دانلود پایان نامه درمورد عدم اطمینان، ساختار شکلی، داوری آنسیترال، ساختار سازمانی

دانلود پایان نامه ارشد

بین همان طرفین خواهد بود. قواعدی که طرفین در این نوع داوری مشخص میکنند با وجود اختلافات بین خود آنها، به عمل در میآیند و پس از پایان داوری و صدور رای نیز از بین میروند.
در داوری موردی سازمان یا موسسه داوری وجود ندارد که روش تشکیل و کنترل جریان داوری مختص به خود را داشته باشد. به این دلیل، در این نوع داوری طرفین از نهایت انعطافپذیری در توافق و تعیین جنبههای شکلی برخوردارند. این اختیار و آزادی تنها تابع قواعد آمره قانون محل داوری میباشد.
تدوین قواعد داوری موردی
همان گونه که گفته شد قواعد داوری موردی ساخته و تنظیم شده توسط طرفین داوری است. بنابراین وقتی طرفین قصد دارند که قواعد داوری مختص به دعوای خود را داشته باشند، باید در خصوص جزییات این قواعد و روی برگزاری این داوری توافق نمایند. در وضع و تدوین این قواعد طرفین میتوانند از متخصصان و حقوقدانان (وکلا یا مشاوران حقوقی خود) کمک بگیرند تا قواعدی جامع و فراگیر برای مورد خود داشته باشند.
یک راه به نسبت ساده برای تدوین و تنظیم قواعد داوری موردی، انتخاب از قواعد داوری مدون موجود و درج آنها در متن موافقت نامه داوری است. چنین قواعدی تمام یا غالب نکات لازم برای برگزاری داوری را دربر دارند. یکی از قواعد داوری معمول و رایج برای داوریهای بینالمللی، قواعد داوری آنسیترال میباشد. این قواعد را میتوان تعدیل نمود تا مناسب داوری مورد نظر باشد. مزیت این کار این خواهد بود که قواعد مربوط به مراحل مهم داوری هیچ گاه از نظر دور نخواهند شد.
در داوریهای موردی میتوان از خدمات یک سازمان داوری بهره جست، برای مثال برای انتخاب داور جایی که طرفین خود نتوانند در انتخاب آن به توافق برسند، ممکن است یک مقام ناصب را برای تعیین داور انتخاب کنند، این مقام ناصب میتواند یک سازمان داوری بینالمللی باشد.
در صورت فقدان توافق در خصوص قواعد قابل اعمال بر داوری و روش سازماندهی آن، طرفین و در جای خود داوران انتخاب شده، به طور معمول به قانون محل داوری به عنوان قانون حاکم بر داوری، رجوع خواهند کرد. بنابراین باید توجه داشت که با انتخاب محل داوری ممکن است قانون آن محل بر داوری حاکم باشد. پس مهم است که طرفین از قبل بدانند که آیا قواعد آن محل برای یک داوری مسالمتآمیز و برای قرارداد یا دعوای آنها مناسب میباشد؟ برای مثال آیا آن قواعد در حمایت از جریان داوری است یا برای اعطای اقدامات تامینی و موقت به داوران اختیار داده است؟ این عدم اطمینان همیشه در مواردی که طرفین قادر به توافق در خصوص یک ساختار شکلی خاص یا مجموعه قواعد حاکم بر داوری نباشند، وجود خواهد داشت.71
مزایای داوری موردی
ممکن است طرفین به دلیل این که داوری موردی برای دعوای آنها مناسبتر از داوری سازمانی است، آن را برگزینند. در مواردی که دعوا بین طرفین رخ داده و موجود است گزینش داوری موردی معمول و رایجتر میباشد، زیرا در این وضعیت نیازمندیهای رسیدگی داوری به وضوح برای طرفین مشخص بوده و بر اساس آنها قواعد داوری دعوای خود را تنظیم خواهند کرد، گر چه در این مرحله احتمال رسیدن به توافق سریع کم میباشد. این نوع داوری دارای ویژگیها و مزایای زیر میباشد:
اول: به طور کلی در جایی که طرفین برای حل و فصل اختلافات خود از طریق داوری به توافق میرسند داوری موردی در نظر است، مگر این که آنها بر داوری سازمانی تصریح نمایند. در جایی که طرفین نسبت به انتخاب سازمان داوری نظرات متفاوتی داشته باشند، به طور معمول داوری موردی وجهالمصالحه قرار میگیرد.
دوم: در این نوع داوری طرفین بر روش و آیین داوری کنترل داشته و مایل نیستند که این امور از داوری آنها تحت نظارت یا کنترل اداری سازمانی خاص قرار گیرد.
سوم: داوری موردی به طور معمول در اختلافاتی که یک طرف آن دولت یا سازمانهای دولتی میباشند، به کار گرفته میشود. در بیشتر موارد نهادهای حکومتی تمایل ندارند که دعوای خود را به مسئولان یک سازمان داوری احاله دهند و آن را خلاف منزلت حاکمیتی یا تنزل ارزش حاکمیتی میدانند. این تلقی ناشی از بیطرف یا خنثی ندانستن سازمان داوری خاص یا محلی است که داوری سازمانی در آنجا قرار دارد. برخی دولتها به طور کلی ترجیح میدهند که یک روش موردی مستقل برای داوری دعوا یا دعاوی خود ایجاد کنند که به این طریق حداکثر درجه اطمینان را از لحاظ غیر ملی بودن ایجاد کند و بر حاکمیت آنها کمترین تاثیر را داشته باشند.
چهارم: در داوری موردی، چون خود طرفین جریان آن را کنترل میکنند، میتواند کم هزینهتر از داوری سازمانی باشد، به ویژه آن که هزینههای خدمات داوری سازمانی در داوری موردی یا وجود ندارد یا بسیار کم است و همچنین حقالزحمه داوران به طور معمول توافقی است و ممکن است به کمتر از نرخ داوری سازمانی توافق شود.
ب) داوری سازمانی و مزایای آن
در صحنه بینالمللی سازمانها یا موسسات داوری بینالمللی بسیاری وجود دارد که به امر داوری میپردازند. در سالهای کنونی شمار سازمانهای جدید در سراسر جهان بسیار زیاد بوده است. افزون بر نهادهای سنتی و موجود، بسیاری از کشورها و مراکز عمده تجاری سازمانهایی را تاسیس نمودهاند که خدمات داوری ارایه مینمایند. این سازمانها به طور معمول قواعد داوری خاص خود را دارند یا ویژه خدمات داوری هستند یا بخشی از فعالیتها و وظایف آنها داوری میباشد و به حسب ساختار سازمانی خود در اداره داوری نقش دارند و ان را تسهیل میکنند.
داوری سازمانی در جایی است که طرفین توافق میکنند داوری اختلاف آنها توسط یا تحت نظارت یک سازمان داوری موجود برگزار شود یا توسط آن سازمان کنترل، اداره یا مدیریت شود.
نخستین موضوع برای طرفین قرارداد این است که یک سازمان داوری مناسب برای قرارداد یا دعوای خاصشان انتخاب کنند. به عنوان مثال در دعاوی مربوط به سرمایهگذاری که یک دولت طرف دعوا است، داوری ایکسید میتواند مناسبتر باشد یا برای داوری دعوایی که مربوط به یک منطقه خاص جغرافیایی میشود، سازمان داوری منطقهای موجود در آن بخش جغرافیایی ترجیح داده خواهد شد. در بیشتر موارد طرفین سازمان داوری را بدون آگاهی انتخاب میکنند، زیرا به طور معمول یکی از طرفین سازمانی را پیشنهاد میکند و طرف دیگر بدون داشتن اطلاعی در خصوص آن، قبول میکند یا ممکن است یک سازمان داوری در منطقه جغرافیایی خاصی یا در یک محدوده حرفهای یا صنعتی خاص، خیلی خوب، معروف و شناخته شده باشد و بر این اساس انتخاب شود. در هر حال این انتخاب یک تصمیم بسیار مهمی است که باید در ابتدای مذاکرات قراردادی اتخاذ شود و به بررسیهای دقیقی نیاز دارد.
هر سازمان داوری ویژگیهای خاص خود را دارد و هر یک از سیستمها و قواعد سازمانهای داوری شرایط و لوازم خاصی برای مسایل مختلف داوری مانند تعداد داوران، حق طرفین در انتخاب، پیشنهاد و نصب داوران، حدود استقلال و بیطرفی داوران، اختیار داوران در کنترل جریان رسیدگی داوری و به ویژه صدور دستور اقدامات تامینی و موقت، و چگونگی محاسبه هزینه داوری و حقالزحمه داوران، مقرر مینمایند.
بین سازمانهای مختلف داوری از جهت سطح و نوع اداره داوری تفاوت اساسی وجود دارد. به عنوان مثال، آی.سی.سی داوری را توسط داوری نامه، تعیین محدودیت زمانی برای صدور رای و کنترل رای از لحاظ شکلی اداره میکند، در حالی که دادگاه داوری بینالمللی لندن پس از نصب دیوان داوری، اداره داوری را به رسیدگی به جرح داوران و وساطت در توافق و پرداخت حقالزحمه آنها محدود میکند. بنابراین لازم است هنگام انتخاب یک سازمان داوری طرفین از ویژگیهای آن آگاه باشند.
عمده مزیتها و ویژگیهای داوری سازمانی عبارتند از:
اول: به طور معمول سازمانهای داوری به گونهای هستند که برگزاری یک داوری خوب را تامین میکنند. توسط این سازمانها یا تحت نظارت آنها دیوانی تشکیل میشود که بتواند به خوبی داوری را برگزار کند (تشکیل دیوان مناسب داوری) و طرفین و داوران نمیتوانند با عدم همکاری خود، در روند آن خلل ایجاد یا آن را خنثی کنند.
دوم: سازمانهای داوری معتبر با عملکرد بیطرفانهای که در اجرا و نظارت بر داوری دارند، محیط و مرجع مناسبی برای حل اختلافات مرتبط با قطبهای سیاسی و اقتصادی مختلف میباشند.
سوم: سازمانهای داوری پرداخت هزینههای داوران را تحت نظر خواهند داشت، حقالزحمه داوران را مشخص و کنترل خواهند کرد و در جریان داوری هزینهها را به حداقل خواهند رساند.
چهارم: سازمان داوری به ویژه برای آغاز داوری در مواردی که خوانده تمایلی به همکاری در داوری ندارد یک کمک کننده بسیار خوب خواهد بود. با وجود سازمان داوری، در صورت عدم همکاری یک طرف، نیاز به رجوع به دادگاه ملی برای تشکیل دیوان داوری و نصب داور (در قانون آن کشور چنین پیشبینی شده باشد) نخواهد بود.
پنجم: سازمانهای داوری، نقص نبود یک قانون داوری خوب و حمایت کننده از موافقتنامههای داوری را جبران میکنند.
ششم: داوری سازمانی اعتبار خود را از نام سازمان داوری مربوط میگیرد. در کشورهایی که دخالت سیاسی در داوری وجود دارد یا دادگاهها و قوانین نظر مساعدی نسبت به داوری ندارند، طرفین داوری این مزیت را در نظر دارند که وقتی درصدد اجرای رای داوری بر میآیند، رای آنها توسط یک سازمان مورد احترام در سطح بینالمللی صادر شده باشد یا نام آن را با خود داشته باشد. بنابراین طرفین ترجیح میدهند رای داوری تحت نام یک سازمان صادر شود. چنین مهری به هر حال کمک و تقویت کننده داوری خواهد بود.
هفتم: در داوریهای سازمانی یک نوع احساس راحتی و آرامش نهفته است. پروندههای زیادی تحت قواعد سازمانهای داوری رسیدگی شدهاند و سال به سال تعداد پروندههای جدید افزایش مییابد. این امر حاکی از وجود احساس آسودگی و آرامش خاطر از داوری سازمانی است و از ان جهت است که طرفین میدانند سازمان با تجربهای که دارد، به نحو مطلوبی داوری را برگزار و رای مقتضی را صادر خواهد نمود.
در ساختار سازمانهای داوری، به طور معمول جایگاهی برای کمک به داوری وجود دارد؛ برای مثال، در آی.سی.سی. یک دبیرخانه وجود دارد که در آن مشاوران بسیاری حضور دارند و آنها مسئول اداره روزانه پروندههای داوری هستند. بنابراین هم داوران و هم طرفین میتوانند از مشاوران آی.سی.سی. نظر بخواهند که چگونه پرونده خود را پیش ببرند یا بر مشکلات ناشی از آن چیره شوند. این راه مناسبی است که اطمینان میدهد داوران از نیازها و نگرانیهای طرفین، در جایی که به طور مستقیم و لزوما آنها را مخاطب قرار نمیدهند، آگاه میباشند؛ برای مثال، در جایی که صدور رای بیش از حد متعارف طولانی شده باشد، مشاوره و نظریات افراد آی.سی.سی. راهگشا و رفع کننده نگرانیها خواهد بود.
هشتم: در داوری سازمانی شاهد بحثهای رنجشآور بین داوران و طرفین در خصوص تعیین و توافق حقالزحمه نیستیم. بیشتر سازمانهای داوری برای گرفتن پول از طرفین و پرداخت دستمزد داوران روش خاصی دارند که مانع برخورد بین داوران و طرفین و حتی عدم ارتباط این دو با یکدیگر در خصوص حقالزحمه داوران میشود. این باعث میشود که داوران به جای صرف وقت در این گونه مسایل تنها بر موضوعات ماهوی دعوا متمرکز شوند.
نهم: در کشورهایی که داوری سازمانی (داوری به وسیله شخص حقوقی) در کنار داوری به وسیله شخص حقیقی پذیرفته شده است، اصولا باید آثار حقوقی خاص برای سازمان داوری در نظر داشته باشند. برای مثال سازمان داوری مسئولیت برگزاری داوری و پاسخگویی در برابر طرفین و اشخاص ثالث را برعهده خواهد داشت، و رابطه داور با سازمان داوری رابطه درون سازمانی خواهد بود.
از نقاط ضعف احتمالی داوری سازمانی میتوان موارد زیر را نام برد:
اول: هزینههای داوری سازمانی در مقایسه با داوری موردی به دلیل وجود هزینههایی برای خود سازمان یا هزینههای اجرایی ـ اداری به عنوان خدمات سازمان، زیادتر میباشد.
دوم: امور اجرایی ـ اداری سازمان میتواند باعث طولانی شدن زمان داوری و صرف وقت زیادتری باشد که این برای داوری که سرعت از خصوصیات ماهوی آن میباشد، مناسب نیست.
سوم: سازمان داوری انتخاب شده برای دعاوی آینده ممکن است در

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه درمورد حل اختلاف، جبران خسارات، اشخاص ثالث، نظم عمومی Next Entries دانلود پایان نامه درمورد آیین دادرسی، قانون حاکم، تعارض قوانین، انتقال تکنولوژی