا تغییرات) چگونه باید گزارش شوند تا قابلیت مقایسه صورت ها ی مالی دوره های مختلف حفظ گردد؟ بدیهی است که به کارگیری اصول و روش های جدید حسابداری در گزارش های سالانه می تواند به عدم یکنواختی صورت های مالی دوره جاری و دوره های گذشته منجر شود و قابلیت مقایسه آنها را با یکدیگر از بین ببرد. از طرف دیگر نمی توان صرفا به خاطر حفظ رعایت ثبات رویه از بکارگیری اصول جدید حسابداری چشم پوشی کرد (کراس و همکاران9، 2003).
به همین دلیل در شرایطی که روی می دهد شرکت ناگزیر به ایجاد تغییراتی در اصول و رویه ها ی حسابداری خود است که منجر به از بین رفتن ثبات رویه می شود. این تغییرات شامل موارد زیر است:
تغییر در اصول حسابداری: عبارت است از تغییر از یک اصل پذیرفته شده حسابداری به اصل پذیرفته شده دیگر حسابداری زمانی که دو یا چندین اصل پذیرفته شده وجود دارند و مورد استفاده قرار می گیرند یا اصول قبلی مورد استفاده در بلند مدت پذیرفته شده نیستند. تغییر در روش بکارگیری اصول حسابداری نیز تغییر در اصول محسوب می شود (FASB، 2005، 154FAS).
تغییر در برآوردهای حسابداری: در نتیجه کسب اطلاعات جدید و یا بر اساس تجربه، شرکت می تواند در برآوردهای انجام شده تجدید نظر نماید (کی سو، 1384، ص 489).
تغییر در واحد تجاری گزارشگر: زمانی صورت می گیرد صورت های مالی ارائه شده در دوره جاری از نظر شخصیت حسابداری با صورت های مالی ارائه شده در دوره قبل ماهیتا متفاوت می باشد (نویسی و همکاران، 1375، ص4).
تغییر در صورت های مالی (اصلاح اشتباه): اشتباه در شناسایی، اندازه گیری، ارائه یا افشا در صورت های مالی ناشی از اشتباهات محاسباتی، اشتباه در بکارگیری اصول پذیرفته شده حسابداری، یا عملی که سهوا در تهیه صورت های مالی روی داده است (FASB، 2005،ش 154).
برای گزارش کردن اثرات این تغییرات سه دیدگاه مطرح است که به شرح زیر بیان می شود:
عطف به ماسبق: بر طبق این دیدگاه، در آغاز دوره حسابداری باید اثر انباشته کاربرد روش جدید را در صورت های مالی محاسبه کرد. یک ثبت اصلاحی مربوط به دوره های گذشته در صورت های مالی انجام می شود و با توجه به روش و رویه حسابداری جدید، یک بار دیگر صورت های مالی سال های گذشته تهیه خواهد شد. طرفداران این موضوع یا دیدگاه بر این باورند که تنها با تهیه صورت های مالی دوره های گذشته می توان بر اساس تغییرات صورت گرفته در رویه ها و روش های حسابداری صورت های مالی قابل مقایسه تهیه گردد. اگر از این روش استفاده نشود صورت های مالی سالهای قبل از تغییر، بر اساس روش قدیمی تهیه خواهند شد، در سالی که تغییر رخ داده است کل اثرات انباشته و ثبت اصلاحی در صورت سود و زیان گزارش می شود و در سال بعد صورت های مالی را بر اساس روش جدید تهیه می کنند، بدون این که اثر تغییر گزارش شود.
روش دوره جاری: بر طبق این دیدگاه، اثر انباشته کاربرد روش جدید بر صورت های مالی را در آغاز دوره محاسبه می کنند. سپس این ثبت اصلاحی را در صورت سود و زیان سال جاری به عنوان یک قلم خاص بین دو عنوان اقلام غیر مترقبه و سود خالص گزارش می نمایند. طرفدارن این روش بر این باورند که تجدید نظر در اقلام صورت های مالی سال های گذشته باعث سلب اعتماد سرمایه گذاران از صورت های مالی می شود.
روش سال های آینده: بر طبق این دیدگاه نتیجه های گزارش شده سال های قبل به همان صورت باقی می ماند و هیچ تغییری صورت نمی گیرد. در مانده های اول دوره هیچ وارده اصلاحی ثبت نمی شود و برای سرشکن کردن مبالغ بدهکار یا بستانکار بر روی دوره های قبل هیچ اقدامی به عمل نمی آید. طرفداران دیدگاه مزبور بر این باورند که اگر مدیریت شرکت، صورت های مالی را بر اساس اصول پذیرفته شده حسابداری ارائه کند، این صورت های مالی نهایی خواهد بود و مدیر نمی تواند با انجام یک تغییر در رویه ها و روش های حسابداری اقدام به تغییر در مقادیر متعلق به گذشته نماید. بر اساس این شیوه استدلال، ثبت اصلاحی از بابت اثر انباشته ناشی از تغییر رویه و روش در سال جاری کاری نامعقول خواهد بود، زیرا در اجرای چنین روشی مقادیری مطرح می شوند که با رویدادهای اقتصادی یا سود سال جاری هیچ رابطه ای ندارند (کی سو، 1384، ص50-51).
هیئت استانداردهای حسابداری مالی در استاندارد حسابداری شماره 154، ارائه مجدد را به صورت زیر تعریف می کند:
فرآیند بازنگری در صورت های مالی قبلی منتشر شده جهت منعکس کردن اثر اصلاح اشتباه صورت گرفته در آن صورت های مالی.
بر اساس مطالب ذکر شده، برای حفظ ثبات رویه، در ارتباط با تغییرات حسابداری صورت یافته در سه مورد ارائه مجدد صورت های مالی لازم به نظر می رسد، یعنی هنگامی که تغییر در اصول حسابداری، تغییر در صورت های مالی (اصلاح اشتباهات حسابداری) و تغییر در واحد تجاری گزارشگری روی می دهد. بعلاوه شرکت هایی که اقدام به توقف عملیات بخشی از شرکت می کنند باید صورت های مالی را ارائه مجدد نمایند (کالن و همکاران10، 2005).
چند مورد مهم از انواع اشتباهات سهوي و تخلفات عمدي در ادامه مورد بحث قرار مي‌گيرند كه منجر به تجديد ارائه صورتهاي مالي خواهند شد (کروس و همکاران11، 2004).
2-3-1-1- شناسايي درآمد
درآمد حاصل از فروش و خدمات، مركز ثقل توانايي شركت براي رشد و پيشرفت است. چنانچه شركتي درآمد دوره هاي گذشته خود را بيش از ميزان واقعي گزارش نمايد، نه تنها عملكرد گذشته آن اغراق آميز بوده است بلكه ممكن است رشد آينده شركت نيز متزلزل شود. به بيان ديگر، از منظر سرمايه گذاران، در خصوص روند آتي شركت ابهام ايجاد خواهد شد. لذا، نگراني سرمايه گذاران پيرامون رشد آتي شركت باعث تجديد نظر در ارزش شركت خواهد شد كه به صورت تقليل ارزش ظاهر خواهد شد. در سالهاي اخير، اكثر ارائه مجددها داراي اصلاح اشتباه ناشي از شناسايي درآمد هستند و به نظر مي رسد شركت هاي پيشرفته بیشتر تمایل به تجدید ارائه دارند. آمار نشان می دهد بیش از یک سوم ارائه مجددهاي حسابداري درآمريكا مربوط به صنايع پيشرفته بوده است (وو12،2002).
2-3-1-2- ذخاير
بر اساس اصول حسابداري، شركت ميتواند براي بدهيهاي قابل پيش بيني،برگشت از فروش و خدمات پس از فروش در حساب ها ذخيره منظور نمايد. تخصيص نامناسب ذخيره احتمال وقوع تجديد ارائه صورت هاي مالي را افزايش خواهد داد. براي نمونه، در شركت سان بيم علاوه بر مسائل مربوط به شناخت درآمد، يكي ديگر از دلايل ارائه مجدد صورتهاي مالي سال 1998 ايجاد ذخيره نامناسب بود. اين شركت در سال 1996 اقدام به ايجاد ذخيره نمود تا زيان گزارش شده را افزايش دهد و ذخاير مازاد را در سال 1997 به سود منتقل كرد تا بتواند سود شركت را متورم نمايد(کروس و همکاران13، 2004).
2-3-1-3- ارائه بيش از واقع دارايي ها
مقوله ارائه مجدد صورتهاي مالي شامل انعكاس بيش از حد دارا ييها نظيرموجودي كالا، داراييهاي ثابت مشهود و داراييهاي نامشهود است كه به دليل اختلاط هزينه و بهاي تمام شده ايجاد ميگردد. به عنوان مثال، چنانچه بهاي تمام شده موجودي بيش از واقع گزارش گردد به طور تصنعي ارزش موجودي افزايش مي يابد و منجر به افزايش سود دوره جاري ميگردد. براي نمونه، شركت آید رایت صورتهاي مالي خود را در سال 2000 به دليل گزارش بيش از واقع سود خالص دوره گذشته از طريق شيوه هاي مديريت ارزش موجودي كالا، تجديد ارائه نمود. مديريت شركت بابت سرقت و اُفت موجودي فيزيكي ذخيره قابل ملاحظه‌اي در نظر نگرفت و بنابراين، بهاي تمام شده كالاهاي فروش رفته را كمتر گزارش نمود (کروس و همکاران14، 2004).
2-3-1-4- مخارج سرمايه اي
یكي ديگر از دلايل ارائه مجدد صورتهاي مالي، طبقه بندي نادرست مخارج به حساب مخارج سرمايه اي به جاي هزينه است. در اين حالت، هزينه ها كمتر از ميزان واقعي گزارش ميگردند و سود خالص بيشتر از ميزان واقعي گزارش ميشود. در حقيقت، زماني كه شركت از بهاي تمام شده جاري در آينده منتفع نميگردد نبايد اين مبالغ به حساب مخارج سرمايه اي منظور شود. براي مثال، شركت واست صورتهاي مالي خود را براي سالهاي 1992 الي 1997 به علت سرمايه اي نمودن مخارج جاري، ارائه مجدد نمود. در واقع شركت سود عملياتي خود را باكمتر از واقع نشان دادن هزينه هاي عملياتي، افزايش داده است (کروس و همکاران15،

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع تأمین مالی، صورت های مالی، آزمون فرضیه، صورتهای مالی Next Entries مقاله رایگان با موضوع حسابرسان مستقل، کیفیت حسابرسی، عدم اطمینان، ارزش افزوده