تحقیق رایگان درباره روابط جنسی، کتاب مقدس، حل اختلاف

دانلود پایان نامه ارشد

از چهار مجموعه تشکیل شده است: 1. انجیل های چهارگانه: انجیل های متی، لوقا، مرقس و یوحنا، 2. اعمال رسولان مسیح، 3. نامه های رسولان مسیح (21 نامه از رسولان مسیح به تازه مسیحیان قرن اول)، 4. مکاشفات یوحنا.
1- اناجیل اربعه
نام «اِنجِيل» واژه‌اي «يُوناني» است كه معني آن «بِشارت»، «مُژده» و «نويد» مي‌باشد. وجه تسميه اين كُتب به انجيل، بشارتي است كه در آنها، به ظهور «مُنجي» (مسيح) موعود يهوديان داده شده است. بشارتي كه به انسان‌هاي مؤمن در بند آن زمان، قيام مسيح (منجي) آسماني را كه سال‌ها ظهور نجات بخشش را چشم انتظار بودند، داده است. در اين خصوص قاموس كتاب مقدس مي‌گويد: از آنجا كه اين كتب حاوي بهترين مژده‌هايي است كه مي توان از آنها به انسان خبر داد (مانند ظهور، تبليغ، حيات و فِدا شدن و زندگي مجدد يافتن عيسي مسيح، اقامه حكومت حقِّه آسماني و … . ) آن را انجيل ناميده‌اند (هاکس، 1383: 111).
انجيل هاي چهارگانه حاوي هويت نهضت ديني عيسوي و ريشه هاي اصيل اعتقادي مسيحي مي باشد. اين بخش از عهد جديد، گزارشي از روند زندگي، دوران تبليغ، مواعظ و معجز های عيسي (ع) است كه توسط چهار تن از پيروان نخستين او نگاشته شده است. محتوای این اناجیل به قرار ذیل هستند:
1) انجيل متی (Matthew) : متی فردی يهودی بود كه برای روميان باج و خراج می‏گرفت. اين شغل نزد يهوديان مذموم بود . وقتی عيسی او را دعوت كرد او پذيرفت و از حواريون او شد. انجيل اول كه غالب محققان برآنند كه بين سالهای 70 65 م. يعنی بيش از سی سال پس از حيات زمينی حضرت عيسی، نوشته شده به اين حواری منسوب است. در اين انجيل كه با سنت يهودی مطابقت دارد و سخنی از الوهيت حضرت عيسی در آن نيست، نسب، تولد، كودكی، شروع به تبليغ، موعظه‏ها، معجزات، دستگيری، مصلوب شدن حضرت عيسی (ع) و سرانجام برخاستن او از ميان مردگان، با تفصيل نسبی آمده است.
2) انجيل مَرقُس (Mark) : اين انجيل، كه كوتاهترين و قديمی‏ترين اناجيل است و غالبا تاريخ آن را نيز به سالهای 70 65 م. برمی‏گردانند، به مرقس منسوب است. مرقس از حواريون نبوده، بلكه شاگرد خاص پطرس حواری بوده است. گفته می‏شود كه او مطالب اين انجيل را از پطرس نقل می‏كند. اين انجيل از نظر محتوا و سبك، مانند انجيل متی است، با اين تفاوت كه مختصرتر است و قسمتهايی از زندگی عيسی، مانند تولد و كودكی او را در بر ندارد. پژوهندگان كتاب مقدس برآنند كه متی و لوقا از اين انجيل استفاده كرده‏اند.
3) انجيل لُوقا (Luke) : لوقا پزشكی غير يهودی بود كه پس از حضرت عيسی به دست پولس ايمان آورد و شاگرد و همراه او شد. انجيل سوم و نيز كتاب اعمال رسولان را وی برای فردی به نام تئوفيلوس نوشته است . با اينكه پولس مبدع الهيات عيسی خدايی است، ولی در دو كتاب منسوب به لوقا، كه شاگرد خاص او بود، هيچ سخنی از الوهيت مسيح نيست و انجيل لوقا از نظر مطالب و سبك، شبيه دو انجيل قبل است. گفته می‏شود اين انجيل همزمان با انجيل متی يا اندكی پس از آن نوشته شده است.
4) انجيل يوحنّا (John) : اين انجيل به يوحنا پسر زبدی منسوب است. يوحنا يكی از حواريون بود. وی در زمان حيات زمينی حضرت عيسی طفل خردسالی بود. در اين انجيل هم، زندگی نامه و سخنان حضرت عيسی آمده است، ولی ويژگی بارز آن مسيح شناسی خاص آن است. در اين انجيل، مسيح جنبه الوهی يافته و خدای متجسد گرديده است. غالب محققان امروزی تاريخ نگارش اين انجيل را به پايان قرن اول، يعنی نزديك به هفتاد سال پس از حضرت عيسی، برمی‏گردانند.
گزارش‌هاي انجيلي اين چهار تن كه به نام خودشان در متن رسمي عهد جديد درج شده است، داراي اعتبار بالايي هستند. آنان همگي در قرن اول و مقارن با دوران ظهور عيسي ناصري (ع) مي‌زيسته‌اند و چنانكه از طرز گزارش كردن آنها مشهود است، مي توان نتيجه گرفت كه در اكثر مواقع، خود شاهد يا لااقل نزديك وقايعه گزارش شده بوده اند، با اين وجود گزارش هاي آنها با هم داراي اختلاف های مشخصي است و اين اختلاف بين سه انجيل اول با انجيل «يوحنّا» بيشتر است (ویر، 1374: 675؛ کمیجانی، 1384: 213). سه انجيل «مِرقُس»، «مَتّي»، «لُوقا» از لحاظ سبك و سياق با هم شباهتهاي بسياري دارند، چنانكه محققين مسيحي آنها را به نام انجيل «ملَخَّص يا مجمل» مي خوانند و اين منظور را با عبارت synoptic که واژه «يُوناني» به معني «همراه ديدن» است، بيان مي نمايند. بنا بر اجماع علماي صاحب نظر مسيحي، متي به غير از منابع مستقل خود، از مكتوب مرقس استفاده نموده‌اند و لوقا نيز علاوه بر آن منابع مستقل خود، از مكتوب متي و مرقس بهره گرفته است (وير، 1386: 675). زيرا  محتواي آنها با هم شبيه و بسياري از مطالب و حتي گاه عبار های آنها با هم مشترك است. چنانكه حدود 95 درصد از محتويات انجيل مرقس، تقريباً كلمه به كلمه در انجيل متي به چشم مي خورد و نيز تقريباً 60 درصد از متن انجيل مرقس كلمه به كلمه در انجيل لُوقا وجود دارد. لذا مي توان انجيل مُرقس را به عنوان مأخذ و منع اصلي دو انجيل ديگر دانست (همان: 676). در اين انجيل‌ها سبك بيان، بيشتر تاريخي و نقلي است و كمتر رنگ و بوي كلامي و فلسفي دارد، و غير از برخي تعاليم كلي كه از مواعظ عيسي بدست داده مي شود، مطالب آنها بيشتر روند روايي دارند. اما بيان «انجيل يُوحنّا» نه تنها از لحاظ ترتيب زماني وقايع و شرح جزئيات محلي با سه انجيل ديگر متفاوت است، بلكه تمركز بيان آن بيشتر در تفسير اهميت مذهبي شخص حضرت عيسي (ع) مي باشد. يوحنّا در عبار های خود به نکتههای فلسفي يوناني همچون «لُوگُوس» و «كلمه خدا» (كه منظور عيسي است) اشاره نموده است، كه قبل از آن، در انجيل ديگر اشاره اي به آن نشده بود. لذا محققان مسيحي انجيل يوحنا را كه در اواخر قرن اول ميلادي نگاشته شده است، منعكس‌كننده اصول نظري رو به رشد مي دانند كه از توسعه در اجتماع فكري و اعتقادي مسيحيان اوليه پديد آمده بود (ناس، 1377: 625). بنابراین، اختلاف های موجود در اين انجيل‌ها، غير از اختلاف زماني، تا تا حد زيادي تحت تأثير اعتقادات و افكار شخصي بوده است (هوشنگي، 1382: 90).
2- مکاشفات یوحنا، نامهها و اعمال رسولان
پس از مدتی در اواخر قرن اول میلادی تعدادی رسالههای دینی به عنوان مکتوبات کتاب مقدس که دربردارندهی خطبهها و مواعظ عسیی مسیح بود، در جامعه مسیحیان در دست بود. در این بین برخی نامهها و دستنوشتههای متفرقه و مستقل رسولان (مبلّغان) نخستین مسیحی مانند پولس، نیز از اهمیت خاصی برخوردار شد. چنانکه به تدریج اکثر مسیحیان تعدادی از نامههای آنها را به عنوان مجموعهای کامل از قوانین و مقررات مسیحی جمعآوری نموده و در بین خود دست به دست میگرداندند (ویر، 1374: 711). لذا با اهمیت یافتن این گونه نامهها و دست نوشتهها در بین مسیحیان، کتبی مانند «مکاشفات یوحنا» و یا «اعمال رسولان» و «نامههای رسول» که در مقام تبیین و تفسیر تعالیم و آیین مسیحی بودند، نیز جزء متون مقدس قلمداد شده و در ضمیمه اناجیل قرار گرفتند (کمیجانی، 1384: 214). تفاسير مزبور اغلب در چارچوب دين‌يهود، اديان يوناني‌مآب و نوعي جهان‌بيني عرفاني‌ـ‌ثنوي صورت گرفت (ایلخانی، 1374: 19-20).
در ذیل مختصری درباره محتوای کتب فوق توضیح داده خواهد شد:
5) كتاب اعمال رسولان (Acts) : نويسنده اين كتاب همان نويسنده انجيل سوم است و اين امر از ابتدای كتاب مشخص است. پس اين كتاب هم به شاگرد خاص پولس، يعنی لوقا، منسوب است. در هشت باب اول اين كتاب، فعاليتها و تبليغات حواريون حضرت عيسی، و در راس همه پطرس، مطرح شده است. در باب نهم سخن از ايمان آوردن ناگهانی پولس به ميان می‏آيد كه تا قبل از آن يهودی‏ای سختگير و شكنجه‏گر مسيحيان بود. اين كتاب از باب نهم به بعد، بيشتر به مسافرتها و تبليغات پولس می‏پردازد و از حواريون كمتر سخن می‏گويد. اين كتاب قطعا پس از انجيل سوم نوشته شده است.
6) نامه پُولُس به روميان (Romans) : در كتاب عهد جديد سيزده يا چهارده نامه به پولس منسوب است كه محققان می‏گويند بين سالهای 60 45 م. يعنی قبل از نگارش اناجيل، نگاشته شده‏اند. در همه اين نامه‏ها الهيات خاص پولس، كه الهيات عيسی خدايی است، دنبال شده است. نامه اول به مسيحيان روم است. در اين نامه بر اين نكته تاكيد می‏شود كه نجات، تنها با ايمان به مسيح، حاصل می‏شود، نه با عمل كردن به شريعت.
7) نامه اول پولُس به قُرِنْتِيان (1 Corinthians) : در اين نامه پولس به سوالاتی كه برای مسيحيان قرنتس پيش آمده پاسخ می‏دهد و مسائلی از قبيل اختلافات، فساد اخلاقی در كليسا، ازدواج و روابط جنسی، نظام كليسايی و رستاخيز را بيان می‏كند. او در پايان بر محبت تاكيد می‏كند.
8) نامه دوم پولس به قرنتيان (2 Corinthians) : در اين نامه پولس بيشتر مشكلاتی را كه در راه تبليغ مسيحيت برای وی پيش آمده، مطرح می‏كند . گويا می‏خواهد مسيحيان قرنتس را دلگرم كند.
9) نامه پولُس به غَلاطيان (Galatians) : در اين نامه پولس به مسيحيان غلاطيه گوشزد می‏كند كه با عمل به شريعت به جايی نمی‏رسند، بلكه با ايمان نجات می‏يابند و آن هديه‏ای الهی است. گويا برخی از حواريون و يا فرستادگان آنها به غلاطيه رفته و از تعاليمی خلاف گفته‏های پولس سخن گفته بودند.
10) نامه پولس به اَفَسُسيان (Ephesians) : گويا بين مسيحيان افسس به خاطر تفاوتهای نژادی و زبانی اختلاف پيدا شده بود. پولس اين نامه را از زندان برای حل اختلاف آنها می‏فرستد.
11) نامه پولس به فيلپيان (Philippians) : در اين نامه كه باز در زندان نوشته شده، پولس به مسيحيان فيلپی گوشزد می‏كند كه ايمان به مسيح چه شاديها و سعادتهايی نصيب انسان می‏كند.
12) نامه پولس به كُولُسيان (Colossians) : برای مسيحيان كولسی درباره انسانيت و الوهيت مسيح سوالی پيش آمده بود. آنها فردی را نزد پولس به زندان می‏فرستند. پولس اين نامه را می‏نويسد و بر جنبه الوهيت مسيح تاكيد می‏كند. در ضمن مطالب ديگری هم گوشزد می‏كند.
13) نامه اول پولس به تَسّالُونِيكِيان (1 Thessalonians) : در اين نامه، پولس مسيحيان شهر تسالونيكی را به ايمان و زندگی پاك همراه با صبر و تحمل دعوت می‏كند و از آنها می‏خواهد منتظر ظهور مسيح باشند.
14) نامه دوم پولس به تسالونيكيان (1 Thessalonians) : برخی از مسيحيان به بهانه انتظار مسيح دست از كار و زندگی شسته و به تنبلی روی آورده بودند. پولس در اين نامه واقعيتهای زندگی را به آنها گوشزد می‏كند.
15) نامه اول پولس به تِيمُوتائوس (Timothy 1) : تيموتائوس شاگرد پولس است كه او را به رهبری كليسای افسس گماشته بود. در اين نامه برای او شرايط رهبری خوب را بيان می‏كند و از او می‏خواهد كه تعاليمی را كه درباره مسيح و انجيل به او آموخته است، از تحريف و تغيير حفظ كند.
16) نامه دوم پولس به تيموتائوس (Timothy 2) : اين نامه را پولس از زندان به عنوان وصيتنامه برای شاگرد خود تيموتائوس نوشته است و از او می‏خواهد كه در راه مسيحيتی كه او تعليم داده است استقامت كند و زير بار تعاليم ديگران نرود. پولس مشكلاتی را كه در راه تبليغ و بشارت تحمل كرده است، گوشزد می‏كند.
17) نامه پولس به تِيطُس (Titus) : تيطس يكی از شاگردان پولس است كه او را به رهبری كليسای كريت گماشته بود. در اين نامه، او وظيفه يك رهبر خوب را بيان می‏كند و از او می‏خواهد كه مردم آن شهر را از گناه باز دارد.
18) نامه پولس به فِلِيمُون (Philemon) : فليمون از كسانی است كه به دست پولس ايمان آورده است. غلام او از شهر كولسی می‏گريزد و به روم می‏رود. در آنجا به دست پولس ايمان می‏آورد. پولس او را به شهر كولسی می‏فرستد و در اين نامه از فيلمون می‏خواهد كه غلام خود را ببخشد و با او مثل برادر رفتار كند.
19) نامه به عِبْرانِيان (Hebrews) : اين نامه خطاب به مسيحيان يهودی الاصلی است كه به شريعت يهودی پايبند بودند. نويسنده نامه به آنها می‏گويد: اين شريعت و اعمال با آمدن مسيح باطل شده است و ايمان به مسيح انسان را نجات می‏دهد. نويسنده اين

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان درباره جایگاه دین Next Entries منبع پایان نامه با موضوع جرم سیاسی، فرهنگ و تمدن، بررسی تطبیقی، کارشناسی ارشد