زنجیره تامین، تأمین کننده، تامین کننده

دانلود پایان نامه ارشد

دست اوست . در حالت رخداد یک اختلال ناشی از تامین، شرکت خریدار مشکلات مهمی را به جهت جایگزینی تامین توسط یک منبع تصادفی تجربه خواهد کرد. میزان اختلال به ویژه به واسطه اهمیت اقلام خریداری شده شدت میابد. [130,99]
وابستگی به مشتری نیز مانند وابستگی به تامین کننده است که به روابط پایین دستی انتقال یافته است .شرکت مرکزی وابسته به برخی مشتریان است که ممکن است به دلیل حجم فروش بالا به آنها باشد. در حالت رخداد یک اختلال، شرکت مرکزی ممکن است مجبور شود سهم بیشتری از اثرات را به دلیل تسلط مشتری متحمل شود.[99]
تامین کننده متمرکز یا تک منبعی بودن :
تامین کننده متمرکز شرایطی است که در آن سازمان خریدار تنها تعداد اندکی از تامین کننده ها را داراست. کاهش تعداد تامین کننده مزایای متعددی مانند بهبود محصول با کیفیت و یا ارتباطات را همراه خود دارد.با این وجود درجه اتکا بر منابع خارجی و کاهش تعداد تامین کننده بر آسیب پذیری زنجیره تامین اثر میگذارند.اما وقتی یک سازمان اساس فعالیت های خود را بر تعداد اندکی از تامین کننده متمرکز میکند، توانایی تعویض، تامین کننده های احتمالی آتی را در شرایط اختلال از دست میدهد.[99,130]
استراتژی های تک منبعی قیمت خرید و هزینه های راهبری را کاهش میدهد، اما در صورتی که آن منبع توانایی تحویل به موقع را نداشته باشد، زنجیره تامین را بسیار آسیب پذیر می کند. [53]
یک استراتژی متداول برای حفاظت در برابر نتایج یک کمبود ناگهانی در تامین، تنوع در تعداد تامین است.لذا راه عقلانی کاهش آسیب پذیری نسبت به شکست های ناشی از تامین، توسعه منابع تامین احتمالی است.با داشتن چندین تامین کننده رقیب، شرکت خریدار میتواند،در هنگام مرگ یک تامین کننده خاص،میزان وتعداد سفارشات را تغییر دهد.[ 99,130]
متکی بودن بر منابع جهانی :
فواید منابع جهانی شدیدا وابسته به پارامترهایی موقعیت جغرافیایی تامین کننده، محصول خریداری شده و یا نوع حمل و نقل است.در مقایسه با منابع محلی، استفاده از منابع جهانی معمولا با افزایش عدم قطعیت و کاهش شفافیت و وضوح همراه است. همچنین عوامل پیچیده تری زمان تحویل طولانی تر به دلیل مسیرهای طولانی حمل ونقل،اتکا بر زیر بناهای حیاطی (بندرها و سیستم های ارتباطی)، مالیات،عوارض گمرکی و نوسانات نرخ ارز باید بررسی شوند.بطور کلی داشتن منابع جهانی باعث پیچیدگی بیشتر ساختار زنجیره تامین میشود.[ 99,130,117]

1-14. راهکارهای مدیریت اختلال در زنجیره تأمین
یکی از حوزه های مهم ادبیات، مختص به اعمال مرتبط با مقابله با اختلال است. تنگ در سال 2006 نه استراتژی برای مقابله با اختلالات زنجیره تأمین معرفی نموده است. اعمالی نظیر ایجاد تعویق، ایجاد یک ذخیره استراتژیک، ایجاد شرایط انعطاف در تأمین‌کندگان، ترکیب بین تولید و برون سپاری مانند دسته بندی کالاها، پیشنهاد محرک های اقتصادی برای تأمین کنندگان به منظور افزایش تعداد تأمین کنندگان و وجود قیمت های پویا، استفاده از حمل و نقل انعطاف پذیر و افزایش دسترسی به محصولات خاص در شرایط اختلال محصولات دیگر (انتقال تقاضا بین محصولات).[130] تاملین در سال 2006 دو تا از مهمترین استراتژی ها در زمینه مدیریت ریسک اختلالات استراتژی تسکین34 و تکنیک های احتمال وقوع35 است .[135] پوچارد معتقد است که مدیران باید به منظور تعیین موثر ترین روش مقابله با اختلالات قادر باشند رویداد های مخرب و تاثیرات منفی آن را روی زنجیره تامین تحلیل کنند. اختلالات زنجیره تامین بسیار پر خرج هستند و این بسیار مهم است که مدیران یک اقدامات مناسبی برای کاهش اثرات منفی آن داشته باشند.مدیریت اختلال یکی از زمینه های مطالعه در این زمینه است که اخیرا بسیار مورد توجه محققین قرار گرفته است. مهمترین هدف مدیریت اختلال انتخاب و اجرای مناسب ترین استراتژی جهت بازگرداندن زنجیره تامین به وضعیت نرمال با کمینه سازی هزینه های مرتبط است .[104]
پیشنهادات دیگری مبنی بر ابزارهای برنامه ریزی و پیش‌بینی بهتر و کوتاه کردن زمان تامین بین وقوع اختلال و کشف آن نیز وجود دارد. استراتژی های این چنینی در مطالعات علمی نیز بارها پیشنهاد شده اند. شامل: بهبود پیش‌بینی تقاضا، مشارکت تأمین کنندگان، استفاده از بافرهای استراتژیک موجودی[103]، استفاده از مدل سازی مالی شبیه سازی حالت های اختلال و شفاف سازی ارتباط با تأمین کنندگان از طریق قراردادهای رسمی تر و انجام خریدها به صور مختلف بر اساس تعویق. [52,134]
در بخش دیگری از ادبیات، بیان شده است که موفقیت سازمان ها در مدیریت اختلالات زنجیره تأمین را می توان از طریق میزان ارتجاع زنجیره تأمین اندازه گرفت. در عبارات علمی، خاصیت ارتجاعی36 بدین صورت تعریف می شود: خصوصیت فیزیکی مواد که می تواند به حالت و شرایط اولیه بعد از تغییر شکل که از حد الاستیسیته خود فراتر نرفته باشد.[108] بنابراین ترمیم یک سازمان به شرایط اصلی عملیاتی پس از اختلال خصوصیات ارتجاعی آن را بیان می کند. محققین بسیاری این تعریف را برای پیشنهاد راهکاری برای حداکثر کردن پتانسیل سازمان استفاده نموده اند. دو رویکرد پیشنهاد شده مضاعف کاری37 و انعطاف پذیری را مدنظر قرار داده اند. در ساده ترین حالت، مضاعف کاری به معنای فزونی است. درون سازمان این فزونی می تواند در قالب افراد، ظرفیت، مراحل فرآیندها، موجودی و … معنا پیدا کند. به طور کلی دو نوع مضاعف کاری وجود دارد: دوباره کاری38 و همپوشانی39. دوباره کاری زمانی است که یک کار مشخص را بیش از دو واحد انجام می دهند و همپوشانی به این معناست که بیش از یک واحد بخشی از یک کار را انجام می دهند. از منظر یک سازمان، مضاعف کاری بافری را برای محافظت در برابر اختلالات از طریق منابعی که در جایی حفظ شده اند فراهم می کند. این منابع می تواند موجودی اطمینان، تأمین کنندگان رزرو، سیستم های تکنولوژی اطلاعات و یا ظرفیت اضافی باشد. با وجود منافع احتمالی، هزینه ناشی از این ها می تواند قابل توجه باشد. در ضمن، افزایش منابع باعث افزایش پتانسیل پیچیدگی می شود. به تعبیر هزینه ای، انعطاف پذیری نسبت به مضاعف کاری منافعی دارد چرا که از ظرفیت‌های از پیش تعیین شده استفاده می کند.[108] بسیاری از محققین در مورد نوع انعطاف پذیری که سازمان ها می توانند برگزینند، چارچوب هایی ارائه داده اند. آپتون در سال 1994، معیارهایی را برای محدوده و تحرک انعطاف پذیری ارائه داده است. محدوده به معنای توانایی سازمان در هماهنگی با سایزها، مقادیر و محصولات مختلف در فرآیندهاست و تحرک به معنای میزان سهولت جا به جایی بین این حالت هاست. این مسئله می تواند از طریق قطعات استاندارد یا قابل تعویض، آموزش کارکنان به صورت چند مهارته، به تعویق انداختن تکمیل نهایی محصولات، ایجاد ارتباط نزدیک تر با تأمین کنندگان و مشتریان به منظور فهمیدن آخرین تغییرات و ایجاد فرهنگی برای تحمل مسائل دور از انتظار حاصل شود. در یک سیستم منعطف، جریان فرآیندها پیچیده تر است. انعطاف پذیری می تواند زمان پاسخگویی را بهتر کند. [91]
سازمان ها می توانند تاکتیک های مختلفی شامل اصلاحی و پیشگیرانه برای مدیریت ریسک اختلال داشته باشند. تاکتیک های پیشگیرانه مواردی هستند که در آنها سازمان فعالیتی را پیش از اختلال انجام می دهد (لذا در صورت بروز با عدم بروز اختلال، هزینه ای برای آن صرف شود) تاکتیک های اصلاحی مواردی هستند که در آنها سازمان فعالیتی را پس از بروز اختلال انجام می دهد. تاکتیک های مسیریابی مجدد تنها زمانی می توانند وجود داشته باشند که ظرفیت تأمین کنندگان انعطاف پذیر باشد که توانایی افزایش ظرفیت فوری را داشته باشند. یک سازمان محدود به انتخاب یک تاکتیک نمی باشد بلکه می تواند به فراخور شرایط، ترکیبی از تاکتیک ها را برای مدیریت ریسک اختلال مورد استفاده قرار دهد. [135]
در مدل های اختلال تأمین، یک تأمین کننده فعال یا غیرفعال است. زمانی که فعال است، سفارشات کامل و به موقع انجام می شوند و در زمانی که غیرفعال هستند هیچ سفارشی انجام نمی شود. فرآیند تأمین به وسیله زمان اختلال و زمان ترمیم خصوصیت گذاری می شود. در ادبیات اختلالات زنجیره تأمین غالباً یک تأمین کننده مدنظر است و تنها برخی مقالات مانند تاملین سال 2006 بیش از یک تأمین کننده را در مدل های خود وارد نموده اند.
تاملین روی یک محصول خاص که توسط یک کارخانه با دو تأمین کننده تولید می شود تمرکز دارد که یکی از آنها قابل اعتماد و دیگری غیر قابل اعتماد است؛ تأمین کنندگان محدودیت ظرفیت دارند ولی تأمین کننده قابل اعتماد ممکن است دارای انعطاف در ظرفیت باشد. وی ثابت کرده است در حالتی که تأمین کننده قابل اعتماد40 انعطاف پذیری نداشته باشد و تأمین کننده غیر قابل اعتماد محدودیت ظرفیت نداشته باشد، یک سازمان خنثی در برابر ریسک یک استراتژی مدیریت اختلال را در پیش خواهد گرفت: پیشگیری از طریق نگهداری موجودی، پیشگیری از طریق استفاده از یکی از تأمین کنندگان و آن هم تأمین کننده قابل اعتماد. درصد زمان کاربری و طبیعت اختلال (متناوب و کوتاه یا به ندرت و طولانی) تعیین کنندگان اصلی استراتژی هستند. با یک درصد زمان کاربری مشخص، منابع پیشگیرانه بر موجودی پیشگیرانه در اختلالات به ندرت و طولانی برتری دارد. [135]
استراتژی ترکیبی (بخشی از تأمین از تأمین کننده قابل اعتماد و نگهداری موجودی) در صورتی استراتژی بهینه است که تأمین کننده غیر قابل اعتماد محدودیت ظرفیت داشته باشد و یا سازمان مورد مطالعه ریسک گریز باشد. در صورت وجود انعطاف پذیری سرعت ترمیم بیشتر است و سرعت ترمیم استراتژی مورد استفاده را بسیار تحت تأثیر قرار می دهد. مسیریابی مجدد41 تأمین، تاکتیک قابل استفاده ای است در صورتی که تأمین کننده قابل اعتماد بتواند ظرفیت خود را افزایش دهد یعنی انعطاف پذیری در ظرفیت داشته باشد. مسیریابی مجدد تأمین غالباً بخشی از استراتژی بهینه مدیریت اختلال است و هزینه های سازمان را به صورت معناداری کاهش می دهد. با یک درصد زمان کاربری مشخص و با اختلالات به ندرت، استراتژی پیشگیرانه بیش از مسیریابی مجدد تأمین استراتژی بهینه خواهد بود. [1]

1-15. قابلیت هشدار و ترمیم در زنجیره تامین :
قابلیت ترمیم به معنای توانایی ها، منابع موجود و هماهنگی آنها برای بازگشت به روال عادی امور و جریان مواد و محصوولات در زنجیره تامین است که میتواند شامل مسیریابی های مجدد، منابع جایگزین و… باشد.در صورتی که این موارد پیش از بروز اختلال وجود داشته باشند،قابلیت ترمیم حالت فعال42 و در صورتی که پس از بروز اختلال بوجود آیند،واکنشی43 هستند.مطالعات کراید و همکاران نشان داده است که اختلالات در زنجیره تامین و قابلیت های ترمیم با یکدیگر نسبت عکس دارند.وجود منابع وبه خودی خود و جدا از شرایط اختلال جز ملزومات زنجیره تامین است اما در شرایط اختلال هماهنگی این منابع اهمیت خود را بیش از پیش نشان میدهد. قابلیت هشدار را میتوان به عنوان تعاملات وهماهنگی منابع زنجیره تامین برای شناسایی و انتشار اطلاعات مربوط به اختلال به اعضای مرتبط تعریف کرد. این آگاه نمودن میتواند پیش از بروز اختلال و در زمان پیش بینی آن و یا پس از بروز اختلال و پیش از رسیدن اختلال به عضو بعدی زنجیره باشد. هر چه اختلالات زنجیره تامین زودتر شناسایی و به اطلاع اعضای زنجیره رسانده شود،شدت آسیب های مربوط کمتر خواهد بود.
از آنجایی که ساختار و قابلیت های زنجیره تامین بر شدت اختلالات تاثیر مستقیمی دارند،اما با وجود قابلیت های مناسب ترمیم و هشدار این امکان وجود دارد که شدت این اختلالات تا حدود زیادی تعدیل شود . [23]
1-16. تقسیم بندی راهکارهای مقابله با اختلال
به ولیل ویژگی های خاص اختلالات، مدیریت آنها در زنجیره تأمین، شرایط و الگوهای خاصی را می طلبد. از جمله مواردی که مراجع متعدد برای مقابله با ریسک اختلال در زنجیره تأمین پیشنهاد داده اند می توان به مواردی چون ارتقای پایداری[129]، ارتقای خاصیت ارتجاعی زنجیره تأمین[108]، ارتقای

پایان نامه
Previous Entries زنجیره تامین، آسیب پذیری، تامین کننده Next Entries منابع و ماخذ پایان نامه قانون مدنی، شرایط صحت، ماهیت حقوقی