دانلود پایان نامه ارشد با موضوع منابع غذایی، لیپوپروتئین، مواد معدنی

دانلود پایان نامه ارشد

یک آنتیاکسیدانت در بدن حیوانات عمل میکند. بنابراین منگنز میتواند از طریق تأثیر بر فعالیت این سوپر اکسیداز بر کیفیت گوشت تأثیرگذار باشد.

2-1-6-2-2- آهن
آهن به عنوان یک اده غذی ورد نیاز جوجه های گوشتی است. آهن یکی از اجزای خون است و در قسمت گلبولی خون قرار دارد. هم چنین آهن در کاتالازها و پراکسیدازها حضور دارد. آهن در سیتوکروم ها و سایر آنزیمهای ضروری در سوخت و ساز سلول و در میوگلوبین که برای فعالیت ماهیچهها به خصوص قلب ضروری است دیده میشود ( ساعدی و همکاران، 1368). بیش از 90/0 آهن بدن به صورت متصل به پروتئین ها وجود دارد. مهم ترین این پروتئین ها هموگلوبین است. آهن در سرم خون در قالب پروتئین موسوم به ترانسفرین که انتقال دهنده آهن بدن بین بخش های مختلف بدن است یافت می شود (نوید شاد و صیادی، 1383).
کمبود آهن موجب کمخونی شدید همراه با کاهش حجم سلولهای فشرده خون (هماتوکریت) میشود. در سویههای با پررنگی، کمرنگ شدن پر دیده میشود. هنگام کمبود آهن، نیاز پرنده به آهن برای ساخت گلبولهای قرمز بر متابولیسم رنگیشدن پر ارجحیت دارد (ليسون و سامرز، 1385). کمبود آهن هم چنین موجب کاهش رشد، جوجهآوری و ضعف جوجههای به دنیا آمده میگردد (کاوان و نقوی، 1990).
نشان داده شده است که وجود 4 تا 8 میکروگرم اکراتوکسین در هر گرم جیره موجب کمبود آهن می شود که با کمخونی هیپوکرومیک میکروسیستیک مشخص میشود. آفلاتوکسین نیز جذب آهن را کاهش میدهد. استفاده از مقادیر بالای نمکهای آهن در جیره میتواند موجب تشکیل فسفات آهن نامحلول در دستگاه گوارش شود، که منجر به کاهش جذب آهن و متعاقب آن ریکتز میگردد. فسفات آهن نامحلول یک سوسپانسیون کلوئیدی تشکیل میدهد که ممکن است ویتامینها و سایر مواد معدنی کممصرف را جذب کند. چنین حالتی فقط در صورت استفاده از حداقل 10 برابر مقدار طبیعی عارض میگردد(ليسون و سامرز، 1385).
در مطالعهای در مورد میزان آهن جیره و عملکرد جوجههای گوشتی گزارش دادند که جیره با پایه ذرت و سویا حتی با میزان 30% آهن بیشتر از حد توصیهشده از لحاظ غلظت آهن در حد مرزی قرار دارد (ليسون و سامرز، 1385).
در اثر کمبود مس در بدن انتقال آهن از بافت ها به پلاسمای خون کاهش یافته و هیپوفریمی یا کاهش غلظت آهن در خون بوجود می آید و نهایتا منجر به کم خونی می شود (yuhan، 2012 )

2-1-6-2-3- روی
روی، یک عنصر ضروری در تغذیه انسان و حیوانات به شمار می آید. این عنصر در کلیه سلول ها یافت شده و در محدوده وسیعی از فرآیندهای بیوشیمیایی بدن موجودات دخالت دارد. این عنصر برای ثبات بخشیدن و عملکرد بسیاری از متالوآنزیم های دخیل در فرآیندهای متابولیکی بدن حیوان ضرورت دارد (Kaim و Schwederski، 1994).
این عنصر نقش گسترده و همه جانبه خود را در فرآیندهاي بیوشیمیایی بدن، با شرکت در جایگاه کاتالیتیکی بالغ بر 200 آنزیم به انجام میرساند. آنزیم هاي واجد عنصر روي در سنتز و یا تجزیه کربوهیدرات ها، چربی ها، پروتئین ها و همین طور اسیدهاي نوکلئیک نقش دارند، بطوریکه این عنصر در همه طبقات آنزیمی شناخته شده، حائز اهمیت می باشد (Keith و همکاران، 2000).
از طرفی، مقدار این عنصر در اجزاء پایه جیره های غذایی، تکاپوی احتیاجات بدن حیوان را نمی نماید زیرا اکثر مواد خوراکی تشکیل دهنده جیره، از لحاظ این عنصر دچار کمبود بوده و بعلاوه، عنصر روی موجود در منابع غذایی گیاهی، تا حد زیادی توسط کمپلکس فیتاتی محصور شده است(Ellis و همکاران، 1982). بنابراین ضرورت دارد که این عنصر به شکل مکمل های غذایی مجزایی به جیره اضافه شود تا از عواقب سوء ناشی از کمبود آن ممانعت گردد. در خلال سال های اخیرمطالعات نشان داده اند که مکمل های آلی روی بخاطر بهره وری زیستی بالاتر، می توانند عوارض ناشی از کمبود این عنصر را به حداقل برسانند (Spears، 1989 و Wedekind و همکاران، 1992). استفاده از این مکمل ها به علت راندمان جذب بالاتر، اجازه می دهد تا توازن معدنی بدن حیوان با سرعت و سهولت بیشتری برقرار شود، اما به لحاظ تئوری، استفاده از این مکمل ها در سطوح بالا باید سمی تر نیز باشد(Ammerman و همکاران، 1995).
اعمال فيزيولوژيكي روي در بدن بسيار زياد و پر اهميت است. روي در همه بافت هاي بدن حيوان يافت مي شود. اين عنصر به جاي تجمع دركبد كه اندام اصلي ذخيره كننده بسياري از عناصر كم نياز است، تمايل به ذخيره شدن در استخوان ها را دارد. غلظت هاي بالايي از آن در پوست، مو و پشم حيوانات مشاهده شده است. روي در بدن عملكردهاي بسيار متنوعي از نقش كوفاكتوري براي بسياري از آنزيم ها تا كنترل بيان ژن را بر عهده دارد و كمبود آن باعث كاهش رشد، پردرآوري ضعيف، بزرگ شدن مفصل زانو، پوسته پوسته شدن پوست مخصوصاً در ناحيه پا و كوتاه و ضخيم شدن استخوان هاي پا و افزايش هماتوكريت و تأخير در رشد در طيور مي شود. بالا بودن مقدار كلسيم جيره مي تواند باعث تشديد عوارض ناشي از كمبود عنصر روي شود(نويد شاد و جعفري صيادي، 1383). اثرات غير مستقيم كم بود روي بر تركيب و پايداري غشاي اريتروسيت ها گزارش شده است(Bettger، 1989).
Swinkels و همكاران ( 1994)، نشان دادند كه جيره هاي حاوي مقدار كم روي، منجر به كاهش اشتها مي شوند كه نتيجه آن كاهش غذاي مصرفي و وزن بدن مي باشد. مشخص شده است كه كمبود روي منجر به افزايش حساسيت در مقابل بيماري هاي عفوني مي شود كه نشان دهنده اهميت روي در سيستم ايمني مي باشد. نشان داده شده است كه حتي كمبود روي مي تواند منجر به نقص در سطوح مختلف دفاع ميزبان از اولين سد دفاعي بدن يعني پوست تا ايمني همورال و سلولي گردد(Walsh و همکاران، 1994). روي براي عملكرد طبيعي سيستم ايمني بوسيله افزايش سلول هايT ضروري است. هم چنين روي توليد نوتروفيل ها و آنتي بادي ها را افزايش مي دهد(Kidd و همکاران، 1996).
جهانیان و همکاران ( 1387) گزارش نمودند که مکمل آلی روی – متیونین از قابلیت زیست فراهمی بالاتری نسبت به اشکال غیرآلی این عنصر برخوردار است و این موضوع، احتمالاً به خاطر برقراری کمپلکس پایدار روی با اسید آمینه می باشد که رقابت فیتات برای اتصال با عنصر روی را تقریباً بی سرانجام می سازد. بهره وری بالاتر این مکمل، تأثیر مثبتی بر عملکرد پرندگان داشته، اما باعث می شود تا در سطوح پایین تری از استفاده، اثرات سمی آن پدیدار گردد که این مسئله باید در هنگام تنظیم جیرههای غذایی طیور مد نظر قرار گیرد. به نظر می رسد که اثرات منفی سطوح بالای روی، از طریق تداخل این عنصر با عناصر دیگر اعمال می شود.

2-1-6-2-4- مس
مس از عناصر کمیاب است که برای تشکیل هموگلوبین حیاتی می باشد. مس نیز مانند آهن برای فعالیت چندین آنزیم مانند اکسیدازها، تیروزیناز، آمیناکسیداز و اسید آسکوبیک اکسداز به کار میرود. تغذیه جوجههای جوان با جیره کم مس پس از 2 تا 4 هفته باعث لنگیدن آن ها میگردد. استخوانها ترد و به آسانی شکسته میشوند و ضایعات استخوانی مشاهده میگردد که با آن چه در پستانداران مواجه با کمبود مس مشاهده میشود، متفاوت است و بیشتر به تغییرات استخوانی ناشی از کمبود ویتامین در پرندگان شباهت دارد. کمبود مس هم چنین میتواند منجر به کمخونی میکروسیستیک هیپوکرومیک، بیرنگشدن پرها، کاهش کلاژن، تحلیل غلاف میلین و اختلالات گوارشی (اسهال) گردد (پوررضا ، 1387و ساعدی و همکاران، 1368) .
نیاز پایۀ جیر ۀ طیور به این ماده غذایی در حد ppm 10 می باشد (Gilbert و همکاران، 1996). در سال 1959 بررسی های او لیه در خوک نشان داد که مس می تواند سبب تحریک رشد شود. چنین یافته ای به سرعت مورد استقبال صنعت طیور واقع شد( Fisher و همکاران، 1973 ).
Eving و همکاران ( 1998) با افزودن ppm 500 سو لفات مس به جیرۀ جوجه های گوشتی افزایش رشد و بهبودی در ضریب تبدیل را مشاهده نمودند. هم چنین از غلظت ppm 500 این مادّه در آب آشامیدنی ماکیان و بوقلمون برای کنترل آسپرژیلوز و کاندیدیاز و درمان درماتیت کانگرنی و جلبک زدایی منبع و خطوط انتقال آب توصیه می شود(Awad ، 1986 و Duning و Marquis، 1998).
در مسمومیّت با مس، تغییرات میکروسکوپی در کبد حیوانات به صورت نکروز در ناحیۀ مرکزی لوبول، تغییرات چربی همراه با هجوم منتشر سلّول های التهابی در فرم حاد و فیبروز و دژنرسانس لوبولی در فرم مزمن می باشد(Jones و همکاران، 1996).
بالا بودن میزان کلسیم، روی و آهن در جیره غذایی موجب کاهش جذب مس در دستگاه گوارش می‌شود. هم چنین گرد و غبار، اسیدفایتیک، مایکوتوکسین‌ها، رُس و فیبر بالای جیره غذایی موجب کاهش جذب هر سه عنصر روی، مس و منگنز در دستگاه گوارش می‌شوند (Fakler و همکاران، 2002 و Leach و Gross، 1983).
اساسا روي، مس و منگنز جزء مواد معدني كم مصرف مهم در تغذيه طيور هستند. اين مواد براي رشد، گسترش استخوان ها، پردرآوري، ساختمان و عملكرد آنزيم ها و اشتها آوري مورد نيازند. جيره هاي تجاري غالباً حاوي مقادير زيادي ذرت و سويا هستند كه نمي تواند به ميزان كافي مواد معدني مورد نياز حيوان را فراهم كنند و نيز داراي ميزان زيادي از باند كننده ها مثل فيتات هستند كه بخشي از مواد معدني جيره را از دسترس خارج مي كنند (Yan و همکاران، 2001 ). به همين دليل مكمل هاي معدني مس روي و منگنز در قالب هاي سولفات، اكسيد، كيلات، پروتئينات و پلي ساكاريد ها به جيره طيور اضافه مي شود. ازسوي ديگر ميزان مورد نياز مواد معدني ضروري كه در جداول احتياجات غذايي طيورسوي ديگر ميزان مورد نياز مواد معدني ضروري كه در جداول احتياجات غذايي طيور ( 1994) آمده است يا بر اساس برون يابي از ديگر گونه هاي حيواني بوده و يا با استفاده از پرندگاني كه در سنين مختلفي بوده اند تخمين زده شده است.

2-1-6-2-5- ید
ید جهت عمل تیروئید لازم است. تیروکسین متشرحه این غده حاوی 65% ید میباشد و به عنوان عامل تنظیمکننده متابولیسم میباشد. این عنصر در مقادیر جزئی در اکثر غذا ها وجود دارد که جذب آن به شکل معدنی قابل جذب است. غذا ها که دارای منشا دریایی و آرد ماهی می باشند از منابع غنی این عنصر هستند. کمبود ید موجب کاهش تولید تیروکسین و در نتیجه باعث تحریک بخش پیشین غده هیپوفیز به منظور تولید و ترشح مقدار بیشتری هورمون محرک غده تیروئید می گردد. عدم فعالیت تیروئید در مرغان تخم گذار باعث توقف تخم گذاری و چاق شدن آن ها می گردد، هم چنین سبب رشد شبکه مانند و غیرطبیعی پرها می شود. کمبود ید در مرغان مادر منجر به کاهش ید در تخم مرغ ، کاهش جوجه در آوری و تعویق در جذب کیسه زرده می گردد (پوررضا، 1387) .

2-1-6-2-6- سلنیم
سلنیم به دو شکل: سلنیم غیر آ؛لی در فرم های سلنیاتف سلنیت، سلنیاد و هم چنین به فرم فلزی یافت می شود. در مقابل در گیاهان، سلنیم را از خاک به فرم سلنیت دریافت کرده و سلنوآمینواسیدها را سنتز می کنند ( yuhan، 2012 ).
سلنیوم یکی ازعناصر معدنی کم نیاز و ضروری برای طیور است. این عنصر برای فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز بدن لازم می باشد. گلوتاتیون پراکسیداز ها گروهی از آنزیم های آنتی اکسیدانی بوده که برای حفاظت سلول های بدن در برابر صدمات پراکسیداتیو و رادیکال های آزاد ضروری می باشند (Payne و Southern، 2005 ).
ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻛﻤﺒﻮﺩ ﺳــﻠﻨﻴﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﻮﺭﺍﻛﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳــﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺟﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻃﻴﻮﺭ، ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﻣﻜﻤﻞ ﺳــﻠﻨﻴﻮﻡ ﺗﺎ 3/0ﻣﻴﻠﻰ ﮔــﺮﻡ ﺩﺭ ﻛﻴﻠﻮﮔﺮﻡ ﺑﻪ ﺩﺍﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪﻣﻰ ﺷــﻮﺩ (Yoon و همکاران، 2007).
ﮔــﺰﺍﺭﺵ ﻫﺎﻳﻰ ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﺛﺮﺍﺕ ﻣﺜﺒﺖ ﻣﻨﺎﺑــﻊ ﺁﻟﻰ ﻭ ﻣﻌﺪﻧﻰ ﺳــﻠﻨﻴﻮﻡ ﺑﺎ ﻏﻠﻈــﺖ 1/0 تا 3/0 ﻣﻴﻠﻰ ﮔــﺮﻡ ﺩﺭ ﻛﻴﻠﻮﮔﺮﻡ ﺑــﺮ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﺭﺷــﺪ ﻭ ﻭﻳﮋﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻻﺷــﻪ ﻯ ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﻮﺷــﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ(Naylor ﻭ ﻫﻤــﻜﺎﺭﺍﻥ، 2004؛ Payne و Soutern، 2005)،
امروزه سلنیوم را به عنوان یکی از عناصر کم نیار ضروری می شناسند که جایگاه ویژه ای در بین آنتی اکسیدان های طبیعی موجود در مواد غذایی داشته و حزء جدایی ناپذیر سلنوپروتئین های شرکت کننده در تنظیم فرآیندهای فیزیوتوژیک بدن جانداران می باشد (Borges و همکاران، 2003). به طور کلی سلنیوم نقش بهبود دهنده در زمینه لیپوپروتئین های پلاسما و از آن جمله

پایان نامه
Previous Entries دانلود پایان نامه ارشد با موضوع لیپوپروتئین، مواد معدنی، فیزیولوژی Next Entries پایان نامه با کلید واژه های سازمان تجارت جهاني، حل اختلاف، قانون حاکم