دانلود تحقیق در مورد ایران باستان، تاریخ ایران، نقاشی دیواری، آداب و رسوم

دانلود پایان نامه ارشد

(حنابندان) به عمل می آید. دست و پای عروس به وسیله زنان و اقوام پسر حنا بسته و پس از مراسم حنا، حمام و عقد و ازدواج در حالیکه عروس را به لباس رنگارنگ
(پیراهن بلند) سیر و نیم سیر و رنگ های الوان یعنی هر 30 سانت از پیراهن به طور عمودی از پارچه الوان حریر دوخته شده و روسری سربند از کت و گلدوزی ابریشمی و جلیقه (سخمه، sakhma) یل (کت) خفتان و کلنجه که هر یک از جنس مخمل قرمز یا سبز یا بنفش یا ماهوت که لبه آنها اریب و با پول های سوراخ شده
(وسایل تزئینی) ملبس نموده و در اطراف سربند عروس لا سری و چو قیری طلا و یا نقره با نگین فیروزه یاقوت با مهره های الوان نخ کرده آویزان کرده، گردبند هایی از طلا یا نقره « هرت مانی، Hert mani»، مهره های شیشیه الوان نخ کرده و مهره های عقیق رنگی به نام مهره دوستی (برای دوستی شوهر) به گردن آویخته، النگو دست عروس بیشتر از نقره و یا مهره های درشت رنگارنگ یا النگوی نقره که به آنها« گوه، Goua» می گفتند در پای عروس ها «پاون، paven» که از مهره های ریز رنگی نخ کرده دو ردیفی یا سه ردیفی درست شده به پای آنها می بستند. در پای عروس « پاهله، pahelah» (پا بند) که به وسیله زرگران محلی از نقره های دانه دانه و مدور درست می شد آن را نخ کرده و به پای او می بستند. چندین کیسه کوچک از جنس ابریشم دوخته شده و آنها را پر از گل محمدی و میخک کرده و به سینه عروس آویزان می کنند. پس از آماده شدن عروس، پدر داماد و بستگان او برای آوردن عروس به خانه آنها مراجعه می کنند.

عکس شماره 22: مراسم نامزدی – آرشیو عکس – ایل کاکاوند – قزوین. 1392
عکاس: (کاکاوند)

– مراسم عروسی
مراسم کمر بستن عروس که به وسیله شال یا پارچه آنرا پدر داماد یا یکی از کهنسالان به کمر عروس
می بندند در میان شال مقداری نتمک یا نان قرار می دهند بدین منظور که دختر خانه پدری خود و زحمات پدر و مادرش را فراموش نکند. در این موقع مادر عروس با گفتن دین این دختر در گردن او، مسئولیت نگهداری و حفاظت از دختر را به عهده پدر داماد قرار می دهد. او(والدین پسر) نیز با گفتن حرف هایی مثل: از او مثل دخترم نگهداری می کنیم به مادر اطمینان می دهد. عروس را در حالی که جهاز آن به دوش چند قاطرحمل می شود و گاو و گوسفندان، قاطر و یا مادیانی که به عنوان باوانی(حق الزحمه دختر در خانه پدر) به او داده شده همراه اوست سوار بر مادیان شده و پسر بچه در جلو راکب است. در این زمان پسر بچه را در جلوی عروس و سوار بر مادیان قرار می دهند. چرا که معتقدند چون پسر بچه همراه اوست. عروس در اولین زایمان پسر به دنیا خواهد آورد. زنی کامل و زنی میان سال از خانه عروس همراه دختر اوست و یکی نیز آینه در مقابل عروس گرفته تا داماد عروس را همراهی کند، اطراف عروس به وسیله زنان و مردان خانواده داماد احاطه شده، در حالیکه دوستان ، اقوام داماد به اسب سواری، چوگان بازی، جریت روانکی(بازی که مردان سوار بر اسب به وسیله چوب دستی به هم می زدند) مشغولند و با انداختن تیرهای هوایی ابراز شادمانی می کردند، صدای ساز و دهل و رقص پایکوبی دستجات مختلف زنان و مردان هلهله زنان آواز محلی « ح ی او م ی خوش او م ی- و سرد سر ون او م ی- و پا پاون آوی» به گوش می رسد.
پارچه ای از دم در خانه تا در حجله انداخته و گوسفندی برای نذر دم در حجله آماده ذبح کردن
می نمایند. در این حالت عروس با ساز و آواز داخل منزل شده، داماد با گفتن « بسم الله الرحمن الرحیم» عروس را بغل کرده از بالای اسب بزیر آورده همانطور بغل کرده به حجله می برد، گوسفند در این وقت ذبح می شود. چندین کاسه پر از پول خورد و نقل نبات روی سر عروس می ریزند، سپس داماد پارچه روی صورت عروس را بالا می برد و مقداری پول به عنوان« ری شرمانه» به او می دهد.
شب اول یا دوم عروسی ، داماد به منزل پدر عروس رفته، دست او را می بوسد، اعلام وصلت رسمی می نماید و مبلغی وجه یا هدیه به او داده می شود. پس از یک هفته مادر عروس چلوکباب مفصل که آن را آش و خورشت می گویند در منزل تهیه و دیگ ها را به وسیله چند الاغ آش گوشت را به خانه داماد آورده، این غذا را بین فامیل داماد تقسیم می کند پس از صرف نهار، عروس را برای اقوام عروس به خانه پدر می برد . پس از یک روز توقف داماد یا مادر او را برای بردن عروس به خانه آنها مراجعه و پس از پذیرایی و دادن هدیه به داماد یا مادر داماد عروس همراه او به خانه خود بر می گردد.
آنچه گفته شد صورتی از عروسی در بین کاکاوندها مربوط به سال های گذشته است ولی اکنون مردم این ایل بیشتر مانند سایر شهرها و مراسمات آنها پس از خواستگاری خرید طلا، خرید لباس، عکس ، فیلم و با صرف مبالغ بسیار زیاد جهت شیربها و مهریه و غیره مراسم عروسی را طی می کنند.

عکس شماره 23: مراسم عروسی – آرشیو عکس – ایل کاکاوند – قزوین -1392
عکاس : ( کاکاوند)

– مراسم ترحیم در کاکاوند
بسیاری از آداب و رسوم سنتی مردم کاکاوند متاثر از رسوم کردستان و لرستان است که ریشه در هزاران سال تاریخ ایران باستان دارد. هر چند قدمت این مراسم به طور دقیق مشخص نیست ولی می توان گفت که برخی از آنها (کندن موی سر، خراشیدن صورت با ناخن، گل آلود کردن سر و لباس و سیاه پوشیدن) یادگار دوران مادها و هخامنشیان است.
دانشمندان باستان شناس شوروی سابق مانند: یعقوب افسکی در تاجیکستان شمالی از بقایای «ارگ پنجگنت» یک نقاشی دیواری کشف کرد که قسمتی از حماسه سوگ سیاوش را مجسم می کند. در آن صحنه سوگواران گریان جسد سیاوش را احاطه کرده اند و به سر و سینه خود می زنند ( فرامکین،گوگوار، 1372: 124).
در ایل کاکاوند، زنان لفظ « پرس» و مردان« فاتحه خوانی» را برای مراسم ترحیم به کار می برند. از چندین سال پیش رسم شده است که صاحبان عزا لباس سیاه می پوشند و سر و شانه های خود را گل آلود می کنند. زنان صورت خود را می خراشند که این میراث ایران باستان است. زمانی ه مادر و خواهران اسفندیار از مرگ او آگاه شدند گریان ، پیراهن خود را پاره کردند و پای برهنه به دنبال تابوت می دویدند. فردوسی می گوید:
برهنه سر و پای بر گرد خاک به ش بر ، همه جامه ها کرده چاک
به پیش پدر بر، بخستند روی ز درد برادر بکندند موی
وقتی که یکی از معتمدین، که سرشناس بود و در خیر و شر و در شادی و غم مردم شرکت می کرد، از دنیا می رفت، مردم محل جمع می شدند و با احترام زیاد جسد او را شست شوی و کفن و دفن می کردند. همزمان با این اقدامات یکی از کاسب ها مردم اطراف را برای شرکت در فاتحه خوانی دعوت می کرد و نامه هایی به نزدیک ترین فامیل یا دوست متوفی در روستاهای اطراف می نوشت تا آنها نیز در مجلس ختم ( فاتحه خوانی) شرکت کنند و آنها نیز به ابتکار خود عده ای را دعوت می کردند.
ورود غریبه ها و استقبالی که از آنان به عمل می آمد تماشایی و به یادماندنی بود. حدود 15 نفر به سپرستی یک فرد با تجربه انتخاب و برای استقبال آماده می شدند. به محض رسیدن غریبه ها به 100 متری محل، به استقبال آنها می رفتند و موقعی که به هم می رسیدند به صاحبان عزا تسلیت می گفتند و با گریه و زاری به منزلی که برایشان پیش بینی شده بود هدایت می شدند. نوحه سرایی زنان فرق داشت. زن های عزادار به استقبال تازه واردان- اهالی دیگرو غریبه ها می رفتند. بطور متناوب سر و بدن خود را به چپ و راست خم کرده، موی خود را می کنند و صورت می خراشیدند و تکرار می کردند ” وای ” و به یاد حسین (ع )شیون می کردند و تازه واردین هم با همان حالات، کلمات و حرکات ، غیر از کندن سر و خراشیدن صورت پاسخ می دادند تا به منزل برسند. در اتاق زنان بزرگ فامیل در کنار بانوی صاحب عزا« مور» یعنی با سوز و گداز نوحه سرایی می کردند و پس از چند لحظه چایی می نوشیدند و سیگار می کشیدند. در مجلس مردان هم چپق، سیگار و گاهی تریاک می کشیدند و درباره شخصیت متوفی صحبت می کردند. پس از صرف چای، قرائت فاتحه و صحبت راجع به متوفی و پس از اینکه آخوند مدعو، روضه مختصر می خواند و ناهار می خوردند، مجلس را ترک می نمودند( همان: 125).

– کفن و دفن
هنگامی که بیمار در حال احتضار دیده از جهان فروبست از همان لحظات نخست اطرافیانش در صدد تدارک وسایل کفن و دفن (سدر، کافور، پنبه، حوله، چادرشب، لیف، صابونلنگ و روسری و چهار دستمالی) برآمده و شخصی رادنبال چاووش زن می فرستند تا بوسیله چاووش زدن مردم متوجه مرگ شوند. در همین راستا افراد دیگری به دنبال گورکن (جهت کندن قبر) و آوردن تابوت از غسال خانه به قبرستان می روند. وقتی که وسایل کفن و دفن آماده شد و مردم همگی جمع شدند اطرافیان میت جهت وداع صورتش را بوسیده و او را درون تابوت می گذارند و روی تابوت را به وسیله یک پتو می پوشانند. جماعت تابوت را بر دوش گرفته و به سوی قبرستان حرکت می کنند. در راه هر کس که به جماعت عزادار برخورد می کند تا چند قدم آنها را همراهی کرده و تابوت را به دوش می گیرد (اعتقاد بر این است که هر کس تابوت را تا هفت قدم بلند کرده و جماعت عزادار را همراهی کند گناهانش بخشوده می شود و ثواب می برد) وقتی که وارد قبرستان شدند تابوت میت را جهت شستشو داخل غسال خانه هدایت
می کنند و مرده را غسل می دهند(اعتقاد بر این است که هر کسی هفت مرده را بشوید همانند آن است که به سفر حج رفته است) در این هنگام فردی بالای سر میت ایستاده و قرآن می خواند. وقتی که میت به طور کامل غسل داده شد او را روی سکویی جهت بستن کفن می گذارند و تکه های کفن را به هم می بندند به صورتی که فقط صورت میت قابل دیدن باشد. بعد از اینکه میت آماده دفن شد بار دیگر بستگان میت جهت وداع صورتش را می بوسند و او را درون تابوت گذاشته جهت گذاردن نماز میت به محل برگزاری محل نماز انتقال می دهند. بعد از اقامه نماز میت ، میت را جهت دفن نزدیک قبر برده و در آنجا درون قبر می گذارند و مجتهد محل بالای سرش آمده خطاب به میت 12 امام را یادآور می شود و سپس روی لحد را چیده و روی آن را با خاک گل می پوشانند. پس از آن روی قبر آب می ریزند و جماعت حاضر با گذاشتن دست روی قبر فاتحه می گویند.
روشن کردن شمع و خواندن فاتحه در قبرستان پایان مراسم است و جمعیت حاضر جهت تسلی خاطر بازماندگان مرحوم یا مرحومه و به خاطر اعتقاد به اینکه غم و عزا را در منزل صاحب عزا گذاشته و به منازل خود حمل نکنند به منزل میت رفته و در آنجا فاتحه می گویند و سپس مردم به منازل و یا سر کار خود باز می گردند( همان: 126).

5-3. درمان های محلی« طب سنتی»

قدیمی های مردم کاکاوند به طبع انسان توجه خاص داشتند . از گفته های آنان که سینه به سینه به ما رسیده چنین بر می آید که : طبع یا مزاج همان خصلت جسمی و روانی افراد بوده است. در نظر آنها طبع یا سرد بود و یا گرم و معتدل . مزاج سرد و ملایم نزدیک به اعتدال را« حنک» می گفتند. به طور کلی دردها یا سرد بودند یا گرم و یا سودایی و یا صفرایی یا ثقل یا غلبه خون که سالخوردگان با تجربه برای هر یک دوا و درمانی تجویز و توصیه می کردند که اساس کار استفاده از گیاهان طبی بود. پاره ای از دردها و درمان ها به شرح ذیل در خاطره ها مانده است:

– دل درد
اگر دل درد توام با قبض و خشکی مزاج بود تنقیه یا جوشاندن گل ختمی، خوردن شیر گاو، نخوردن نان و غذای سنگین مانند بادام، کشمش و خوردن آش نیمه ترش مفید بود و اگر درد شکم زیاد بود، آش ماست، چای غلیظ، ماست کیسه ای تجویز می شد( آمیه، 1372: 91).

– گرما زدگی
برای درمان گرمازدگی، شستن دست و پا، خوراندن آب خنک، ماست شیرین، هندوانه و مهمتر از همه دم کرده برگ پونه فوق العاده موثر است. در بین کاکاوندها، برگ پونه مانند جوشانده درست می شود و قدری نبات به آن اضافه شده سپس آنرا صاف کرده و مانند عرق نعناع به مریض می خورانند که بسیار موثر و مفید است.
– تب
برای درمان تب ریشه ی کاسنی مفید فایده است بدین ترتیب که کاسنی را شسته، خورد کرده و
می جوشانند و شب در جای خنکی قرار می دهند و صبح روز بعد ناشتا می نوشند.

– هق Hogh (حالت

پایان نامه
Previous Entries دانلود تحقیق در مورد امام حسین، زنان و دختران، باورهای دینی، مردم شناسی Next Entries دانلود تحقیق در مورد گیاه شناسی، مواد شوینده، مفصل زانو