مقاله رایگان با موضوع انعطاف پذیری، ورزشکاران، الکترومایوگرافی، دامنه حرکتی

دانلود پایان نامه ارشد

ه طول می انجامد.
پرش عمودی: پرش عمودی یکی از رایجترین آزمون های میدانی برای ارزیابی توان بی هوازی ورزشکاران است (Hoffman, 2006). در این تحقیق منظور از پرش عمودی حداکثر ارتفاعی است که فرد هنگام پرش از حالت نیم چمباتمه (زمانی که دستهای فرد به کمر اوست) به آن دست مییابد (Witmer, Davis, & Moir).
فرد تمرین نکرده: فردی است که در 6 ماه گذشته دارای هیچگونه سابقه تمرین منظم در رشته ورزشی خاص نباشد (Horne, Bell, Fisher, Warren, & Janowska-Wieczorek, 1997). در این تحقیق منظور از افراد تمرین نکرده، دختران دانشجوی غیر فعالی بودند که سابقه تمرین منظم در رشته ورزشی خاصی را نداشتند.
الکترومایوگرافی: به مطالعه فعالیت الکتریکی عصبی، عضلانی هنگام استراحت و انقباض عضلانی الکترومایوگرافی گفته می شود (Konrad, 2005). با قرار دادن الکترودهایی بر سطح عضله میتوان تغییرات فعالیت الکتریکی عضله را توسط دستگاه الکترومایوگرافی ثبت کرد (Cram & Criswell; De Luca, 2001; Konrad, 2005). در این تحقیق، الکترومایوگرافی (EMG) شامل ارزیابی سطح فعالیت الکتریکی عضله پهن داخلی ران، از طریق اندازه گیری نسبت(RMS/MVC) در حین پرش عمودی می باشد.

مقدمه
در این فصل از پایان نامه به ادبیات ،مکانیزم ها وپیشینه تحقیقات گرم کردن با انواع حرکات کششی اشاره خواهد شد.
گرم کردن
گرم کردن شامل حرکاتی است که قبل از شروع فعالیت یا رقابت جهت افزایش گردش خون وضربان قلب،دمای بدن (2-1درجه)، اکسیژن مصرفی، تحریک فعالیت 6CNS، افزایش سرعت تکانه های عصبی، فراخوانی یکپارچه واحدهای حرکتی، هماهنگی همه سیستم های بدن وجلوگیری یا کاهش آسیب های لیگامنتی وعضلانی انجام می شود وبه عنوان بخشی ضروری در هر برنامه تمرینی مطلوب محسوب می شود.به نحوی که فرد را از سطح استراحت به سطح فعالیت رسانده و او را برای شرکت درتمرین یا رقابت آماده می کند(Alter, 1990).
نقش واهمیت گرم کردن برای ورزشکاران
اکثر مربیان و ورزشکاران بر اساس نظرات وتجربیات و شواهد موجود اعتقاد دارند که گرم کردن قبل از رقابت می تواند برای شرکت ورزشکاران در ورزشها وتمرینات فوائد زیادی داشته باشد .همچنین اگر ورزشکار به تاثیر مفید گرم کردن اعتقاد داشته باشد، آنوقت مصرانه آن را انجام می دهدو اصولا ورزشکار در حین گرم کردن، تمرکز روحی، روانی وفکری بهتری برای اجرای فعالیت اصلی پیدا خواهد کرد. گرم کردن یا فعالیت مقدماتی سبب می شود تا ورزشکار بدون ترس از بروز صدمه در مسابقات شرکت کند وبا برخورداری از روحیه بالاتر اجرای فعالیت جسمانی او بالاتر خواهد بود. نتایج مطالعات حاکی از فوائد گرم کردن قبل رقابت برای بهبود در عملکرد ورزشکار می باشند، زیرا گرم کردن موجب افزایش دمای بدن(مطلوب2-1درجه)، متابولیسم پایه ،فراخوانی واحد های حرکتی بهتر وبیشتر، افزایش عملکرد قلبی ریوی وآمادگی روانی برای شرکت در رقابت می شود وخطر آسیب دیدگی را در طی فعالیت کاهش می دهد. اعتقاد بر این است که گرم کردن از طریق افزایش جریان خون، دمای عضله وتحریک برای رسیدن به تنفس سلولی، توانایی بدن را در واکنش به فعالیت افزایش می دهد(Alter, 1990). درکل فوائد واهمیت گرم کردن مطلوب شامل: افزایش دمای مرکزی ومحیطی بدن، افزایش جریان خون عضلات فعال، افزایش ضربان قلب وآمادگی سیستم قلبی عروقی، افزایش میزان آزاد سازی انرژی در بدن(میزان متابولیسم)، افزایش میزان تبادلات اکسیژن در هموگلوبین، افزایش سرعت انتقال پیام عصبی وتسهیل حرکات بدن، افزایش سرعت انقباض وانبساط عضلانی همراه با کارایی بیشتر، کاهش تنش عضلانی، افزایش قابلیت بافت های هادی وکمک به آمادگی ورزشکار به طور روانی می باشد(Alter, 1990)
روش های گرم کردن
به طور کلی روش های گرم کردن شامل گرم کردن عمومی واختصاصی است. گرم کردن عمومی می تواند به دو شکل فعال وغیر فعال انجام شود.گرم کردن غیر فعال شامل افزایش دمای بدن با وسایل خارجی مانندصفحات گرم کننده ودوش آب داغ وغیره می باشد، اما گرم کردن فعال شامل استفاده از تکنیک های مختلف در غالب حرکاتی همچون نرمش های سبک، راه رفتن تند، دوی آرام وانواع حرکات کششی وجهشی است که توسط ورزشکار انجام می شود وهدف اصلی از آن افزایش جریان خون عضلانی،دمای مرکزی بدن وآمادگی روانی ورزشکار می باشد. اما گرم کردن اختصاصی شامل حرکاتی برگرفته از تکنیک های اصلی رشته ورزشی ورزشکار هستند که در سطح پایین تری از سطح شدت رقابتی انجام می گیرد. به عنوان مثال برای ورزشکاران قدرتی-انفجاری،گرم کردن عمومی(12-10 دقیقه) که می تواند شامل دوی نرم وسبک، دوچرخه سواری، بالا رفتن از پله و حرکات کششی باشد که در طول این مدت ورزشکار از نظر جسمی وروانی می تواند خود را آماده رقابت کند. اما گرم کردن اختصاصی (5-3دقیقه)در واقع یک دوره انتقال کوتاه مدت بوده وشامل اجرای حرکاتی از هر تکنیک، همراه با تکرار های کم وشدت پایین تر ازسطح رقابت در رشته ورزشی مربوطه می باشدکه در این بخش از گرم کردن، بدن ورزشکار برای کارهای اختصاصی آماده می شود. شدت ومدت گرم کردن باید با توانایی فیزیکی و شرایط ورزشکار متناسب باشد. به طور عمومی،شدت گرم کردن باید به حدی باشد که باعث افزایش دمای بدن وایجاد مقداری عرق روی بدن ورزشکار شود اما نباید به حدی باشد که موجب خستگی ورزشکار شود. همچنین شدت گرم کردن در روزهای سرد نسبت به روزهای گرم باید بالاتر باشد(Bompa, Di Pasquale, & Cornacchia, 2003).
نقش حرکات کششی در گرم کردن
همانطور که پیشتر بیان شد کشش به عنوان یکی از راههای گرم کردن فعال محسوب می شود ومعمولا در بخش گرم کردن عمومی مورد استفاده قرار می گیرد.
کشش دارای تعریف واحد نمی باشد. اغلب واژه کشش را به غلط مترادف با توانایی تحرک یا انعطاف پذیری به کار می برند، حال آنکه کشش یکی از شیوه های تمرینی انعطاف پذیری است وباز بینی چندتحقیق انعطاف پذیری را به عنوان نتیجه تمرینات کششی مورد توجه قرار داده است(Shellock & Prentice, 1995). مگنسون وهمکارانش بیان کردند که در اصطلاح بیومکانیکی ،کشش پاسخ الاستیکی واحد عضله وتاندون می باشد(Magnusson, 1998)، در حالیکه این تعریف بیشتر جنبه بیومکانیکی داشته وبه خود عمل کشش اشاره ای ندارد. وی یراپونگ کشش را چنین تعریف کرده است : حرکتی که به وسیله نیروی درونی یا بیرونی به منظور افزایش انعطاف پذیری عضله ودامنه حرکتی مفاصل انجام می گیرد .کشش فوائد زیادی را به همراه داردکه از آن جمله می توان به نقش درمانی آن برای طویل کردن بافت نرم کوتاه شده اشاره کرد؛ همچنین کشش عضله می تواند باعث افزایش طول عضله وبافت همبند آن شده ودر نتیجه آن دسته از آسیب های ورزشی که ممکن است به علت کوتاهی بافت عضلانی ایجاد شوند، مثل پارگی رباط(اسپرین)، التهاب وتر وغیره را به حداقل رسانده ویا ازبروز آنهاکلا جلوگیری کند(Alter, 2004). در فعالیت های شدید عضلانی ودر آن گروه از حرکات ورزشی که حالت ضربه ای دارند، کوتاهی عضله و کاهش انعطاف پذیری آن می تواند موجب صدمه و یا حتی پارگی بافت عضلانی گردد. با انجام حرکات کششی می توان طول گروه های مختلف عضلانی ودر نتیجه دامنه حرکتی وانعطاف پذیری را افزایش داد.افزایش انعطاف پذیری تا حد زیادی از این گونه ضایعات جلوگیری می کند(Alter, 2004).خاصیت ارتجاعی بافت وتری و یا بافت همبند غلاف های پوشاننده عضله که به صورت موازی با بافت عضلانی قرار گرفته اند، می تواندمقدار زیادی از نیروهای وارد به عضله را جذب وخنثی نماید. کشش، علاوه بر بالا بردن خاصیت ارتجاعی بافت همبند عضله می تواند موجب تقویت وافزایش مقدار بافت همبند عضله گردد. کشش همچنین با افزایش گلیکوآمینو گلیکوزها(GAG) دربافت کلاژن،از اتصالات عرضی بین الیاف کلاژن کاسته وموجب افزایش انعطاف پذیری بافت همبند ودر نهایت طوبل شدن عضله می گردد(Alter, 2004). کشش در بالا بردن کارایی عضله نیز نقش موثری دارد(Bandy & Irion, 1994). با توجه به رابطه طول عضله ومیزان نیرویی که عضله می تواند ایجاد کند؛ چنانچه طول عضله ای از حد مطلوب آن کوتاهتر شود ،میزان تولید نیرو در آن کاهش خواهد یافت. کشش عضلانی می تواند طول مطلوب را در عضله ایجاد کرده ومیزان کارایی آن را افزایش دهد. همچنین چنانچه بافت همبند عضله از خاصیت ارتجاعی کافی برخوردار باشد، کشیده شدن آن باعث ایجاد یک نیروی پتانسیل کششی به صورت برونگرا می شود که می تواند در تسهیل و افزایش نیروی انقباض درونگرایی که متعاقب یک کشش عضلانی صورت می گیرد، نقش موثری داشته باشد.
انواع حرکات کششی
حرکات کششی بر اساس نقش ورزشکار یا مربی (فعال وغیر فعال) ویا بر اساس روش به کار گیری انواع گوناگونی از تکنیک های کششی مورد استفاده، طبقه بندی می شوند که به انتخاب ورزشکار،برنامه تمرینی و نوع ورزش بستگی دارد(Shellock & Prentice, 1995). شلاک و همکارانش چهار نوع تکنیک کششی (ایستا، پویا، بالستیک، تسهیل عصبی-عضلانی(PNF))که در فعالیت های ورزشی مورد استفاده قرار می گیرند را تعریف کردند (Shellock & Prentice, 1995). خلاصه ای از تعاریف انواع کشش ها براساس طبقه بندی های یاد شده در جدول های 1-2 و2-2 آورده شده است.
کشش فعال7
این نوع کشش ،شامل حرکات کششی است که کاملا ویا بخشی از آن توسط خود فرد وبدون کمک شخص دیگرانجام می شود(Alter, 2004).
کشش غیر فعال8
این نوع کشش شامل حرکات کششی است که کاملا یا بخشی از آن توسط متخصص ورزشی بر روی فرد انجام می شود.کشش غیر فعال در افزایش انعطاف پذیری موثرتر از کشش فعال است چراکه معمولا عضو تا آخرین حد خود تحت کشش قرار می گیرد ومیزان دامنه حرکتی آن بیشتر از کشش فعال است(Alter, 2004).
کشش ایستا(ایستاتیک)9
کشش ایستا مستلزم کشش های بدون حرکت یا فشاری است که به دنبال آن ،بدن در یک وضعیت کشیدگی نهایی نگه داشته می شود(فاکس وماتیوس1369). به عبارت دیگر در این نوع کشش،واحد عضلانی-وتری به صورت آهسته و در حداکثر طول ممکن خود کشیده می شود و به مدت معین، معمولا 10 تا 30 ثانیه ونهایتا 1 دقیقه در همان حال باقی می ماند وسپس رها می شود (Alter, 2004). (کشش باید آهسته وعاری از هرگونه دردی باشد). این نوع کشش معمولا به صورت غیر فعال وتوسط فیزیوتراپیست ها (اعمال یک نیروی دستی یا مکانیکی با کنترل جهت ،سرعت،شدت ومدت زمان کشش) برای افزایش طول بافت های همبند یا عضلات کوتاه شده استفاده می شود(اسعدی،مریم. 1376). کشش ایستا را کشش ممتد، ساده یا ثابت نیز می نامند. این نوع کشش از طریق فعال کردن اندام وتری گلژی باعث کم شدن تنش عضله وشل شدن آن شده وامکان کشیده شدن بیشتر عضله وافزایش بالاترانعطالف پذیری آن را فراهم می آورد.در حالیکه تحقیقات نشان داده اند همین شل شدن عضله در حال کشش می تواند سبب کاهش اجراهای قدرتی و توانی متعاقب این نوع کشش شود(Shellock & Prentice, 1995).
کشش پویا)دینامیک)10
فعالیت کششی همراه با حرکت و انقباض عضلات مخالف در طول کامل دامنه حرکتی کشش پویا نامیده می شود(Shellock & Prentice, 1995). در واقع در این نوع کشش عضلات موافق در حال کشیده شدن وعضلات مخالف در حالت انقباض قرار دارند. همچنین در کشش پویا، عضلات در حالت کشیدگی نهایی خود نگه داشته نمی شوندوحتی الامکان باید سعی شود عضلات تحت کشش شل و راحت باشند(اسعدی ،مریم1376؛ فاکس وماتیوس 1369؛ حاج میر فتاح، فاطمه1370؛Peterson, Renström, & Grana, 2001Wirhed, (2006از مزایای عملی این نوع کشش، استفاده آن هنگام تمرینات کششی وگرم کردن در یک تیم ورزشی است ؛ زیرا به راحتی وبا نظم وهماهنگ اجرا می شود.این روش باعث بهبود انعطاف پذیری پویای عضله نیز می شود(Alter, 2004). هرچند که فعال شدن بازتاب دوک های عضلانی، تا حدودی از تاثیر این روش در افزایش انعطاف پذیری می کاهد؛تحقیقات اخیرا به تاثیر مثبت این روش در افزایش اجراهای توانی وقدرتی متعاقب این روش اشاره داشته اند(Shellock & Prentice, 1995).
کشش پرتابی(بالستیک11)
این نوع کشش معمولا با حرکات پرتابی سریع، موزون وتکراری اندام همراه است.

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع آزمون فرضیه، پیشگیری از آسیب، جمع آوری اطلاعات، فعالیت ورزشی Next Entries مقاله رایگان با موضوع دامنه حرکتی، بیومکانیک، نیروی کشش، انعطاف پذیری