دانلود تحقیق در مورد توسعه گردشگری، توسعه پایدار، گردشگری پایدار، توسعه پاید

دانلود پایان نامه ارشد

محیطزیست کره زمین پرداخت و طی آن در مورد، استفاده از منابع ناپایدار، به منظور آنچه توسعه بسیار سریع عنوان شده، ابراز نگرانی شد. در نشست زمین که سال 1992 در ریودوژانیرو برگزار شد، نگرانیها و موارد مطرح شده در گزارش بروتلند یک بار دیگر مورد تأکید قرار گرفت. این کنفرانس برنامهای را به منظور ترویج توسعه پایدار در سراسر دنیا ارایه نمود. این برنامه به عنوان دستور کار 21 شناخته شده است. دستور کار 21 برنامه کاری است که اصول پایهای مورد نیاز جهت حرکت به سوی پایداری را مشخص میکند(هلدن44،164:2000). رویکرد ویژه دستورکار 21 دستاندرکار نمودن جوامع محلی در فرایند توسعه از طریق یک رویکرد پایین به بالا است. با این حال، مفهوم توسعه پایدار به طور کامل نه در گزارش بروتلند و نه در گزارش ریو تعریف نشد(میسون،2003، 277).
توسعه پایدار فرایندی است که طی آن مردم یک کشور نیازهای خود را بر میآورند و سطح زندگی خود را ارتقاء میبخشند، بی آنکه از منابعی که به نسلهای آینده تعلق دارد، مصرف کنند و سرمایههای آتی را برای تامین خواستههای آنی به هدر دهند(زاهدی،5 : 1388).
مفاهیم و ایدهآلهای توسعه پایدار عبارتند از:
• یکپارچگی اقتصادی- محیطی45: تصمیمات اقتصادی باید با توجه به آثاری که بر محیطزیست میگذارند، اتخاذ شوند.
• تعهد بین نسلها46: در زمان حاضر تصمیمات باید با توجه به نتایجی که بر محیطزیست نسلهای آینده دارند، اتخاذ شوند.
• عدالت اجتماعی47: کلیه مردم حق برخورداری از محیطی هستند که بتوانند در آن محیط رشد کرده وشکوفا شوند.
• حفاظت محیطی48: محافظت از منابع و حمایت از دنیای جانوری و گیاهی ضرورت دارد.
• کیفیت زندگی49: تعریف گستردهتری باید از رفاه بشری ارایه شود به نحوی که از محدوده رفاه اقتصادی فراتر رود.
• مشارکت50: نهادها باید مجدداً ساماندهی شوند به نحوی که از طریق آنها امکان شنیده شدن کلیه صداها در فرایند تصمیمگیری فراهم آید(زاهدی، 1388، ص 6).

3-10-1-2- توسعه گردشگری پایدار51
اجلاس زمین در سال 1992 دولتها را به سمت توسعهای سوق داد که حداقل زیان و لطمه را به محیطزیست وارد کند و گردشگری پایدار نیز جزء توافقات حاصل در دستور کار اجلاس 21 قرار گرفت(پاپلی یزدی، 1389 ص 108).گردشگری پایدار راهی جدید برای مناطق در حال توسعه فراهم میآوردکه ارتباطی هم پیوند میان گردشگری و محیط فیزیکی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی احاطه کنندۀ آن را برقرار میکند(شارپلی ،2002). گردشگری پایدار، گردشگری است که بتواند در یک محیط، در زمان نامحدود ادامه یابد و از نظر انسانی و فیزیکی به محیط زیست صدمه نزند و تا بدان حد فعال باشد که به توسعه سایر فعالیتها و فرایندهای اجتماعی لطمهای وارد نیاورد(باتلر52،29:1980).
اصول گردشگری پایدار شامل موارد زیر است:
• استفاده پایدار از منابع: حفظ و استفاده از منابع(طبیعی، اجتماعی و فرهنگی) بسیار حایز اهمیت و به معنای تجارت در دراز مدت است.
• عدم مصرف بیش از حد و اتلاف: این امر جلوی هزینههای بازسازی و زیانهای درازمدت را میگیرد و به کیفیت گردشگری کمک میکند.
• حفظ تنوع: حفظ و ارتقای تنوع طبیعی، اجتماعی و فرهنگی برای پایداری درازمدت گردشگری اهمیت ویژه دارد و گردشگری را انعطاف پذیر میکند.
• برنامهریزی: بسط و توسعه گردشگری در یک چارچوب برنامهریزی راهبردی که تاثیرات محیطزیست را مد نظر قرار میدهد، پایداری دراز مدت گردشگری را افزایش میدهد.
• حمایت از نظام اقتصاد محلی: گردشگری باید با تحت پوشش قرار دادن فعالیتهای اقتصادی محلی و مد نظر قرار دادن ارزشها و هزینههای محیطزیست از نظامهای اقتصادی حمایت کند.
• مشارکت جوامع محلی: مشارکت کلی جوامع محلی در بخش گردشگری نه تنها به نفع خود آنها بلکه نوع تجربۀ گردشگری را بهبود میبخشد.
• مشاوره با افراد ذینفع و عامه مردم: مشاوره بین مسئولان، مدیران و سرمایهگذاران صنعت گردشگری و سازمانها و نهادهای مردمی مهم است. این امر باعث میشود که همه دوشادوش هم کار کنند و اختلافات منافع را کنار بگذارند.
• آموزش خدمه: آموزش خدمه باعث رعایت استانداردها میگردد و در کنار آن استخدام خدمۀ محلی کیفیت گردشگری را بهبود میبخشد.
• مسئولیت بازاریابی صنعت گردشگری: از آنجا که بازاریابی اطلاعات کاملی را در اختیار گردشگران قرار میدهد، نه تنها سبب افزایش احترام نسبت به محیط فرهنگی، اجتماعی و طبیعی نواحی دیدنی میشود، بلکه رضایت مشتری را نیز افزایش میدهد.
• انجام تحقیق: پژوهش، جمعآوری اطلاعات و تجزیه و تحلیل نه تنها به حل و فصل مشکلات گردشگری کمک میکند بلکه مزایایی را برای مقصدها، صنعت و مشتریان در بر خواهد داشت(لومسدن،1380: 378).
4-10-1-2- الگوی توسعه همبافته گردشگری
اگر به گونه ای نظام مند مقوله توسعه گردشگری را بررسی کنیم ، می بینیم که روابط و تعامل بین اجزای توسعه و هماهنگی و هم افزایی آنها ، در تحقق اهداف رشد و توسعه گردشگری نقش عمده ای دارد. عوامل بیشماری در توسعه گردشگری نقش دارند و ارتباط تعامل بین آنها ، توسعه را شکل می دهد. اما سه عامل عمده و اصلی در توسعه گردشگری عبارت اند از : گردشگران ، مردم منطقه و ویژگی های مقصد. به عبارت دیگر میهمانان ، میزبانان و جاذبه ها سه عامل اصلی در توسعه گردشگری به شمار می آیند. میزان انطباق و هم پوشی این سه ، منطقه ای را به وجود می آورد که در آن ، توسعه هم بافته تحقق پیدا می کند. در این فصل مشترک ، نیازها و انتظارات و ارزش های گردشگران با ویژگی ها و جاذبه های مقصد و فرهنگ و گرایش های مردم منطقه ، یکسانی و انطباق دارد. حال اگر این سه عنصر ، در یک حالت آرمانی کاملا با یکدیگر منطبق شوند ، توسعه همبافته کامل و صد در صد گردشگری رخ می دهد. در این حالت ، خواسته ها و سلیقه های گردشگران کاملا با فرهنگ میزبانان و جاذبه های منطقه ، هماهنگی و انطباق دارد . هدف نهایی از توسعه همبافته گردشگری آن است که چنین همپوشی و انطباقی حاصل آید. اما در شرایط واقعی ، فصل مشترک میان این سه عامل ، کمتر از کل وسعت هر عامل است . تلاش متولیان توسعه گردشگری باید در جهتی باشد که این وجه مشترک وسیع تر شود و مناطق اتلاف کاهش یابد.
در سه حالت منطقه اتلاف ایجاد می شود:
1/ زمانیکه گردشگران و مردمان منطقه با هم سازگاری دارند ، اما به سبب آنکه ویژگی های مقصد ، این قسمت را پوشش نمی دهند ، توسعه همبافته رخ نمی دهد و بخشی از منابع اتلاف می شود. برای غلبه بر این مشکل باید کوشش شود با تغییرات و اصلاحات لازم بر ویژگی های مقصد براساس نیاز گردشگران و دیدگاه های میزبانان ، منطقه اتلاف را از بین برد.
2/ زمانیکه بین ویژگی های مقصد و نگرش مردمان منطقه هماهنگی وجود دارد ، اما به سبب عدم هماهنگی گردشگران ، استفاده بهینه از امکانات به وجود نمی آید. برای رفع این مشکل باید با تعیین وشناخت بازار و راهبردهای بازاریابی هدفمند ، گردشگرانی جذب منطقه شوند که دوستدار جاذبه های مقصدند و با مردمان منطقه نیز از جنبه های فرهنگی و اجتماعی هماهنگی دارند.
3/ زمانیکه گردشگران ویژگی های مقصد را می پسندند اما به سبب نگرش های خاص مردم منطقه به گردشگران و جذابیت های موجود منطقه این مکان خالی از گردشگر است.در چنین وضعیتی با اتخاذ راهبردهای آموزش و راهنمایی باید مردم منطقه را به سازگاری با گردشگران ترغیب و آنان را تامین کنند و لطمه ای نیز به جامعه آنان وارد نیاورد.
هر یک از این حوزه ها نیز در درون خود نیز دارای اجزا و عواملی هستند که اگرمیان آنها هماهنگی وجود نداشته باشد ، انطباق بیرونی ، تاثیر خود را از دست می دهد و در نتیجه ، توسعه در رسیدن به اهداف خود ناموفق خواهد ماند. هماهنگی در حوزه منطقه از اولویت بسیار زیادی برخوردار است ، زیرا هم از جنبه هماهنگی ساختاری مرتبط با امر گردشگری و هم از جنبه سیاست ها ی مربوط به گردشگری باید یکپارچگی لازم وجود داشته باشد تا حوزه مذکور بتواند از جذابیت های کافی برخوردار باشد. از جنبه ساختاری ، واحدهای مختلفی که در فعالیت گردشگری موثرند باید با یکدیگر ارتباطی هماهنگ داشته باشند.برای ایجاد هماهنگی میان مردم مقصد باید با استفاده از شکل های واقعی مشارکت ، همه را در توسعه گردشگری و پیامدهای آن سهیم کرد. مقصود از مشارکت واقعی ، مشارکت در تصمیم گیری ، اجرا و ارزیابی فعالیت های مرتبط با مقوله گردشگری می باشد. اما به منظورهماهنگی در گردشگران ، می توان با بازاریابی هدفمند و اطلاع رسانی دقیق و موثر گروهی از گردشگران را به منطقه جلب کرد.باید متذکر شد تبلیغات و بازاریابی برای توسعه همبافته گردشگری زمانی موثر است که به مسافران قبل از سفر تصویری واقعی و درست از مقصد ارایه کند. گردشگران حق دارند قبل از سفر از مشکلات منطقه آگاه شوند و بدانند که از جنبه آب وهوا، ارتباطات ، امکانات اقامتی ، خصوصیات فرهنگی ، اجتماعی و سیاسی به چه منطقه ای وارد می شوند این آگاهی پیشین باعث ایجاد هم پوشانی حوزه گردشگران با حوزه دیگر می شود( الوانی،1385).
12-1-2- مقصد و جامعه گردشگری
مقصدها به جمعیت بومی دائم در یک مکان اشاره دارد. این اصطلاح بر این موضوع تأکید دارد که در زمان برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری در یک مکان می‌بایست علایق و نگرانی‌های مردم بومی و محلی در اولویت قرار گیرد، به طوریکه آنها ذی‌نفعانی هستند که به شدت تحت تأثیر عوامل ناپایدار گردشگری و عملکردهای صاحبان منابع و تأسیسات گردشگری که گردشگران را به این مکان‌ها جذب می‌کنند قرار می‌گیرند. بر همین اساس رویکرد مشارکت جامعه محلی در برنامه‌ریزی گردشگری این امکان را به برنامه‌ریزان و توسعه دهندگان گردشگری می‌دهد که آنها نیز در فرایند برنامه‌ریزی گردشگری و منافع حاصل از توسعه گردشگری مشارکت داشته و تعارضات احتمالی آینده که ممکن است بین مردم محلی و گردشگران به وجود آورد کاهش دهند. از طرفی باید توجه داشت که بر اساس اصل دموکراسی توانمند سازی جامعه می‌بایست به طور گسترده به عنوان پیش شرایط لازم برای توسعه پایدار گردشگری مورد قبول قرار گیرد(اسواربروک، 1998).

1-12-1-2- ذینفعان توسعه گردشگری
جوامع از تعدادی از افراد تشکیل شده است، که هر کدام دارای اولیت‌ها و علایق خود هستند از اصطلاح ذی‌نفعان به منظور توصیف این افراد استفاده می‌شود. اصطلاح ذی‌نفعان در ادبیات مدیریت تجاری به صورت ” گروهها یا افرادی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر اهداف بلند مدت سازمان تأثیر می‌گذارد” تعریف می‌شود. اما در سطح جامعه گردشگری ، ریچی ،جامعه گردشگری را به چهار گروه از ذینفعان تقسیم می‌نماید: مردم بومی، صنعت گردشگری، دیدار کنندگان، دولت محلی .به طور کلی در مبانی و رویکردهای امروز صنعت گردشگری، اتخاذ استراتژیک بین بخش‌های مختلف و توجه به مشارکت ذینفعان مختلف آن در فرایند برنامه‌ریزی و توسعه جزء لاینفک سیستم گردشگری به حساب می‌آید. در واقع برای توسعه مقصد گردشگری بصورت پایدار، برنامه‌ریزی‌ها و استراتژی‌ها باید در جهتی باشند که بتوانند نیازهای مختلف را تا حد امکان تأمین کنند. گردشگری جامعه مدار53 به عنوان رویکردی پایدار در توسعه نسبت به نوع سنتی آن یعنی گردشگری انبوه در نظر گرفته شده است. بر اساس نظر مورفی ( 1985)، هر جامعه باید آرمان‌ها و اهداف خود را تعیین کند و جایگاه گردشگری را در سطحی قرار دهد که نیازهای مردم مقیم را ارضا کند. مورفی اذعان می‌کند “گردشگری به حسن نیت و همکاری مردم محلی به شدت وابسته است چرا که آنها جزئی از محصول گردشگری و تجربه گردشگر به حساب می‌آیند. هر گاه امور توسعه و برنامه‌ریزی با اهداف و ظرفیت جامعه محلی متناسب نباشد، مقاومت و خصومت می‌تواند تمام پتانسیل‌ها و برنامه‌های این صنعت را نقش بر آب کند(عباسی،89).
13-1-2- معیارهای کلیدی توسعه مقصد
• جاذبه‌های اصلی گردشگری مقصد (این جاذبه‌ها به طور معمول، و نه همیشه شامل جاذبه‌های انسان ساخت و طبیعی می‌باشند.)
• توانایی توسعه انجمن یا سازمان بازاریابی اثربخش و مناسب برای مقصد با کانال‌های توزیع مناسب
• موفقیت در توسعه بخش‌های جدید گردشگری و جذب مناطق

پایان نامه
Previous Entries دانلود تحقیق در مورد رشد اقتصادی، تقاضای گردشگری، مقصد گردشگری، اکوتوریسم Next Entries دانلود تحقیق در مورد ظرفیت تحمل، مقصد گردشگری، مقصدهای گردشگری، چرخه عمر