تحقیق رایگان درباره حمل و نقل، متصدی حمل، قیمت تمام شده، کارگزار حمل

دانلود پایان نامه ارشد

را با فروشنده بعمل آورد يا اينكه به هزينه خود بيمه مازاد را فراهم كند.
« حمل كننده » يعني هر شخصي كه اجرا يا تدارك حمل از طريق راه آهن، حمل زميني، دريايي، آبراه داخلي يا تركيبي از اين چند نوع حمل رادر يك قرارداد حمل تعهد مي كند
درصورتي كه براي حمل به مقصد از حمل كننده هاي بعدي هم استفاده شود مسئوليت(ريسك) هنگام تحويل كالا به اولين حمل كننده منتقل مي شود
اصطلاح CIP فروشنده كالا را ملزم به ترخيص كالا براي صدور مي نمايد. اين اصطلاح بدون توجه به نوع حمل از جمله مركب قابل استفاده است.
2-4-10) تحويل درمرز (محل تعيين شده) DAF(…named plase)
تحويل در مرز يعني زماني وظيفه فروشنده به اتمام مي رسد كه كالارا پس از ترخيص براي صدور، روي وسيله نقليه بدون اينكه تخليه شود، در اختيار خريدار قرار دهد. ولي بدون انجام ترخيص براي ورود به نقطه و محل تعيين شده در مرز البته قبل از مرز كشور صادره كننده بكار برد. بنابراين تعيين دقيق مرز مورد نظر با ذكر نقطه و محل آن دراين اصطلاح اهميت حياتي دارد.
البته اگر طرفين قصد داشته باشند كه فروشنده مسئوليت تخليه كالا از وسيله حمل، و هزينه آن رامتقبل شود، بايد اين موضوع صراحتاً درقرارداد فروش نوشته شود.
اين اصطلاح را مي توان بدون توجه به نوع حمل، موقعي كه قرار است كالا در مرز زميني تحويل شود بكاربرد. اگر تحويل دربندر مقصد روي عرشه كشتي يا در لنگرگاه انجام مي شود بايد از اصطلاحات DESياDEQ استفاده كرد.
2-4-11) تحويل از كشتي (بندر مقصد تعيين شده) DES(named port of destination)
تحويل از كشتي يعني اينكه فروشنده كالا راقبل از ترخيص براي ورود درروي كشتي دربندر مقصد تعيين شده در اختيار خريدار قرار دهد. فروشنده بايد كليه هزينه ها و مسئوليت هاي مربوط به آوردن كالا به بندر مقصد قبل از تخليه را متقبل شود اگر طرفين قصد داشته باشند كه فروشنده هزينه ها و مسئوليت تخليه كالا را بعهده بگيرد، بايد از اصطلاح DEQاستفاده كنند.
اين اصطلاح فقط موقعي كه كالا از طريق دريا يا آبراه داخلي يا حمل مركب روي كشتي دربندر مقصد تحويل مي شود بايد بكار برده شود.
 2-4-12) تحويل در اسكله (بندر مقصد تعيين شده) DEQ(…named port of destination)
تحويل در اسكله يعني اينكه فروشنده كالا را قبل از ترخيص براي ورود در اسكه (بارانداز) در بندر مقصد تعيين شده دراختيار خريدار قرار دهد. فروشنده بايد هزينه ها و مسئوليت مربوط به آوردن كالا به بندر مقصد تعيين شده و تخليه را تقبل كند. اين روش فروشنده را ملزم ميسازد كه كالا را براي ورود و ترخيص آماده نموده و كليه تشريفات گمركي را انجام دهد و عوارض ماليات ها و ساير مخارج مربرط به ورود را بپردازد.
اين مورد بر خلاف نسخه قبلي اينكوترمز مي باشد كه فروشنده ملزم به انجام ترخيص براي ورود كالا بوده و اگر طرفين قصد داشته باشند كه وظايف فروشنده پرداخت تمام يا قسمتي از هزينه هاي ورود كالا را شامل شود بايد اين موضوع را صراحتاً در قرارداد فروش بنويسند.
اين اصطلاح فقط درصورتي كه كالا از طريق دريا يا آبراه داخلي يا حمل مركب ارسال و از كشتي روي اسكله (بارانداز) در بندر مقصد تخليه مي شود كاربرد دارد. البته اگر طرفين قصد داشته باشند كه وظايف فروشنده شامل مسئوليت و هزينه ها ي جابجايي كالا از اسكله به محل ديگر (انبار، پايانه، ايستگاه حمل و غيره) در داخل يا بيرون از بندر شود بايد از اصطلاحات DDU, DDP استفاده كنند.
2-4-13) تحويل بدون پرداخت عوارض و حقوق گمركي (مقصد تعيين شده) DDU(… named plave of destination)
 «تحويل بدون پرداخت عوارض و حقوق گمركي» يعني فروشنده، كالا را بدون ترخيص براي واردات و بدون تخليه از وسيله نقليه در مقصد تعيين شده تحويل دهد. فروشنده بايد كليه هزينه‌ها و مسئوليت بردن كالا به مقصد مذكور را بپذيرد. بجز، هرگونه «عوارضي» (اين واژه شامل وظيفه و مسئوليت انجام تشريفات گمركي و پرداخت هزينه تشريفات، عوارض گمركي، ماليات و ساير مخارج) كه مربوط به واردات كشور مقصد باشد (حسب مورد) چنين «عوارضي» و همچنين هرگونه هزينه و مسئوليتي كه ناشي از قصور خريدار در ترخيص به موقع كالا براي واردات باشد، بعهده خريدار مي باشد.
اليته اگر طرفين مايل باشند كه فروشنده تشريفات گمركي را انجام دهد و هزينه ها و مسئوليتهاي ناشي از آن و همچنين برخي از هزينه‌هاي قابل پرداخت بابت ورود كالا را نيز بعهده بگيرد، بايد اين موضوع صراحتا در قرارداد فروش ذكر گردد.
اين اصطلاح بدون توجه به نوع حمل قابل استفاده است. ولي موقعي كه تحويل در بندر مقصد روي كشتي يا در اسكله (بارانداز) انجام مي شود بايد اصطلاحات DESو DEQ بكار برده شود.
2-4-14) تحويل با پرداخت عوارض و حقوق گمركي(مقصد تعيين شده) DDP(… named place of destinatio)
«تحويل با پرداخت عوارض و حقوق گمركي» يعني فروشنده كالا را پس از ترخيص براي واردات و بدون تخليه از وسيله حمل در مقصد تعيين شده تحويل دهد. فروشنده بايد كليه هزينه‌ها و مسئوليتهاي مربوط به بردن كالا به آن مقصد را تقبل كند. از جمله حسب مورد هر گونه «عوارض» (اين واژه شامل وظيفه و مسئوليت انجام تشريفات گمركي و پرداخت هزينه تشريفات، عوارض گمركي، ماليات و ساير مخارج مي شود) كه مربوط به واردات به كشور مقصد مي‌باشد.
در حالي كه اصطلاح EXW بيانگر حداقل وظيفه فروشنده مي‌باشد، اصطلاح DDP حداكثر وظيفه را نشان مي‌دهد.
اين اصطلاح را در صورتي كه فروشنده بطور مستقيم يا غير مستقيم قادر به تحصيل پروانه واردات نيست، نبايد بكار برد.
اگر طرفين مايل باشند پرداخت برخي از هزينه‌ها (مانند ماليات ارزش افزوده) را از وظايف فروشنده مستثني كنند، بايد اين موضوع را صراحتا در قرارداد فروش بنويسند.
اگر طرفين قصد دارند خريدار كليه مسئوليت و هزينه‌هاي واردات را بعهده داشته باشد بايد از اصطلاح DDU استفاده كنند.
اين اصطلاح را بدون توجه به نوع حمل مي‌‌توان بكار برد ولي در مواردي كه تحويل در بندر مقصد روي كشتي يا روي اسكله (بارانداز) انجام مي گيرد بايد از اصطلاحات DES  يا DEQ استفاده شود.

2-5) حمل و نقل ( TRANSPORT )
حمل و نقل رابطه ای اساسی بین فرستنده کالا و گیرنده آن برقرار می کند. بهترین کالا اگر در زمان لازم در مکان لازم و در شرایط مطلوب دریافت نشود مطلوبیت نخواهد داشت. لذا باید بین خریدار و حمل کننده همکاری نزدیک وجود داشته باشد.
حمل چه از طریق دریا و چه از طریق زمین و چه از راه هوا عامل مهمی است و هزینه های مربوط به آن در رقابتی کردن فروش کالا تاثیر مستقیم دارد. ارزان خریدن همیشه دلیل ارزان بودن قیمت کالا نیست. مسئله حمل و نقل یکی از مسايل مهم مبتلا به مدیران مؤسسات و کارخانجات مختلف است و تردیدی نیست که در صورت حل این مساله مدیران می توانند با دریافت به موقع مواد اولیه و کالاهای مورد نیاز یا هزینه حمل و نقل مناسب قیمت تمام شده تولیدات خود را کاهش داده و از این طریق سود مؤسسه خود را افزایش دهند.
داشتن اطلاعات کافی از جنبه های گوناگون حمل و نقل و این که چه کالایی را باید با چه نوع وسیله حمل به واحد تولیدی یا خدماتی خود انتقال داد امری است که می تواند تا حدود زیادی به مدیران بازرگانی در تصمیم گیری کمک کند.
کاهش هزینه حمل و افزایش سرعت انتقال و حمل کالا از جمله اهداف اساسی مدیران اقتصادی هر جامعه است. در این بخش ابتدا بارنامه و بعد حمل دریايی و سپس حمل زمینی و هوایی تشریح می گردد.
2-5-1) متصدی حمل و نقل / حمل کننده CARRIER
متصدی حمل و نقل شخصی است ( اعم از حقیقی یا حقوقی ) که در مقابل کارمزد یا اجرت، حمل مسافر یا کالا را از محلی به محل دیگر با وسیله حمل شخصی برعهده می گیرد.
متصدیان حمل و نقل غالبا به صورت مؤسسات بنگاه ها یا شرکت های حمل و نقل به فعالیت اشتغال دارند.
متصدیان حمل و نقل ضمن انعقاد قرارداد نسبت به حمل اشخاص یا کالا از طریق دریا، هوا یا زمین در داخل یک کشور یا بین کشورها مبادرت می نمایند. این قرارداد که به شیوه حمل و نقل معین ارتباط پیدا می کند در مورد بار معمولا عنوان بارنامه به معنای عام کلمه داشته و در مورد مسافر بلیط مسافرت خوانده می شود.
2-5-2) کارگزار حمل و نقل / نماینده حمل و نقل FORWARDER
شخصی است حقیقی یا حقوقی که در مقابل اجرت یا کارمزد ترتیبات حمل و نقل کالا را از یک کشور به کشور دیگر فراهم می آورد. واسطه های حمل و نقل یا فورواردها که اغلب به صورت مؤسسه بنگاه یا شرکت به فعالیت اشتغال دارند براساس دستور فرستنده یا ارسال کننده کالا یا گیرنده آن ترتیبات حمل و نقل کالا را به مقصد از طریق دریا، هوا و زمین و در صورت لزوم مجموعه ای از این روش ها می دهند.
فورواردها در واقع کالا را از فرستنده تحویل گرفته و نهایتا تحویل خریدار می دهند. در این مسیر وظايف از قبیل : 1- مشاوره با فرستنده یا گیرنده ؛ 2 – جمع آوری کالا؛ 3- ترخیص کالا در مبدا؛ 4- انعقاد قرارداد حمل با متصدی یا متصدیان حمل و نقل و گرفتن جا؛ 5- اعلام وضیعت کالا؛ 6- اخذ مدارک لازم از متصدیان حمل و نقل و گرفتن تحویل کالا به گمرک مقصد ؛ 7 – دریافت قبوض انبار یا رسید کالا از گمرک و تحویل آن به گیرنده ؛ 8 – ترخیص در مقصد در صورت توافق بر آن ؛ 9 – تهیه و تنظیم مدارک لازم برای استفاده از پوشش بیمه در صورت بروز خسارت و . . . را برعهده دارند.
2-5-3)ترانس شیپمنت TRANSSHIPMENT
انتقال کالا از یک وسیله حمل به وسیله حمل دیگر ترانسشیپمنت نامیده می شود. این امر بیش تر در حمل و نقل مرکب رایج است. جریان انتقال معمولا با تخلیه و بارگیری مجدد همراه است.

2-5-4) انواع روشهای حمل و نقل
1) حمل دریايی
حمل و نقل دریايی، به عنوان مهم ترین شکل و روش مبادلات بین المللی، اساس حمل و نقل جهان را تشکیل می دهد. بجز کشورهایی که با مرز زمینی از هم جدا شده اند تجارت بین اکثر کشورها از آبراه های دریايی صورت می گیرد. تجارت از طریق دریا به لحاظ حجم بسیار بالای جابجايی کالا و همچنین بدلیل صرفه اقتصادی، از دیرباز به عنوان موثرترین عامل حمل کالا مورد توجه تجاوز و بازرگانان و دولت ها بوده است .
2) حمل و نقل زمینی
بعد از حمل و نقل دریايی که عمده ترین و مهمترین شیوه جابجایی کالا در سطح بین المللی است حمل و نقل زمینی در درجه بعدی قرار گرفته است. به ویژه برای کشورهایی که به دریا دسترسی ندارند، تنها طریقه حمل و نقل بشمار می آید. اصولا حمل و نقل زمینی به سه دسته حمل و نقل جاده ای، حمل و نقل مرکب و حمل و نقل بار راه آهن تقسیم می گردد.
الف) حمل و نقل جاده ای
به طور کلی نوع بارنامه باتوجه به نوع وسیله مورد استفاده برای حمل و نقل تعیین می شود. به عبارت دیگر باتوجه به امکان حمل کالاهای مختلف با انواع وسیله حمل بارنامه های گوناگون مورد استفاده قرار می گیرد که متداول ترین آن ها در حمل و نقل جاده ای به شرح زیر می باشد.
الف – بارنامه های سراسری THROUGH B/ L
ب – راه نامه کامیون CMR
ج – بارنامه حمل مرکب فیاتا FIATA COMBINED TRANSPORT B/L
ب) حمل و نقل به وسیله راه آهن
حمل بار به وسیله راه آهن از سه مبدا ورودی کشور ( مرزهای ایران و پاکستان ، ایران و شوروی و ایران و ترکیه) است. همچنين از طریق دو مرز آبی بندر امام خمینی و بندر خرمشهر نیز صورت می گیرد. در این دو بندر، حمل با راه آهن، پس از انجام تشریفات گمرکی یاپاساوانی12، به مقاصد داخلی یا گمرکات ثانوی، با امکانات راه آهن کشور و شرایط و مقررات تعرفه داخلی صورت می گیرد.
در سه مبدا ورودی ( میرجاوه – جلفا – رازی ) باتوجه به مقررات حاکم بر قرارداد حمل خاص این سه مسیر حمل و نقل صورت می گیرد. به غیر از محمولات خرده بار، اکثر محصولات به صورت واگن دربست تلقی شده و صاحب کالا سند حمل یعنی « راه نامه واگن » را تنظیم و عین واگن دربست را با راه نامه واگن، تحویل راه آهن می نماید، تا در مقصد توسط گیرنده دریافت گردد. مسئوليت کلیه مطالب اظهار شده در راه نامه واگن به عهده فرستنده بوده و راه آهن هیچ گونه مسئوليتی را در قبال درست یا نادرست بودن مطالب عنوان شده نمی پذیرد.

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان درباره اعتبار اسنادی، عرضه کننده، نام گذاری Next Entries تحقیق رایگان درباره حمل و نقل، نامه نامی، متصدی حمل، صحت معامله