دانلود پایان نامه ارشد درباره اوراق قرضه، بورس اوراق بهادار، عرضه و تقاضا، بازار سهام

دانلود پایان نامه ارشد

ايجاد رابطه38 گفته مي شود، هم براي مديريت و هم براي سرمايه گذار بزرگ بهينه خواهد بود.
بين توانايي ها و انگيزه هاي نظارتي سهامداران نهادي و سهامداران بزرگ غير نهادي تفاوت هايي وجود دارد. گورتون و كهل 39(1999) نشان دادند كه سهامداران نهادي به دليل مشكلات نمايندگي خود ممكن است نظارت هاي غير كاملي داشته باشند. با وجود اين از آنجا كه سهامداران شخص حقيقي زيادي براي نظارت بهتر وجود ندارد، لذا نظارت سهامداران نهادي مورد استقبال سهامداران قرار مي گيرد. لذا در مدل گورتون و كهل سهامداران نهادي بزرگ و سهامداران غير نهادي بزرگ به عنوان نظارت كنندگان بر شركت ها به طور همزمان وجود دارند.
2-10)سهامدارعمده در نگاه نظام حاكميت شركتي در بورس اوراق بهادار ايران

هر كشور با توجه به نوع فرهنگ، ز مينة تاريخي، فضاي حقوقي و نهادهاي حاكم بر آن داراي چارچوب خاصي براي حكمراني مي باشد . در كشور ما طي چند سال اخير، كوشش هايي براي شناساندن ماهيت نظام حاكميت شركتي و اهميت آن از بعد نظارت بر بنگاه هاي اقتصادي صورت پذيرفته است .درسازمان بورس اوراق بهادارايران، صرفاً آيين نامه اي تحت عنوان ” نظام راهبري شركت ” تهيه و ارايه شده است وليكن از بعد قوانين و مقررات، فعاليت و اقدامات خاصي براي نهادينه كردن اين مقوله در سطح شركت ها و اعمال آن در بازار سرمايه صو رت نگرفته است
طبق آيين نامه اصول راهبري شركت ها در بورس اوراق بهادار ايران كه متن اطلاعيه نهايي آن در اسفند ماه سال 1384 پذيرفته شد، سهامدار عمده و سهامدار جزء بدين گونه تعريف شده است.

سهامدار عمده: سهامداري است كه به طور مستقل بتواند حداقل يك عضو هيأت مديره و يا بيش از يك عضو هيأت مديره را به طور مستقل منصوب كند و داراي بيشترين كنترل بر هيأت مديره است.
سهامدار جزء: سهامداري است كه به طور مستقل نمي تواند يك عضو هيأت مديره را منصوب نمايد و داراي كمترين قدرت نفوذ و كنترل بر شركت و هيأت مديره است.درمجامع عادي هر سهم يك رأي دارد و هر سهامدار به تعداد سهام خود حق رأي دارد مگر در انتخاب اعضاء هيأت مديره كه هر سهم به تعداد اعضاء هيأت مديره حق رأي به دست مي آورد.

بخش دوم: مفاهيم مرتبط با صندوق هاي سرمايه گذاري
2-11 ) صندوق هاي سرمايه گذاري و انواع آن
صندوق هاي ( شركت هاي ) سرمايه گذاري در اواسط دهه 1920 در کشور امريکا رواج پيدا کرد و کم کم جايگاه خود را در جامعه اقتصادي ساير کشور ها پيدا کرد. در ايران، در قانون بازار اوراق بهادار مصوب مجلس شوراي اسلامي در آذر ماه 1384 و به عنوان جايگزين مناسبي براي سبدهاي مشاع ايجاد گرديده اند. با ايجاد صندوق هاي سرمايه گذاري ،سبدهاي مشاع – که پيش از اين توسط تعدادي از کارگزاران که مجوز سبد گرداني از سازمان بورس و اوراق بهادار (سبا) دريافت نموده اند تشکيل شده بودند- به کار خود خاتمه دادند . صندوق هاي سرمايه گذاري مشترک در سهام ( در اندازه کوچک) با الهام از متعارف ترين شکل از صندوق هاي سرمايه گذاري در ساير کشورها که دهها سال از ايجاد آنها مي گذرد طراحي گرديده اند(راعي و پويان فر، 1389).
بطور کلي صندوق هاي سرمايه گذاري مشترك، واسطه هاي مالي هستند كه به عموم مردم سهام مي فروشندو وجوه حاصله را پرتفوي متنوعي از اوراق بهادار سرمايه گذاري مي نمايند. هر واحد سرمايه گذاري40 ( سهمي ) كه در صندوق هاي سرمايه گذاري فروخته مي شود، نماينده نسبت متناسبي از پرتفوي اوراق بهادار است كه صندوق سرمايه گذاري به وكالت از طرف سهامداران خود اداره مي نمايد. نوع اوراق بهاداري كه خريداري مي شود به هدف صندوق سرمايه گذاري بر مي گردد. صندوق هاي سرمايه گذاري از نوع سرمايه به 3 دسته عمده تقسيم مي شوند:
صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت41
صندوق هاي سرمايه گذاري غير فعال42
صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير43
صندوق ها را از نظر ابزار هاي مورد استفاده مي توان به صندوق هاي بازار پول، صندوق هاي بازار سهام و صندوق هاي سرمايه گذاري اوراق قرضه تقسيم بندي نمود. همچنين از نظر هدف غالباً به صندوق هاي رشدي44، رشدي و در آمدي45 و در آمدي46 قابل تفكيك هستند، كه در ادامه به توضيح هر كدام مي پردازيم.

2-11-1) صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت:
صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت يا صندوق هاي سرمايه گذاري بسته صندوق هايي هستند كه واحد هاي سرمايه گذاري خود را همانند ساير شركت ها در بازار بورس و يا خارج از بورس به فروش مي رسانند. ميزان سرمايه آنها ثابت بوده و تنها در دوره عرضه واحد هاي سرمايه گذاري و پس از تصويب مجمع عمومي اقدام به انتشار واحدهاي سرمايه گذاري جديد مي نمايند و پس از اتمام دوره پذيره نويسي، سرمايه گذاران مي توانند واحد هاي سرمايه گذاري اين صندوق را فقط در بازار بورس و يا خارج از بورس معامله نمايند. شركت هاي سرمايه گذاري در ايران در زمره اين صندوق ها مي باشند. قيمت واحد هاي سرمايه گذاري اين صندوق ها از طريق جريان عرضه و تقاضاي بازار تعيين مي گردد و مي تواند كمتر يا بيشتر از ارزش خالص دارايي هاي صندوق باشد. اين نوع صندوق ها همانند ساير شركت ها به فروش واحد هاي سرمايه گذاري خود اقدام مي نمايند. واحد هاي سرمايه گذاري آنها در هر بازار سهامي قابل معامله بوده و قيمت گذاري مي شود. سرمايه گذاراني كه بخواهند از خود صندوق واحدهاي سرمايه گذاري خريداري كنند، در زمان خريد متحمل كارمزد شده و به هنگام فروش بايستي حق العمل فروش بپردازند(راعي و پويان فر، 1389).
2-11-2) صندوق هاي سرمايه گذاري غير فعال:
اين صندوق ها با جمع آوري سرمايه از محل سپرده سرمايه گذاران اقدام به سرمايه گذاري پرتفويي از اوراق بهادار مي نمايند. سرمايه اين صندوق ها ثابت بوده و از اين حيث شبيه صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت اند. بيشتر اين شركت ها به سرمايه گذاري در اوراق قرضه تمايل دارند. اين صندوق ها پس از اينكه توسط متولي ( موسسه كارگزاري يا پذيره نويسي) ايجاد شدند، پس از اتمام دوره پذيره نويسي به امين سپرده مي شوند، كه امين مي تواند يك شركت سرمايه گذاري ، بانك ، شركت بيمه و … باشد.
ويژگي صندوق هاي سرمايه گذاري غير فعال ( UT ) به شرح زير است.
دارايي هاي صندوق سرمايه گذاري غير فعال ، ثابت بوده و چندان در موقعيت معامله و مبادله قرار نمي گيرد. كار مديريت شركت ( UT ) پس از جمع آوري وجوه مورد نياز براي ايجاد و راه اندازي UT رو به اتمام است. دارايي هاي گرد آوري شده را به امين سرمايه گذاري واگذار مي نمايد. كار امين عبارت است از انجام سرمايه گذاري در اوراق بهادار ( عمدتاً اوراق قرضه ) مورد اعتماد و وثوق، به منظور كسب سود قابل قبول. بدين سبب تا هنگامي كه امين هيچ گونه احساس خطري نسبت به كاهش اعتبار اوراق بهادار ( قرضه ) ننموده، آنها را براي كسب سود بيشتر نزد خود نگه داري مي نمايد و به مجرد بروز اين احساس به فروش اوراق اقدام مي نمايد. با توجه به ثبات حجم معاملات در UT ، انتظار مي رود كه هزينه هاي عملياتي آن در مقايسه با ساير صندوق هاي سرمايه گذاري بسيار كم باشد. ليكن ركورد انجام معاملات و درگيري كم در انجام جابجايي در بازار سرمايه، از پشتوانه و استقبال كمي برخوردار بوده و نسبت به ساير صندوق هاي سرمايه گذاري به لحاظ نحوه ثابت اداره دارايي ها از اهميت كمتري برخوردار است.

UT داراي عمر محدودي است.
در UT سرمايه گذار از ميزان دارايي هاي شركت با خبر است( بر خلاف صندوق هاي با سرمايه باز كه دارايي آنها متغير است.)
اين صندوق ها معمولا‍ً در اوراق قرضه سرمايه گذاري مي نمايند. اين صندوق ها با صندوق هاي با سرمايه ثابت در سه موضوع ذيل تفاوت دارند:
الف: خريد و فروش دائمي و فعالف روي اوراقي كه در پرتفوي صندوق قرار دارد، صورت نمي گيرد و معمولا‍ً همه اوراق تا زمان بازپرداخت نگهداري مي شود، مگر اينكه تغيير زيادي در موقعيت اوراق يا شرايط اقتصادي رخ داده باشد.
ب: صندوق هاي سرمايه گذاري غير فعل، طول عمر معيني دارند در حالي كه صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت و متغير ، طول عمر معيني ندارند.
ج: بر خلاف صندوق هاي سرمايه گذاري غير فعال، همواره از نوع و ميزان اوراق ( قرضه ) پرتفوي صندوق آگاهي دارد و مي داند كه تركيب پرتفوي تغيير نخواهد كرد(راعي و پويان فر، 1389).
2-11-3)صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير:
اين صندوق ها پيوسته سهام جديد منتشر مي كنند تا از محل وجوه حاصل از فروش سهام جديد در ساير اوراق بهادار سرمايه گذاري نمايند. سرمايه اين صندوق ها متغير بوده و صندوق هر لحظه آمادگي بازخريد سهام منتشره خود را به ارزش خالص دارايي47 ها دارد.
ارزش خالص دارايي هاي صندوق با محاسبه ارزش بازار پرتفوي صندوق به قيمت هاي پاياني بازار در هر روز تعيين مي شود و از طريق فرمول ذيل به دست مي آيد:
( ارزش روز بدهي هاي صندوق – ارزش روز اوراق بهادار و دارايي هاي صندوق) ÷ تعداد سهام منتشره = NAV = ارزش خالص دارايي ها
NAV ،بيانگر ارزش خالص هر سهم صندوق،در روز محاسبه بوده و مبناي خريد و فروش سهام صندوق، در روز بعد در نظر گرفته مي شود. معمولا‍ً قيمت باز خريد سهام معادل ارزش خالص هر سهم مي باشد وليكن قيمت فروش سهام صندوق در صدي بالاتر است كه اين مبلغ اضافه بيانگر حق كميسيون صندوق مي باشد، كه حداكثر تا 8.5 درصد ارزش سهام صندوق تعيين مي شود، و با افزايش حجم معاملات در صد حق كميسيون به تناسب و با توافق و با در نظر گرفتن سياست صندوق كاهش مي يابد. بر خلاف سهام كه قيمت آن وابسته به تغييرات هر معامله است، NAV صندوق ، در پايان هر روز و با استفاده از قيمت هاي پاياني هر يك از سهام موجود پرتفوي اعلام مي گردد.

2-11-4)مقايسه صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت و صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير:
وجه اشتراك و افتراق صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير، كه به لحاظ زماني در تعاقب صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت بوده و به عنوان نسل جديد شركت هاي تجميع كننده منابع مالي، وارد عرصه بازارهاي پول و سرمايه شده اند را مي توان در موارد ذيل دانست ( هسبتي ، 1380 ، ص 14 ):
الف: وجوه اشتراك:
هر دو صندوق به جمع آوري وجوه سرمايه گذاران براي خريداري اوراق بهادار اقدام مي نمايند.
براي سرمايه گذاران كوچك سود آور خواهد بود.
با تنوع بخشي ، خطر ورشكستگي هر دو گروه از صندوق ها ، كاهش مي يابد.
توسط مديراني اداره مي شود كه يك تيم از محققان و مديران يا تجربه آنها را ياري مي نمايند.
صرفه جويي اقتصادي در هزينه هاي خريد و فروش اوراق بهادار، هزينه هاي حسابداري، محاسبات مالياتي و ساير فعاليت ها براي سرمايه گذاران كوچك خواهد داشت.

ب: وجوه افتراق:
بيشتر صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت بر خلاف صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير، ارزش خالص دارايي خود را به صورت روزانه محاسبه نكرده و نتيجه را اعلام نمي نمايند.
بسياري از صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت در بازار هاي خالص نظير معادن طلاي آفريقاي جنوبي و بازارهاي نوظهور، سرمايه گذاري مي نمايند. اما توجه صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير صرفاً به اوراق بهادار با قابليت نقد شوندگي كافي معطوف است.
دستمزد كارگزاران در صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت بالا است.
در مورد صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه متغير قيمتي كه در آن سرمايه گذار انفرادي مي تواند سهم را خريد و فروش نمايد، در سطح ارزش خالص دارايي است؛ ولي در صندوق هاي سرمايه گذاري با سرمايه ثابت قيمت سهام بر اساس عرضه و تقاضاي بازار تعيين مي شود كه ممكن است كمتر يا بيشتر از ارزش خالص دارايي هاي صندوق باشد.
خريد و فروش سهام صندوق هاي سرمايه گذاري يا سرمايه ثابت، به كسر يا صرف، مي تواند فرصت هاي سود آوري براي دارندگان آن ايجاد نمايد(راعي و پويان فر، 1389).
2-12)مزاياي صندوق هاي سرمايه گذاري :
عمده مزاياي اصلي صندوق هاي سرمايه گذاري عبارتند از:
يكي از بهترين مزاياي صندوق هاي سرمايه

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه ارشد درباره صاحب نظران، انتقال اطلاعات، ثروت سهامداران Next Entries دانلود پایان نامه ارشد درباره عدم تقارن، عدم تقارن اطلاعات، بازار سرمایه، مقررات قانونی