تحقیق رایگان درباره مواد غذایی، سیاست های فرهنگی، مراسم مذهبی، گردشگری مذهبی

دانلود پایان نامه ارشد

ها و مراسم آیینی خود را انجام دهند. مالزی به طور طبیعی دارای بی شمار جشنواره در طول سال است. جشنواره های عمده عبارتند از:
• عید فطر هاری رایا (مراسم بعد از حج و قربانی کردن گاو)،
• عید قربان (فلاح زاده، 1383: 24)
• سال نو چینی
• دیپاوالی (جشن عبادت هندوها)،
• کریسمس،
• Vasakhi،
• Hari Gawai،
• دایاک
• Tadau Ka’amatan،
• جشنواره رقص بن (هر تابستان برای سپاسگزاری و بزرگداشت اجداد و نیاکان برگزار می شود)
• و تایپوسام ( مراسم توبه هندوها) (Visit Malaysia, 2013).
برگزاری جشن ها و مراسم مذهبی مختلف در این کشور علاوه بر مسافران داخلی و درون مرزی، گردشگران خارجی را هم به این مراسم دعوت می کند. از آنجایی که مذهب خود یکی از شاخصه های فرهنگ است، نمی توان به درستی میان گردشگری فرهنگی و گردشگری مذهبی تمیز قائل شد. از این رو بسیاری از اماکن، جشنواره ها و مراسم کشور مالزی علاوه بر فرهنگی بودنشان، رنگ و بویی مذهبی نیز دارد. به دلیل قرارگیری مذاهب بزرگ جهان کنار یکدیگر، فرصتی به وجود آمده است که بسیاری از گردشگران می توانند جدای از انگیزه ی سفر خود، مراسم مذهبی خویش را نیز انجام دهند.

4-4 گردشگری غذایی مالزی
دفتر منطقه ای خبرگزاری مهر در جنوب شرق آسیا از وزیر گردشکری و توریست مالزی گفت که صنایع غذایی مالزی از محل درآمد های گردشگری این کشور در حدود 9 میلیارد و 400 میلیون رینگیت، معادل 3 میلیارد و 133 میلیون دلار درآمد در سال 2012 کسب کرده است ( حسین زاده، 1391). همچنین در برنامه نهم مالزی، میوه ها و مواد غذایی به عنوان یکی از تجهیزات مرتبط با گردشگری در تعیین جذابیت در نظر گرفته شده است. وبسایت های کوان و وانگ (2004) یک مدل مفهومی از تجارب توریستی تجربه غذایی از لحاظ گردشگری ساخته اند(Jayarman & et, 2010: 161). علاوه بر این، در مطالعه ای که هافمن در سال (1979) در مالزی انجام داد، جاذبه های توریستی در این شبه جزیره را “تفریح ​​و سرگرمی”، “غذا”، “گشت و گذار”، “جامعه چند قومی” و “خرید” معرفی کرد (hofman, 1979). این تقسیم بندی سهم مهم تنوع غذایی در این کشور را مشخص می کند. چند فرهنگی بودن نه تنها مالزی را به بهشت هنر آشپزی تبدیل کرده، بلکه همچنین مالزی را به محل برگزاری صدها جشنواره هزار رنگ بدل ساخته است.
به طور کلی مالزی خود را به فرهنگ غذایی هیچ قومیتی به جز چند مورد ( گوشت خوک برای مسلمانان، گوشت گاو برای هندوها، هر نوع گوشت برای گیاه خواران) محدود نکرده است (Manderson, 1981). طبقه بندی های مختلفی در مواد غذایی این کشور وجو دارد که از اعتقادات آن ها نسبت به طب سنتی سرچشمه می گیرد که البته با فرهنگ ایرانی تشابهات زیادی دارد. از آنجایی که غذا جزیی از صنعت گردشگری است که به لذت و رضایت گردشگران وابستگی شدیدی دارد، می توان مالزی را به عنوان مقصدی مهم که انواع غذاها را با طعم ها و مزاق های مختلف تهیه می کند، در نظر گرفت. در اعتقادات سنتی مالزیای ها، مواد غذایی به طبع سرد و گرم تقسیم می شوند که هر یک تاثیرات خود را بر روی بدن می گذارند و بر اساس ماه های مختلف سال استفاده می شوند. غذا در مالزی با فرهنگ سنتی آنان طبخ و آماده می شود و قومیت و نژادهای مختلف دارای غذاهای متنوع مربوط به خود هستند که هر یک با سیر تکاملی خود از دوران استعمار تا حال حاضر پیش آمده اند (Leong & et.al, 2012: 306).
فرهنگ نقش مهمی را در حوادث مربوط به تجارب وابسته به غذا و پخت و پز ایفا می کند (Jalis et al, 2009). جشن ها و مراسم مذهبی عبادی مالزیایی ها همچون عیدفطر، سال جدید چینی، دیپاوالی و جشنواره ی کیک ماه ، رویدادهای مهمی هستند که در آن از مواد غذایی خوشمزه و متنوعی استفاده می شود (Leong & et.al, 2012: 301). کارناوال فروش مگا مالزی وان، جشنواره ی بازار رمضان و جشنواره بین المللی غذا نیز از جشن های مربوط به غذا است (Visit Malaysia, 2013). به طور کلی، فرهنگ ها به بهترین شکل با یکدیگر ترکیب شده اند و این ترکیبات بی نظیر مالزی را به بهشت غذاهای آسیایی تبدیل کرده است.  غذاهای شرقی و غربی نیز در شهرهای بزرگ یافت می شود.  مالزی محل تلاقی  فرهنگ های غرب و شرق است که در نتیجه باعث ایجاد بیشترین تنوع در پخت غذا با ترکیب غذاهای مختلف می شود.
غذاهای اصلی این کشور عبارتند از:
• غذای مالایی ها ( اغلب مسلمان ها و حلال)
• غذای چینی ها
• غذای هندوها
• غذای بودایی ها
با وجود تفاوت در فرهنگ، وجوه مشترک و شباهت زیادی در غذاهای مرسوم آنها دیده می شود. بخاطر تنوع منطقه ای در سراسر کشور، تنوع غذایی زیادی نیز دیده می شد و این امری طبیعی است که مردم از سراسر کشور برای خوردن یک نوع غذا و یا دیدن یک رستوران خاص مسافتی طولانی را بپیمایند. البته غذاهای اروپایی و غربی مانند انواع استیک، سالاد های ایتالیایی و اروپایی، مرغ گریل شده، مرغ و ماهی به صورت سرخ شده و غیره هم در رستوران های مختلف که معروفترین آن ها رستوران های Chillie’s و TGI Fridays هستند، فراهم است. آشپزان مالایی، چینی و هندی ارائه دهنده غذاهای سنتی با طعم های بی نظیر هستند.
• برخی از غذاهای مالایی سنتی عبارتند از: Satay گوشت مرغ، گوشت بره، گوشت گوساله که به سیخ کشیده شده و بر روی زغال های داغ پخته شده و در داخل سس بادام زمینی شیرین فرو رفته است، یا Rendang که تکه ای گوشت گوساله که همراه برنج  سرو می شود، Nasi lemak برنج بخار پز شده با شیره نارگیل به همراه ماهی کولی و یک تخم مرغ آب پز و سس شیرینی که ais kacang نامیده می شود که این غذا به ABC شهرت دارد.
• غذاهای چینی مثل Cantonese و غذاهایی از بخش های Szchuan و Shanghai و دیگر مناطق چین، در مالزی بسیار طرفدار دارد.
• بسیاری از افراد مقیم در مالزی در روز های شنبه از خوردن غذایی مثل dim sum ، brunch که به سهولت در همه جایافت می شود لذت می برند و یا ترجیح می دهند یک کاسه  char kuay teow (رشته پهن) سفارش دهند و یا خرچنگ خوابیده در فلفل سیاه را امتحان کنند.
• در رستوران ها ، کافی شاپ ها و در کنار خیابان سه نوع از غذاهای هندی (شمالی ، جنوبی و مسلمان)  به نام های roti canai  ،  the terik و غذاهای تند و شیرین roja یافت می شود که از غذاهای سنتی و مرسوم کشور هند است.
• در مناطقی مثل کوالالامپور و پیننگ که تعداد زیادی افراد خارجی در آن سکونت دارند تعداد زیادی رستوران های بین المللی با منویی از غذاهای گوناگون از سراسر دنیا یافت می شود. اگر در خیابان Changkat Bukit Bintang  کوالالامپور قدم بزنید با انواع رستوران های برزیلی ، فرانسوی ، ایتالیایی ، آلمانی و دیگر رستوران های بین المللی روبرو می شوید مهم نیست شما چه سلیقه ای در نوع غذادارید مهم این است که در مالزی مطابق با ذائقه ی شما غذاهای متنوع یافت می شود ( سامانه اطلاع رسانی مالزی، 1392).

5. تنوع فرهنگی در ایران
لازمه وجود تنوع فرهنگی در هر جامعه ای، سیاست ها و قوانینی است که در راستای تحقق آن قدم برمی دارد. سیاست های فرهنگی، آن دسته از سیاست ها هستند که برای پیروی از تنوع فرهنگی به کار می آیند.
جهان حاضر بدون داشتن تنوع فرهنگی بدن معناست. هیچ شوری نمی تواند ادعا کند که فرهنگی یکدست و یکرنگ دارد. سازمان جهانی یونسکو با اعلامیه ی «تنوع فرهنگی» خود، موجی جدید از تحولات در ابعاد زندگی بشر بوجود آورد و ذهن بسیاری از دولتمردان را مجددا به این موضوع جلب کرد.
کشور ایران با وجود ترکیب های مختلف مذهبی، زبانی، قومی و مهاجران به کشوری با تنوع فرهنگی بالا مبدل شده است. برای اگاهی بهتر از این ترکیب های جمعیتی سیاست های چندفرهنگی ایران را در طول سال های متمادی بررسی می کنیم و مذاهب، اقوام، زبان ها و مهاجران بین المللی که باعث این تنوع فرهنگی شده اند را مورد شناسایی قرار می دهیم.

5-1 سیاست های چندفرهنگی ایران
کشورهای مختلف برای تدوین سیاست های فرهنگی ملی خود، راهبردهای مختلفی را انتخاب می کنند. در جهان کنونی نمی توان گفت که جامعه ای بدون تنوع فرهنگی وجود داشته باشد. حجم مهاجرت در سراسر دنیا، گویای این واقعیت است. از همین رو است که یونسکو طی اعلامیه ای، ساکنین جهان را به احترام به فرهنگ یکدیگر دعوت کرده است.
– سیاست های فرهنگی بر سه روش اتخاذ می شود:
– سیاست وحدت در تکثر فرهنگی:  اين چارچوب مـي‏تواند دربرگيرنده‌ انواع خرده‌فرهنگ‌هاي قومي، زباني و حرفه‌اي و گفتمان‌هاي شناختي، ارزشي، هنجاري و رويه‌اي متنوع باشد. که افراد سوالات کلی و محوری فرهنگ را از آن ها اقتباس می کنند.
– تکثرگرایی فرهنگی یا سیاست موزاییکی فرهنگی: اين سياست امكان رشد و گسترش خرده فرهنگ‌ها را در كنار يكديگر و به صورت هم عرض فراهم مي‏نمايد.
– سیاست یک شکلی فرهنگی و یا سیاست یک رنگی فرهنگی: در صدد يگانه‌سازي فرهنگي در عرض جامعه است (چلپی، 1375).
به نظر می رسد، سیاست تکثر فرهنگی در كشورهـاي در حال توسعه كه اغلب آن‌ها دچار مشكل مزمن ضعف انسجام اجتماعي هستند، بعید به نظر برسد. اين كشورها هنوز در ابعاد چهارگانه‌ اقتصادي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي نهادينه نشده‏اند و به لحاظ موقعيت‌شان در نظام جهاني و وجود نيروهاي گريز از مركز آسيب پذيرند. همان‌طور كه گفته شد اين كشورها از يك اجتماع جامعه‌اي قوي و فراگير برخوردار نيستند. در چنين شرايطي اعمال گزينه تكثر‌گرايي فرهنگي نه ‌تنها به تحكيم وحدت نمادي كمك نمي‌كند، بلكه با توجه به شرايط فراملي و ضعف نهادهاي داخلي، اين امكان بالقوه هميشه وجود دارد كه تفاوت‌هاي فرهنگي به سرعت تبديل به اختلافات سياسـي و بي‌ثباتي اجتماعـي گردند. (لاپونس، 1980 به نقل از چلبي، 1375). گزینه ی مقابل این سیاست، سیاست یکرنگی فرهنگی است که به عقیده كاشي (1383)، اين الگو در قبل و بعد از انقلاب اسلامي وجود داشته و الگويي خاص‌گرايانه و اقتداري است. به طوري كه گروهي از خواص و نخبگان مفهومي از كل مي‌سازند و براي باز توليد كردن آن‌ها سياست‌هايي را به وجود مي‌آورند. در اين الگو همه تكثرها از بين مي‌روند و مضمحل مي‌شوند تا يك ايده بماند. ايده‌هايي مثل ايران، ملت، امت اسلام و … اين سياست با بن بست روبرو است. افروغ (1379) نيز عقيده دارد ساخت متمركز و الگوي رفتاري اقتدارگرا از ديرباز بر كشور سايه افكنده است. ساختي كه متأسفانه حتي انقلاب اسلامي و قانون اساسي غير اقتدار‌گراي كشور نيز نتوانسته آن را متحول سازد. بر اساس مطالعات در این حوزه گرایش ایران در سال های اخیر نسبت به سیاست وحدت در کثرت افزایش یافته است.
کشور ایران نیز با تنوع قومی، مذهبی، زبانی و مهاجرین، یکی از مللی است که تنوع فرهنگی در آن وجود دارد. سیاست های چند فرهنگی، سیاست هایی در قالب قانون اساسی، مصوبه های دولت همچون برنامه های توسعه ای و سیاست های خرد در مقیاس محلی و منطقه ای بروز می کند. از این روست که بررسی سیاست های چندفرهنگی ایران می پردازیم تا از جند و چون این اصول و برنامه ها و میزان تحقق این سیاست ها آگاه شویم.
اصل 12 قانون اساسي
«دين رسمي ايران، اسلام و مذهب جعفري اثني عشري است و اين اصل الي الابد غير قابل تغيير است و مذاهب ديگر اسلامي اعم از حنفي، شافعي،مالكي، حنبلي و ز يدي داراي احترام كامل هستند و پيروان اين مذاهب در انجام مراسم مذهبي، طبق فقه خودشان آزادند و در تعليم و تربيت ديني و احوال شخصيه (ازدواج، طلاق، ارث و وصيت) و دعاوي مربوط به آن در دادگاه ها رسميت دارند و در هر منطقه اي كه پيروان هر يك از اين مذاهب اكثريت د اشته باشند، مقررات محلي در حدود اختيارات شوراها بر طبق آن مذهب خواهد بود، با حفظ حقوق پيروان ساير مذاهب».
اصل 13 قانون اساسي:
«ايرانيان زرتشتي، كليمي و مسيحي تنها اقليت هاي ديني شناخته مي شوند كه در حدود قانون در انجام مراسم ديني خود آزادند و در احوال شخصيه و تعليمات ديني بر طبق آيين خود عمل مي كنند».
در اصل 14 از مسلمانان ايراني خواسته شده تا با مدارا و رواداري در

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان درباره گردشگری فرهنگی، میراث فرهنگی، گردشگری مذهبی، صنایع دستی Next Entries تحقیق رایگان درباره اقوام ایرانی، سیاست گذاری، افغانستان، استان هرمزگان