سانتيمتر، longifolia، ترتيب

دانلود پایان نامه ارشد

(مرکزي)
43/1±3/20
120
گرم
11
يزد
57/1±1/19
125
گرم
12
فارس
32/1±5/23
195
گرم
13
خراسان رضوي
92/1±1/19
174
گرم
جدول 4-1- اسامي ژنوتيپهاي نعناع و استانهاي جمعآوري آنها (الف)، متوسط دماي ساليانه، متوسط ميزان بارندگي ساليانه و شرايط اقليمي استانها (ب)

الف

گونه
شماره
ژنوتيپ
استان
طول جغرافيايي (
عرض جغرافيايي
M. spicata
1
اهواز
خوزستان
48/48
20/31

2
آبادان
خوزستان
27/48
2/30

3
مهاباد
آذربايجان غربي
17/48
15/38

4
بجنورد1
خراسان شمالي
18/57
27/37

5
بجنورد2
خراسان شمالي
37/59
19/36

6
نيشابور
خراسان رضوي
49/58
13/36

7
عطري کرمانشاه
کرمانشاه
03/47
23/34

8
کرمانشاه
کرمانشاه
0/46
70/33

9
همدان
همدان
34/48
46/34

10
شيراز
فارس
35/52
39/29

11
اصفهان
اصفهان

12
ميبد
يزد
4/54
0/32

13
يزد
يزد
2/54
14/32

14
ده بالا
يزد
7/54
37/31

15
نصرآباد
يزد
51/53
45/31

16
اصفهان1
اصفهان
39/51
38/32

17
اصفهان2
اصفهان
39/51
38/32

18
اصفهان3
اصفهان
39/51
38/32

19
اصفهان4
اصفهان
39/51
38/32

20
اصفهان5
اصفهان
39/51
38/32

21
کاشان1
اصفهان
30/51
34/33

22
کاشان2
اصفهان
30/51
34/33

23
کاشان3
اصفهان
30/51
34/33

24
کاشان4
اصفهان
30/51
34/33

25
کاشان5
اصفهان
30/51
34/33

26
محلات
مرکزي
28/50
54/33

27
خوروبيابانک1
اصفهان
9/55
30/33

28
خوروبيابانک2
اصفهان
81/55
24/33
M. longifolia
29
کرج
البرز
03/50
39/35

30
همدان
همدان
34/48
46/36

31
اصفهان
اصفهان
39/51
38/32

32
کاشان
اصفهان
30/51
34/33

33
سميرم
اصفهان
34/51
25/31

34
مهاباد
آذربايجان غربي
43/45
0/36
M. piperita
35
اصفهان
اصفهان
39/51
38/32

36
کاشان
اصفهان
30/51
34/33

37
کبوترآباد
اصفهان
51/51
31/32

38
قزوين
قزوين
01/50
15/36

39
طبس
يزد
55/56
36/33

40
کرمانشاه
کرمانشاه
03/47
23/34

ارتفاع گياه
با مقايسه ميانگينهاي 3 گونه مورد مطالعه، بيشترين ارتفاع در سال اول 1/56 سانتيمتر و متعلق به گونه M. longifolia و کمترين آن 2/43 سانتيمتر و متعلق به گونه M. spicata بود (جدول 4-3). بيشترين ارتفاع در سال دوم 0/57 سانتيمتر، متعلق به گونه M. longifoliaو کمترين آن 3/39 سانتيمتر و متعلق به گونه M. piperita بود (جدول 4-4). در سال اول، ژنوتيپهاي کرج از گونه M. longifolia و اصفهان 3 از گونه M. spicata به ترتيب با ارتفاع 7/77 و 4/22 سانتيمتر بيشترين و کمترين ميزان اين صفت را دارا بودند (جدول 4-3). در سال دوم، ژنوتيپ همدان از گونه M. longifolia با ارتفاع 9/88 و ژنوتيپهاي سميرم از گونه M. longifolia و اصفهان 3 از گونه M. spicata به ترتيب با ارتفاع 0/28 و 6/29 سانتيمتر کمترين ميزان اين صفت را دارا بودند (جدول 4-4). در مطالعه اروم و همکاران [88] روي گونههاي متفاوت نعناع بومي پاکستان، ارتفاع گياهان بين 66/8 تا 7/57 متغير بود، به طوري که ميانگين ارتفاع گونه M. piperita و M. spicata به ترتيب 3/14 و 0/20 سانتيمتر گزارش شد. اين موضوع، تفاوتهاي مورفولوژيکي گونهها و ژنوتيپهاي بومي را در مناطق مختلف نشان ميدهد.
مقايسه ميانگين ارتفاع در دو سال مطالعه نشان داد که اختلاف آماري معنيداري از لحاظ اين صفت بين دو سال مشاهده نشد (جدول 4-5). دليل اين امر ميتواند کاشت ژنوتيپها در تاريخهاي مشابه (اواخر اسفند) در دو سال زراعي و برخورد با دماهاي مشابه در طي دوره ساقهدهي باشد. در اين رابطه، در مطالعه شارما [235] ارتفاع گونه M.arvensis به طور معنيداري تحت تأثير تاريخ کاشت قرار گرفت و تاريخ کاشت دير هنگام (اوايل ارديبهشت) باعث کاهش ارتفاع گياه نسبت به تاريخ کاشت زودهنگام (اواخر اسفند) گرديد. اين نتايج در مطالعه سينگ و سينگ [239] نيز مشاهده شد و آنها دليل اين امر را نمو سريع گياه و ورود زودهنگام گياه به فاز زايشي در اثر برخورد با طول روزهاي بلند و درجه حرارت بالا در تاريخ کاشت دير هنگام گزارش نمودند.
طول برگ
درسال اول مطالعه، بيشترين طول برگ 04/3 سانتيمتر و متعلق به گونه M. piperita و کمترين آن 42/2 سانتيمتر و متعلق به گونه M. longifolia بود (جدول 4-3). بيشترين طول برگ در سال دوم 02/4 سانتيمتر، متعلق به گونه M. piperitaبود و دو گونه M. longifolia و M. spicata به ترتيب با طول برگ 96/3 و 95/3 سانتيمتر کمترين ميزان اين صفت را دارا بودند (جدول 4-4). در سال اول، ژنوتيپهاي

جدول 4-2- نتايج تجزيه واريانس برداشت سال اول و سال دوم براي صفات مورد مطالعه در ژنوتيپهاي نعناع
سال
منابع تنوع
درجه آزادي
ارتفاع گياه
طول برگ
عرض برگ
طول سنبله
تعداد ساقه در گياه
تعداد سنبله در گياه
سطح برگ
محتواي آب اندام هوايي
عملکرد وزن تر اندام هوايي
وزن خشک اندام هوايي
محتواي اسانس

تکرار
1
47/34
106/0
001/0
002/0
90/5
38/71
143/0
926/0
07/1
064/0
015/0
اول
ژنوتيپ
39
56/180**
66/8*
273/0**
34/6**
11/78**
95/1046**
52/4**
191/34**
51/118**
68/16**
341/0**

گونه
2
9/576**
34/1**
167/1**
34/29**
55/92**
54/2460**
74/7**
95/116**
45/863**
85/27**
795/0**

ژنوتيپ (گونه)
37
9/143**
161/0ns
225/0**
09/5**
33/77**
54/970**
35/4**
717/29**
24/78**
08/16**
316/0**

خطا
39
03/51
108/0
050/0
059/1
75/11
72/49
133/0
043/0
77/31
26/7
047/0

تکرار
1
22/161
004/0
017/0
057/0
930/0
033/0
77/0
23/3
71/2
344/0
015/0
دوم
ژنوتيپ
39
46/333**
518/0**
493/0**
040/4**
00/69**
49/101**
37/4**
15/27**
56/59**
988/7**
182/0**

گونه
2
21/936**
019/0ns
88/1**
295/0*
11/25**
93/573**
708/5**
78/80**
58/257**
83/45**
295/1**

ژنوتيپ (گونه)
37
88/300ns
545/0**
418/0**
24/4**
38/71**
95/75**
307/4**
26/24**
85/48**
94/5**
176/1**

خطا
39
58/35
033/0
019/0
090/0
736/0
36/2
041/0
237/0
726/0
144/0
018/0
*، ** و n.s به ترتيب معنيدار در سطح احتمال 1 درصد، 5 درصد و عدم معنيدار بر اساس آزمون LSD ميباشند

کرمانشاه از گونه M. piperita و سميرم از گونه M. longifolia به ترتيب با طول برگ 20/3 و 69/1 سانتيمتر بيشترين و کمترين طول برگ را دارا بودند (جدول 4-3). در سال دوم، ژنوتيپهاي محلات و خور و بيابانک 2 از گونه M. spicata با طول برگ 16/5 و 95/2 سانتيمتر به ترتيب بيشترين و کمترين ميزان صفت مذکور را دارا بودند (جدول 4-4). در مطالعه زينلي و همکاران [279] طول برگ در ژنوتيپهاي نعناع ايراني بين 3/3 تا 1/5 سانتيمتر متغير بود.
مقايسه ميانگين طول برگ در دو سال مطالعه نشان دهنده اختلاف آماري معنيداري از لحاظ اين صفت بين دو سال بود، به طوري که متوسط طول برگ در سال دوم (96/3 سانتيمتر) نسبت به سال اول (63/2 سانتيمتر) افزايش يافت (جدول 3-5). اين موضوع ميتواند ناشي از استقرار بهتر گياه در سال دوم و تمرکز بيشتر آن بر روي فتوسنتز و اجزاء مربوطه از جمله طول برگ باشد.
عرض برگ
درسال اول، گونه M. piperita داراي بيشترين عرض برگ، 77/1 سانتيمتر و گونه M. longifolia داراي کمترين عرض برگ، 14/1 سانتيمتر بود (جدول 4-3). در سال دوم نيز گونه هاي مذکور با دارا بودن ميزان 32/2 و 55/1 سانتي متر به ترتيب بيشترين و کمترين عرض برگ را به خود اختصاص دادند (جدول 4-4). در سال اول، ژنوتيپ اهواز از گونه M. spicata و سميرم از گونه M. longifolia به ترتيب با طول برگ 06/2 و 71/0 سانتيمتر بيشترين و کمترين ميزان اين صفت را دارا بودند (جدول 4-3). در سال دوم، ژنوتيپ قزوين متعلق به گونه M. piperita با ميزان 70/3 بيشترين و ژنوتيپهاي کاشان و سميرم به ترتيب با ميزان 0/1 و 02/1 سانتيمتر داراي کمترين ميزان عرض برگ بودند (جدول 4-4). در مطالعه زينلي و همکاران [279] عرض برگ در ژنوتيپهاي نعناع ايراني بين 3/1 تا 33/2 سانتيمتر متغير بود. تنوع در عرض برگ در اين سه گونه نعناع ايراني، در مطالعه عباسزاده و همکاران [10] نيز گزارش شده است. در مطالعه آنان بيشترين عرض برگ مربوط به گونه M. pipperita با ميانگين 13/2 سانتيمتر بود.
مقايسه ميانگين عرض برگ نشان دهنده اختلاف آماري معنيداري بين دو سال بود، به طوري که متوسط عرض برگ در سال دوم (85/1 سانتيمتر) نسبت به سال اول (46/1 سانتيمتر) افزايش يافت (جدول 4-5). اين نتيجه مطابق با روند افزايش طول برگ ميباشد و نشان دهنده استقرار بهتر گياه در سال دوم و سرمايهگذاري بيشتر بر روي فتوسنتز و اجزاء مربوطه ميباشد.
سطح برگ
گونه M. piperita با سطح برگ 84/4 سانتيمتر مربع (در 10 برگ) بيشترين سطح برگ را در سال اول دارا بود و اختلاف آماري معنيداري بين گونههاي M. spicata و M. longifolia به ترتيب با سطح برگ 88/3 و 31/3 سانتيمتر مربع مشاهده نشد (جدول 4-3). در سال دوم گونههاي M. piperita و M. spicata به ترتيب با 56/5 و 38/5 سانتيمتر مربع سطح برگ بيشتري نسبت به گونه M. longifolia با سطح برگ 37/4 سانتيمتر مربع داشتند (جدول 4-4). دامنه تغييرات سطح برگ در سال اول و در بين ژنوتيپها از 86/8 سانتيمتر مربع در ژنوتيپ اصفهان متعلق به گونه M. spicata تا 33/1 سانتيمتر مربع در ژنوتيپ سميرم و 53/1 سانتيمتر مربع در ژنوتيپ اصفهان3 به ترتيب متعلق به گونههاي M. longifolia و M. spicata متغير بود (جدول 4-3). در سال دوم، ژنوتيپ عطري کرمانشاه متعلق به گونه M. spicata و سميرم متعلق به گونه M. longifolia به ترتيب با 52/9 و 85/1 سانتيمتر مربع داراي بيشترين و کمترين ميزان اين صفت بودند (جدول 4-4). مشخص شده است که سطح برگ در گونهها و ژنوتيپهاي مختلف نعناع بسيار متنوع ميباشد. در مطالعه اروم و همکاران [88] بر روي 17 ژنوتيپ از گونههاي مختلف نعناع، سطح برگ بين 76/0 تا 8/7 سانتيمتر مربع متغير بود و اين امر نشان دهنده تنوع بالاي ژنوتيپها از لحاظ اين صفت بود.
مقايسه ميانگين سطح برگ در دو سال مطالعه نشان دهنده اختلاف آماري معنيدار بود، به طوري که متوسط سطح برگ در سال دوم بيشتر از سال اول بود که اين موضوع به دليل طول و عرض بيشتر برگها در سال دوم بود (جدول 4-5).
تعداد ساقه در گياه
اختلاف آماري معنيداري از نظر اين صفت بين دو گونه M. piperita و M. spicataوجود نداشت و اين دو گونه به ترتيب با داشتن 3/21 و 1/21 ساقه در گياه، بالاتر از گونه M. longifolia با تعداد ساقه 9/16 قرار گرفتند (جدول 4-3). در سال دوم، گونه M. piperita با تعداد ساقه 6/13 بيشترين و گونه M. longifolia با تعداد ساقه 7/10 کمترين ميزان اين صفت را به خود اختصاص دادند (جدول 4-4). در سال اول، ژنوتيپ اصفهان از گونه M. spicata با 5/39 ساقه در گياه و ژنوتيپهاي نصرآباد و خوروبيابانک1 از گونه M. spicata به ترتيب با تعداد ساقه 4/11 و 3/11 کمترين ميزان اين صفت را دارا بودند (جدول 4-3). در سال دوم، ژنوتيپهاي اصفهان 5 متعلق به گونه M. spicata و اصفهان متعلق به گونه M. piperita به ترتيب با 0/23 و 6/22 ساقه در گياه، در رأس قرار گرفتند. ژنوتيپ مهاباد از گونه M. longifolia با ميانگين 1 ساقه در گياه کمترين ميزان اين صفت را دارا بود (جدول 4-4). نتايج مطالعه حاضر، بيانگر وجود تنوع زياد از لحاظ اين صفت بين ژنوتيپهاي مختلف نعناع ميباشد. تنوع در تعداد ساقه فرعي نعناع در مطالعات ديگر نيز گزارش شده است [10، 237 و 279].
مقايسه ميانگين تعداد ساقه فرعي در دو سال مطالعه نشان دهنده اختلاف آماري معنيداري از لحاظ اين صفت بين دو سال است، به طوري که متوسط تعداد ساقه در سال اول (5/20 سانتيمتر) نسبت به سال دوم (2/12 سانتيمتر)

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع پورنامداریان، زبان ادبی، مقتضای حال Next Entries ميزان، هوايي، ترتيب