مقاله رایگان با موضوع استعدادیابی، ورزشکاران، تحقیق و توسعه، تولید ناخالص ملی

دانلود پایان نامه ارشد

چنان پروردگار را پرستش کن که انگار آخرین فرصت است و چنان زندگی کن که گویی هرگز نخواهی مرد، نشان از ضرورت دست یافتن به پندار و کردار فراگیر در عرصه های مختلف زندگی دارد. در اسلام به تن بهای ویژه داده شده است. از دست رفتن سلامت یک تباهی و کاستی بزرگ دانسته شده، به گونه ای که اگر کسی خواسته و دانسته خود را دچار بیماری کند، برحسب دستگاه سنجش و ارزیابی اسلامی، کاری نادرست انجام داده است. پیامبر (ص) نیز می فرمایند:
ـ تفریح و بازی کنید زیرا دوست ندارم که در دین شما خشونت باشد.
از حضرت علی (ع) نقل شده است:
* ناتوانی موجب حقارت است60
* ناتوانی سبب تباهی است61.
2-2-22 ) توسعه ی علمی و پژوهشی
برای تعریف تحقیق و توسعه لازم است اجزای آن تعریف شود، پژوهش را می توان به صورت یافتن دانش جدید از طریق نظریه پردازی یا نوآوری تعریف کرد. همچنین می توان پژوهش را تلاش برای یافتن نایافته ها، به طوری که حاصل تلاش تنها به قدمهای علمی منحصر نشود، تعریف کرد(سازمان تربیت بدنی جمهوری اسلامی ایران، مطالعات تفضیلی توسعه ی علمی پژوهشی،1384).
در پاره ای اوقات فعالیتهای پژوهشی با مطالعات توسعه ای همراه می شود. در نتیجه این مطالعات، یک ایده یا ابداع به یک محصول تجاری تبدیل می شود. بیشتر مطالعات توسعه ای توسط صنایع مختلف انجام یا حمایت می شود. زیرا پرداختن به تحقیق و توسعه برای بقای شرکت های صنعتی و خدماتی یک ضرورت انکارناپذیر است.
جایگاه تحقیق و توسعه در دو سطح قابل بحث است که عبارتند از: جایگاه ملی و جایگاه سازمانی
جایگاه ملی: برای تبیین جایگاه تحقیق و توسعه در سطح ملی می توان از نقش آن در تولید ناخالص ملی62 بهره گرفت که شکل (2-1)، چگونگی تأثیر تحقیق و توسعه به تولید ناخالص ملی را نشان می دهد.

آموزش

مدیریت و اشتغال

کالا و
خدمات

مصرف کننده

سرمایه

مفاهیم، محصولات و فرآیندهای جدید
تحقیق و توسعه

مواد خام

شکل (2-1): چگونگی تأثیر تحقیق و توسعه بر تولید ناخالص ملی

2-2-23 ) استعداد یابی
استعداد یابی و پرورش ورزشکاران اصلی ترین مبحث ورزش قهرمانی می باشد که در این قسمت عمدتاً به این دو مطلب پرداخته می شود.
2-2-23-1 ) تعریف استعدادیابی
استعدادیابی فرآیندی است که از طریق آن نوجوانان و جوانان ارزیابی می شوند و به شرکت در رشته های ورزشی مناسب که امید موفقیت بیشتری از آنها می رود تشویق و هدایت می شوند. ارزیابی های مذکور از طریق برخی از آزمونها و معیارهای استاندارد انجام می شود. در بیشتر ورزش ها این فرآیند، پیش از این که کودک قادر به تصمیم گیری و انتخاب رشته ی ورزشی باشد انجام می شود(لرنر،2002)63.
2-2-23-2 ) تاریخچه ی استعدادیابی
تاریخ ورزش نشان می دهد که در اواخر دهه ی 60 میلادی در اکثر کشورهای اروپای شرقی، دانشمندان روشهای ویژه ای را برای شناسایی ورزشکاران مستعد، تنظیم کرده اند. این دانشمندان در پی آن بودند که مربیان را در انتخاب ورزشکاران آگاه سازند.
بیشتر افرادی که در «بازیهای المپیک» 1972 میلادی مدال گرفتند، به ویژه از کشور آلمان شرقی، به طور علمی انتخاب شده بودند، نظیر این موضع در کشور بلغارستان در «بازیهای المپیک» 1976 میلادی نیز روی داد. تقریباً 80 درصد از ورزشکارانی که مدال گرفتند، استعدادیابی شده بودند(سند برنامه توسعه افتصادی، اجتماعی و فرهنگی، جمهوری اسلامی ایران، 1378, شماره 2 لایحه برنامه).
در کشور رومانی در سال 1976 میلادی گروهی از کارشناسان و متخصصان قایقرانی، دختران جوانی را برای رشته ی قایقرانی با استفاده از روش های علمی انتخاب کردند. این گروه که اکثر اعضای تیم اعزامی به “بازیهای المپیک مسکو” را تشکیل می دادند، موفق به کسب مدال طلا، دو مدال نقره و دو مدال برنز شدند. گروه دیگری که در اواخر سال 1970 میلادی انتخاب شدند، 5 مدال طلا و یک مدال نقره در بازیهای المپیک 1984 میلادی در لس آنجلس آمریکا و نیز 9 مدال در سال 1988 میلادی در بازیهای المپیک سئول را گرفتند(شرکت راد سامانه،1382).
2-2-23-3 ) مزایای استعدادیابی
استعدادیابی صحیح و به موقع مزایای عدیده ای دارد که چنین است:
1- زمان مورد نیاز برای رسیدن به اوج عملکرد ورزشی به طور قابل توجهی کاهش می یابد
2- استفاده از معیارهای ویژه علمی، ضمن کاهش هزینه رسیدن به اوج عملکرد، موجب بالاترین کارایی تمرینات می شود
3- تعداد ورزشکارانی که به اوج عملکرد ورزشی دست می یابند افزایش می یابد
4- اعتماد به نفس ورزشکاران استعدادیابی شده، به علت اختلاف چشمگیر با سایر ورزشکاران افزایش می یابد
5- استفاده از معیارهای ویژه علمی به طور مستقیم
6- طول عمر ورزشی یک ورزشکار افزایش می یابد(شرکت راد سامانه،1382).
در این مورد برخی از متخصصین استعدادیابی اظهار داشتند:
“روشهای شناخت استعداد موثر و کارآمد، نقش بسیار مهمی در ورزشهای کنونی ایفاء می کند و از عوامل مهم تسلط موفقیت ورزشکاران کشورهای اروپای شرقی در بازی های المپیک بوده است.”
همچنین رسانه ها، وجود الگوی استعدادیابی را اساس موفقیت ورزشکاران کشورهای اروپایی شرقی در بازیهای المپیک می دانند(132)64.
هاره65 در سال 1982 میلادی اعلام می کند که فلسفه ی اصلی استعدادیابی و تبعیت از برنامه ها عبارت از این است که توسعه ی ورزشکاران جوان به بهترین شکل و مناسب ترین زمان ممکن اتفاق بیفتد.
برخی از پژوهشگران نیز بیان می دارند که افراد مستعد باید خیلی زود شناسایی و به طور مداوم کمک شوند تا به درجات بالای اجراء در ورزش برسند(علیجانی،1381). بنابراین برای مربیان خیلی مهم است که بدانند برای رسیدن به درجات بالای عملکرد ورزشی باید به استعدادهای ژنتیکی نیز توجه شود، زیرا تمرین به تنهایی نمی- تواند موفقیت فردی را برای رسیدن به سطوح بالای ورزشی تضمین کند (پورتمن66، 1994؛ گنجی، 1379). عوامل چندی برای موفقیت در ورزش های مدرن امروزی وجود دارد، یکی از مهمترین آنها استعداد ذاتی افراد است، شناسایی و کشف به موقع و زود هنگام استعداد برای هر کاری موثرترین و مهمترین عامل در ورزش معاصر است (بومپا 1990 و 1985؛ هاره 1982، سن و همکاران67، یاسایی، 1370) ( علیجانی،1381).
2-2-23-4) روشهای استعدادیابی
کلیه تحقیقات و مدارک موجود در زمینه ی روشهای استعدادیابی، نشان می دهند که استعدادیابی می تواند به دو روش زیر انجام شود:

1- روش سیستماتیک:
الف) روش مبتنی بر سیستم: در این روش، نهادهای خصوصی، با روشهای سیستماتیک و سازماندهی شده به کشف افراد مستعد می پردازند که کشف افراد مستعد از طریق انجام آزمون و شیوه های رقابتی صورت می_ گیرد.
ب) روش مبتنی بر شخص: در این روش، ساختارهای ورزشی برای فرد ورزشکاری که در مسیر طبیعی پیشرفت ورزشی، مستعد شناخته می شود، وضعیت پرورش را فراهم می آورند. روش فوق، یک روش سنتی برای کشف افراد مستعد در بسیاری از کشورها است.
2- روش غیر سیستماتیک:
در این روش، شخص از طریق مشاهده میدانی در مسابقات به عنوان یک فرد مستعد و دارای توانایی مورد نیاز ورزش در سطح بالا، شناخته می شود. از این رو ساختارها و تشکیلات ورزشی، برای کمک به رشد افراد مستعد سهم چندانی ندارند، این روش در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و عقب افتاده در جریان است.
بررسی وضع موجود استعدادیابی در جهان و ایران نشان می دهد که در کشورهای غربی کار زیادی در مورد استعدادیابی انجام نشده (بومپا68 1990 و هادوی 1378) و آنها بیشتر به انتخاب طبیعی افراد با استفاده از روش علمی برای کشف استعدادها متکی هستند، در حالی که در کشورهای شرقی در طول دو دهه 1960 تا 1970 میلادی یک نظام استعدادیابی علمی مبتنی بر معیارهای فیزیولوژیکی، ساختاری، آمادگی جسمانی و مهارتی برای کشف به موقع استعدادها، جذب و پرورش آنها دنبال می شده (بومپا 1990، گیلبرت69 1980، جرم70 1980، لاندری711990).
در همین خصوص پلتولا72 می گوید که استعدادیابی فرآیندی است که از طریق آن کودکان و نوجوانان بر اساس نتایج آزمونها و پارامترهای مشخصی که برای ورزش انتخاب می کنند، شانس موفقیت در آن ورزش را داشته باشند (پلتولا 1992 و هاره 1995). بنابراین برای موفقیت در ورزش می بایست اولاً نظام استعدادیابی وجود داشته باشد، ثانیاً معیارها و ملاک های مشخص برای انتخاب افراد مستعد تعیین شود(علیجانی،1381).
پیشینه ی استعدادیابی نشان می دهد که در کشورهای شرقی مانند آلمان شرقی سابق یکی از سازمان یافته ترین و موثرترین نظام های استعدادیابی وجود داشته است (تامسون73، وبی ویس74 1985). در شوروی سابق نیز شناسایی و پرورش استعدادهای ورزشی بر پایه ی یک طرح جامع گسترده استوار بوده است که بر اساس آن استعدادها در زمان کودکی کشف محیطی مطمئن برای پرورش آنها فراهم می شده (ریودان75 1981). در سالهای اخیر هم در کشورهای شرقی مانند چین کمیت های استعدادیابی تشکیل شده اند و آزمونهای عمومی، اختصاصی و ویژه هر ماده در طول یک روند چند ساله به وجود آمده و استعدادها انتخاب و سپس پرورش داده می شوند. (شو آن76 1992، چن هونگ وو77 1992). در کشورهای غربی نیز استعدادیابی علمی مبتنی بر شاخص های از پیش تعیین شده رو به افزایش است، به طوری که در حال حاضر در کشورهای آلمان (شیفر 1994)، کانادا (پورتمن78 1994)، استرالیا (ASC, AIS, 2001)، آمریکا (مالینا79 1997)، انگلستان (آلفورد80 1992) ضرورت نظام استعدادیابی در میادین ورزشی به وجود آمده است. بررسی ها نشان می دهد که در ایران هنوز نهاد مشخصی برای استعدادیابی تعیین نشده و معیار علمی خاصی هم برای گزینش افراد مستعد به جز رو آوردن به نتایج مسابقات و جشنواره ها وجود ندارد (هادوی 1378).
2-2-23-5 ) مراحل استعدادیابی
شناسایی استعدادها در طول چندین سال و در طی مراحل مختلف صورت می گیرد. سه الگوی مختلف فرآیند استعدادیابی عبارتند از:
الف) الگوی اول:
در این الگو، استعدادیابی در سه مرحله انجام می شود، مراحل فوق عبارتند از:
• مرحله ی اول:در اکثر رشته های ورزشی در سنین 3 تا 8 سالگی انجام می شود، در این مرحله آزمایش های پزشکی در مورد سلامت و رشد عمومی جسمانی صورت می گیرد. مرحله ی فوق به منظور شناسایی هرگونه اختلال بدنی از لحاظ علمی با امراض احتمالی است.
• مرحله ی دوم: در اکثر موارد در سنین 9 تا 15 سالگی برای دختران و 9 تا 17 سالگی برای پسران صورت می گیرد و بهترین مرحله برای انتخاب می باشد. این مرحله برای نوجوانانی کاربرد دارد که تجربه تمرینات منسجم را داشته باشند. در مرحله ی فوق، روانشناسان ورزشی نقش مهمی ایفا می کنند.
• مرحله ی نهایی: برای بازیکنان تیم ملی استفاده می شود، از جمله عواملی که باید ارزیابی شود عبارتند از: سلامتی ورزشکار، سازگاری فیزیولوژیکی او نسبت به تمرین و مسابقه، توانایی او در مقابله با فشار و مهمتر از همه، قابلیت ورزشکار برای پیشرفت ورزشی در آینده می باشد(شرکت راد سامانه،1382). که در این رابطه شکل (2-2) آورده شده است.

8-3 سالگی

(مرحله ی مقدماتی)

دختران 15-9 سالگی
پسران 17-9 سالگی

(مرحله ی انتخاب)

دختران 15 سالگی به بالا
پسران 17 سالگی به بالا

(مرحله ی نهایی)

شکل ( 2- 2 ) : فرآیند استعدادیابی الگوی اول

ب) الگوی دوم:
در این الگو چهار مرحله در مسیر ورزشی یک ورزشکار تصویر شده است.
این 4 مرحله عبارتند از:
• مرحله ی اول: سالهای نمونه برداری است، این مرحله در اکثر رشته های ورزشی در بین سالهای 6 تا 13 سالگی می باشد. در این مرحله، بچه ها باید به قصد لذت و تفریح به ورزش بپردازند. تخصصی کردن رشته ورزشی در این مرحله تأثیرات منفی را به جای خواهد گذاشت.
• مرحله ی دوم: سالهای ویژه می باشد، این مرحله در اکثر رشته های ورزشی در بین سالهای 13تا 15 سالگی است. در این مرحله تمرکز بر روی یک یا دو رشته ی ورزشی است، تخصصی کردن ورزش تا حدودی در این مرحله مشهود است.
• مرحله ی سوم: سالهای سرمایه گذاری است، این مرحله در اکثر رشته های ورزشی بین سالهای 15 تا18 سالگی است. تخصصی

پایان نامه
Previous Entries مقاله رایگان با موضوع مدیریت استراتژیک، اجرای استراتژی، کارآفرینی، مدیران و کارکنان Next Entries مقاله رایگان با موضوع ورزش حرفه ای، توسعه ورزش، فناوری اطلاعات، منابع انسانی