تحقیق رایگان درباره به رسمیت شناختن، علمای دینی

دانلود پایان نامه ارشد

مدرسه دینیه یهودی که آن را در فرهنگ یهودی «مدراش» مینامیدند آغاز گردید و در قرن پنجم به پایان رسید (ناس، 1377: 556).
ب- تلمود بابلی: که توسط خاخامهای یهودی ساکن غربی ایران و شرقی عراق که سرزمین بابل قدیم بوده است، تألیف گردیده و تدوین آن در اواخر قرن ششم به پایان رسیده است (کمیجانی، 1384: 150).
تلمود علاوه بر تفسیر دقیق شریعت (تورات) اخبار غیر مکتوب قوم یهود را نیز مضبوط و مدون ساخته است و سعی نموده تا اصطلاح های غامض را شرح داده و مسائل مشکل دینی را تحلیل و تبیین کرده است؛ بدین لحاظ آن را میتوان کتابی دانست که مجموعهای گسترده از قوانین و شریعت دین یهودی و تفاسیر مربوط به آنها را در بردارد (ناس، 1377: 557). این مجموعه در نهایت در 6 باب و 36 مجلد تدوین گردید (همان: 559).
هر یک از تلمودها از دو بخش مِیشنا وگَمارا با ترکیبی از تُوسِفتا تشکیل شده است (ویر، 1374: 609):
1- کتاب میشنا (Mishnah) در دو مجموعه میشنای فلسطینی و میشنای بابلی وجود دارد، این لفظ عبری، و به معنای تکرار است (ناس، 1377: 577). با توجه به معنای لغوی میشنا (تکرار)، آن را «مثناه» یعنی نسخهی دوم تورات نیز خواندهاند. همچنین میشنا در مقابل «میقرا» (خواندن)، قرار دارد که به تورات مکتوب اطلاق میشود (هوشنگی، 1386: 57). محتوای آن عبارت از مجموعه تقلید های مختلفه دین یهودی است که به همراه بعضی از آیات از کتب عهد عتیق اقتباس شده است. این کتاب دارای 6 باب است که قریب به 4000 مسئله دینی را در خود مکتوب دارد (ناس، 1377: 577). شش بخش میشنا عبارتاند از: زراعیم، موعد، ناشیم، نزیقین، قداشیم و طهاروث که به ترتیب دربارهی کشاورزی، عیدها و جشنها، احکام زنان و خانواده، قوانین مدنی و جنایی، قوانین نماز، و احکام طهارت و غذاها هستند (هوشنگی، 1386: 57). این اثر را ربی یهودا-هانسی در اواخر قرن دوم میلادی به پایان رسانید (ویر، 1374: 609؛ مشکور، 1368: 141). در تدوین میشنا 150 تن از علمای یهود شرکت داشتند، که تنّائیم یعنی «آموزگاران» خوانده میشدند (مشکور، 1368: 141).
یهودیان معتقدند که این حقایق را خداوند در کوه سینا به موسی تعلیم داده است و پس از آن توسط «هارون» و «الیعازر» و «یوشع» دست به دست به انبیای بعدی و از انبیاء به رؤسا و خلفای کنیسه رسیدهاند (هاکس، 1377: 264).
2- کتاب گمارا (Gemara)، لفظی آرامی و به معنی «مطالعه» یا «شرح و تفسیر» میباشد. این کتاب دربردارنده موارد ذیل است:
– قوانین غیرمکتوب آیین یهودی که به عبری به آن «حلاقه» میگویند.
– روایات شفاهی غیرشرعی (حگاده) که در اخبار و اساطیر «ربانیان» (روحانیون یهود) نسل به نسل به آن زمان رسیده بود.
– مواعظ و خطابههای بیشماری که طی سالها در مدارشها و کنیسهها تأیید و تثبیت شده و در سینهها محفوظ مانده بود. این سخنان عمدتاً شامل تعالیم اخلاقی، حقایق دینی، حکایات، قصص، نوادر، امثال و اقوال یزرگان و حکیمان بنیاشرائیل بود (ناس، 1377: 588).
3- متن دیگری که در ارتباط نزدیک با میشناست، کتاب دیگری تحت عنوان توسفتا (Tosefta) میباشد که به معنای تعالیم اضافی و یا تکمیلی است که اکثراً از همان منابع علمای دینی مؤلف میشنا سرچشمه گرفته است (ویر، 1374: 609).
از نظر یهود، مجموعهی میشنا و گمارا، در مقام مجموعهی مکتوب شریعت شفاهی یهود، اهمیت و ارزشی خاص دارد، به گونهای که عنوان «تورات شفاهی» در مقابل «تورات مکتوب» بدان دادهاند. به اعتقاد آنها در طور سینا همزمان با وحی «تورات مکتوب» بر موسی، که مراد پنج سفر اول عهد عتیق است، تورات شفاهی نیز بر وی نازل شده است. با این تفاوت که انتقال «تورات شفاهی» به طریقی دیگر یعنی سینه به سینه و به صورت محفوظات بوده و با وجود این از نظر اهمیت همسان با «تورات مکتوب» است (هوشنگی، 1386: 55).
2-1-1-3- تاریخچه تدوین عهد عتیق
طبق آنچه از تورات اسنتاج میگردد، شریعت موسی به تدریج و در طول متجاوز از 41 سال به موسی نازل گردید، و او به دستور خداوند در پایان عمر آنها را به صورت طومارهایی به نام تورات (قانون) در آورده و به دست کاهنان و بزرگان بنیاسرائیل سپرد، تا در درون تابوت عهد قرار دهند و هر هفت سال یک بار آن را برای تمام بنیاسرائیل بخوانند تا بشنوند و تعلیم یابند و از خدا بترسند و در عمل به فرامین آن هوشیار باشند (تثنیه، باب13). اما پس از مرگ موسی، در زمان یوشع و در دوران «داوران» مدت مدیدی (قریب بر 400سال)، بنیاسرائیل با فلسطینیان در جنگ و ستیز بودند. در طی این جنگها بارها «تابوت عهد» که حاوی طومارهای موسی بود، به دست دشمنان افتاده و محتوای آن غارت و نابود گردید تا این که در دوران شائول اولین پادشاه بنیاسرائیل وپس از آن داود و سلیمان بنیان اجتماعی دینی یهود شکل گرفته و قوام یافت و بر مردم عرضه شد (هیئت تحریریۀ موسسه را حق، 1361: 54).
البته يهوديان و حتي مسيحيان در طي قرنهاي متمادي معتقد بودند كه اصل «توراتِ» عبري، كه ريشه قوانين شريعتي يهودي ميباشد، نوشته خود موسي است و اين را با اشاراتي كه در خود تورات است، اثبات مينمودند. اشاراتي مانند عبارت آنگاه خداوند به موسي امر كرد: «شرح اين پيروزي بر عَمالِقه را در كتاب بنويس» (خروج 17: 14)، و یا عباراتي از اين قبيل در «سفر تثنیه» كه تماماً از اين باور دفاع مينمايد. اما امروزه اين مطلب مطلقاً مَطرُود شده است. برخي محقّقان يهودی به نقد تاريخي تورات پرداختهاند و در اين رابطه كُتبی تأليف نمودهاند، آنها بيان داشتهاند كه تورات موجود مربوط به يك عصر و تأليف يك نفر نيست، مثلاً سفر خروج در قرن نهم قبل از ميلاد و سفر تثنيه در قرن هفتم يا هشتم قبل از ميلادي نوشته شده است (بوکای، 1364: 22-23).
یکی از نخستین نسخههای تورات، نسخه «حَلقیای کاهن» بود که در دوران حکومت یوشیا پادشاه باایمان یهودا پدید آمد. در سال هجدهم سلطنت وی، حلقیای کاهن به شافان کاتب خبر داد: کتاب تورات در خانه خدا پیدا شده است و شافان آن را پیش یوشیا فرستاد. پادشاه پس از شنیدن کلمات آن تورات لباس خود را پاره کرد و از ان که پدرانش به این کتاب عمل نکردند ناراحت شد و دستور داد مردم اورشلیم از کوچک و بزرگ همه گرد آمدند و آن را برای ایشان خواند و دستور داد تا به آن عمل کنند (پادشاهان دوم، باب 22؛ تواریخ دوم، باب 34). از این عبارت معلوم میگردد که قبل از آن زمان، تورات موسی در دسترس نبوده است و مدت زیادی مفقود گشته و یا پنهان شده بود (هیئت تحریریهی موسسه راه حق، 1361: 54).
اما پس ازآن در حدود شش قرن قبل از میلاد، نَبُوکَدْنَصَّر (بُختُ النَصر) پادشاه بابل چندبار بر اورشلیم یورش برد و خانهی خدا (معبد اورشلیم) و قصر سلطنتی (سلیمان) را به تصرف خود درآورد و آن را غارت کرد (پادشاهان دوم، باب24 و 25). این اسارت قریب بر 70 سال طول کشید و فرهنگ یهودیان در اسارت با فرهنگ بومی بابلی-ایرانی آمیختگیهای بسیار یافت. اما پس از تسخیر بابل به دست کورش، یهودیان آزاد شده و تعداد کثیرشان به سرزمین خود بازگشتند. در این هنگام (444ق. م) یکی از کاهنان دانشمند یهودی به نام «عَزرای کاهن» تورات را مجدداً جمعآوری کرد و نگاشت (نحمیا، باب8؛ هیئت تحریریه موسسه راه حق، 136: 57). اما پس از چندی، با تضعیف امپراتوری ایران دشمنان یهودیان به آنان حمله کرده و آنها را به هزیمت کشاندند؛ ابتدا یونایان بر آنها یورش بردند و نسخهی تورات عزراء نیز در این میان از بین رفت و سپس رومیان بر آنها مسلط شدند (کمیجانی، 1384: 159-160).
پس از اشغال سرزمین فلسطین در قرن چهارم قبل از میلاد، به دست اسکندر، یهودیان در سرار امپراتوری پراکنده شدند وبه تدریج زبان مادری خود (عبری) را فراموش کردند و به زبان یونانی روی آوردند. در قرن 3 قبل از میلاد و در زمان حکومت «بطلمیوس فیلادلفوس» در مصر، به امر او یهودیان اسکندریه کتاب عهد عتیق را به زبان یونانی ترجمه کردند و چون گفته شده این کتاب را هفتاد نفر ترجمه کردهاند، این ترجمه به «سبعینه» معروف است (هاکس، 1377: 721).
مهمترین تفاوت نسخه سبعینه با متن عبری آن، این بود که بر خلاف نسخه عبری که دارای 39 کتاب بود، هفت کتاب در نسخه سبعینه موجود بود که متن عبری آن در دست نبوده است و این کتابها عبارتند از: 1-طوبیت، 2-یهودیت، 3-حکمت سلیمان، 4-حکمت یشوع بن سیراخ، 5-باروخ، 6-کتاب اول مکابیان، 7-کتاب دوم مکابیان. تا اینکه در حدود سال 90 میلادی سران یهود شورایی در شهر جانبه تشکیل دادند و 39 کتابی را که در متن قدیم عبری بود به رسمیت شناختند و اسفار هفت گانه اضافی موجود در ترجمه سبعینه را غیرقانونی اعلام کردند و هم اکنون این 7 کتاب موجود در ترجمه سبعینه، «آپوکریفا» به معنای مخفی و پوشیده نامیده میشود (کمیجانی، 1384: 160-161).
بوكاي محقق برجسته فرانسوي، در خصوص تدوين کتب مقدس عبري مي گويد: «آغاز تدوين عهد عتيق در دوران سلطنت اسرایيلي در حدود قرن يازدهم قبل از میلاد صورت گرفته است. كه در آغاز عبارت بود از آراي پيامبرگونه يعقوب و موسي، ده فرمان و متون قانوني. سپس حدود قرن دهم قبل از ميلاد، متن موسوم به «يهويت» (كه در آن نام يَهوَه ذكر شده است) يعني چارچوب اسفار خمسه موسوي تدوين شد. بعداً به اين مجموعه متون موسوم به «اِلهي» و متون موسوم به «رَباني» را افزودند. در اواخر قرن نهم قبل از ميلاد، در دوران پيامبري «اِلياس»، متن الهي اسفار خمسه تكميل گرديد. البته هم چنين كتابهاي «يُوشِع» و «داوران» نيز متعلق به اين دوره است. در قرن نهم قبل از ميلاد كه قرن پيامبران نويسنده است، كتُب «عاموس» و «هوشِع» و «اَشعيِا» و «مِيكاه» پديد آمدند. در حدود سال هفتصد قبل از ميلاد نيز كتاب «اَمثال» و تكميل كتاب «تَثنِيه» صورت گرفت. در دوران سلطنت «يُوشِيا» در نيمه دوم قرن هفتم قبل از ميلاد «اِرميا»ي نبي ظهور مينمايد، اما نگارش كتاب او تا يك قرن بعد طول ميكشد. مواعظ «صَفنيا»، «نَاحوم» و «حِبقُوق» احتمالاً در حدود سال 598 قبل از ميلاد نگاشته شده است. كتاب «حَزقيال» نبي پس از مرگ وي در حدود سال 540 قبل از ميلاد، توسط پيروان او تدوين ميگردد. در همين زمانها (دوران اسارت بابلي) كتاب «مَراثي» شکل ميگيرد. پس از آزادي از «بابل» و بازگشت به «اورشليم» . كتابهاي پيامبراني مانند «حِجي»، «زَكريا»، «اَشعِياي دوم» (مندرج در انتهاي كتاب اشعياي نبي از باب 40 به بعد)، «مِلاكِي»، «دانيال» پديد مي آيند.
مجموعه كُتب «حِكمت» نيز در اين دوران شكل مي گيرند، چنانكه كتاب «اَمثال» به طور قطع حدود480 قبل از ميلاد و كتاب «اَيوب» در اواسط قرن پنجم قبل از ميلاد و كتابهاي «كُوهلِت» (جامعه)، «غَزلِ غَزلها» و دو كتاب «تاريخ ايام» و كتاب «عزراء» و «نَحمِيا» متعلق به قرن سوم قبل از ميلاد هستند. كتاب «حِكمت سليمان» و دو كتاب «مّقابين» يك قرن پيش از ميلاد نوشته شده است. ولی كُتب «رُوت»، «اَستَر»، «يُونس»، به زحمت قابل تاريخ گذاري است. » (بوکای، 1364: 22-23).
2-1-2- عهد جدید
عهد جدید در اصل یونانی به معنی «آخرین وصیت یا عهد و پیمان» است. که به صورت گزارش تاریخی ارائه شده است. عهد جدید عبارت است از ثبت برقراری رابطه جدید خدا با انسان به وسیله مسیح. عهد جدید شامل 27 کتاب است که به وسیله 9 نویسنده نوشته شده است. این مدارک در طول تقریباً نیم قرن یعنی حدود 45 تا 100م به رشته تحریر در آمده اند (سی. تنی، 1362: 136-135).
كتاب مقدس مسيحيان دو بخش دارد: عهد جديد و عهد عتيق. علت اين نامگذاري آن‏ است كه مسيحيان معتقدند خدا با انسان دو پيمان بسته است: يكي پيمان كهن، به وسيله‏ پيامبران پيش از عيسي مسيح. در اين پيمان مرتبه‏اي از نجات از طريق وعد، وعيد، قانون‏ و شريعت به دست مي‏آيد. ديگري پيمان نو، توسط خداي متجلي يعني عيسي مسيح. در پيمان نو نجات از طريق محبت حاصل مي‏شود. آن قسمت از كتاب مقدس كه درباره پيمان كهن سخن مي‏گويد عهد عتيق، و آن‏ قسمت كه درباره پيمان نو سخن مي‏گويد عهد جديد ناميده مي‏شود (توفیقی، 1381، ج 2: 110).
عهدجدید

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان درباره جایگاه دین Next Entries تحقیق رایگان درباره صاحب نظران، پیامبر (ص)، پیامبر اسلام (ص)، عصر پیامبر (ص)