تحقیق رایگان درباره خودپنداره، گروه کنترل، فعالیت بدنی، تصویر بدنی

دانلود پایان نامه ارشد

ارزیابی قرار گرفت.یافته های بدست آمده از آزمون های کارکرد بدن تغییر معناداری نسبت به گروه کنترل نشان داد، اما بین میانگین های پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی در خودپنداره کلی و خرده مقیاس های آن تفاوت معناداری نسبت به گروه کنترل وجود نداشت(18).
بیات و همکاران(1387)، ادراک شایستگی های جسمانی را در دانشجویان فعال و غیر فعال را با توجه به جنسیت آنان مقایسه کردند. همچنین ارتباط بین ترکیب بدنی با ادراک شایستگی های جسمانی را مورد بررسی قرار دادند. 107 دانشجوی دختر و پسر با دامنه سنی 18 تا 28 سال در این تحقیق شرکت کردند.برای تعیین میزان ادراک فرد از شایستگی های جسمانی خود از سه خرده مقیاس چربی بدنی، ظاهر بدنی و کل بدن پرسشنامه خود توصیفی بدنی استفاده شده است. نتایج تحقیق آنها نشان داد فعالیت بدنی و جنسیت و تعامل آن دو تاثیر معنی داری بر ادراک فرد از شایستگی های جسمانی دارد. همچنین نتایج همبستگی نشان داد بین ادراک فرد از شایستگی های جسمانی خود با عوامل چاقی(BMI، WHR، درصد چربی بدن) رابطه معکوس و معنا داری وجود دارد(9).
زرشناس و همکاران (1388) به بررسی تأثیر ورزش هوازی کوتاه مدت بر جنبه های مختلف نگرش تصویر بدنی در زنان بزرگسال، پرداختند. در این تحقیق از طریق نمونه گیری در دسترس، 82 نفر از زنان 18 تا 45 سال ، در دو گروه تجربی و کنترل جای گرفتند. در این تحقیق از پرسشنامه چند بعدی نگرش فرد در مورد بدن خود (MBSRQ) استفاده شد. گروه تجربی به مدت 4 هفته و 3 روز در هفته به مدت یک ساعت با 60 تا 80 درصد ضربان قلب بیشینه، در ورزش هوازی شرکت کردند. یافته های تحقیق نشان داد که، بین گروه تجربی و کنترل، در خرده مقیاس های ارزیابی از ظاهر، آگاهی از ظاهر، آگاهی از احساس سلامت جسمانی و آگاهی از احساس بیماری اخیلاف معناداری وجود دارد اما در خرده مقیاس های ارزیابی از تناسب جسمانی، رضایت از بخش های مختلف بدن، مشغولیت فکری اضلفه وزن بدن و ارزیابی وزن اختلاف معناداری وجود ندارد. بنابراین دوره های کوتاه مدت ورزش هوازی در بهبود برخی ابعاد نگرش تصویر بدنی در زنان بزرگسال مؤثر بوده است(13).
در جامعه‌ ایران، با ارزش‌های فرهنگی متفاوت، رابطه بین فعالیت بدنی و خودپنداره بدنی به صورت مدلی در تحقیقی توسط عبدالملکی(1389) مشاهده شده است. در این تحقیق با شرکت 652 دانش آموز دختر 8 تا 18 ساله منطقه 11 تهران بودند که به روش نمونه گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند و پرسشنامه خود توصیفی بدنی، بین المللی فعالیت بدنی و مشخصات فردی را تکمیل کردند. نتایج تحقیق حاکی از این است که خودپنداره دانش آموزان دختر تحت تاثیر متغیر‌های فعالیت بدنی، BMI، بالیدگی و وضعیت اجتماعی- اقتصادی خانواده قرار می‌گیرد. در نتیجه برای افزایش خودپنداره بدنی نوجوانان باید به عامل موثری چون فعالیت بدنی توجه نمود (17).
پیری کرد (1389) تحقیقی تحت عنوان تاثیر یک برنامه تمرین مقاومتی بر تصویر بدنی و میزان اضطراب پسران دانشجوی غیر ورزشکار انجام داد. بدین منظور 40 مرد غیر ورزشکار ( سن 22.28 سال) به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. طول دوره 8 هفته به طول انجامید. نتایج پژوهش نشان داد که 8 هفته تمرین مقاومتی باعث افزایش معنی داری در حجم و قدرت عضلانی، افزایش رضایتمندی از تصویر بدنی و کاهش میزان اضطراب در گروه آزمایش شده است اما هیچ کدام از تغییرات در گروه شاهد معنی دار نبود (10).
بابایی (1391) تحقیقی تحت عنوان اثر نوع تمرین بر خودپنداره بدنی دختران نوجوان غیر فعال انجام داد. بدین منظور 88 دختر نوجوان غیر فعال به سه گروه تجربی (مقاومتی، هوازی و ترکیبی) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. طول دوره 8 هفته به طول انجامید. نتایج تحقیق نشان داد کهتمرین از نوع هوازی باعث افزایش معنی دار خودپنداره توانایی بدنی شده است اما هیچ کدام از تغییرات در گروه های تجربی دیگر و گروه کنترل معنی دار نبود.
2-13-2 بخش دوم: تحقیقات انجام شده در خارج کشور
فرانزوی36 (1986)، به بررسی تاثیر تمرینات هوازی بر روی ارزشی که زنان نسبت به بدن خود قائل هستند، پرداخت. در این تحقیق که با حضور 24 زن، 47-25 ساله انجام گرفت آزمودنیها در یک دوره 12 هفته ای تمرینات هوازی شرکت کردند. نتایج نشان دادند که پس از خاتمه دوره تمرینی، زنان شرکت کننده نگرش مثبت تری نسبت وضعیت بدنی خود داشتند. ولی نگرانی آنها نسبت به وزن بدن خود چندان تحت تاثیر انجام فعالیتهای بدنی قرار نگرفته بود(35).
جیسی و همکارانش (1987) در تحقیقی به بررسی تاثیر فعالیت های بدنی بر خودپنداره بدنی پرداختند. در این تحقیق گروهی که به فعلیت های بدنی ( فعالیت های هوازی، دویدن آرام و ژیمناستیک) انجام می دادند با گروه گواهی که بازی هایسبک، نقاشی، آواز و پیاده روی می پرداختند و گروه گواه دیگری که هیچ گونه فعالیت بدنی و تفریحی نداشتند، مورد مقایسه قرار گرفتند. آنها دریافتند که اختلاف معنی داری بین گروه فعالیت های هوازی و گروه های گواه از نطر خودپنداره وجود دارد. این نتایج به وضوح نشان دهنده ارجحیت و تأثیر فعالیت های هوازی بر رشد و تکامل خودپنداره در مقایسه با سایر برنامه های درسی تربیت بدنی و غیر تربیت بدنی می باشد(53).
نتز37 و همکاران(1988)، نیز در بررسی تاثیر انجام 12 هفته برنامه تمرینات بدنی در مورد مردان و زنان میانسال نتوانستند تفاوتی را در هر دو جنس در مورد تصویر بدنی در قبل و پس از دوره تمرینی نشان دهند، اگر چه سلامت روانی آنها بهبود یافته بود(50).
لکسن (1995) اثر تمرین بر بهزیستی روانی در مردان آلوده به HIV نوع یک را بررسی کردند. شرکت کنندگان در گروه های تمرین هوازی، مقاومتی با وزنه و گروه کنترل طی یک دوره 12 هفته حضور یافتند. هر دو گروه در توانایی جسمانی درک شده و ظاهر بدنی ذهنی پیشرفت داشتند. در حالیکه گروه کنترل در این دو اندازه کاهش نشان دادند. همچنین گروه ایروبیک افزایش بیشتری در ظاهر جسمانی ادراک شده از گروه تمرین با وزنه، نشان دادند(41).
«گوني و زوليخا»38 (2000) در تحقيق به بررسي ارتباط بين كلاسهاي تربيت بدنی و افزايش خودپنداره بدني دانش‌آموزان پايه متوسطه پرداختند. در اين تحقيق كه با حضور 46 دانش‌آموز (27 پسر و 19 دختر) انجام گرفت. قبل و بعد از دوره 6 ماهه از پرسشنامه‌هاي خود ـ توصيفي بدني (PSDQ) و نيمرخ خود ـ ادراكي بدني (PSPP) استفاده شد. نتايج تحقيق افزايش معني‌داري در خودپنداره بدني آزمودني‌ها نشان داد(42).
فعاليتهاي آشكار و نهان دانش‌آموز با خودپنداره بدني آنها ارتباط دارد. به طوري كه جانسون (2001) به اين نكته اشاره مي‌كند كه هرچه فعاليتهاي بدني دانش‌آموز در مدرسه بيشتر باشد، موجب شكل‌گيري خودپنداره بدني مثبت در آنها مي‌شود(38).
ورست و همکاران (2002)، اثر تغییر قدرت در کلاس های تمرینی دانشگاه بر خود پنداره بدنی را بررسی کردند. آزمودنی ها بر اساس انتخاب خودشان در کلاس ها شرکت کردند. کلاس ها به مدت 9 هفته و سه جلسه تمرین در هفته انجام شد. داده ها با استفاده از PSDQ جمع آوری شد. در هیچ یک از خرده مقیاس های خودپنداره بدنی نتایج معنادار بدست نیامد(57).
آسی (2003) در تحقیقی به بررسی اثرات تمرین آمادگی جسمانی بر اضطراب صفتی و خودپنداره بدنی دانشجویان دختر در ترکیه پرداخت. آزمودنی ها 40 دانشجوی دختر بودند که به صورت تصادفی در دو گروه مساوی آزمایشی و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در جلسات ترکیبی استپ و ایروبیک به مدت 10 هفته شرکت کردنمد و گروه کنترل در هیچ برنامه فعالیت بدنی منظمی شرکت نداشتند. و قبل، میانه و بعد از 10 هفته تمرین پرسشنانه اضطراب حالتی و خودتوصیفی بدنی به آنها داده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که شرکت کنندگان در گروه آزمایشی در خرده مقیاس های انعطاف پذیری، لیاقت ورزشی، هماهنگی و فعالیت‎بدنی خودپنداره بدنی نسبت به گروه کنترل پیشرفت کرده بودند. علاوه بر این، کاهش معناداری در نمرات اضطراب حالتی شرکت کنندگان در گروه آزمایشی در مقایسه با گروه کنترل دیده شد. در نتیجه میتوان گفت که گروه آمادگی جسمانی 10 هفته ای در کاهش اضطراب و تقویت خودپنداره بدنی دانشجویان دختر موثر بوده است (25).
«آنيسون. بي. و مولر، پي.»39 (دانشگاه كلمبيا 2003) به بررسي تأثير تجارب ورزشي بر روي خودپنداره بدني پسران و دختران پرداختند. در اين تحقيق تقاطعي 375 دانش‌آموز 12 تا 16 ساله مدرسه در يك برنامه 3 ماهه بدنسازي شركت نموده و سپس يك تست (SDQ II) 40 پس از انجام اين برنامه به آنها داده شد.
از بين اين دانش‌آموزان، 37% دختران و 46% پسران داراي خودپنداره بدني بهتري نسبت به قبل از اجراي برنامه شده بودند. نتيجه اينكه اجراي برنامه بدنسازي سبب افزايش خودپنداره بدني در پسران و دختران به صورت معني‌دار شده است(24).
لیندوال و لیندگرن (2005)، در تحقیق به بررسی اثرات برنامه مداخله ای برنامه 6 ماهه بر خودپنداره بدنی و اضطراب بدنی اجتماعی در دختران نوجوان غیر فعال پرداختند. آزمودنی ها 120 دختر 13-20 سال غیر فعال بودند. آزمودنی ها به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (56 نفر) و گروه کنترل (54 نفر) قرار گرفتند. برنامه مداخله تمرینی برای گروه آزمایش دو با در هفته و بهمدت 6 ماه که هر جلسه شامل 45 دقیقه تمرین و 15 دقیقه بحث در مورد سبک زندگی اجرا شد. 27 نفر از گروه آزمایشی و 35 نفر از گروه کنترل نیمرخ ادارک خودبدنی و مقیاس اضطراب بدنی اجتماعی را بعد و قبل آزمون تکمیل کردند. همچنین آمادگی بدنی، وزن و قد آنها نیز اندازه گیری شد. تحلیل (intent-to-treat) پیشرفت قابل ملاحظه ای در خرده مقیاس نیمرخ خودادارکی جسمانی نشان نداد اما نمرات مقیاس اضطراب بدنی اجتماعی برای گروه آزمایشی در مقایسه با کنترل پایین تر بود. اما هنگامی که تحلیل (loss conservative) استفاده شد که تنها شامل افرادی می شد که ارزیابی های قبل و بعد از مداخله را تکمیل کردند، مداخله به طور معنی داری نمرات مقیاس اضطراب بدنی اجتماعی و خرده مقیاس رخ خودادراکی خود را کاهش داد. این تغییرات ارتباطی به تغییرات متغیرهای فیزیولوژی نداشت (40).
کریستین و همکاران (2006) تحقیقی تحت عنوان تاثیر مداخله فعالیت بدنی و تغذیه بر نارضایتی بدنی، علاقه به لاغری و نگرانی در باره وزن در پیش-نوجوانان انجام دادند. 84 کودک (32 پسر و 52 دختر) 10 -12 ساله، 49 کودک در گروه تجربی در 8 هفته مداخله (35 کودک در گروه کنترل) شرکت کردند. انداره گیری های نارضایتی بدنی، علاقه به لاغری و نگرانی در باره وزن در پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. نتایج نشان داد که شرکت کنندگان در هر دو گروه تغییرات مثبت اما بدون معناداری را در تصویر بدنی و علاقه به لاغری نشان دادند اما تفاوت بین گروه ها معنادار نبود. مداخله تاثیر مثبت یا منفی روی نارضایتی بدنی، علاقه به لاغری و نگرانی درباره وزن نداشت (40).
گیلیان برگس و همکاران (2006)، در تحقیق خود به بررسی اثرات 6 هفته تمرین رقص به صورت هوازی بر تصویر بدنی و خود ارداک بدنی 13-14 ساله در دختران نوجوان پرداختند. در این تحقیق 50 دانش آموز دختر در دو گروه به طور مساوی حضور داشتند. یک گروه برنامه تربیت بدنی عادی و گروه دیگر تمرین رقص هوازی اجرا می نمود و قبل، در حین و بعد از تست پرسشنامه نگرش نسبت به بدن (BAQ) و نیمرخ خودادارکی بدنی نوجوانان و کودکان (CY-PSPP) به آن ها داده شد. یافته ای تحقیق نشان داد که گروهی که تمرین رقص را بطور هوازی انجام دادند نارضایتی از تصویر بدنی بطور معنی داری کاهش پیدا کرد و از طرف دیگر خودادراکی بدنی آن ها افزیش پیدا کرد (39).
دانتون41 و همکاران (2006)، در یک معالعه مقطعی به بررسی رابطه سطح فعالیت بدنی و آمادگی جسمانی با خود-پنداره بدنی در دختران نوجوان پرداختند.تعداد 103 نفر با دامنه سنی 17-14 سال در این مطالعه شرکت کردند. آمادگی جسمانی از طریق حداکثر اکسیژن مصرفی و درصد چربی بدن اندازه گیری شد. از PSDQ برای سنجش خود-پنداره بدنی

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان درباره خودپنداره، عزت نفس، فعالیت بدنی، ترکیب بدنی Next Entries تحقیق رایگان درباره فعالیت بدنی، خودپنداره، عزت نفس، مشاوره گروهی