مقاله با موضوع تلگراف خانه، مجلس شورای ملی، ادبیات معاصر، نمونه برداری

دانلود پایان نامه ارشد

وضوح آن می‌توان از پودری استفاده کرد که جذب این چربی‌ها شده و آنها را به صورت واضح نمایان سازد. اثرانگشت در تعیین هویت از دقت ۱۰۰٪ برخوردار بوده و حتی در دوقلوهای یکسان نیز اثر انگشت، متفاوت است. به‌گونه‌ای که امکان شباهت اثر انگشت دو انسان، یک شصت و چهار میلیاردم می‌باشد.
ایجاد اثر انگشت یک صفت ارثی- محیطی است که هر عامل قبل از تولد می‌تواند بر آن اثر گذارد مانند فشارهای روحی و روانی بر مادر و حتی فشاری که نوزاد وقت تولد متحمل می‌شود و حتی کمی تفاوت در درازای بند ناف باعث تغییر خطوط سرانگشت می‌شود6. اثرانگشت کمی پس از تولد کاملاً تثبیت شده و غیر قابل تغییر است.
اثر انگشتان یک دست یا دو دست هیچ شباهت یا رابطه‌ای با هم ندارند به همین دلیل در تشخیص هویت و انگشت نگاری از همه انگشتان دو دست نمونه برداری می‌شود.
فصل دوم: تاریخچه و پیشینه
قبل از پیدایش امضا، مهر و اثر انگشت، انسان متمدن برای حصول اطمینان به طرف معامله و یا تعهد خود دو مرحله جالب پیموده است.
اول زمانی که گران ترین سرمایه ی معنوی یعنی شرف و حیثیت اجتماعی خود را فقط شفاهاً وثیقه ی اجرای تعهد و قول خود قرار داده و تا روزی که وفای به عهد نموده و دین و تعهد خود را از گردن برداشته است و دیگر بار تار مویی از ریش و سبیل خود را به متعهدله داین سپرده و آنرا وسیله ضمانت و اجرای تعهد و قول خود قرار داده است. این دوره از جالب ترین ادوار اجتماعی و اخلاقی انسان بود، در این مرحله فقط آنچه بر روابط حاکم بود، ایمان و صفای ظاهر و باطن بود و قانون گذار، قاضی و مأمور اجرا، خود فرد بود و بس.
دوم دوران استفاده از مهر فرا رسید، که یک آلت سنگی یا فلزی بود و معرّف تعلق آن به فردی می شد که اسم یا عنوان شخص بر روی آن نقش می بست. مهر در هر مقام و منزلت علمی و سیاسی و مذهبی وجود داشت و هر کس بنا به سلیقه و شوق و امکاناتش سفارشی برای تهیه آن می نمود و هر قدر صنعت و تکنیک بشر ترقی نموده به همان اندازه بر ظرافت و ریزه کاری آن افزوده شده تا حتی المقدور از تشابه و تقلید و احتمالاً از جعل آن جلوگیری شود.
در تاریخ بعد از حمله ی عرب به ایران موارد متعددی از وجود مهر در صدر فرامین سلاطین و امرای وقت و احکام و فتاوای فقها و مجتهدین مکرّر دیده می شود.
به موازات آن اسناد و مدارکی که تحت عنوان یکی از عقود مندرج در فقه از طرف محررین شرعی نوشته شده، اعم از قباله ی نکاحیه یا بیع و تقسیم نامه و غیره مشاهده می شود که مهر عاقد و محرر فقیه در آن جای برجسته ای دارد و برای معتبر ساختن آن ها به صور و اشکال مختلف و عناوین گوناگون بکار رفته است.7
با همه ی این اوصاف، مهر که عامل سازنده اقبار اصلی نوشتجات آن روز بود، می توانست از دارنده آن جدا شود و به دست دیگری افتد و مورد استفاده ی نابجای دیگران واقع شود. خصوصاً اینکه غالباً فرامین و فتاوا و قباله ها با خط منشی تحریر می یافت و کمتر موردی می شد که صاحب مهر، سندی را با خط خود بنگارد و آنرا مهر کند چون قدما نگارش هر سندی را از ناحیه خود دون شأن و منزلت خود می دانستند مگر محررینی که در سطح پایین بودند. بنابراین حفظ و حراست مهر بخصوص در مقامات مالی، همیشه دارنده اش را در هراس و نگرانی دائمی می گذاشت و احتمال مفقود شدن آن نیز مزید بر این واهمه بود لذا عده ای آن را نگین انگشتر خود می نمودند و جمعی با زنجیر بر گردن خود می بستند تا مجالی برای سوء استفاده ی احتمالی نباشد.
سلاطین بزرگ را در تاریخ می شناسیم که برای نگه داری مهر خود امینی داشتند و آن را مهردار سلطنتی می نامیدند و از آنجایی که مهر با امور مالی و نقدی مربوط بوده معمولاً عنوان مهرداری با سمت خزانه داری توأم می شد. امرا و حکام زمانی به فرمان پادشاه همت می گماردند و آنرا قبول می نمودند که از تعلق مهر به مقام سلطنت و قضا مطمئن می شدند. با این حال سوء استفاده های بسیاری از مهر برای ساختن اسناد و مدارک مهم و پر ارزش شده است و رنج ها و زحمت های مثمر اثر یا بی فایده ای برای شناخت اصالت و تعلق آن ها به صاحب مهر شده است. آنچه محقق شده این است که پیدایش مهر و استفاده از آن به معنی امروز بعد از اختراع کاغذ است. زیرا استفاده از این وسیله ملازمه ی مستقیمی با وجود کاغذ داشته است.
اگر مهر در مقدمه ی پیدایش خود مختص مقامات بالاتر جامعه بوده، دیری نپاییده که استفاده اعتباری آن برای مردم عادی و طبقات پایین تر هم رسیده است. بازرگان، صنعت گر، پیشه ور و حتی یک دوره گرد و پیله ور نیز به تدریج دارای این وسیله شدند و چون در نزد هر کس از نظر اعتبار مادی و معنوی دارای ارزش مخصوص بوده لذا برای تهیه آن از سنگهای نسبتاً قیمتی و فلزات با ارزش از قبیل نقره و امثال آن استفاده نموده اند و نوع عمومی آن از جنس برنج یا ترکیب آلیاژی دیگری ساخته می شد که در ته کیسه پول قرار می گرفت و در موارد ضرورت از آن استفاده می شد.
نامه های خصوصی نیز با اینکه با خط صاحب نامه نوشته می شد، در خاتمه با مهر نویسنده مهر شده و پشت پاکت جایی که آخرین گوشه ی پاکت بسته می شد باز هم مهر نویسنده را داشت و بدین وسیله از تعویض پاکت و عدم اطلاع از مندرجات نامه جلوگیری می شد.8
از وقتی که اصطلاح امضا در تشکیلات اداری و سیاسی وقت متداول شد و مورد عمل قرار گرفت، کم کم افراد باسواد و تحصیل کرده به تأثیر و خاصیت اعتباری آن آشنا شدند و در تاریخ و ادبیات معاصر به صور مختلف راه یافت. چنانکه ایرج میرزا ملقب به جلال الملک به دلیل اینکه خود همکاری نزدیکی با مستشاران خارجی داشت زودتر از سایرین به وجود امضا وفوق یافته و آنرا در یک قطعه از آثار نظمی خود به کار برده است. و چنین می گوید:
قبض آقای کمال السلطنه
با پوش امضا کنی بسیار زود
پس فرستی با همین مشدی سهیل
تا دعا گوید برای آن وجود
گر رسوم از ما طمع داری بگوی
ما خداوندان احسانیم و جود9
چناچه ملاحظه می شود شاعر برای گرفتن قبضی که مورد علاقه اش بوده امضای آن را مطالبه می نماید.
در نو آوریهای ادبی و حتی صنعتی، جوامع بشری در هر نقطه ای از دنیا برای پذیرش آن همیشه به دو بخش تقسیم می شوند. دسته ای به مجرد آشنایی و اطلاع از آن قدم پیش می نهند و آنرا با روی باز و گشاده می پذیرند و جهت اشاعه ی آن با تمام قوا می کوشند و از این که پیش قدم شده بر خود می بالند و افتخار هم می کنند. در مقابل جمع دیگری به وجود می آید که بنا به جهات سیاسی و یا علل سنتی و حفظ آداب و رسوم گذشته در وضع و موقعیت سابق می مانند و عدول از آن را جائز نمی دانند. در پذیرش امضا نیز برای معتبر کردن اسناد و نوشتجات روز، این رویه خود به خود پیدا شد. تشکیلات اداری از هر نوعی که بود، نویسندگان و طبقه ی روشن فکر آنرا به زودی در روابط اداری و کتبی جای دادند. ولی محررین و فقها که زمام امور تنظیم اسناد آن روز را در دست داشتند، همچنان در حفظ روش گذشته پا بر جا ماندند. حتی وقتی نمایندگان مجلس شورای ملی از طبقات مختلف انتخاب شد و به مجلس آمدند، در کمیسیونهای آن، برای امضای صورت جلسات مجلس از مهر استفاده می کردند که از مستندات این سخن صورت جلسات کمیسیونهای مجلس شورای ملی تا دوره ی دهم است.
در نهایت هر قدر بر عمر پیدایش امضا افزوده شد، همین اندازه از موجودیت مهر در مراجع مختلف قانون گذاری کاسته شد تا روزی که به کلی استعمال مهر در این موارد به کلی متروک شده و امضا، جای خود را به معنای واقعی کلمه گرفته است.10
گفتار اول: تاریخچه امضا
دقیقاً معلوم نیست که امضا از چه تاریخی معمول شده است. همان اندازه که مهر از اندیشه جهان شرق بوده است، امضا از ابداعات دنیای غرب شناخته شده و اولین نمونه یا نام آن به قرن سیزدهم میلادی رسیده و منشور و فرمان بزرگ و معروف آزادی انگلستان در 15 ژوئن 1215 میلادی از طرف پادشاه وقت به نام «جان» امضا شده و نهایتاً این که اگر نامه های شرقی در آن تاریخ با مشخصات صاحب مکتوب شروع شده، نوشته های غربی با نام و مشخصات نویسنده متمم می شد و تردیدی در این نظریه نیست. بدین ترتیب غربی ها از استعمال مهر منصرف شده و علائمی نیز به آن مشخصات افزودند.
واژه امضا لغت عربی است و از نظر دستوری اسم شناخته شده و به معنی گذرانیدن و روان کردن است و معادل فارسی آن «دستینه» می باشد که از طرف فرهنگیان در سال 1317 به جای امضا انتخاب شده است.
امضا از نظر اصطلاحی به علامت ها و خطوطی گویند که در پای نوشته یا سندی می نویسند که معمولاً قاعده ای بر آن مترتب نیست. تقریبا تا صدور فرمان مشروطیت امضا حتی در مکاتبات اداری نیز معمول و متداول نبوده و هر نوشته یا دستور اداری با مهر اداره مربوطه ممهور بود. چنانکه تلگرافهایی از مؤسسه کمپانی هند شرقی به وسیله ی تلگراف خانه ها می رسید فقط مهر مربوطه را داشت و حتی تا سال های 1318 شمسی مهر تلگراف خانه مبارکه در تلگراف های رسیده منقوش بود اما همین که پای مستشاران نظامی و اداری وقتی به ایران رسید فرانسویها و بلژیکیها آن امضا را در بخش دولتی بنام «پاراف» که اصطلاح لاتین آن است رایج کردند. در حال حاضر در سازمان های دولتی واژه «پاراف» به امضا مختصر و کوتاهی که مقدمه ی امضا اصلی است اطلاق می شود و گاهی به اصل امضا نیز می گویند.
در حالی که با وجود آشنایی با عمل امضا تا سال 1310 شمسی که قانون ثبت اسناد و دفاتر اسناد رسمی تصویب شد، اکثریت با سوادان ایرانی هنوز در مواقع ضرورت باز از مهر استفاده می کردند و هر کس با امضا و لزوم آن مواجه می شد برای شهادت و احیاناً برای تنفیذ اسناد و مدارک خود سر و کارش به مهر می افتاد. در آن تاریخ امضا دارای اثر قانونی شد و موجودیت رسمی آن در درجه اول برای جامعه ی ایرانی به عنوان یک اثر و پدیده ی متعلق به او تسجیل و مسلّم گردید و برای بی سوادان اثر انگشت جای امضا را گرفت و استفاده از مهر در جوامع ثبتی به کلی از میان رفت.
پیدایش مهر، وثیقه (تار موی انسان) را برداشت و خود را جانشین آن نمود، سپس روزی فرا رسید که امضا و اثر انگشت، بساط مهر عقیق و طلا و نقره و برنجی را برچیده و مهر های شخصی شکسته شده و اعتباری برای آن باقی نماند، مگر در اشخاص حقوقی که مهر، مکمل امضا از لحاظ اعتباری گردید.
امضا بعد از موجودیت قانونی بدون توجه به کم و کیف آن رایج شد و مورد استفاده قرار گرفت. برای ترسیم آن از لحاظ هندسی تابع هیج قاعده و ترتیبی نیست و هر کس برای خود چند خط کج و معوجی برگزیده و بکار می برد. از نقوش حیوانات گرفته تا شکل اجسام و اشیاء عنوان امضا یافته و امضای افراد نام می گیرد که از لحاظ صاحب آن دارای هیچ نوع خاصیت و اثر راهنمایی نیست. تفنن و تفاخر یکی از خصوصیات آن شده، اینگونه امضاها معرف هیچ احتیاج و ضرورتی برای خواننده سند و بیننده ی آن نیست و کاملاً غیر مفید است. علاوه بر اینکه مشکلات غیر قابل حلّی درباره هویت صاحب امضا را نیز پنهان می کند. در صورتی که مبتکرین امضا یعنی اروپائیان همه دارای امضا روشن و خوانا هستند و در عین حال مهارت و ریزه کاری را که از لوازم امضا می باشد حفظ کرده اند.
بهترین امضا آن است که نویسنده قبلاً نام و نام خانوادگی خود رابا خط خوانا بنویسد و سپس هرگونه علامت یا نشانه ی ترسیمی معقولی که برای خود برگزیده بکشد و خواننده را برای شناسایی خود به طور غیر مستقیم یاری نماید، نه اینکه او را جهت پیدا کردن هویت خود در گمراهی و سرگردانی قرار دهد.
خطوط ترسیمی هر شخص به نام امضا مرتباً با حالات مزاجی و روحی و تغییرات سن او در تهور است و در آن تغییرات چشمگیری می دهد، ولو اینکه روزانه تکرار شود و چون از این طریق شکل و قیافه تازه می یابد در ذهن بیننده و خواننده تردیدی بوجود می آورد که امضا از آن کیست؟ بنابراین ضرورت خوانا و روشن بودن آن را اجتناب ناپذیر می کند. مرحوم محمود سرشار نائب رئیس اسبق کانون وکلای تهران در یکی از مقالات تحقیقی خود معتقد است که امضای خوانا و روشن از آن مردمان بزرگ و امضای مبهم و غیرخوانا متعلق به افراد ابتر است. این عقیده با توجه به سوابق و مندرجات مهر که در سجع نامیده می شو

پایان نامه
Previous Entries مقاله با موضوع حقوق مدنی، روابط اجتماعی، قانون مدنی، حقوق تجارت Next Entries مقاله با موضوع زبان فارسی، اعتبار بخشی، قانون ایران، نهج البلاغه