سلامت روان، دانش آموزان دختر، مقابله با استرس

دانلود پایان نامه ارشد

تاب آور را تشكيل مي‌دهد و به طور حتم روي جنبه‌هاي شخصي انسان اثر مي‌گذارد و كمبود يا فقدان آن باعث عدم رشد ساير جنبه‌هاي شخصيت به صورت ناهماهنگ خواهد شد و حتي ممكن است باعث پديدآيي بيماريهاي رواني گوناگون شود.
مي‌توان گفت آموزش تاب آوري تأثير معني داري بر ميزان عملکرد جسماني دانش آموزان دختر ندارد(134/0= p).بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر عملكرد جسماني تأئيد نشد. نتايج به دست آمده در اين پژوهش با يافته هاي برادشو، ريچاردسون، کامپفر، کارل سون، استنچفيلد، آورال و همکاران146 (2007)؛ ناواك147 (1989) هم خواني دارد يكي از دلايل قابل تأمل در رد اين فرضيه شايد اين باشد كه ارزش فعاليت هاي جسماني به عنوان قسمتي از آموزش تاب آوري نامشخص است.
آموزش تاب آوري با 95 درصد اطمينان(036/0= p) به طور معني داري باعث کاهش ميزان مشکلات جسماني در دانش آموزان دختر مي‌شود. بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر كاهش مشکلات جسماني تأئيد گرديد. نتايج به دست آمده در اين پژوهش با يافته ي سليمي بجستاني(1388)؛ همخواني دارد. تاب آوري يكي از راهكارهاي مناسب براي ارتقاء سلامت روان است و سازگاري مثبت و سازش عاطفي و شناختي و قابليت اجتماعي را افزايش مي‌دهد و از سوي ديگر كيفيت كارها و تعهدات اجتماعي را نيز افزايش خواهد داد (ماستن،1989). با افزايش تاب آوري، اختلال در نشانه‌هاي جسمي سلامت رواني کاهش مي‌يابد. در تفسير اين يافته مي‌توان گفت افراد با تاب آوري بالاتر، تغذيه سالم تر و مراقبت جسمي بهتري دارند و همين امر باعث مي‌شود که کمتر دچار بيماري‌ها و اختلال‌هاي جسمي گردند. هر چه افراد از تاب آوري بالاتري برخوردار باشند، رفتارهاي مراقبت جسمي را بيشتر به کار مي‌برند. همچنين مسد148(2008) بيان مي‌کند که افراد با تاب آوري بالا، با تغذيه مناسب و مراقبت از سلامت جسمي مي‌توانند بر سلامت رواني شان تأثير بگذارند. بر اين اساس مي‌توان گفت که افراد با تاب آوري بالاتر با تغذيه مناسب و مراقبت جسمي بهتر و غلبه بر استرس‌هاي زندگي، کمتر دچار مشکلات جسمي مي‌گردند.( شجاعي، به پژوه، شکوهي يکتا، غباري،1391). برخورداري از حمايت اجتماعي، دوستان، خويشاوندان و شبکه‌هاي حمايت اجتماعي، ضمن فراهم آوردن رفاه جسماني مي‌تواند از لحاظ عاطفي و هيجاني نيز روي افراد اثر گذاشته و به بهبود زندگي آنان منجر گردد. همچنين آموزش شيوه‌هاي حل مسأله و مواجهه مسئله مدار با مشکلات با کنترل پذير کردن استرس‌ها حتماً مي‌تواند در ارتقاء کيفيت زندگي افراد نقش داشته باشد.(ميکاييلي، مختارپورحبشي، ميسمي،1391) راهبردهاي مقابله‌اي افراد سخت کوش احتمال بيماري‌هاي جسماني و رواني مربوط به استرس و ضعف‌هاي رفتاري و عملکردي را در آنها کاهش مي‌دهند و باعث ارتقاء بهزيستي روانشناختي و سلامت رواني فرد مي‌شوند.
آموزش تاب آوري با 95 درصد اطمينان(001/0= p) به طور معني داري باعث کاهش ميزان درد جسماني در دانش آموزان دختر مي‌شود. بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر کاهش درد بدني تأييد گرديد. نتايج به دست آمده در اين پژوهش با يافته هاي عرفه، ظاهر، الدوتي و مونب149 (2008)؛ ياميزاکي و همکاران(2005) همخواني دارد. تاب آوري يك سازه روانشناختي است كه با تغيير در سبك نگرش افراد، زمينه سازگاري و در پي آن سلامت روان را فراهم مي‌نمايد. همچنين رابطه تنگاتنگي ميان سلامت جسم و روان وجود دارد و سلامت روان پيش زمينه سلامت جسم خواهد بود. همچنين افراد تاب آور از حس شوخ طبعي و طنز به عنوان يكي از ويژگي هاي دروني برخوردار هستند.يكي از ويژگي هاي افراد تاب آور داشتن منبع كنترل دروني است. اين ويژگي در افراد احساسي ايجاد مي‌كند مبني بر اينكه مي‌توانند در محيطشان تأثيرات مطلوب به جاي بگذارند. افراد با منبع كنترل دروني خود را قادر بر تأثيرگذاري بر نتايج رويدادها مي‌دانند. آن‌ها حس درماندگي كمتري از خود نشان مي‌دهند و برخورد با شرايط ناگوار را فرصتي جهت رشد و تجربه موفقيت آميز مي‌دانند و اعتقاد به اينكه حتي شرايط موجود هرچقدر هم كه سخت باشد بالاخره در گذر زمان به پايان خواهد رسيد و آن‌ها همچنين احساس كنترل بيشتري بر زندگيشان دارند.( حسيني قمي، ابراهيمي قوام و علومي،1389) اسميت، تولي، مونتاگيو، روبينسون كاسپر و پائول150 (2009) در پژوهش خود نشان داده اند كه توانايي سازگاري با درد با معنا در زندگي و تاب آوري ارتباط دارد. آنها معتقدند داشتن حس معنا و هدف در زندگي به فرد انگيزه ي مقابله با استرس و سازگاري با درد، حتي درد شديد را مي‌بخشد.
آموزش تاب آوري با 95 درصد اطمينان(001/0= p) به طور معني داري باعث افزايش ميزان سلامت عمومي در دانش آموزان دختر مي‌شود. بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر سلامت عمومي تائيد گرديد. نتايج بدست آمده در اين پژوهش با يافته هاي ياميزاکي و همکاران (2005)؛ عرفه و همکاران (2008) همخواني دارد.
همچنين كوپر (2008) نيز از سلامت عمومي به عنوان يكي از قابليت هاي دروني تاب آوري ياد كرده است. يكي از تبيين هاي موجود در تأييد اين فرضيه اين است كه وقتي افراد از سلامت عمومي برخوردار باشند توانايي بيشتري در برخورد با مسائل و مشكلات خواهند داشت و قدرت تحمل آ نها نيز افزايش خواهد يافت و بهتر مي‌توانند از توامندي هايشان در حل مسائل بهره گيرند افراد تاب آور به احتمال بيش تري در مواجهه با شرايط ناگوار در جستجوي معنا هستند. داشتن ايمان به افراد قدرت تحمل سختي‌ها و غلبه بر چالش‌ها و تغييرات در زندگي را مي‌دهد. همچنين ارتباطات فرامعنوي( يعني به چيز بزرگتري ايمان داشتن) به عنوان عوامل حمايتي فردي در جهت ايجاد و تسهيل تاب آوري ياد شده است و اعتقادات مذهبي به عنوان يك تكيه گاه و پشتيبان در جهت سازگاري بيشتر فرد عمل مي‌كند و معنويت عامل كليدي در پرورش تاب آوري ياد شده است. در مطالعات مختلف نشان داده است كه معنويت به افراد كمك مي‌كند هيجانات منفي خود را كاهش دهند و از تنش و اضطراب خود بكاهند و بهتر بتوانند مشكلات زندگي شان را مديريت كنند و بتوانند از راهبردهاي مناسبي در جهت كاهش استرس و افسردگي شان استفاده نمايند و در عين حال سلامت روانشان را حفظ نمايند. چرا كه وجود افسردگي و تنش و اضطراب به عنوان يك عامل خطرزا مي‌تواند زمينه ي بروز بيماريهاي جسمي و مشكلات متعدد بهداشت و روان را فراهم نمايد. (حسيني قمي، ابراهيمي قوام و علومي 1389).
آموزش تاب آوري تأثير معني داري بر ميزان سرزندگي دانش آموزان دختر ندارد. (338/0= p) بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر سرزندگي و شادابي تائيد نشد. نتايج به دست آمده در اين پژوهش با يافته هاي ياميزاکي و همکاران (2005)، عرفه و همکاران (2008)؛ كيم و يو، (2004) بنارد،(1991)، توگاد، فردريکسون و بارت151 (2004) متضاد است. اين تحقيقات بيانگر اين هستند که با بهبود کيفيت دوستي، ميزان تاب آوري افراد بالا مي رود. ارتباط ميان کيفيت دوستي و تاب آوري بر اين نکته تاکيد دارد که خانواده ها و مسئولين بايد به نقش حمايتي دوستي در دوره نوجواني توجه بيشتري داشته باشند. ايجاد فرصت هاي مناسب براي توسعه دوستي مي تواند ميزان تاب آوري و در نتيجه سرزندگي و شادابي نوجوانان را افزايش دهد.
آموزش تاب آوري با 95 درصد اطمينان(001/0= p)به طور معني داري باعث افزايش ميزان عملکرد اجتماعي در دانش آموزان دختر مي‌شود. بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر عملکرد اجتماعي تائيد گرديد.
در رابطه با تأثير آموزش تاب آوري بر عملکرد اجتماعي نتيجه پژوهش حاضر با يافته‌ي وايت152(2004)، همسو است، که معتقداست تاب آوري باعث بهبود روابط فرد با ديگران و داشتن روابط شادتر مي‌شود. با افزايش تاب آوري نشانه‌هاي اختلال در کارکرد اجتماعي سلامت رواني کاهش مي‌يابد. در تفسير اين يافته مي‌توان گفت که افراد با تاب آوري بالا از منابع حمايتي موجود در اجتماع مثل داشتن روابط با ديگران و دريافت حمايت‌هاي اجتماعي بيش تر بهره مي‌گيرند. (آزادي و آزاد، 1390) و همين امر باعث مي‌شود که کارکرد اجتماعي بهتري داشته باشند. در واقع افراد با تاب آوري بالا مهارت‌هاي ارتباط با ديگران را خيلي خوب آموخته اند و طيف وسيعي از مهارت‌ها و راهبردهاي اجتماعي شامل مهارت‌هاي گفتگو، جرأتمندي و گوش دادن، آمادگي براي گوش دادن به ديگران و احترام گذاشتن به احساسات و عقايد ديگران که در تعاملات اجتماعي بسيار مهم است، دارا هستند( آلپرستين و رمان153، 2003). بنابراين مي‌توان بيان کرد که افراد تاب آور شبک? حمايتي و عاطفي محکمي دارند و چنين ارتباط‌هايي به آنها کمک مي‌کند، دربار? نگراني‌ها و چالش‌هاي خود با کسي صحبت کنند، از مشورت، همدلي و همراهي آنها بهره مند شوند، روابط اجتماعي مثبتي برقرار کنند و در مواجهه با مسائل اجتماعي راه حل‌هاي مناسب را کشف کنند و همين امر باعث مي‌شود که کارکرد اجتماعي بهتري داشته باشند. ( شجاعي، به پژوه، شکوهي يکتا، غباري،1391).
آموزش تاب آوري تأثير معني داري بر کاهش مشکلات هيجاني دانش آموزان دختر ندارد. (844/0= p). بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر کاهش مشکلات هيجاني تائيد نشد.
نتيجه بدست آمده با نتايج يافته‌هاي توگاد و همكاران (2004)؛ فردريكسون و همکاران (2003)؛ ماستن (1989) راتر(1999)، ( ضميري نژاد، گلزاري، برجعلي، حجت، اکابري،1391)، نصير(1390)، توگاد و فردريکسون (2004) ، ساماني و همکاران (1386)، متضاد است. در اين پژوهش‌ها يافته‌ها نشان داده اند افراد تاب آور در شرايط ناگوار و هنگام تجرب? هيجاني منفي مي‌توانند سازگاري و سلامت رواني خود را حفظ کنند. مهارت‌هايي چون حل مسأله، سبک تبييني کارآمد، خودکارآمدي و حمايت اجتماعي در اين امر دخيل است(محمدي، آقاجاني، زهتابور،2011) در تفسير اين يافته مي‌توان گفت که افراد با تاب آوري بالا مي‌پذيرند که، موانع بخشي از زندگي هر انسان است، داراي منبع کنترل دروني هستند، از مهارت‌هاي حل مسأله برخوردارند و از راهبردهاي مقابله‌اي مطلوب استفاده مي‌کنند که به آنها کمک مي‌کند تا با شرايط اضطراب زا به طور مؤثر مقابله کنند (توگاد و فردريکسون،2007)
آموزش تاب آوري با 95 درصد اطمينان(017/0= p) به طور معني داري باعث افزايش سلامت روان در دانش آموزان دختر مي‌شود. بنابراين پژوهش مبني بر تأثير آموزش تاب آوري بر سلامت روان تائيد گرديد.
نتيجه بدست آمده با يافته‌هاي کاتولي، چاپلين، گيلهام، ريويچ و سليگمن154 (2006) و گوتجار155 (2007)، ويسي، عاطف، وحيد و رضايي(1379)، همخواني دارد.‌ اين پزوهش‌ها به اين نتيجه رسيدند که يکي از مهم ترين و اساسي ترين مبناي سلامت رواني افراد ميزان تاب آوري آنها مي‌باشد. نوجواناني که از توان تاب آوري بالاتري برخوردارند، سلامت روانشان نيز بالاتر است. بين تاب آوري و سلامت رواني رابط? مثبت وجود دارد و آموزش مهارت‌ها و سبک‌هاي تفکر تاب آورانه باعث بهبود تاب آوري و سلامت رواني مي‌شود. پرتو و بشارت(2011)، در پژوهش خود به بررسي تأثيرات مستقيم و غيرمستقيم خودکارآمدي و حل مسأله بر روي سلامت روان با هدف بررسي نقش راهبردهاي مقابله اي به عنوان مکانيزم واسطه اي در نوجوانان پرداختند. نتايج نشان داد خودکارآمدي و حل مسأله، پيش بيني کننده هاي مستقيم قدرتمندي براي سلامت روان بودند. علاوه بر اين تمايلات معنوي و مذهبي بودن باعث افزايش بهزيستي روانشناختي، سلامت روان (فرانسيس، رابينس، لوييس، كوئيگلي و ويلر156،2004)، مي‌گردد. مطالعات متعددي( هامپل و پترمن157،2005) نشان داده است که دوستي و حمايت اجتماعي حاصل از آن باعث سلامت جسماني، رواني- اجتماعي و هيجاني مي‌شود. همچنين ارتباط خوب، بر سلامت روان فرد تأثير مستقيم دارد، به رشد و هويت يابي او کمک کرده و موفقيت و سازگاري او را افزايش مي‌دهد و موجب سلامت جسم و مقابله با اضطراب، فشار رواني و استرس مي‌شود. (فتي و همکاران ،1385).
2-2-5 فرضيه دوم: آموزش مؤلفه‌هاي تاب آوري بر کاهش رفتارهاي پرخطر دانش آموزان دختر مؤثر

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد شهر اصفهان، توسعه شهر، توسعه منطقه Next Entries منابع پایان نامه درمورد توسعه شهر، اوقات فراغت، ساختار شهر