مقاله رایگان با موضوع اضطراب اجتماعی، فیزیولوژی، روابط اجتماعی، روانگردان

دانلود پایان نامه ارشد

مراجعه به پزشک به علت خود اختلال است. این مسایل احتمال اعتیاد به مواد مخدر، روانگردان و تداخلات خطرناک دارویی را افزایش می‌دهد. فرد مبتلا را می‌توان به روشهای دارویی یا روان درمانی یا هر دو درمان کرد. تحقیقات نشان داده درمان رفتاری- شناختی بصورت فردی یا گروهی در درمان اضطراب اجتماعی موثر است. هدف این روش تغییر الگوهای فکری و واکنشهای فیزیکی فرد در موقعیتهای اضطراب زای اجتماعی است. با وجود اینکه این روشها امروزه به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد بسیاری از مبتلایان به اضطراب شدید اجتماعی معتقدند این روشها در موارد شدیدتر به تنهایی تاثیرگذار نیست و درمانهای دارویی معمولاً نتایج بهتری به دنبال دارد (قاسم زاده،1370).
از سال ۱۹۹۹ پس از آنکه برخی داروها برای درمان اضطراب اجتماعی مورد تایید قرار گرفت و به بازار عرضه شد توجه به این اختلال در ایالات متحده آمریکا به طور گسترده‌ای افزایش یافته‌است. بخشی از داروهای تجویزی را داروهای ضد افسردگی شامل مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین مانند فلوکستین، پاروکستین(در ایران موجود نیست)، سرترالین و سیتالوپرام، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپینفرین و مهار کننده‌های مونوآمینو اکسیداز تشکیل می‌دهند. داروهای دیگری که معمولاً بدین منظور تجویز می‌شوند شامل بتا بلاکرها و بنزودیازپینهاو برخی ضدافسردگیهای جدیدتر هستند. علیرغم اینکه ضد افسردگی‌ها عوارض بسیار کمی دارند و بسیار امن هستند و به عنوان رده اول درمانی در اضطراب اجتماعی شناخته می‌شوند شواهد بسیاری نشان دهنده موثر نبودن این گروه از داروها در موارد شدید دارد. اخیرا شواهدی مبنی بر اختلال در سیستم دوپامینرژیک مبتلایان به اضطراب اجتماعی یافت شده‌است. بسیاری از مبتلایان به اضطراب اجتماعی نیز داروهای دوپامینرژیک مانند آمفتامینها را موثرترین داروها در برخورد کوتاه مدت با این اختلال می‌دانند. بنزودیازپینها و مهار کننده‌های مونوآمینواکسیداز نیز بسیار موثر گزارش شده‌اند. با این وجود خطرات احتمالی مهارکننده‌های مونوآمینو اکسیداز این داروها را به عنوان آخرین گزینه در درمان قرار می‌دهد (كاوياني، 1380؛ پورافكاري، 1379).
علائم اضطراب اجتماعی
جنبه‌های ادراکی
فردی که دچار اضطراب اجتماعی است هیچ گونه تمایلی به آغاز ارتباط با دیگران ندارد و با احساسی از ترس از هر موقعیتی که ممکن است در معرض داوری دیگران قرار گیرد، اجتناب می‌ورزد. برداشت یا تصور شخص از موقعیت‌های اجتماعی که احتمال دارد شخصیت، ظاهر یا توانایی‌های او مورد سنجش و ارزشیابی ضعیف دیگران قرار گیرد، می‌تواند واقعی یا خیالی باشد. مبتلایان به اضطراب اجتماعی از اینکه چگونه در نظر دیگران به نظر می‌رسند احساس نگرانی می‌کنند. آنها معمولاً در جمع متوجه به ظاهر و رفتار خود هستند و معیارهای بالایی برای رفتار و عملکرد خود در نظر دارند. شخص مبتلا تلاش می‌کند تا تاثیر مثبتی بر دیگران بگذارد و جلوه عادی از خود ارائه دهد اما در عین حال معتقد است که قادر به این کار نیست. این افراد پیش از روبرو شدن با موقعیت اجتماعی اضطراب زا بارها و بارها شرایط را بصورت ذهنی تصور می‌کنند و مسائل و موقعیت‌های اضطراب‌زای بالقوه و طریقه برخورد با آن را مرور می‌کنند. آنها اتفاقاتی که ممکن است برایشان خجالت آور باشد را بررسی می‌کنند و حتی رشته تفکراتشان پس از رویارویی با آن موقعیت خاتمه نمی‌یابد بلکه تا روزها بعد رفتار خود را بررسی می‌کنند و معمولاً خود را به خاطر اشتباهات و نمایش ضعیف سرزنش می‌کنند مبتلایان به اضطراب اجتماعی بدبین تر از دیگرن هستند و صحبتهای عادی یا مبهم را با نگاه منفی تفسیر می‌کنند. بسیاری از تحقیقات نیز نشان داده‌است که این افراد خاطرات منفی را بهتر از دیگران به یاد می‌آورند. برخی دیگر از خصوصیات این افراد شامل عادت به خواندن طرز فکر دیگران، تمرکز روی اتفاقات منفی، کوچک شمردن نکات قوت خود، تعمیم دادن بیش از حد مشکلات و پرهیز از برقراری روابط صمیمی است. برخی از موقعیتهایی که موجب بروز اضطراب در مبتلایان می‌شود بصورت زیر است:
• مورد قضاوت ضعیف دیگران قرار گرفتن، عدم تأیید یا انتقاد توسط دیگران
• ملاقات با دیگران برای نخستین بار
• مرکز توجه واقع شدن(مثلا در زمان وارد شدن به مجلسی که دیگران نشسته‌اند
• زیر نظر قرار گرفته شدن به هنگام انجام کار
• دعوت کردن یا دعوت شدن
• شرایط خاص اجتماعی مثل عصبانیت‌ها و پرخاشگری‌ها
• موقعیتی که می‌بایست مصمم و قاطع جواب داد یا اظهار نظر کرد (قاسم‌زاده، 1370؛ شمس، 1387؛ شاملو، 1383).
جنبه‌های رفتاری
اضطراب اجتماعی ترسی ماندگار از یک یا چند موقعیت است که فرد در آنها در معرض نگاه موشکافانه دیگران قرار می‌گیرد و ترس از اینکه به گونه‌ای عمل یا رفتار کند که اشتباه و در نتیجه تحقیرآمیز یا خجالت‌آور باشد. این مساله فراتر از خجالتی بودن عادی است به گونه‌ای که در موارد بسیاری به اجتناب از موقعیت‌های قابل توجه اجتماعی و شغلی منجر شود. موقعیت‌های اضطراب‌زا می‌تواند تقریبا شامل هرگونه روابط اجتماعی خصوصاً شرکت در گروه‌های کوچک، مهمانی، صحبت با افراد غریبه، هتل و امثال آن شود. علائم جسمی و فیزیکی می‌تواند شامل خالی شدن ذهن، تپش قلب، سرخ شدن، سوزش معده و دل آشوب شود.
هراس‌ها معمولاً با فرار یا رفتارهای اجتنابی کنترل می‌شوند. به عنوان مثال یک دانش‌آموز ممکن است در زمان صحبت کردن در جلوی جمع، کلاس را ترک کند (فرار) یا از ارائه گزارش شفاهی خودداری کند (اجتناب) چرا که قبلاً در موقع صحبت در جلوی جمع دچار اضطراب شدید یا حملات اضطرابی شده‌است. برخی از رفتارهای اجتنابی کوچک زمانی دیده می‌شود که فرد از برخورد چشمی با دیگران اجتناب می‌کند مثلاً فرد محلی را برای نشستن انتخاب می‌کند که ارتباط رودرروی چشمی با دیگران نداشته باشد. در موارد شدیدتر فرد از مواجهه با هر موقعیت اجتماعی که باعث بروز اضطراب شود پرهیز می‌کند. اینگونه رفتارهای اجتنابی در فرد مبتلا باعث افت شدید در کیفیت زندگی فرد می‌شود و باعث بدترشدن و پیشرفت این اختلال می‌گردد لذا مبتلایان باید از رفتارهای اجتنابی بطور جدی پرهیز کنند (قاسم‌زاده، 1370؛ شمس، 1387؛ شاملو، 1383).

جنبه‌های فیزیولوژیکی
واکنش‌های فیزیولوژیکی همانند دیگر اختلال‌های اضطرابی در اضطراب اجتماعی هم دیده می‌شود. در زمان مواجهه با موقعیت‌های اضطراب‌زا کودکان مبتلا ممکن است علائمی مثل کج خلقی، گریه، چسبیدن به والدین یا سکوت از خود نشان دهند. در بزرگسالان چشمان اشکی، تعریق زیاد، دل آشوب، لرزش و تپش قلب دیده می‌شود که در نتیجه پاسخ فیزیولوژیکی استرس بوجود می‌آید. سرخ شدن هم معمولاً در این افراد دیده می‌شود. این واکنش‌های قابل مشاهده باعث افزایش اضطراب شخص می‌شود. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که قسمتی از مغز که آمیگدالا نامیده می‌شود و بخشی از سیستم لیمبیک می‌باشد در افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی در زمان رویارویی با چهره‌های خشمگین یا موقعیتهای ترسناک بیش از حد طبیعی فعال است. این تحقیقات نشان می‌دهد که شدت این واکنش با شدت اضطراب اجتماعی رابطه مستقیم دارد (آزاد، 1375).
همایندی مرضی
اضطراب اجتماعی معمولاً با طیف گسترده‌ای از اختلالات روانی دیگر همراه است. اضطراب اجتماعی معمولاً با اعتماد به نفس پایین و افسردگی همراه است که از کمبود روابط اجتماعی و دوره‌های طولانی مدت انزوا(در نتیجه اجتناب از موقعیتهای اجتماعی) ناشی می‌شود. به منظور کاهش اضطراب و تسکین افسردگی معمولاً مبتلایان از الکل یا داروهای روانگردان استفاده می‌کنند که ممکن است به وابستگی دارویی و سوء مصرف مواد منجر شود. بر اساس یک گزارش تخمین زده می‌شود که یک پنجم مبتلایان همزمان به الکل وابستگی دارند معمولترین اختلال شایع در میان بیماران اضطراب اجتماعی افسردگی است. پس از افسردگی حملات اضطرابی، اضطراب فراگیر، اختلال استرس پس از سانحه، وابستگی به مواد و خودکشی شایع‌ترین اختلالات موجود در بیماران اضطراب اجتماعی می‌باشد اختلال شخصیت کناره گیر نیز علائم بسیار مشابه و ارتباط بسیار نزدیک و تنگاتنگی با اضطراب اجتماعی دارد. با توجه به پس زمینه‌های مربوط به اختلالات موجود در سیستم دوپامینرژیک، اختلال کم توجهی – بیش‌فعالی نیز در بخشی از مبتلایان دیده می‌شود (دادستان، 1370).
ويژگي‌هاي باليني هراس اجتماعي
ويژگي اختلال هراس اين است كه هنگامي كه شخص در معرض موقعيت ويژه يا چيزي كه از آن بيم دارد قرار مي‌گيرد يا حتي انتظار دارد كه در معرض آن‌ها قرار گيرد، احساس اضطراب شديـد مي‌كنــد. كه مستعد به حملات وحشت‌زدگي هستند، در برخورد با منبع ترس حمله وحشت‌زدگي را تجربه مي‌كنند. ماهيت اختلال هراس اين است كه شخص مبتلا سعي مي‌كند از موقعيت منبع ترس اجتناب كند و اين خود براي مبتلايان مشكل مي‌آفريند. بسياري از اين بيماران در اثر بيماري خود به الكل و ساير موارد پناه مي‌آورند. در بررسي وضعيت رواني بيمار، يافته مهم وجود ترس غيرمنطقي و ناهمخواني خود116 است كه بيمار نسبت به موقعيت منبع ترس احساس مي‌كند. از طرفي در برخي از اين بيماران علايم افسردگي وجود دارد و به طور كلي‌ تخمين زده مي‌شود كه يك سوم بيماران مبتلا به اختلال هراس از اختلال افسردگي اساسي117 نيز رنج مي‌برند (مجتهدي و همكاران، 1375).
هراس‌ها، خصوصاً هراس‌هاي اجتماعي با بروز اضطراب شديد وقتي بيمار در مقابل موقعيت يا شئ خاص قرار مي‌گيرد، يا حتي وقتي مواجهه با آن موقعيت يا شيئي را پيش‌بيني مي‌كند، مشخص هستند. طبق تعريف، مبتلايان به هراس اجتماعي مي‌كوشند، از محرك‌هاي هراسناك اجتناب كنند. بعضي از بيماران براي مواجه شدن با موقعيت‌هاي اضطراب انگيز ناراحتي زيادي را متحمل مي‌شوند و همان‌طوري كه گفته شد، يك راه ديگر براي اجتناب از استرس محرك هراسناك، بسياري از بيماران هراس، اختلال‌های وابسته به دارو، به خصوص مصرف الكل، نيز پيدا مي‌كنند و در حدود ثلث بيماران دچار افسردگي مي‌شوند (كاپلان و سادوك، به نقل از پورافكاري، 1370).
اختلال‌های اضطرابی فوبیک
در این گروه از اختلال‌ها، اضطراب فقط یا به طور عمده در موقعیت‌های خاص یا نسبت به اشیاء خاص (خارج از فرد)، که معمولاً خطرناک نیستند، ظاهر می‌شود. بنابراین از این موقعیت‌ها یا اشیاء اجتناب می‌شود یا با وحشت تحمل می‌شوند. اضطراب فوبیک از نظر ذهنی118، فیزیولوژیکی119 و رفتاری120 قابل تمیز از سایر انواع اضطراب نیست و ممکن است شدت آن از ناراحتی خفیف تا وحشت در نوسان باشد. نگرانی فرد ممکن است بر نشانه‌ها منفرد مانند تپش قلب یا احساس ضعف متمرکز شود و اغلب با ترس‌های ثانوی از مرگ، از دست دادن کنترل، یا دیوانه شدن همراه می‌شود. آگاهی از این‌که سایر افراد این موقعیت را خطرناک، یا تهدید آمیز در نظر نمی‌گیرند، اضطراب را کاهش نمی‌دهد. صرفاً تصور وارد شدن به موقعیت هراس‌آور خارج از فرد است به طور ضمنی به این امر اشاره دارد که بسیاری از ترس‌های مربوط به وجود بیماری (بیماری هراسی121) و بد شکلی122 (بد شکلی هراسی123) است که در طبقه اختلال خود بیمارانگاری124 طبقه‌بندی می‌شوند. اما اگر ترس از بیماری به طور برجسته و مکرر ناشی از عفونت یا آلودگی، یا صرفاً ترس از روش‌های روانی (تزریق، اعمال جراحی و غیره) یا مرکز درمانی (مراکز دندان پزشکی، بیمارستان‌ها و غیره) باشد، بکارگیری یک طبقه (هراس مشخص) مناسب‌تر خواهد بود. اضطراب فوبیک اغلب با افسردگی همراه است. اضطراب فوبیک که از قبل وجود داشته باشد تقریباً به طور ثابت در جریان یک دوره افسردگی میان دوره‌ای وخیم می‌شود (شاملو،1383).
برخی دوره‌های افسردگی با اضطراب فوبیک موقتی همراه می‌شوند و خلق افسرده اغلب در برخی هراس‌ها، بویژه گذر هراسی125، دیده می‌شود. این‌که آیا هر دو تشخیص، یعنی اضطراب فوبیک و دوره‌ی است يا نه و بر حسب این‌که آیا یکی از آن‌ها به طور آشکار در زمان تشخیص غالب است یا نه، تعیین می‌شود. اگر ملاک‌های افسردگی، باید گذاشته

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب اجتماعی، سوگیری، اختلالات اضطرابی Next Entries مقاله رایگان با موضوع افراد مبتلا، اختلال افسردگی، كاهش اضطراب