دانلود پایان نامه با موضوع کسب و کار، مصرف کننده، محل سکونت، جذب مشتری

دانلود پایان نامه ارشد

آنان ملاک خواهد بود.
بند دوم: در مقررات بین المللی
الف) قواعد نمونه آنسیترال
در خصوص مکان ارسال داده پیام اگر توافقی بین طرفین صورت نگرفته باشد و فرض بر این است که اصل ساز فقط یک محل تجاری دارد و مکان ارسال داده پیام محل تجاری یا کار ارسال کننده باشد:
بند 4 ماده 15 قانون نمونه بیان داشته: «در صورت عدم توافق دیگر بین اصل ساز و مخاطب، چنین فرض میشود که داده پیام از محل کسب و کار اصل ساز ارسال و در محل کسب و کار مخاطب دریافت شده است.»
اگر اصل ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد: در بند 4 ماده 15 چنین قید شده است «در صورتی که اصل ساز یا مخاطب بیش از یک محل کسب و کار داشته باشد، منظور از محل کسب و کار محلی است که بیشترین ارتباط را با معامله مربوط داشته باشد و یا در صورتی که معاملهای در کار نباشد، مهمترین محل کسب و کار در بند 4 ماده 15 (تبصره b) قید شده است که در صورتی که اصل ساز یا مخاطب محل کسب و کاری نداشته باشد، ارجاعات باید به اقامتگاه وی صورت گیرد.

در رابطه با مکان وصول داده پیام نیز باید گفت:
الف) اگر توافقی بین اصل ساز و مخاطب صورت نگرفته است و فرض این است که مخاطب فقط یک محل تجاری یا کاری دارد، مکان وصول یا دریافت داده پیام همان محل تجاری یا کاری مخاطب است.
قسمت دوم بند 4 ماده 15 قانون نمونه: «در صورت عدم توافق دیگر بین اصل ساز و مخاطب چنین فرض میشود که داده پیام در محل کسب و کار مخاطب دریافت شده است.»
اگر مخاطب دارای چندین محل تجاری یا کاری باشد و یکی از آنها را بعنوان محل تجاری معین نکرده باشد، محل وصول داده پیام مکانی است که نزدیکترین محل به اصل معامله بوده. (قویترین ارتباط را با قرارداد دارد) تبصره a بند 4 ماده 15 نیز چنین مقرر داشته:
اگر مخاطب هیچ محل تجاری یا کاری ندارد: تبصره ط بند 4 ماده 15 چنین مقرر داشته: در صورتی که اصل ساز یا مخاطب محل کسب و کاری نداشته باشد ارجاعات باید به اقامتگاه او صورت گیرد.
ب) کنوانسیون 2005 سازمان ملل متحد
در خصوص مکان ارسال داده پیام اگر توافقی بین طرفین صورت نگرفته باشد و فرض بر این است که اصلساز فقط یک محل تجاری دارد و مکان ارسال داده پیام محل تجاری یا کار ارسال کننده باشد:
در بند 3 ماده 10 عهدنامه مقرر شده: «چنین فرض میشود که ارتباط الکترونیکی به محل تجارت اصل ساز، ارسال شده…»
اگر اصل ساز بیش از یک محل تجاری یا کاری داشته باشد: بند 2 ماده 6 و بند 3 ماده 10عهدنامه مقرر داشته: اگر یکی از طرفین محل تجارت خویش را تعیین نکند و یا بیش از یک محل تعیین نماید، از نظر این عهدنامه مکانی که نزدیکترین ارتباط را با همان قرارداد دارد به عنوان محل تجارت شناخته میشود، البته با توجه به شرایط و اوضاع و احوالی که طرفین قبل یا همزمان با انعقاد قرارداد در نظر داشتهاند.»
در بند 3 ماده 6 آمده است که «اگر شخص حقیقی محل تجارت نداشته باشد، محل سکونت معمولی او بعنوان محل تجارت وی، شناخته میشود.»
در رابطه با مکان وصول داده پیام نیز باید گفت:
الف) اگر توافقی بین اصل ساز و مخاطب صورت نگرفته است و فرض این است که مخاطب فقط یک محل تجاری یا کاری دارد، مکان وصول یا دریافت داده پیام همان محل تجاری یا کاری مخاطب است.
عهدنامه قسمت دوم بند 3 ماده 10: «چنین فرض میشود که ارتباط الکترونیکی در محل تجارت مخاطب، به نحوی که مطابق ماده 6 تعیین شده واصل شده است.»
در بند 1 ماده 6 این عهدنامه مقرر شده: از نظر این عهدنامه چنین فرض میشود که محل تجارت شخص مکانی است که توسط او تعیین شده است؛ مگر اینکه طرف دیگر اثبات کند که شخص معرفی کننده نشانی، در آنجا محل تجارت ندارد.
اگر مخاطب دارای چندین محل تجاری یا کاری باشد و یکی از آنها را بعنوان محل تجاری معین نکرده باشد، محل وصول داده پیام مکانی است که نزدیکترین محل به اصل معامله بوده.(قویترین ارتباط را با قرارداد دارد.)
اگر مخاطب هیچ محل تجاری یا کاری ندارد: بند 3 ماده 6 عهدنامه بیان داشته «اگر شخص حقیقی محل تجارت نداشته باشد محل سکونت معمولی او محل تجارت وی شناخته میشود.
مبحث سوم: ایجاب الکترونیکی
گفتار اول: مفهوم ایجاب الکترونیکی
چنان که گفتیم، مقرّرات حاکم بر قراردادهای سنتی در مورد قراردادهای الکترونیکی نیز قابل اعمال هستند و در واقع این وسیله و محیط اعلام اراده است که تفاوت کرده است. با توجه به این نکته جهت تعریف ایجاب الکترونیکی نیز می توان به تعاریفی که به طور کلی از ایجاب ارایه شده مراجعه نمود.
مطابق با بند یک ماده 14 کنوانسیون 1980 وین راجع به بیع بین المللی کالا:
پیشنهاد انعقاد قرارداد به یک یا چند شخص معین، چنانچه به قدر کافی واضح و دال بر قصد التزام گوینده ایجاب در صورت قبول (مخاطب) باشد، ایجاب تلقی می شود … 138
محققان داخلی معتقدند: ایجاب اعلام اراده کسی است که طرف قرارداد را بر مبنای معینی به انجام دادن معامله دعوت می کند، به گونه ای که اگر پیشنهاد مورد قبول طرف قرار گیرد او به مفاد آن پای بند شود، خواه پیشنهاد خطاب به شخص معین یا عموم مردم باشد.139
در تعاریف فوق، در واقع ایجاب، به عنوان نوعی اعلام اراده، به طور کلی تعریف شده و وسیله این اعلام مورد توجه قرار نگرفته است. در نتیجه این تعاریف، به سبب عام بودن، ایجاب الکترونیکی را نیز دربر می گیرند و برای تعریف این نوع ایجاب کافی است که قید اعلام اراده از طریق ابزار الکترونیکی به آنها افزوده شود.
با توجه به این تعاریف می توان دریافت که پیغام الکترونیکی درج شده بر روی یک سایت یا پیغامی که از طریق پست الکترونیکی ارسال شده زمانی ایجاب تلقی می شود که به اندازه کافی واضح یعنی حاوی عناصر ضروری برای انعقاد قرارداد (مانند اوصاف کالا یا خدمت و ثمن در عقد بیع) باشد، به طوری که قبول مفاد آن از سوی مخاطب برای انعقاد عقد کفایت کند.
به علاوه چنان که از تعاریف فوق برمی آید، پیغام الکترونیکی که کالا یا خدمتی را توصیف می کند باید بر اراده قطعی گوینده مبنی بر التزام به مفاد آن در صورت مثبت بودن پاسخ مخاطب و قبول وی دلالت نماید.
در صورت فقدان شرایط مذکور، پیغام الکترونیکی ایجاب محسوب نمی شود و در حقیقت باید آن را نوعی تبلیغ یا دعوت به انعقاد قرارداد دانست، زیرا هدف از تبلیغات تجاری آگاهی ساختن مشتریان احتمالی نسبت به برخی ویژگی های کالا یا خدمت است. از دیگر سو، هرگاه پیغامی همه اوصاف مبیع و همچنین قیمت مورد نظر گوینده ایجاب را در خود داشته ولی دلالتی بر قصد وی مبنی بر التزام به مفاد آن در صورت قبول مخاطب ننماید، باز هم نمی تواند ایجاب محسوب شود و در اینجا نیز با تبلیغی صرف مواجهیم.
در واقع آنگونه که برخی از نویسندگان گفته اند: تبلیغ مرحله ای عقب تر از ایجاب در فرآیند انعقاد عقد است. و ثمره عملی تمیز ایجاب از تبلیغ نیز از همین تقدم و تأخر در فرآیند مذکور ناشی می شود چرا که اگر اعلام اراده ای ایجاب باشد، به صرف قبول مفاد آن از سوی مخاطب، قرارداد منعقد و گوینده به مفاد آن ملزم می شود.
به طور خلاصه می توان رابطه منطقی تبلیغ و ایجاب را عموم و خصوص مطلق دانست بدین توضیح که هر ایجابی تبلیغ است چرا که هدف از ایجاب هم مانند تبلیغ، بیان ویژگی های کالا یا خدمت و جذب مشتری است. در مقابل همه تبلیغ ها لزوماً ایجاب نیستند زیرا ممکن است فاقد شرایطی باشند که برای ایجاب گفته شد. اما تبلیغی که مشتمل بر تمامی عناصر عقد و نیز مبین قصد نهای شخص مبنی بر انعقاد قرارداد باشد، در تعریف ایجاب هم می گنجد.
قوانین اتحادیه اروپایی در خصوص مفهوم ایجاب ساکت بوده و این مسأله را به حقوق داخلی کشورها واگذار کرده اند. دلیل این سکوت، اختلاف برداشتی است که بین کشورهای عضو نسبت به تعریف و در نتیجه مصادیق ایجاب وجود دارد. برای نمونه، در حقوق سنتی کشورهایی از قبیل فرانسه، اسپانیا و دانمارک اعلام اراده بایع در صورت جمع شرایط پیش گفته به عنوان ایجاب شناخته می شود. این در حالی است که در کشورهایی مانند انگلیس اطلاعات ارایه شده توسط بایع اصولاً ایجاب محسوب نمی شود. بر طبق حقوق این کشورها اعلام اراده بایع فقط دعوت به معامله140 است مگر آن که در هر مورد با توجه به قراین، ایجاب بودن اراده بایع احراز شود.
به عنوان مثال، در دعوای فیشر علیه بل141 در سال 1960 که در آن خوانده متهم به ارتکاب جرم ایجاب فروش یک چاقوی ضامن دار شده بود (ظاهراً در زمان اقامه دعوا فروش چنین چاقویی در انگلیس ممنوع و جرم بوده است)، دادگاه اعلام داشت که نمایش دادن یک کالای دارای برچسب قیمت در ویترین یک مغازه دعوت به معامله محسوب می شود و در نتیجه متهم که چنین چاقویی را در مغازه اش به نمایش گذاشته بود تبرئه شد. همین اصل توسط دادگاه استیناف در مورد به نمایش گذاشتن اجناس در فروشگاه های سلف سرویس اعمال شده است.142
از آنچه که گفته شد می توان چنین نتیجه گرفت که هر گاه فروشنده ای کالاها یا خدمات خود را بر روی سایت خود یا سایتی دیگر تبلیغ کند ممکن است این اعلام اراده در حقوق انگلیس فقط یک دعوت به معامله تلقی شده او در قبول یا رد سفارش مشتری (که در حقیقت گوینده ایجاب است) آزاد باشد در حالی که وضعیت در اسپانیا و دانمارک متفاوت بوده و به احتمال بیشتر این تبلیغ ایجاب محسوب خواهد شد.143 به همین سبب برخی نویسندگان به فروشندگان توصیه می کنند در هنگام تبلیغ کالا یا خدمات خود بر روی سایت، به این نکته تصریح نمایند که این تبلیغ و برای نمونه نمایش کالا یا خدمات صرفاً دعوت به انجام معامله است و نه ایجاب.144
به نظر می رسد که در حقوق ایران نیز باید قایل به این شویم که تبلیغ درج شده بر روی یک سایت اگر عناصر قرارداد را در بر داشته باشد و به علاوه از آن بتوان قصد تبلیغ کننده را نسبت به انعقاد قرارداد برداشت نمود، ایجاب محسوب می شود مگر آنکه تبلیغ کننده خلاف این را تصریح کرده باشد.
گفتار دوم: مدت اعتبار ایجاب الکترونیکی
ایجاب الکترونیکی را از برخی ابعاد نمی توان با ایجاب سنتی یکی دانست. در واقع، با توجه به قابلیت بی نظیری که اینترنت جهت مقایسه ایجاب های صورت گرفته توسط سایت های رقیب به مصرف کننده اعطا می کند، تأمین کنندگانی که خواستار بقا بر روی شبکه و جذب مشتریان جدید یا لااقل حفظ مشتریان موجود هستند، ملزمند که به طور مرتب شرایط ذکر شده در ایجاب خود را تغییر دهند که در این صورت با ایجابی جدید مواجه خواهیم بود. حال فرض کنیم مصرف کننده ای با مراجعه به سایت یک تاجر، ایجابی مشخص را دیده باشد و پس از گذشت مدت زمانی تصمیم بگیرد که موضوع آن را سفارش دهد. اگر در هنگام مراجعه بعدی کاربر ایجابی که وی مشاهده کرده بود دیگر وجود نداشته باشد، تکلیف چه خواهد بود؟
به علاوه، گاه به دلایلی مانند تمام شدن موجودی کالا یا پذیرش مفاد ایجاب و انعقاد قرارداد ممکن است تأمین کننده ایجاب درجه شده بر روی سایت را حذف کند. ولی، در مواردی هم این احتمال وجود دارد که فروشنده فراموش کند ایجاب را حذف نماید. همچنین برخی موتورهای جستجو خدمت ویژه ای موسوم به حافظه نهانی145 ارایه می دهند که صفحات وب را در سرور خود نگهداری کرده و می تواند حتی مدت ها پس از حذف یک صفحه آن را نمایش دهد. در نتیجه گاهی ممکن است صفحه وبی که ایجاب کالا یا خدمتی خاص بر روی آن قرار داشته به وسیله موتورهای مذکور در فهرست نتایج جستجوی محصولی از این نوع گنجانده شود.
پرسش این است که تکلیف گوینده چنین ایجاب هایی چیست ؟
و اصولاً ایجاب الکترونیکی تا چه زمانی معتبر است؟
در پاسخ به این پرسش ها باید گفت که گوینده ایجاب از باب آزادی اراده می تواند مهلتی برای مخاطب یا مخاطبان تعیین کند که پس از انقضای آن ایجاب نیز منقضی شده و قبول بی اثر خواهد بود. بنابراین هرگاه در سایت تاجر مدتی برای اعتبار ایجاب مندرج در آن ذکر شده باشد، فقط در این مدت است که انضمام قبول به ایجاب مورد نظر قابلیت ایجاد رابطه قراردادای را دارد. همان طور که در ادامه خواهیم دید یکی از وظایف تجاری که محصولات خود را بر روی سایت ها قرار می دهند تصریح به مدت

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه با موضوع سیستم اطلاعاتی، تجارت الکترونیک، قانون نمونه، قانون حاکم Next Entries دانلود پایان نامه با موضوع قانون مدنی، موتورهای جستجو، تأمین کننده، بیع بین المللی