دانلود پایان نامه درباره سینمای ایران، کالاهای فرهنگی، اوقات فراغت، گروه های اجتماعی

دانلود پایان نامه ارشد

که فعالیت هایی نیز که به این ساعتها اختصاص می یابد افزایش یابند ، به بیان دیگر سینما رابطه مستقیمی با میزان اوقات فراغت دارد .
ب ) عوامل غیر اقتصادی :
در زمینه متغیرهای غیر اقتصادی موثر بر میزان تقاضای کالاهای فرهنگی می توان چنین بیان کرد که در بسیاری از موارد عوامل غیر اقتصادی نقش تعیین کننده تری نسبت به متغیرهای اقتصادی دارند ، که به آنها اشاره می کنیم .
1 ) یکی از این عوامل گسترش رسانه ها به ویژه تلویزیون است ،که با افزایش شبکه ها و ساعات پخش برنامه های این رسانه می توان انتظار داشت تاثیر زیادی بر برخی از عوامل اقتصادی داشته باشد . به ویژه آن که این رسانه فاقد هزینه معمول کالاهای فرهنگی دیگر از جمله سینما باشد و دسترسی بدان نیز بسیار راحت است . تنوع شبکه های تلویزیونی به گونه ای است که در ساعتهای بسیاری ازشبانه روز می تواند به صورت نسبی ، برای هر سلیقه ای برنامه ای یافت . هم چنین با توجه به به گسترش شبکه رسمی و غیر رسمی ( سی دی ، دی وی دی ، ماهواره ، اینترنت ) می توان انتظار داشت که با توجه به سهولت استفاده صرفه اقتصادی ناشی از از جایگزینی آنها با سینما ، شاهد کاهش تقاضای سینما باشیم .
2 ) عامل دیگر سطح سواد عمومی جامعه است ،که با گسترش سطح عمومی سواد و پوشش همه گیر آموزش و پرورش بسیار طبیعی است که جامعه از نظر فرهنگی در سطح بالائی قرار می گیرد . طبق آمار تعداد دانشجویان شاغل در مراکز عالی آموزشی در سطح تهران از 87.697 نفر در سال 1355 به 3.900.000 نفر در سال 1385 یعنی 44 برابر رسیده است . با افزایش سطح سواد و فرهنگ عمومی می توان انتظار داشت که کالاهای فرهنگی عمومیت بیشتری بیابند . البته در این زمان از تعداد متقاضیان سینما کاسته شده است.
3 ) سن : از جمله عوامل غیر اقتصادی و تاثیر گذار بر سینما سن می باشد ، چنانچه به نظر می رسد بخش قابل توجهی متقاضیان سینما را جوانان تشکیل می دهند ، از جمله دلایل افزایش مخاطبان سینما بر اساس آمار ارائه شده افزایش سهم این گروه از کل جامعه می باشد
4 ) نوع و موضوع فیلم : هر سال موضوعهای بسیاری توسط هنرمندان سینما به روی پرده می آید ، اما در میان این موضوعها فرهنگ عمومی جامعه با توجه به کلیه مسائل و پیچیدگی های آن به سمت مسائل خاصی تمایل دارد که در صورت توجه به آنها می توان انتظار داشت که میزان تقاضا برای آن سینما افزایش یابد .
به همین صورت می توان درباره کیفیت ساخت فیلم ارزیابی کرد .
مساله ای که پیش از این گفتیم که تا حد بسیار زیادی جنبه ذهنی دارد و شاید نتوان به فرمول مشخصی برای آن دست یافت . اما می توان گفت که کیفیت تولید یک سینما در بسیاری موارد نقش تعیین کننده تری نسبت به موضوع آن دارد در سینما فیلم های ساخته می شوند که از موضوع خاصی برخوردار نبوده اند ولی با پرداخت بالائی که داشته اند ، از استقبال خوبی برخودار شده اند . یک عامل فرعی هم به چشم می خورد که آن
بهره گیری از فرمول های آزموده شده در هم سوئی با سلیقه مخاطب است که متاسفانه در میان برخی از هنرمندان و مدیران سینما با مقوله ( جذابیت های کاذب) هم از آن تلقی می شود . چنین است که در مجموع سینما به عنوان یک کالای اوقات فراغت برای فقط برخی گروه های اجتماعی تبدیل شده است . در نتیجه بسیاری از مردم قادر به جستجوی علائق خود در میان آثار سینمائی تولید شده نیستند . بنابراین از کالای جانشین مانند ( سی دی و دی وی دی ) یا کار دیگر بهره می گیرند و به مرور زمان عادت به سینما رفتن ، جای خود را به عادت استفاده به کالای دیگر می دهد .
5 ) عامل دیگر نقش بازیگران و کارگردان است : درمیزان استقبال از یک فیلم . بسیاری از بازیگران مورد توجه گروه خاصی ازتماشاگران هستند و بسیاری صرفا به دلیل علاقه به آنها به دیدن یک فیلم رو می آورند . همچنین گروهی از تماشاگران با توجه به کارگردان ، حتی قبل از دیدن آن ارزیابی نسبتا مثبتی از آن اثر داشته و بر اثر تجربه های گذشته خود سعی دارند آثار جدید آنها را نیز دنبال کنند .
6 ) تبلیغات : ازعوامل مهم است که به شکل سنتی در ایران استفاده می شود و سبب شده شناخت بهتر و موثری از سینما نزد مخاطب نباشد .
7 ) توزیع جغرافیایی : سالن های سینما در مراکز اصلی شهر که خوشبختانه در دو سه سال اخیر پراکندگی عادلانه ای صورت گرفته است ، در دهه 50 تراکم سالن های سینما در مراکز اصلی مردم بیشتر بوده است . اما با انقلاب و جنگ و بعد از آن شروع سازندگی این اماکن جای خود را به اماکن تجاری و ادرای داد ، به گونه ای که ساکنین مناطق مختلف برای رفتن به سینما مجبور به صرف هزینه ای بودند برای رفت وآمد .
8 ) محیط سینما : مخاطب برای استقبال از سینما نیازمند امکاناتی از جمله صندلی مناسب ،کیفیت مطلوب فضای سالن و کیفیت مطلوب صداست . (سلیمانی ، 1386 : 247 ) .

4 – 5 – 2 ) سینمای ایران بعد از انقلاب :
در پی وقوع انقلاب اسلامی در سال 1356 و حرکت های پراکنده و بی دنباله پس از آن ، وضعیت بی سرانجام ، بلا تکلیف و بی ثبات سال های اولیه انقلاب ، شرایط سیاسی تاثیر فراوانی بر روی سینما گذاشت ، سینمای ایران در آن شرایط گام های لرزانی را برداشت تا به هویتی نو برسد ، هویتی مبنی بر ارزشهای اخلاقی و حد و مرزی مشخص . سینما در آن دوران با یک اتهام شناخته می شد : ابتذال و این واژه ، سینما را در جایگاه عدم اقتدار و بهتر است بگوییم ضعف قرار داد تا انقلاب و انقلابیون با تعیین و تکلیف برای آن چهارچوب تعیین کنند . سینما در ایران نهالی 5 ساله و 10 ساله نبوده و نیست ، ریشه سینما ، آثار فاخر و تاثیر فیلم ها و فیلمسازانش در دوران پیش از انقلاب و حتی در وقوع آن را نمی شود نادیده گرفت ، سینما بخش مهمی از جامعه نخبه و صاحب اندیشه کشور که هر چند راهبرد های ضد اقتصادی ، بخش اعظمی از آن را از مسیرش کج کرده بود ، فقط یک دهه بعد از انقلاب توانست گوشه ای از توانش را به رخ جامعه هنری و فرهنگی بکشد .
در دهه 60 مهندسان مسند سینما را در دست گرفتند و پیش از رسیدن پاییز 1362 سینما دارای یک برنامه و نگاه استراتژیک شد و تا حدود زیادی چهارچوب سینما مشخص گردید و سکان سینما با تمام کمبودها و مشکلات اقتصادی زمان جنگ و توجه به اولویت های دیگر سرمایه گذاری در کشور با استقبال از کارگردانهای صاحب نام و ارزشمند سینمای بیش از انقلاب مسیری تازه برای این هنر تعریف کردند .
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تاکنون یازده معاون امور سینمایی به خود دیده است ، در بیش از آغاز برنامه ریزی برای شکل گیری سینما در سال 1362 ، سینمای ایران با یک دوره قوام نیافته مواجه بود و یک سال پس از انقلاب یعنی در سال 1358 ، ایران کانون بحران و تحولات متعدد بود و در آن شرایط ، وضعیت سینما هم بی شباهت به بی ثبات های سیاسی / اجتماعی نبود . در زمان دولت موقت ، وزارت فرهنگ و هنر در وزارت علوم ادغام شد و عملا مدیریت امور سینمایی کشور توسط مدیر اداره کل نظارت و نمایش فیلم که بعدها به اداره کل ترویج و نمایش تغییر کرد و یک سال بعد به معاونت امور سینمایی تغییر نام داد ، انجام شد ، در تاریخ 30 / 1 / 1358 محمد علی نجفی با حکم شورای انقلاب ، مدیر سینمایی کشور و حسین ترابی مستند ساز سینما که شاخص ترین تصاویر انقلاب را با خود داشت ، در نهم تیر همان سال به عنوان معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و آموزش عالی معرفی شدند ، نجفی و ترابی به مدت هفت ماه از اردیبهشت تا آذر 1358 امور سینمای کشور را بر عهده گرفتند و تلاش کردند تا سینما را از مشکلات اولیه اش که عمده ترین آنها بسته شدن سالن های سینما ، هرز رفتن و بی ثباتی هرم انسانی ، بحران تولید و اکران بود نجات دهند ، ضمنا اصلی ترین ماموریت آنها نجات سینما از تلاش انقلابیون تندرو برای تعطیلی اش بود . در فروردین 1358 نجفی به دلیل فشارهای دادستانی انقلاب برای تعطیلی و مصادره تمام سینماهای کشور به نفع بخش فرهنگی بنیاد مستعضعفان ( بنیاد فرح سابق ) اعتراض و تلاش برای جلوگیری از این اقدام کرد و در نهایت استعفا داد .
ایران از فروردین 1359 تا مهر 1361 شرایط بدی را به خود دید که مهمترین آن حمله عراق به ایران و آغاز جنگ 8 ساله بود ، در چنین اوضاعی مهدی کلهر بر مسند سینمایی که حجت السلام عبدالمجید معادیخواه وزیر آن بود ، نشست . تلاش کلهر درعین سخت گیری بر تولید و نمایش فیلم ها ، جلب اعتماد نهاد ها و جریانات انقلابی به سینما بود ، در همین دوره محمد علی فردین بازداشت شد تا دوران جدیدی به همراه وقایع پاکسازی در سینما صورت گیرد ، کلهر برای جلب اعتماد نهادها و مراکز بدبین به سینما یک روحانی به نام صادق اردستانی را به سرپرستی کمیسیون نمایش منصوب کرد تا جرقه های ورود روحانیت ، اسلام و … به سینما زده شود . در این دوره مسائلی چون کناره گیری وزیر ارشاد و جنجال نمایش فیلم ” برزخی ها ” ساخته ایرج قادری باعث شد تا کلهردر نیمه دوم سال 1361 جایش را به کمال حاج سید جوادی بدهد . در دوران 9 ماهه حاج سید جوادی ( آبان 1361 تا مرداد 1362 ) که پس از نشستن سید محمد خاتمی بر کرسی وزارت ارشاد اتفاق افتاد ، ایران کماکان دستخوش تحولات بسیار و برخی نا آرامی ها بود و این فرصت اندکی برای اقدام مدیریتی درباره سینماست ، اما در این دوره سه اثر مهم حاجی واشنگتن ( علی حاتمی ) ، مرگ یزدگرد ( بهرام بیضایی ) و خط قرمز ( مسعود کیمیایی ) تولید و سپس روانه انبار شد تا علاوه بر توقیف آثار هنرمندان در کشور ، برخورد مسولان با سینماگران
پیش از انقلاب آشکار و رسانه ای شود ، در چنین اوضاعی سید فخرالدین انوار ( مدیر گروه فیلم و سریال تلویزیون ) طی حکمی از طرف خاتمی جانشین حاج سید جوادی شد و یازده سال سکان سینمای ایران را در دست داشت . سید محمد بهشتی ، محمد مهدی حیدریان ، علیرضا شجاع نوری ، عبدالله اسفندیاری همراهان انوار با شعار حمایت ، هدایت و نظارت بودند . ساختار سازی ، مهندسی و معماری سینما اصلی ترین عنصر شکل گیری سینما در آن دوران بود . جلسات متعدد آسیب شناسی با سینما گران گذاشته شد ، بنیاد سینما فارابی به عنوان مهمترین قدرت اجرایی سینمای ایران سرو سامانی به تولید در سینما داد . فیلم های ایرانی در جشنواره های خارجی درخشیدند ، نظام درجه بندی فیلم های ایرانی کیفیت را به اصلی ترین مولفه سینما تبدیل کرد و انحصار فیلم های خارجی در اختیار فارابی قرار گرفت .
دوران با ثبات انوار و یارانش با طرح دو برنامه 5 ساله منظم ، سینمای ایران را از صفر به ثبات رساند ، اما اندک اندک زمزمه مخالفت با سیاست های فرهنگی و سینمایی آن دوران آغاز شد و در 17 اسفند 1369 حجت السلام جنتی در نماز جمعه تهران از برخی جشنواره های فرهنگی / هنری و بازگشت برخی چهره های منفور انتقاد کرد و سیاست جمهوری اسلامی ایران در حوزه فرهنگ با طرح موضوع تهاجم فرهنگی وارد مرحله دیگری شد و فشار روزنامه های کیهان و جمهوری اسلامی به وزیر ارشاد و پاسخ خاتمی مبنی بر این که استراتژی فرهنگی یک نظام نمی تواند بر پایه منع باشد ، کار را به این جا رساند که در 10 دی ماه 1370 ، محمد خاتمی با نوشتن نامه ای به ریس جمهور هاشمی تقاضای استعفا کرد ، هاشمی رفسنجانی استعفا را نپذیرفت و فشارهایی که مهم ترینش در حوزه سینما ، مجوز تولید دو فیلم ” نوبت عاشقی و شب های زاینده رود ” ( محسن مخلمباف ) بود ادامه یافت تا سوم خرداد 1371 که استعفای دوم خاتمی پذیرفته شد . پس از رفتن خاتمی ، تشکیلاتی که انوار و بهشتی آن را مهندسی کرده بودند ، اثراتش را کماکان به جامعه و سینما انتقال داد . انوار تا خرداد 1373 در مسائلی چون تشکیل خانه سینما ، بحران قطع سوبسید و … سیاست هایش را با احتیاط دنبال کرد تا با انتصاب مصطفی میرسلیم در وزارت ارشاد ، دوران انتقال معاونت سینمایی با حضور مهدی فرید زاده ( خرداد 1373 تا خرداد 1374 ) آغاز شد . مهدی فریدزاده با سابقه فعالیت طولانی مدت در تلویزیون در زمینه های مختلف مانند مدیریت گروه اجتماعی و گروه جنگ به سمت معاونت سینمایی برگزیده شد . در این دوره بیش از هر چیز تلاش

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه درباره سینمای ایران، کانون پرورش فکری، بهرام بیضایی، ساختار سیاسی Next Entries دانلود پایان نامه درباره سینمای ایران، استان تهران، فیلم نامه، ریاست جمهوری