دانلود پایان نامه درمورد نقدشوندگی، ارزش دفتری، حقوق صاحبان سهام

دانلود پایان نامه ارشد

بهتر آنها نمیتوان با هم مقایسه کرد. از لحاظ نظری، P/E یک سهم به ما میگوید که سرمایهگذاران چند ریال حاضرند به ازای هر ریال سود یک شرکت پرداخت کنند. به عبارت دیگر اگر P/E یک سهم 15 باشد به این معنی است که سرمایه گذاران حاضرند 15 ریال برای هر ریال از سود این سهم بپردازند. از این رو به آن ضریب سهام نیز گفته میشود. حال اگر P/E شرکتی در حال رشد باشد، انتظارات و خوش بینی بازار و سهامداران از آینده رشد آن شرکت را نوید میدهد. افزایش و رشد P/E زمانی رخ میدهد که انتظارات رشد در عایدات سالانه شرکت مورد نظر وجود داشته باشد و در چنین شرایطی سهام شرکت نیز در حال افزایش میباشد. در چنین شرایطی سهام مورد نظر در ازای سود پایین و نسبت P/E بالا میباشند. به عبارت دیگر اگر P/E شرکتی بالاتر از میانگین بازار یا صنعت باشد بدین معنی است که بازار در ماهها و سالهای آینده انتظارات زیادی از سهام شرکت دارد و باید سودهای فزایندهای ایجاد کند و تا زمانی که انتظارات مثبت در خصوص رشد و عایدی شرکت وجود دارد شاخص P/E رشد میکند تا این که به سطح آستانۀ خود برسد. از این مقطع به بعد که انتظارات رشد فزاینده به اتمام میرسد و درواقع یک رشد معمول و متداولی برای عایدات شرکت پیش بینی میشود. هرساله با افزایش سود و تعدیلات مثبت EPS شرکت نه تنها شاخص P/E افزایش نمی یابد بلکه روند نزولی را نیز طی میکند و درنهایت به سطحی میرسد که بازده معقول و متداولی را برای سهام شرکت ارائه میدهد. در چنین شرایطی قیمت سهام شرکت نیز در محدوده مشخص و معینی نوسان خواهد داشت و دیگر مانند حالت قبلی، روند رو به رشدی را تجربه نمیکند مگر این که مجدداً در سال های آتی شرایط تغییر کرده و عوض شود. علی رغم سادگی محاسبه شاخص P/E ، تفاسیر مختلف و گوناگونی از این شاخص می توان ارائه کرد. تعیین اندازه و روند این شاخص بیشتر به تجربه و نوع بینش تحلیلگر از شرکت و صنعت مربوطه بستگی دارد. همچنین برای بررسی و مقایسۀ قدرت سهام می توان از نسبت شاخص P/E شرکت به شاخص P/E کل بازار یا صنعت مربوطه استفاده کرد (رفیعی امام،1387،99-101).
تحلیلگران دلایل زیر را برای استفاده از ضریب P/E ذکر میکنند:
سود هر سهم (به کار رفته در مخرج ضریب P/E ) مهمترین مولد ارزش سهم است.
سرمایهگذاران با ضریب P/E آشنا هستند و به طور گستردهای از آن استفاده میکنند.
بر اساس مطالعات تجربی، ضریب P/E ممکن است قادر به توضیح بازده بلند مدت سهام باشد.
نقاط ضعف ضریب P/E از مشخصات EPS ناشی شده و به این شرح است:
EPS ممکن است مقداری منفی شود و ضریب P/E در این شرایط، بیمعنی خواهد بود.
سود شرکت شامل دو بخش است: بخش اول ناشی از فعالیتهای مداوم شرکت بوده و ارزش شرکت به طور عمده وابسته به این بخش است. بخش دوم ناشی از اتفاقات ویژه بوده و گذرا است. از آنجا که EPS شامل هر دو بخش است، محاسبۀ ضریب P/E بدون اعمال تعدیلها بر روی EPS و حذف بخش دوم، درست نیست. اعمال تعدیلهای فوق، زمان بر و مشکل است.
از آنجا که EPS یک متغیر حسابداری میباشد، مدیریت شرکت قادر است در چارچوب قواعد حسابداری (که انعطاف پذیر می باشند) بر مقدار EPS تأثیر بگذارد. این اعمال نفوذ مدیریت بر روی EPS، مقایسه ضرایب P/E میان شرکتها را مشکل میسازد (بخشیانی، راعی، 1387،165(
با توجه به این که در یک دورۀ مالی عموماً به دفعات شرکتها نسبت به اعلام EPS اقدام مینمایند که استفاده از هر کدام از EPS ها مدل خاصی از P/E را به نمایش خواهد گذاشت با دو نوع P/E متفاوت به شرح ذیل مواجه خواهیم بود.
P/E دنبالهدار
در این حالت با لحاظ نمودن EPs میان دورهای بازار میتوان عکس العملهای سریع فعالان را با دیدگاه کوتاه مدت مشاهده نمود. که در واقع در محاسبه ی P/E دنباله دار آخرین EPS میان دوره ای ملاک تصمیم گیری بازار قرار خواهد گرفت.
P/E پیشرو
شرکتها عموماً با نزدیک شدن به پایان دورۀ مالی جاری خود اقدام به ارائۀ بودجۀ سال آتی مینمایند و بر اساس آن درآمد جدیدی را برای هر سهم شناسایی (پیشبینی) خواهند نمود و بر همین اساس محاسبۀ P/E بر مبنای اطلاعات آتی را P/E پیشرو مینامند.
در بررسی P/E دنبالهدار و پیشرو باید گفت که با نزدیک شدن به پایان دورۀ مالی، عموماً P/E پیشرو در تصمیمگیریهای بازار نقش بیشتری را بازی خواهد نمود و بسیاری از تصمیمگیریها با نیم نگاهی به سال بعد انجام خواهد پذیرفت که البته منطقی نیز مینماید. چرا که با طی زمان بیشتری از دورۀ مالی، دامنۀ نوسانات احتمالی EPS های میان دورهای کم خواهد گردید و احتمال تحقق آن نیز بیشتر خواهد شد و این در حالی است که EPS سال بعد ماهیت نوسان پذیری بیشتری را به خود گرفته و به آرامی نقش قویتری را بازی خواهد نمود. پس میتوان گفت که با گذشت زمان P/E دنبالهدار تبدیل به P/E تاریخی گردیده و P/E پیشرو تبدیل به P/E دنبالهدار خواهد گردید. در هر صورت با توجه به استفادۀ گستردۀ این نسبت در بازار، شاید بررسی بیشتری نیاز باشد که سعی خواهیم نمود تا آن را به بحث بنشینیم. همان طور که گفتیم نسبت P/E نشان دهندۀ این امر خواهد بود که انتظار برگشت سرمایهگذاریها چند سال میتواند باشد(شهدایی، 1390،137-138).

2-3-1-3-2 نسبت قیمت به فروش (P⁄S)7
شیوهای کارآمد برای آشکار کردن میزان عایدی هر شرکت، چون محاسبۀ نسبت P/E برای شرکتهایی که درآمدی ندارند به طور کلی چندان سودمند نیست لذا برخی سرمایهگذاران از نسبت قیمت به فروش برای خرید سهام استفاده میکنند. دلیل این کار این است که عایدی را میتوان به بازی گرفت، اما درآمد را کمتر میتوان دستکاری کرد. با این نسبت میتوان میزان قیمت را با فروش آن شرکت مقایسه کرد. برای محاسبۀ این نسبت ارزش کل بازاری شرکت را بر درآمد فروش سال گذشتۀ آن شرکت تقسیم می کنیم. برخی معتقدند که این نسبت بسیار دقیقتر و مطمئنتر از نسبت P/E یا نسبت PEG است. به طور کلی اگر نسبت قیمت به فروش بیشتر از 5 باشد این نسبت بسیار بالا است. سرمایهگذاران ارزشی، طرفدار سهام با نسبت P/S کم تر از یک هستند (رفیعی امام، 1387، 104).

2-3-1-3-3 شاخص نقدشوندگی
این شاخص قدرت خرید و فروش سهام را در بازار نشان میدهد و یکی از شاخصهای بسیار مهم برای استفاده از سفته بازان و معاملهگران با دید کوتاه مدت است. یعنی این که آیا سهام مورد نظر را به راحتی می توان در بازار خرید و یا فروخت، یا این که برای خرید این سهام باید منتظر باقی ماند تا یک فروشنده پیدا شود و سهام فوق را عرضه نماید و همچنین در زمان فروش سهام باید منتظر ماند تا یکی از سهامداران عمده شرکت سهام عرضه شده را خریداری نماید. عدم قابلیت نقدشوندگی بر ارزش اوراق بهادار تأثیر خواهد گذاشت. قابلیت مبادله به طور قابل توجهای بر ارزش یک ورقۀ بهادار اثر دارد و یا برعکس عدم قابلیت معامله از ارزش آن ورقه نسبت به ورقهای که نقدینگی دارد کم میکند. به عبارت دیگر بازار فایدهای را برای نقدینگی میپردازد و یا برعکس برای عدم نقدینگی ارزش آن تنزل میکند. برای دو سرمایهگذاری که در سایر زمینهها مشابه یکدیگرند، قابلیت نقدینگی میتواند ارزش یکی را فوراً به پول نقد درآورد در صورتی که عدم نقدینگی دیگری ارزش آن را کم میکند. بخشی از این دلیل برای تنزل قیمت یک ورقۀ بهادار خصوصی، بدون شک به زیان بازدهی بر میگردد که در نتیجۀ غیر سودآور بودن سرمایه گذاری یا نقطۀ سر به سر حاصل میشود. اما فقدان نقدینگی از فروش و سرمایهگذاری دوبارۀ آن در سایر داراییها جلو گیری میکند. نداشتن قابلیت نقدینگی و معامله نهایتاً هزینۀ فرصت ایجاد میکند که در مدیریت پرتفوی کاربرد دارد و باید به آن توجه نمود. هرچه بتوان سهامی را سریعتر و با هزینۀ کمتری به فروش رساند قابلیت نقدینگی آن بیشتر است. اوراق بهاداری که به طور روزانه و به دفعات مکرر معامله میشوند، نسبت به اوراق بهاداری که با تعداد محدود و با دفعات کم معامله می شوند، قابلیت نقدشوندگی بیشتر و درنهایت ریسک کمتری دارند و از ارزش ذاتی بیشتری برخوردارند. قابلیت نقدشوندگی یک سهم، تا حد زیادی به تعداد سهام در دست عموم بستگی دارد. هرچه تعداد سهامی که در دست مردم است بیشتر باشد، حجم و سرعت گردش معاملات افزایش می یابد و بازار قیمت منصفانه و معقولتری برای آن پیدا میکند. درنتیجه سهامی که دارای ضریب نقدشوندگی پایین هستند، تابعی از انتظارات سهامداران عمده میباشند و سهامداران عمده در هر قیمتی که خواهان خرید باشند این سهام را خریداری میکنند. در واقع روند حرکت قیمت سهام چنین شرکت هایی توسط سهامداران عمده تعیین و هدایت میشود (MUNOPOLAT). این شرکتها جزء شرکت هایی میباشند که تعداد درصد بسیار کمی از سهامشان به صورت سهام شناور آزاد (FREE FLOUTE) در بازار وجود دارد. درمقابل، سهام با ضریب نقدشوندگی مناسب، تابع عرضه و تقاضای بازار میباشند و سهامداران میتوانند این گونه سهامها را به قیمت بازار که توسط عرضه و تقاضا تعیین میشود، خرید یا فروش کنند. (لازم به یادآوری است که میزان کم این شاخص، توانایی نقدشوندگی زیاد و میزان زیاد این شاخص، توانایی کم نقدشوندگی سهم را ارائه میدهد. رتبه یک بهترین رتبۀ نقدشوندگی میباشد. بهترین دورۀ زمانی برای محاسبۀ نقدشوندگی، استفاده از اطلاعات سه ماه گذشتۀ سهام میباشد) (رفیعی امام، 1387، 105).
LI=(شرکت ی شده معامله سهام تعداد)/(شرکت ی شده منتشر سهام کل)

2-3-1-3-4 نسبت ارزش بازار به ارزش دفتری هر سهم
نسبت قیمت بازار سهم به ارزش دفتری میتواند دیدگاه سرمایهگذاران در مورد شرکت را ارائه نماید. شرکتهایی که نسبت بازده حقوق صاحبان سهام نسبتاً بالایی داشته باشند، هر سهم خود را چند برابر ارزش دفتری میفروشند (درمقایسه با شرکتهایی که این نسبت کمتر است). ارزش دفتری که به ارزش ویژه نیز مشهور است از نسبت حقوق صاحبان سهام به تعداد سهام منتشر شده بدست میآید. حال قیمت بازار هر سهم را به ارزش دفتری تقسیم میکنیم تا نسبت ارزش بازار به ارزش دفتری به دست آید. از آنجا که اصولاً نسبت ارزش بازار به ارزش دفتری بیش از یک است، این بدان معنی است که سرمایه گذاران این آمادگی را دارند که برای سهام این شرکت بیش از ارزش دفتری پرداخت کنند. اصولاً این حالت بدان سبب به وجود میآید که ارزش داراییها (بدان گونه که حسابداران آنها را در ترازنامه شرکتها گزارش میکنند) منعکس کنندۀ تورم یا سرقفلی (goodwill) نمیباشند. از این رو، دارایی هایی که چندین سال به قیمت متعلق به زمان پیش از تورم خریداری شدهاند، کماکان بر مبنای بهای تمام شدۀ اصلی منتقل میشوند، حتی در حالیکه امکان دارد تورم باعث شده باشد که قیمتها ارزش زیادی داشته باشند و ارزش شرکتهای در حال فعالیت بسی بیش از بهای تمام شدۀ تاریخی باشد. اگر نسبت بازده داراییهای شرکتی کم باشد، در آن صورت نسبت ارزش بازار به ارزش دفتری نسبتاً پایین خواهد بود (در مقایسه با میانگین صنعت)، در حالی که شرکتهای بسیار موفق دارای نرخ بالایی از بازده دارایی ها هستند، ارزش بازار آنها بسی بیشتر از ارزش دفتری است (رفیعی امام، 1387، 106).

2-3-1-3-5 بازده حقوق صاحبان سهام (ROE)
بازده حقوق صاحبان سهام یا نرخ بازده ارزش ویژه، میزان سود خالص ایجاد شده در مقابل هر یک ریال حقوق صاحبان سهام (منابعی که سهامداران در اختیار شرکت قرار دادهاند) را نشان میدهد. هرچه این نسبت افزایش یابد، میزان سود آوری سهامداران افزایش یافته است.
سهام صاحبان حقوق بازده=(مالیات از پس)سود/(سهام صاحبان حقوق)

2-3-1-3-6 درآمد متعلق به هر سهم (EPS)
این نسبت بیانگر سود متعلق به هر سهم میباشد. البته به خاطر داشته باشید که الزاماً رقم حاصله به معنی سودی نخواهد بود که مستقیماً به سهامدار تعلق خواهد گرفت. چرا که عموماً بخشی از EPS ناخالص در قالبهای مختلف کسر میگردند که از جمله میتوان به موارد زیر اشاره نمود:
مالیات: (درصورتیکه شرکتها مشمول برخی معافیتهای موصوف قانون مالیات نباشند). مالیات به عنوان سهم دولت از عایدیهای آنان کسر خواهد گردید و عموماً با در نظر گرفتن 10% معافیت مالیاتی شرکتهای پذیرفته

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه درمورد قیمت سهام، بازار سهام، عرضه و تقاضا Next Entries دانلود پایان نامه درمورد صاحبان سهام، روانشناسی، حقوق صاحبان سهام