مقاله رایگان با موضوع جراحی زیبایی، عزت نفس، تصویر بدنی، اختلالات شخصیت

دانلود پایان نامه ارشد

منابع متفاوت هویتی می داند. و جراحی زیبایی را اقتضای جامعه مُدرن برای کسب هویت و منزلت معرفی می کند که فشارهای اجتماعی را نیز در این مسیر موثر می داند.
طوسی، باریک بین، اعرابی و ساعتی (1386)، به بررسی “رابطه عزت نفس و تصویر بدنی با عوامل انگیزشی افراد برای جراحی زیبایی” پرداختند. یافته ها نشان داد که اختلال بدشکلی بدن، سطح تحصیلات، و فرهنگ عامل پیش گویی کننده ی تصمیم گیری برای جراحی زیبایی محسوب می شود.
محمدی و سبحانی نژاد (1386)، در بررسی شاخص های روان سنجی، تصور بدنی و شاخص حجم نمونه، نارضایتی از تصویر بدنی و عزت نفس و نارضایتی از تصویر بدنی و اقدام به جراحی زیبایی رابطه وجود دارد.
مسعودزاده، یوسفی و تیرگری (1388)، به ” مقایسه الگوهای شخصیتی و وضعیت سلامت عمومی متقاضیان جراحی زیبایی بینی و گروه شاهد” پرداختند که یافته ها نشان داد که صفت وسواسی و اعتماد به نفس پائین در متقاضیان جراحی زیبایی بینی است همچنین سایر الگوهای شخصیتی نیز در ایت افراد متعادل نیست .
کلاهی و همکاران (1388)، در پژوهشی به “مقایسه اختلالات شخصیتی داوطلبان جراحی زیبایی با افراد عادی” پرداختند. نتایج نشان داد که در داوطلبان جراحی زیبایی میانگین اختلالات شخصیت وسواسی، ضداجتماعی، خوشیفته و هیستری در افراد داوطلب جراحی زیبایی بیشتر از افراد عادی بود و همچنین افراد عادی از اختلال شخصیت وابسته و اسکیزوئید بیشتری نسبت به داوطلبان جراحی زیبایی برخوردار بودند. در اختلال شخصیت مرزی، پارانوئید، اسکیزوتایپال و اجتنابی بین دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت.
پاشا و همکاران (1389)، در حقیقی به “مقایسه تصویر ذهنی ار بدن، شاخص حجم بدنی، سلامت عمومی و خودپنداره در میان افراد متقاضی جراحی زیبایی با افراد غیر متقاضی پرداختند که یافته ها نشان داد که تفاوت معنا داری بین این دو گروه در این شاخص ها وجود دارد.
حسینی و همکاران (1389)، در پژوهشی به “مقایسه میزان استرس و تصور از بدن در بین افراد 30_20 ساله دارای سابقه جراحی زیبایی با افراد عادی پرداختند. و نتایج نشان داد که بین میزان استرس و تصور از بدن رابطه معنادار وجود داشت و افراد با سابقه جراحی زیبایی از نظر میزان استرس و تصور از بدن خود با افراد فاقد سابقه جراحی زیبایی تفاوت معناداری ندارند ولی با توجه به رابطه ی منفی بین استرس و تصور از بدن چنین نتیجه گرفتند که استرس بالا می تواند در تصور از بدن افراد تأثیر منفی بگذارد.
قاسمی (1389)، به پژوهشی با عنوان “عوامل موثر بر گرایش افراد به جراحی زیبایی با تأکید بر جنسیت” پرداخت یافته ها نشان داد که بین جراحی زیبایی مردان و زنان، شباهت ها و تفاوت هایی وجود دارد که به نوعی، نشان دهندۀ اقتضائات جامعه مُدرن است. همچنین احساس رضایت شخصی و عاملیت فرد در جراحی زیبایی افراد بررسی شده، نقش موثری داشته است.
نادری و اکبری (1389)، در پژوهشی نشان دادند که بین افراد متقاضی جراحی زیبایی، افرادی که جراحی زیبایی انجام داده اند و افراد عادی از نظر تصویر بدنی، شاخص حجم بدنی، سلامت عمومی و عزت نفس رابطه معناداری وجود دارد.
نوغانی و همکاران (1389)، در تحقیقی به بررسی ” عوامل اجتماعی مؤثر بر انجام جراحی زیبایی زنان” پرداختند که نتایج نشان داد که متغیر های سرمایۀ فرهنگی و فشار های هنجاری و پایگاه اقتصادی _ اجتماعی با احتمال انجام جراحی زیبایی رابطۀ مثبت معنادار دارد و متغیرهای تصور بدنی در در روابط اجتماعی با احتمال جراحی زیبایی رابطۀ منفی دارد.
خانجانی، باباپور و صبا (1390)، در پژوهشی با عنوان “بررسی و مقایسه وضعیت روانی و تصویر بدنی متقاضیان جراحی زیبایی با افراد غیر متقاضی پرداختند. نتایج پژوهش نشان داد که بین افراد متقاضی و غیر متقاضی جراحی زیبایی از لحاظ اختلالات اضطرابی، افسردگی و تصویر بدنی تفوت معناداری وجود دارد.
سهرابی، علیلو، رسولی آزاد (1390)، در مقاله پژوهشی با عنوان “بررسی نیمرخ آسیب شناسی روانی در متقاضیان جراحی پلاستیک” پرداختند. نتایج پژوهش نشان داد که جویندگان جراحی پلاستیک در مقیاس های افسرده، نمایشی، خودشیفته، وسواسی، خودآزار، مرزی و اسکیزوتایپال از میان شاخص های مربوط به الگوهای بالینی شخصیت نمرات بالاتری داشتند. همچنین از میان شاخص های مربوط به نشانگان بالینی نیز در مقیاس های اضطراب، شبه جسمی، وابستگی به الکل، اختلال تفکر و افسردگی اساسی نمرات آنان بالاتر از جمعیت عادی بود. ارزیابی های روان شناختی در تعیین نیمرخ بالینی متقاضیان، شناسایی اختلالات شخصیت و روان پزشکی و ارجاع آنها قبل از اجرای اعمال جراحی به روان درمانی مفید و کمک کننده است.
قلعه بندی و همکاران (1390)، در پژوهش خود تحت عنوان “اُلگوهای شخصیتی متقاضیان جراحی زیبایی بینی” پرداختند و نشان دادند که فراوانی های اُلگوهای شخصیتی وسواسی – خودشیفته در درخواست کنندگان جراحی بینی بیشتر از سایر اُلگوهای شخصیتی است.
مهری و وکیلی قاضی جهانی (1390)، به تحقیقی با عنوان “تحلیل گفتمان جراحی های صورت” پرداختند.که نتایج نشان داد که افراد به چشم و هم چشمی مالی و نیز مصرف متظاهرانۀ نشانه ای از زیبایی روی آورده اند.
محمدپناه و همکاران (1390) به بررسی “رابطه بین باورها در مورد ظاهر و احساس حقارت در بین داوطلبان جراحی زیبایی با افراد غیر داوطلب پرداختند که نتایج بیانگر تفاوت معنادار بین این دو گروه بوده و به علاوه بین باورها در مورد ظاهر و احساس کهتری در افراد متقاضی جراحی زیبایی ارتباط وجود داشت.
اردکان، یعقوبی و یوسفی (1391)، در تحقیقی به بررسی “صفات شخصیت و سبک های دفاعی در افراد داوطلب جراحی زیبایی” پرداختند. نتایج بیانگر این بود که انگیزۀ جستجوی جراحی زیبایی بر اساس ترکیبی از عوامل روان شناختی، هیجانی و شخصیتی است و صفات و ویژگی های شخصیتی افراد داوطلب جراحی زیبایی با روش های دفاعی و مقابله ای که این افراد اتخاذ می کنند، رابطه مستقیم دارد.
بنی اسدی (1391)، به انجام پژوهشی با عنوان “تأثیر جراحی زیبایی بینی بر تصویر تن زنان” پرداخت. نتایج پژوهش نشان داد که جراحی زیبایی بینی موجب افزایش میزان رضایت زنان از تصویر ذهنی که در مورد تنشان دارند می گردد و باعث می شود که فرد از تصویر بینی و تن خود رضایت بیشتری داشته باشد.
توسلی و مدیری (1391)، در پژوهشی با عنوان “بررسی گرایش زنان به جراحی های زیبایی” در سطح شهر تهران پرداختند. نتایج نشان داد که بیشترین انگیزه در تمایل زنان به این جراحی ها کسب زیبایی به منزلۀ عاملی برای ارتقای اعتماد به نفس معرفی شده است و این تمایل، از طرفی متأثر از خصوصیات فردی و از طرف دیگر، تحت تأثیر الزام های خارجی است. به طوری که در افراد مجرد، افراد با تحصیلات بالاتر، افراد دارای تصویر منفی از بدن خویش و افراد با اعتماد به نفس پائین بیشتر است.
زمانی، فضیلت پور (1391)، به بررسی تحقیقی با عنوان “تأثیر جراحی زیبایی بینی بر عزت نفس و تصویر منفی فرد از خود پرداختند که یافته های پژوهش بیانگر این بود که می توان جراحی زیبایی را عامل تغییرات روان شناختی از جمله احساس شایستگی، عزت نفس و بهبود تصویر منفی فرد از خود دانست.
ژیانپور (1391)، در پژوهش خود به بررسی “عوامل جامعه شناختی موثر به جراحی های زیبایی در شهر اصفهان” پرداخت. و چنین نتیجه گیری کرد که سن، جنس، وضعیت تأهل و عزت نفس از عوامل موثر بر انواع جراحی های زیبایی هستند، در حالیکه رابطه ی معناداری بین انواع جراحی و متغیرهایی چون طبقه و پایگاه اجتماعی دیده نمی شود.
صبا و خانجانی (1391)، در تحقیقی به “مقایسه اختلالات شخصیت خوشه C و B در متقاضیان جراحی زیبایی با افراد غیر متقاضی” پرداختند. نتایج نشان داد که از بین اختلالات شخصیتC و B بین دو گروه فوق الذکر در دو اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی تفاوت معناداری به دست نیامد. اما در سایر اختلالات شخصیت این دو خوشه تفاوت معناداری دیده شد.
فلاح (1391)، پژوهشی تحت عنوان “تأثیر درمان ذهن آگاهی بر خود پنداره ی بدنی متقاضیان جراحی زیبایی” انجام داده ، و یافته ها نشان داد که با کنترل پیش آزمون، بین خودپنداره بدنی گروه آزمایش و گروه کنترل متقاضیان جراحی زیبایی تفاوت معناداری وجود دارد. (001/0P). و درمان ذهن آگاهی مبتنی بر شناخت درمانی باعث افزایش خودپنداره ی بدنی متقاضیان مراجعه کننده به مراکز جراحی زیبایی گوه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد.
محمدی و همکاران (1391)، در پژوهشی با عنوان “مقایسه کمال گرایی در افراد استفاده کننده از جراحی زیبایی بینی با گره شاهد در شهر یاسوج” پرداختند. نتایج نشان داد تعداد زنان استفاده کننده از جراحی زیبایی بیشتر از مردان بوده و تفاوت معناداری در کمال گرایی بین متقاضیان جراحی زیبایی با افراد عادی مشاهده گردید.
اسدی و همکاران (1392) در پژوهش خود تحت عنوان “عزت نفس و نگرش به ظاهر بدنی پیش و پس از عمل جراحی زیبایی بینی” به این نتیجه رسیدند که بین عزت نفس متقاضیان پیش و پس از عمل جراحی تفاوت معنادار نبود.اما بین نمره های نگرش به ظاهر بدنی، پیش و پس از عمل جراحی تفاوت معنادار بود.
اعتمادی فر و امانی (1392)، به مطالعه “جامعه شناختی انگیزۀ زنان از گرایش به جراحی زیبایی” پرداختند که نتیج نشان داد که انگیزه زنان از انجام عمل های زیبایی، به دو دسته کلی انگیزه های شخصی (انگیزه های معطوف به خود) و انگیزه های فراشخصی (انگیزه های معطوف به فراخود) طبقه بندی نمودند.
خزیر، دهداری و محمودی (1392)، به بررسی “نگرش دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی نسبت به انجام جراحی زیبایی و رابطه با تصور از بدن” پرداختند. یافته ها نشان داد 70% دانشجویان تمایل به تغییر ظاهر قسمت هایی از بدن خود را داشتند 60% ظاهر فیزیکی خود را با مانکن ومُدل مقایسه می کردند همچنین 72% دانشجویان احساس می کردند بقیه افراد از نظر ظاهری جذاب تر از آنها هستند 77% از دانشجویان با خرید محصولات آرایشی سعی می کردند ظاهر خود را بهتر کنند و یافته ها نشان داد که بین نگرش نسبت به جراحی زیبایی و تصور از بدن رابطه معنی دار (0.001P) وجود دارد.
رمضانی و همکاران (1392)، به بررسی “میزان تأثیر جراحی زیبایی بینی بر عزت نفس و تصویر بدنی در دختران” پرداختند. نتایج پژوهش نشان داد، در دو متغیر عزت نفس و تصویر بدنی قبل و بعد از عمل جراحی زیبایی بینی تفاوت معناداری نشان ندادند. به علاوه بین عزت نفس و تصویر بدنی رابطه ی معناداری وجود ندارد، ولی در یکی از خرده مقیاس ها «رضایت از قسمت های بدن» با عزت نفس همبستگی وجود دارد.
مددی، امام زاده، کدیورو نوابی نژاد (1392)، در تحقیقی به “بررسی و مقایسه مهارتهای اجتماعی، عزت نفس در بین زنان متقاضی جراحی” پرداختند. نمونه تحقیق مشتمل بر 261 نفر می باشد. در این تحقیق از سه ابزار، پرسشنامه عزت نفس، پرسشنامه رشد مهارت های اجتماعی استفاده شد. نتایج نشان داد که بین زنان از نظر عزت نفس و مهارت های اجتماعی تفاوت معنی داری مشاهده نشد .
طهماسبی، یغمایی و طهماسبی (1393)، در مقاله پژوهشی تحت عنوان “عوامل مرتبط با تمایل به انجام جراحی زیبایی بر اساس نظریه عملکرد منطقی در دانشجویان شهرکُرد” پرداختند. که یافته های پژوهش نشان داد که جایگاه خانواده به عنوان مهمترین عامل تأثیر گذار به گرایش به عمل جراحی زیبایی و ایحاد احساس امنیت در جوانان مورد توجه است.
ظریف کار (1393) به “مقایسه عزت نفس و خودپنداره در دانشجویانی که جراحی پلاستیک انجام دادند”، پرداخت. نتایج یافته ها بیانگر این بود که عزت نفس و خودپنداره در دانشجویانی که جراحی پلاستیک انجام دادند در بین دختران و پسران در هر گروه رابطه وجود دارد .
کریم زاده و همکاران (1393) به بررسی و “شناسایی عزت نفس و پیش بینی کننده های آن در ویژگی شخصیت با اضطراب اجتماعی در افراد متقاضی جراحی پلاستیک” پرداختند. یافته های پژوهش نشان داد که هر قدر افراد عزت نفس مثبت تری برخوردار باشند از ویژگی های شخصیتی برون گرایی بیشتر و اضطراب اجتماعی کمتری برخوردارند.
کاظمی (1393)، به ” مقایسه 5 عامل بزرگ

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع جراحی زیبایی، اُمید به زندگی، عزت نفس، معنا درمانی Next Entries مقاله رایگان با موضوع جراحی زیبایی، تصویر بدنی، عزت نفس، سلامت روان