دانلود پایان نامه با موضوع اضافه وزن، کودکان مبتلا، پرسش نامه، گروه کنترل

دانلود پایان نامه ارشد

بدني تاثيرگذار است (54).
آناهيتا هوشيار راد و همکاران (1387) وضعيت کوتاه قدي، کم وزني، لاغري و اضافه وزن در کودکان زير پنج سال ايراني (1379 تا 1381) را مورد بررسي قرار داد. در اين پژوهش از 7158 خانوار استفاده شده که اين خانوارها به صورت نمونهگيري سيستماتيک از 28 استان کشور انتخاب شدند. تعداد کل کودکان زير 5 سال 2562 نفر بود. کارشناسان تغذيه آموزش ديده طي سه روز مراجعه متوالي و سن افراد را تعيين و نيز وزن و قد تمام اعضاي خانوار را به روش استاندارد اندازهگيري کردند. وزن کودکان زير دو سال، با روش توزين مضاعف و قد به صورت خوابيده اندازهگيري شد. يافتههاي پژوهش نشان داد که شيوع کمبود قد براي کودکان زير 5 سال 1/13 درصد و شيوع کم وزني 6/7 درصد بوده است و شيوع کوتاهي قد و کم وزني در مناطق روستايي بيش از دو برابر شهرها و در پسران به ترتيب 2/14 و 3/7 درصد و در دختران به ترتيب 8/11 و 8 درصد بود؛ اما، از نظر آماري معنيدار نبود. شيوع لاغري 5/4 درصد و شيوع اضافه وزن و چاقي 2/5 درصد به دست آمد. در مناطق مشابه شهري و روستايي شيوع اضافه وزن و چاقي در دختران بيش از پسران است (60).
ناهيد شاهقليان و همکاران (1382) صدک 90 ام (BMI) و برخي از فاکتورهاي خطر آفرين چاقي در کودکان دبستاني 7-12 سال استان چهار محال بختياري را تعيين کرد. پژوهش حاضر به صورت دو مرحلهاي بوده که در مرحله اول آن يک مطالعه مقطعي گروهي و مرحله دوم آن مورد-شاهدي است. در مرحله اول با استفاده از قد و وزن 2772 دانشآموزان دختر و پسر، صدک نودم BMI به دست آمد. در مرحله دوم از 188 کودک چاق و 282 کودک لاغر به عنوان گروههاي مورد و شاهد، پرسشنامه فاکتورهاي خطر آفرين تکميل گرديد. نتايج نشان داد که شيوع چاقي در کودکان دبستاني 9/9 درصد بود و نيز نشان داد که کودکان داراي 26/18BMI≤ به عنوان غير چاق محسوب ميگردند (48).
مريم رزاقي آذر و همکاران (1384) قد، وزن و BMI در دختران 6-17 ساله و پسران 6-15 ساله مدارس تهران را مورد بررسي قرار دادند. اين پژوهش به صورت مقطعي و بر روي 1512 پسر 6 تا 15 ساله و 1412 دختر 6 تا 17 ساله مدرسه از سال 1380 تا 1383 بوده است. نمونهگيري به صورت چند مرحلهاي احتمالي بوده و معيار سالم بودن، نداشتن سابقه بيماري و اختلالات سيستميک بود. آزمودنيها توسط پزشک معاينه شدند و قد وزن و سن دقيق آنها تعيين شد که از صدکهاي 3، 10، 25، 50، 75، 90 و 97 براي قد وزن و BMI و از صدک 85 فقط براي توده بدني محاسبه شدند. يافتهها نشان داد که ميانگين مقادير نمرات انحراف معيار قد، وزن و BMI در بيشتر گروهاي سني در پسران با مقادير NCHS 16 ، اختلافآماري معنيداري وجود نداشت، در حالي که در دختران براي قد و وزن اختلاف معنيداري وجود داشت و از مقادير گزارش NCHS، کمتر بود. در نهايت ميتوان نتيجه گرفت که دختران ايراني قد و وزن کمتري نسبت به مقادير NCHS دارند که در مورد قد، اين اختلاف چشمگيرتر بوده است (78).
عباس تقيزاده باقي و همکاران (1388) قد و وزن دانشآموزان پسر 7-19 ساله اردبيل را بررسي و آن را با استاندارد NCHS مقايسه کرد. در اين پژوهش 4282 دانشآموز پسر 7-19 ساله به روش نمونهگيري چند مرحلهاي انتخاب شده بودند که ميانگين و انحراف استاندارد و صدکهاي 5، 10، 25، 50، 75، 90، 95 قد و وزن و BMI به تفکيک محاسبه شده بود. نتايج حاصل از پژوهش نشان ميدهد که ميانگين قد و وزن پسران شهري به صورت معنيدار از همسلان روستايي خود بيشتر است. همچنين نشان ميدهد ميانگين تمامي صدکهاي قد و وزن و توده بدن پسران 7-19 ساله اردبيل زير صدکهاي مشابه خود در استاندارد NCHS قرار دارند (79).
سميه يوسايي و همکاران (1391) رابطه بين زمان تماشاي تلويزيون و بازيهاي رايانهاي با توده چربي بدن در دانشآموزان ابتدايي و ترکيب بدن را مورد بررسي قرار داد که 111 دانشآموز در اين تحقيق شرکت داشتند. اطلاعات مربوط به استفاده از رسانه از طريق پرسشنامهاي که توسط والدين تکميل شد، جمعآوري کردند و جهت اندازهگيري ترکيب بدن از دستگاه 17 BIA استفاده شد. الگوي خواب و فعاليت فيزيکي با استفاده از دستگاه اکتيگراف اندازهگيري شد. از ثبت 3 روزه جهت بررسي دريافت انرژي و درشت مغذيها استفاده شد.يافتههاي تحقيق نشان داد بين ميزان ساعات تماشاي تلويزيون و BMI رابطه معنیداري وجود دارد (80).
فرهاد رحماني نيا و همکاران (1389) ميزان تماشاي تلويزيون و انجام بازيهاي رايانهاي پسران چاق و کم وزن و رابطه آن با آمادگي جسماني، سطح فعاليت بدني و ترکيب بدني را مورد بررسي قرار داد. بدين منظور 428 دانشآموز 9-15 سال در اين تحقيق شرکت کردند. قد، وزن و BMI آزمودنيها به ترتيب 1/13± 149 سانتيمتر، 05/14± 32/45، کيلوگرم، 04/4±85/19 کيلوگرم بر متر مربع بود. اطلاعات مربوط به تماشاي تلويزيون و انجام بازيهاي رايانهاي به همراه سطح فعاليت بدني آزمودنيها از طريق پرسشنامه جمعآوري شد. براي تعيين ردههاي وزني (چاقي، اضافه وزن، وزن نرمال و کم وزني) از Cut off -BMI و صدکهاي آن استفاده شد. نتايج نشان داد بين ميزان تماشاي تلويزيون و انجام بازيهاي رايانهاي در پسران دانشآموز چاق و کم وزن تفاوت معنيداري وجود دارد. به طوريکه پسران چاق نسبت به پسران لاغر اوقات بيشتري را صرف تماشاي تلويزيون و انجام بازيهاي رايانهاي ميکنند. همچنين نشان داد بين ميزان تماشاي تلويزيون و انجام بازيهاي رايانهاي و سطح فعاليت بدني، توده چربي و BMI رابطه معنیداري وجود دارد (81).
اخوان کرباسي و همکاران (1387) فراواني و فاکتورهاي مساعد کننده چاقي و افزايش وزن در کودکان پيش دبستاني شهر يزد را مورد بررسي قرار دادند که 400 کودک 6 ساله (200 دختر و 200 پسر) به روش نمونهگيري خوشهاي تصادفي از کودکان مراجعه کننده به پايگاههاي سنجش سلامت شهر يزد در سال 85- 1384 انتخاب شدند. قد و وزن کودکان اندازهگيري و نمايه توده بدني محاسبه شد و از نمودار رشد NHNESIII که مورد قبول WHO است، استفاده شد. BMI بين صدک 95-85 به عنوان اضافه وزن و بالاتر از صدک 95 به عنوان چاقي در نظر گرفته شد. پرسشنامه با محاسبه حضوري با والدين تکميل شده بود. نتيجه حاصل از اين تحقيق نشان ميدهد 5/3 درصد از دختران چاق و 2 درصد داراي اضافه وزن بودند و نيز نشان دادن که بين اضافه وزن و چاقي کودک با سطح فعاليت بدني، مدت تماشاي تلويزيون در روز و تعداد دفعات مصرف تنقلات، نوشيدنيهاي گازدار و غذاهاي آماده در طي هفته ارتباط وجود دارد؛ اما، با جنس و رتبه کودک، سواد و سابقه چاقي در والدين ارتباط معنیداري مشاهده نشد (61).
2-3-2- مطالعات انجام شده در خارج کشور
فوگل هولم18 و همکاران (1999) رابطهي والدين کودکان با الگوي فعاليت بدني و چاقي را مورد برسي قراردادند. در اين مطالعه 129 کودک چاق (67 دختر و 62 پسر) و 142 کودک (81 پسر و 61 دختر) که داراي وزن طبيعي بودند که به عنوان گروه کنترل و پدران (222 نفر) و مادران (245 نفر) کودکان نيز حضور داشتند. سطح فعاليت بدني با ثبت فعاليت بدني 3 روز (کودکان و والدين) مورد بررسي قرار گرفت که همراه با يک پرسشنامه (کودکان) و يک سوال در مورد فعاليت بدني هميشگي (والدين) بود. رابطه بين وزن کودکان و BMI والدين با چاقي بررسي شد. يافتهها نشان داد عدم فعاليت والدين پيشبيني کننده قوي و مثبت براي عدم فعاليت کودکان است. امتيازات فعاليت والدين تا حدودي پيشبيني کننده ضعيفتري از ساعت فعاليت شديد و سطح فعاليت کلي بدني کودکان است. چاقي کودکان به طور منفي با سطح فعاليت بدني هميشگي مرتبط است. به علاوه چاقي والدين پيشبيني کننده قوي ديگري براي چاقي کودکان بود. مطالعه حاضر بر نقش والدين در الگوهاي فعاليت بدني و چاقي کودکان تاکيد ميکند (6).
کارمينا19 و همکاران (2006) چاقي، چربي بدن، آمادگي جسماني و سطح فعاليت بدني در کودکان 9-12 ساله را مورد بررسي قرار دادند. در اين پژوهش 82 کودک شرکت کردند که قد، وزن، دور کمر و ضخامت چين پوستي 5 نقطهاي آنها را محاسبه کردند و همچنين فعاليت بدني با پوشيدن يک گام شمار به مدت دو روز مورد بررسي قرار گرفت و سطح آمادگي جسماني استفاده از آزمون 20 متر رفت و برگشت (SRT) تعيين شد. نتايج نشان داد که 33% از کودکان داراي اضافه وزن و 38% چاق بودند و ميانگين مجموع 5 نقطه چين پوستي بيش از صدک 95 ام کودکان کانادايي بود. در مقايسه با سومين موسسه ملي بهداشت و تغذيه، چين پوستي در اکثر کودکان با صدک بيش از 85% براي دور کمر (62%)، فوق خاصره (80%)، تحت کتفي (72%) و سه سر (54%) بود. بر اساس نمرات گام شمار، تنها 49% از کودکان به اندازه کافي فعال بودند که ميتوان نتيجه گرفت در اين جمعيت شيوع بالايي از اضافه وزن و چاقي مرکزي با سطح پاييني از فعاليت بدني و آمادگي جسماني ارتباط دارد (82).
گيولينو20 و همکاران (2004) فاکتورهاي مرتبط با چاقي در کودکان دبستاني را مورد بررسي قرار داد. در اين مطالعه 452 دانشآموز شرکت کردند که 68 کودک مبتلا به اضافه وزن و چاقي بودند، 97 کودک داراي وزن نرمال بودند انتخاب شدند، به آنها پرسشنامهاي در مورد سطح فعاليت بدني روزانه داده شد. وزن، قد، BMI و چربي (ميزان چين پوستي عضله سه سر بازو با تحت کتفي) در کودکان اندزه گيري شد. بچهها مطابق با BMI در هر سن به عنوان نرمال، کم وزن، اضافه وزن و يا چاق طبقهبندي شدند. يافتهها نشان داد که شيوع اضافه وزن و چاقي در دختران 9/22 درصد بود و چربي بين کودکان نرمال با افراد ديگر متفاوت بود. همچنين نشان ميدهد که در کودکان مبتلا به اضافه وزن و چاقي، چربي بدن به طور مستقيم با زمان نشستن روزانه در ارتباط است (12).
مامون21 و همکاران (2005) در پژوهشي خانواده و فاکتورهاي اوايل زندگي همراه با تغييرات در وضعيت اضافه وزن بين سنين 5-14 سال را مورد بررسي قرار دادند. آزمودنيها شامل 2934 کودک بودند که 52% آنها پسر بودند و به چهار گروه با تغيير در وضعيت اضافه وزن/ چاقي در بين سنين 5-14 سال تقسيم شدند، گروه اول هم دختر و هم پسر داراي وزن طبيعي، گروه دوم 5 سالههاي چاق و 14 سالههاي داراي وزن نرمال گروه سوم 5 سالههاي داراي اضافه و چاقي و 14 سالههاي داراي وزن نرمال و گروه چهارم کودکان داراي اضافه وزن و چاقي در هر دو جنس بودند. از 2934 شرکت کننده، 2018 نفر (8/68 درصد) داراي BMI نرمال بودند و 425 نفر (5/14 درصد) BMI نرمال داشتند (83).
تزوتزاس22 و همکاران (2007) شيوع چاقي و بيمارهاي همراه را در دانشآموزان مورد بررسي قرار داد. در اين تحقيق 3140 کودک 6-12 ساله (که 1551 دختر بودند) شرکت داشتند. قد، وزن، دور کمر (WC)، BMI، نسبت دور کمر به قد (WHR) و چربي شکمي محاسبه شد. نتايج نشان داد که شيوع اضافه وزن و چاقي در دختران به ترتيب 5/26 و 4/6 درصد بود. شيوع چربي شکمي در دختران بر اساس دور کمر 2/14 درصد و بر اساس نسبت دور کمر به دور لگن 20 درصد بود (84).
کرومر هاسچيلد23 و همکاران (1999) شيوع اضافه وزن و چاقي در کودکان دبستاني را مورد بررسي قرار دادند. اين مطالعه به صورت مقطعي در سال 1975، 1985و 1995 انجام شده و يک پرسش نامه در سال 1995 استفاده شده است. کودکان 7-14 سال سن داشتند که 1000 نفر از شرکت کنندگان در 1975، 753 نفر در سال 1985 و 912 نفر در سال 1995 دختر بودند. در سال 1995 عوامل مورد بررسي در رابطه با اضافه وزن شامل وزن هنگام تولد، طول تولد، سن مدرسهاي، تعداد فرزندان خانواده، شغل پدر، آموزش مادر و اندازه آپارتمان بوده است. اضافه وزن يا چاقي بر اساس صدک 90 يا 97 براي سن و جنس، به ويژه درصد BMI معين شد که نتيجه تحقيق نشان ميدهد شيوع اضافه وزن در دختران در بين سالهاي 1975 – 1995 از 7/11 به 7/20 افزايش يافته است (85).
لازريو و همکاران (2009) سطح فعاليت بدني کودکان، تماشاي تلويزيون و چاقي در جزيره قبرس را مورد بررسي قرار دادند. 1140 دانشآموز که 533 نفر پسر و 607 نفر بودند و 9-13 سال سن داشتند به روش نمونهگيري چند مرحلهاي انتخاب شدند و اين مطالعه از سال 2004 – 2005 انجام شد. کودکان يک پرسشنامه فعاليت بدني 32 بخشي را کامل ميکردند که

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه با موضوع کودکان چاق، عوامل خطر، اضافه وزن، مصرف مواد Next Entries دانلود پایان نامه با موضوع اضافه وزن، روش پژوهش، روش شناسی پژوهش، آموزش و پرورش