مقاله رایگان با موضوع اضطراب اجتماعی، گروه کنترل، افراد مبتلا، آموزش مهارت

دانلود پایان نامه ارشد

نسبت به نشانه‌هایی از منابع درونی تهدید بالقوه (مانند اطلاعات در مورد ضربان قلب)، ب: نسبت به نشانه‌های تهدید بیرونی تهدید بالقوه (مانند چهره‌های تهدیدکننده)، ج: یا نسبت به هر دو واکنش نشان می‌دهند. 91 شرکت‌کننده بر اساس مقیاس اضطراب اجتماعی انتخاب شدند و تکلیف الگوی استروپ را جهت ارزیابی کانون توجه365 انجام دادند. نتایج نشان داد که افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی، سو گیری توجه نسبت نشانه‌های درونی و نه نشانه‌های بیرونی تهدید بالقوه نشان می‌دهند.
هربرت و همکاران (2005) اظهار کردند که الحاق آموزش‌های مهارت‌های اجتماعی اثربخشی گروه درمانی ـ شناختی ـ رفتاری را برای اختلال هراس اجتماعی افزایش می‌دهد.
اسليكر366 (2004) مهارت‌هاي شناختي ـ رفتاري را براي افراد مبتلا به هراس اجتماعي به دليل ضعف مهارت‌هاي ‌اجتماعي آن‌ها مفيد مي‌داند.
در تحقيق کشدن و رابرتر367 (2004) 91 دانشجو در یک تکلیف خود افشایی دو طرفه همراه با همکار آزمایشگر شرکت کردند. نتایج نشان دادند که افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی شدید تر؛ عاطفه منفی بیشتر، عاطفه مثبت کمتر و خود کارآمدی اجتماعی ضعیف‌تری را در مقایسه با افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی خفیف‌تر دارند.
رینگولد، هربرت و گادیانو368 (2006) در تحقيقی اظهار کردند که آموزش مهارت‌های همراه با بازسازی (تغییر باورهای منفی از جمله خودکارآمدی پایین) جهت درمان اختلال هراس اجتماعی مؤثر است.
کاهن369 (2003) اثربخشي يك برنامه چند محتوايي شناختي ـ رفتاري را در كاهش اضطراب و هراس اجتماعي و افزايش مهارت‌هاي اجتماعي، عزت نفس و روابط آزمودني‌ها با همسالان‌شان گزارش داد.
در تحقيق دنیس370 (2003) نتیجه‌گیری شد که خود کارآمدی پایین با نشانه‌های اختلال‌های اضطرابی، اختلال‌های افسردگی و نشانه‌های روان‌تنی ارتباط دارد.
بالارد371 (2003) اثربخشي روش جرأت‌آموزي و آموزش مهارت‌هاي اجتماعي ‌را بر روي گروهي از دانشجويان مبتلا به اضطراب و هراس اجتماعي گزارش داد.

ادلمن (1995؛ به نقل از نیل و ادلمن372، 2003) در تحقيقی مشاهده کرد که بیمار مضطرب اجتماعی باور دارد که نخواهد توانست به طور کارآمدی با موقعیت‌های اجتماعی ناراحت کننده رو‌به‌رو شود و این می‌تواند باعث‌ اشکال در موقعیت‌های اجتماعی شود. در بیماران مضطرب اجتماعی به نظر می‌رسد که احتمال ارزیابی منفی در موقعیت‌های اجتماعی بالاست و هم‌چنین معلوم شد که به طور کلی این بیماران احتمال بالایی از حوادث منفی را پیش‌بینی می‌کنند.
در تحقيقات چامبلیس و گلیسم373 (2003) نشان داده شدکه درمان‌های شناختی ـ رفتاري در درمان بیماران مبتلا به هراس اجتماعي کارآمدتر از درمان‌های دارویی374 و دارونما375 است.
دبورا376 (2000) در طی تحقيقی، رفتار درمانی برای کودکان مبتلا به اضطراب اجتماعی با یک طرح برنامه رفتار درمانی به منظور ارتقای مهارت‌های اجتماعی و کاهش اضطراب اجتماعی انجام داد. نتایج حاصله مؤید آن بود که هراس اجتماعی به طور معناداری کاهش و مهارت‌های اجتماعی افزایش یافته و با کاهش آسیب‌شناسی مرتبط و افزایش کنش‌های اجتماعی شده است.
وان دام باگن و کریمیت377 (2000) در تحقيقی آموزش مهارت‌های اجتماعی و درمان شناختی- رفتاری را در مبتلایان به اضطراب اجتماعی را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد که هم آموزش مهارت‌های اجتماعی و هم درمان شناختی ـ رفتاری در درمان مبتلایان به اضطراب اجتماعی مؤثر است. هر دو روش سبب کاهش اضطراب اجتماعی و کاهش آسیب روانی و افزایش مهارت‌های اجتماعی و خود کنترلی می‌شود. هم‌چنین بیماران شرکت‌کننده در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل، کاهش بیشتری در اضطراب اجتماعی و افزایش مهارت‌های اجتماعی از خود نشان دادند.
وهر و کافمن378 (1981) در تحقيقی، آموزش جرأت‌‌ورزی را بر روی گروهی از نوجوانان مضطرب آزمودند و نتایج نشان داد که عزت نفس در آن‌ها افزایش یافت و پرخاشگری و اضطراب در آن‌ها کاهش یافته است.
ویتسر379 (2006) نشان داد که ترکيبي از دارودرماني و درمان‌هاي شناختي رفتاري، تواند درمان افسردگي را تسهيل بخشد.
تحقيقات داخلی
دهشیری (1391) تحقيقی با هدف بررسي اثربخشي درمان شناختي ـ رفتاري بر اضطراب و نگراني افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگير انجام داد. روش تحقيق با استفاده از طرح آزمايشي پيش‌آزمون380، پس‌آزمون381 با گروه کنترل همراه با پيگيري، 18 دانشجوي مراجعه کننده به مراکز مشاوره دانشگاه‌هاي شهر تهران که طبق ملاک‌هاي راهنماي تشخيصي آماري نسخه چهارم مبتلا به اختلال اضطراب فراگير بودند به طور تصادفي انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش وکنترل جايگزين شدند. آزمودني‌هاي دو گروه به پرسشنامه نگراني ايالت پنسيلوانيا و مقياس اضطراب صفت پاسخ دادند. آزمودني‌هاي گروه آزمايش به مدت 16 جلسه تحت درمان فردي قرار گرفتند. در پايان درمان و هم‌چنين يک ماه بعد از درمان آزمودني‌هاي دو گروه مجدداً به پرسشنامه نگراني و اضطراب صفت پاسخ دادند. نتايج تحقيق نشان داد که درمان شناختی- رفتاري به طور معناداري موجب کاهش نگراني و اضطراب صفت آزمودني‌هاي مبتلا به اختلال اضطراب فراگير در مرحله پس‌آزمون و پيگيري شده است. هم‌چنین نتايج تحقيق نشان مي‌دهد که درمان شناختي ـ رفتاري در کاهش علایم اختلال اضطراب فراگير مؤثر است.
داودی و همکاران (1391) تحقيقی با هدف بررسي رابطه دو سازه جديد (ترس از ارزيابي مثبت و منفي382) و اضطراب اجتماعي با گروه کنترل ترس از ارزيابي منفي انجام دادند. نمونه‌هاي تحقيق 176 (88 دختر و 88 پسر) دانشجوي کارشناسي دانشگاه شهيد چمران است که با روش نمونه‌گيري تصادفي چند مرحله‌اي383 انتخاب و پرسشنامه‌هاي اضطراب اجتماعي و ترس از ارزيابي مثبت را تکميل کردند. نتايج حاکي از همبستگي بين ترس از ارزيابي مثبت با «اضطراب اجتماعي» و مؤلفه «خودپنداشت اجتماعي» آن است، اما همبستگي آن با ترس از ارزيابي منفي و مؤلفه «علايم اضطراب» معنادار نيست. نتايج سه رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد که ترس از ارزيابي مثبت پس از کنترل ترس از ارزيابي منفي بخش معناداري از واريانس «اضطراب اجتماعي» و «خودپنداشت اجتماعي» را تبيين مي‌نمايد، اما نقش آن در پيش‌بيني «علايم اضطراب» معنادار نيست. تمايز دو سازه در تحليل عوامل اکتشافي384 نيز با بارگذاري ماده‌هاي ترس از ارزيابي مثبت و ترس از ارزيابي منفي روي دو عامل جداگانه آشکار شد. به نظر مي‌رسد که ترس از ارزيابي مثبت در اضطراب اجتماعي نقشي مستقل از ترس از ارزيابي منفي ايفا مي‌کند و اين دو سازه احتمالاً با انواع متفاوتي از علايم اضطرابي مرتبط هستند.
رحمانیان و همکارن (1391) در تحقيقی به بررسی اثربخشي درمان شناختي ـ رفتاري گروهي را بر اضطراب اجتماعي دختران دانش آموز بررسي پرداختند. روش تحقيق از نوع آزمايشي بود. پس از اجراي آزمون اضطراب اجتماعي، مصاحبه باليني بر اساس DSM-IV-TR انجام شد، و 18 دانش آموز دختر (9 نفر براي هر گروه)، انتخاب شدند و به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي (مداخله شناختي – رفتاري گروهي) و (گروه کنترل بدون درمان) گماشته شدند. بعد از اتمام دوره 12 جلسه‌اي هر جلسه دو ساعت درمان در گروه آزمايش، مجدداً آزمون اضطراب اجتماعي به عنوان پس‌آزمون، در هر دو گروه اجرا شد. نتایج آزمون t نشان داد که با 99% اطمينان بين اضطراب اجتماعي در گروه آزمايشي نسبت به گروه کنترل تفاوت معناداري وجود داشت و با 95% اطمينان شرکت کنندگان توانستند پيامدهاي درمان را تا يک ماه پيگيري حفظ نمايند به طور کلی درمان شناختي – رفتاري گروهي بر اضطراب اجتماعي دختران دانش آموز کلاس پنجم دبستان مؤثر است.
جلالی و همکاران (1390) تحقيقی با هدف تعيين تأثير بازي درماني گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاري بر ترس اجتماعي کودکان 5 تا 11 سال انجام دادند. در اين تحقيق شبه تجربي از کودکان مراجعه کننده به کلينيک‌هاي روان‌پزشکي اطفال شهر اصفهان، 30 نفر از کودکان به روش تصادفي به عنوان نمونه انتخاب شدند. سپس به روش واگذاري تصادفي در دو گروه آزمايش و شاهد جاي گرفتند. گروه آزمايش تحت بازي درماني گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاري در 6 جلسه هفتگي قرار گرفتند و گروه شاهد هيچ مداخله‌اي دريافت نکرد. براي تشخيص اين کودکان از پرسشنامه علايم مرضي کودکان (CSI-4)، فرم والدين استفاده شد. علاوه بر اين آزمودني‌ها، تشخيص روان‌پزشک اطفال در مورد اختلال مذکور را نيز دريافت کردند. پرسشنامه علايم مرضي کودکان (CSI-4)، در زير مقياس ترس اجتماعي، فرم والدين، در سه مرحله پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري براي هر دو گروه آزمودني‌ها اجرا گرديد. داده‌ها با آزمون تحليل کوواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد که بازي درماني385 در مرحله پس‌آزمون ترس اجتماعي را کاهش مي‌دهد (01/0P) و در مرحله پيگيري نيز ترس اجتماعي را در گروه آزمايش کاهش داد (01/0P). به طور کلی در اين تحقيق ترس اجتماعي گروه آزمايش به طور معناداري کمتر از گروه شاهد بود و اين موضوع مشابه تحقيقات انجام شده در ايران و خارج از کشور مي‌باشد. بازي درماني گروهي به شيوه شناختي ـ رفتاي شيوه مناسبي براي درمان ترس اجتماعي کودکان است.
قنبری هاشم‌آبادی (1389) در تحقيقی به بررسي اثربخشي روش درماني حساسيت‌زدايي با حرکات چشم و بازپردازش (EMDR) بر اضطراب اجتماعي و علایم ترس، اجتناب، برانگيختگي فيزيولوژيکي و ترس از ارزيابي منفي پرداخت. دراين تحقيق با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي 24 نفز از مراجعه کنندگان به مرکز مشاوره و کلينيک روان‌شناسي باليني دانشگاه فردوسي مشهد که بر اساس ملاک‌هاي تشخيصي (DSM-IV-TR) تشخیص اختلال اضطراب اجتماعي گرفته بودند، انتخاب شدند و در دو گروه 12 نفره آزمايش و کنترل (5 زن و 7 مرد در هر گروه) جاي گرفتند. در ابتدا هر دو گروه با پرسشنامه‌هاي فوبي اجتماعي و مقياس ترس از ارزيابي منفي مورد ارزيابي قرار گرفتند. سپس گروه آزمايش در 5 جلسه 90 دقيقه‌اي درمان به شيوه EMDR شرکت کردند. در پايان دو گروه دوباره پرسشنامه‌ها را تکميل کردند. براي تحليل داده‌ها از روش‌هاي آمار توصيفي و تحليل کواريانس استفاده شد. نتايج نشان داد بين ميانگين اضطراب اجتماعي، اجتناب، ترس و برانگيختگي فيزيولوژيکي قبل و بعد از مداخله در گروه آزمايش تفاوت معناداري وجود دارد (001/0P)، اما بين ميانگين ترس از ارزيابي منفي قبل و بعد از مداخله تفاوت معناداري مشاهده نشد. هم‌چنين بعد از حذف اثر متغير سن و اضطراب اجتماعي، اجتناب، ترس، برانگيختگي فيزيولوژيکي و ترس از ارزيابي منفي قبل از مداخله مشاهده شد. که تفاوت معناداري بين دو گروه در اضطراب اجتماعي، اجتناب و ترس وجود دارد (001/0P). اما بين برانگيختگي فيزيولوژيکي و ترس از ارزيابي دو گروه، تفاوتي مشاهده نشد. به طور کلی روش درماني (EMDR) بر کاهش اضطراب اجتماعي و اجتناب و ترس ناشي از آن مؤثر است.
سباک‌نژاد و همکاران (1389) در تحقيقی با هدف بررسي رابطه پردازش پس رويدادي و اجتناب شناختي با اضطراب اجتماعي در دانشجويان پرداختند. جامعه آماري اين تحقيق شامل دانشجوياني مي‌باشند که در نيمسال اول سال تحصيلي 88-87 مشغول به تحصيل بودند. با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي مرحله‌اي 400 دانشجو (221 دختر و 179 پسر) انتخاب شدند و به پرسشنامه پردازش پس رويدادي، پرسشنامه اجتناب شناختي و مقياس انواع واکنش هراس پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از تحليل رگرسيون گام به گام و نرم افزارSPSS تحليل شدند. نتایج حاکی از این بود بين پردازش پس رويدادي و اضطراب اجتماعي در کل دانشجويان همبستگي معنادار وجود دارد. هم‌چنين بين فرونشاني فکر، جانشيني فکر و تبديل تصورات به افکار و اضطراب اجتماعي در کل دانشجويان همبستگي بالايي وجود دارد اما بين حواس‌پرتي و اجتناب از محرک تهديدکننده و اضطراب اجتماعي همبستگي معنادار نبود. متغيرهاي پردازش پس رويدادي و جانشيني فکر بهترين پيش‌بيني‌کننده‌هاي اضطراب اجتماعي محسوب مي‌شوند به طوري که 19 درصد واريانس اضطراب اجتماعي توسط

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع اضطراب اجتماعی، ابراز وجود، هراس اجتماعی، شناختی ـ رفتاری Next Entries مقاله رایگان با موضوع شناختی ـ رفتاری، میزان افسردگی، اضطراب اجتماعی، گروه کنترل