تحقیق رایگان با موضوع اشخاص ثالث، کتاب مقدس

دانلود پایان نامه ارشد

که به منظور نگهداري درختان (يا بوته هايي که داراي ريشه ثابت است) و شرکت در ثمره آنها ، بين مالک درخت يا منافع آنها و عامل براي مدت معين واقع مي شود.” 51
در بياني ديگر اين قرارداد بدين گونه تفسير و تعريف شده است : ” مساقات در اصطلاح حقوقي ، قراردادى است ميان صاحب باغ يا مالک درخت و باغدار ، بر نگهداري درختان مثمر ، مبني بر اينكه باغدار در مدّتى معيّن درختان را آبيارى و مراقبت كند و در برابر آن ، سهمى مشاع از محصول نصيبش شود. “52
به نظر ما قرارداد باغباني ، قراردادي است که در آن عامل با صاحب درختان قرار مي گذارد تا در مدتي معين ، عهده دار عمليات آبياري ، نگهداري و ساير اقدامات لازم ديگر ، حتي عندالزوم غرس مجدد اشجار درخصوص درختان مثمر و غير مثمر گرديده و در پايان نصيب ، سهم يا مزدي مشخص و معروف ، به وي تعلق بگيرد .
دلايلي که براي اين تعريف وجود دارد اين است که به نظر مي رسد قرارداد باغباني اعم است از مغارسه و مساقات به بيان ديگر در قرارداد هاي باغباني ، باغبان بايد هم به وضعيت درختان موجود رسيدگي نمايد و هم نسبت به احياء زمين و غرس مجدد درختان در صورت از بين رفتن آنها اقدام نمايد و برهمين اساس در تعريف ارائه شده از واژه (( عندالزوم غرس اشجار)) استفاده شده تا به وظايف عام باغبان در نگهداري ، آبياري و غرس اشجار تاکيد بيشتر صورت پذيرفته باشد .

مبحث دوم – تاريخچه

بزرگترين معضلي که بشر همواره در طول تاريخ با آن روبرو شده ، مواجه با خشکسالي و کمبود مواد غذايي است و به همين دليل ، پايه و اساس جوامع ابتدايي کشاورزي و بخصوص باغباني و باغداري بوده است . مطالعه سنگ‌نوشته‌ها، حجاري‌ها و اسناد تاريخي نشان مي‌دهد که باغباني و درختکاري از آغاز زندگي انسان در زمين ، تاکنون دوران‌هاي مشخصي را طي نموده است.
از جمله اولين دوره هاي باغباني و درختکاري ، دوران مصر و بين‌النهرين قديم را مي توان نام برد . مهمترين ويژگي‌هاي اين دوره ايجاد سيستم‌هاي آبياري پيشرفته است. همچنين مصريان قديم، بسياري از درختان را شناخته و کشت مي‌کردند. براي مثال مي توان از خرما، انگور، زيتون، انار، موز، ليمو و انجير را نام برد. در همين دوره، ساکنين کلده، بابل و آشور نيز با ايجاد آبراهه‌هاي بسيار دقيق ، که کف و ديواره آنها را با آجر مفروش بود، بسياري از اراضي را در بين‌النهرين به زير کشت درختان مثمر برده بودند.
در دوره امپراطوري روم قديم ، در شهر روم کشت درختان زينتي متداول بود. در اين زمان ثروتمندان رومي، در اطراف شهر باغ‌هايي داشتند که مزين به آب نماها، مجسمه‌هاي فراوان و خيابان‌بندي‌هاي منظم بود، که در آنها درختاني مانند: سيب، گلابي، انجير، زيتون و انار کشت مي‌شدند. در اين زمان بود که براي اولين بار پيشه باغباني پديد آمد، بدين معنا که عده‌‌اي با نگهداري از باغ ديگران مزد دريافت مي‌کردند.
در دوره بعدي که عصر اسلامي مي باشد احداث باغ و درختکاري در ميان مسلمين تا آنجا گسترش داشت که برخي از شهرها و نواحي آن زمان، به واسطه باغ‌ها و درختان مشهور خود در تاريخ ثبت شده‌اند براي مثال باغات طايف، نخلستان‌هاي مدينه، باغ‌هاي متعدد در عراق به ويژه در حومه بغداد، نخلستان‌‌هاي کوفه و باغ‌هاي مثمر و غير مثمر در دمشق را مي‌توان نام برد. در آن زمان، بخارا را به واسطه درختان و باغهاي آن، دلکش‌ترين شهر و به نام شهر باغ‌ها مي‌شناختند. علاوه بر اين، قصرهاي خلفاي اسلامي داراي باغ‌هاي بسيار زيبا با طراحي ويژه خود بوده است که با توجه به ساختار ويژه آن‌ها، ميتوان آن‌ها را باغ‌هاي دوره اسلام يا باغ‌هاي اسلامي ناميد.
در آخرين دوره و با آغاز عصر رنسانس دراروپا،‌ اروپايي‌ها با استفاده از يافته‌ها و اختراع‌هاي دانشمندان اسلامي ، به تجديد حيات وترقي و تعميم دادن علوم و فنون مختلف بخصوص کشاورزي و باغباني بپردازند . به ويژه در کشورهاي ايتاليا و فرانسه ، باغباني پيشرفت فراواني نمود. کشف دنياي جديد باعث شد که فن باغباني وارد عرصه جديدي شده و نياز به تدوين قوانين ومقررات در خصوص آن ضرورت پيدا کند . ليکن به دليل تنوع اقليم و ميزان آبدهي زمين ، متفاوت بودن جنس خاک و … عملاً اين قوانين و مقررات بخصوص در کشور ما نتوانست جايگاهي در ميان مردم پيدا کند و به ناچار عرف هاي محلي و منطقه اي و عادات مرسوم ميان مردم جامعه جايگزين قوانين و مقررات وضع شده در اين خصوص شدند .53
بنابراين با اين مقدمه بجاست تا سابقه تاريخي قرارداد هاي مغارسه و باغباني در سه گفتار به شرح ذيل مورد بررسي قرار گيرد :
گفتار نخست – سابقه عرفي و محلي
گفتار دوم – سابقه فقهي و شرعي
گفتار سوم – سابقه قانوني و حقوقي

گفتار نخست – سابقه عرفي و محلي

در کشور ما نظامها و مقررات عرفي درختکاري و باغباني در مسيري طولاني و تحت تأثير تحولات تاريخي ، اقتصادي، اجتماعي و سياسي شکل گرفته است و همواره نيز تحت تأثير اين تغييرات قرار دارد . نمونه بارز آن قوانين اصلاحات اراضي دهه 1340 بود که منشاء بسياري از تغييرات و دگرگونيها در سيستمهاي کشاورزي و بخصوص باغباني شد. لذا ما در اين تحقيق حقوق درخت کاري و باغباني را به دو دوره قبل از مقررات اصلاحات ارضي و دوره بعد از اين مقررات تقسيم مي کنيم . بعد از اصلاحات اراضي شيوه هاي بهره برداري کشاورزي دچار تغييرات عمده اي گرديد . خصوصاً استفاده مالکين از علم و دانش روز جهت مکانيزه کردن اراضي خود و به تبع استثناء کردن اراضي خود از شمول مقررات اصلاحات ارضي ، باعث ورود حقوق کشاورزي و بخصوص درخت کاري و باغباني به فصل جديدي از عرف ها و آداب مرسوم در گوشه و کنار ايران شد .
به طور خلاصه گفته مي شود که ايران يکي از اولين کشورهاي دنياست که درآن کشاورزي و باغباني شروع شده و انسان اوليه براي نخستين بار در فلات ايران به کشت و زرع و پرورش درختان ، دست زده است. در دوره هخامنشيان باغ‌هايي در ايران وجود داشته كه آن‌ها را پارديس يا پرديس (اين كلمه در زبان‌هاي رايج اروپايي به صورت پاراديس ( Paradice) آمده و به معناي بهشت است) مي‌ناميده‌اند و در آنها درختان داراي ارتفاع مساوي و روي خط‌هاي منظم كشت شده را به وسيله چرخ چاه‌هاي بزرگي كه توسط گاو گردانده مي‌شدند آبياري مي‌نمودند. در دوره ساسانيان به احياي قنات‌ها و تشويق و توسعه زراعت وباغباني همت گماشته شد . دين زرتشت نيز به کشاورزي اهميت فراوان داده و در کتاب مقدسشان (اوستا) در اين زمينه مطالب بسياري عنوان گرديده است . پس از ساسانيان، تا زمان حمله مغول، باغباني ايران به تناوب دچار رکود (در زمان بني‌اميه) و رونق (درزمان بني‌عباس و حکومت‌هاي محلي) گشت. در زمان ديلميان باغباني ايران به بيشترين پيشرفت خود رسيد . در اثر حمله مغول، همراه با ويران شدن ايران، باغباني نيز از رونق افتاد و وضع بدين صورت بود تا آن که با چيره شدن صفويان بر سراسر ايران و تشکيل يک حکومت مرکزي با قدرت، بار ديگر کشاورزي در ايران رونق گرفت پس از صفويان، حكمرانان، هر كدام بر حسب قدرت و ضعف خود اثرهايي بر كشاورزي و باغباني ايران داشتند كه روي هم رفته اثرهاي منفي ، بسيار بيشتر بوده و سرانجام ايران مانند بسياري ديگر از كشورها از قافله تمدن و علوم پيشرفته روز بخصوص در زمينه موضوع تحقيق عقب افتاد. 54
به طور کلي ايراني‌ها از ديرباز به ساختن باغ‌ها و باغچه در حياط‌ها و دور و بر خانه ها و بناهاي خود علاقه‌ي خاصي داشته‌اند. از لحاظ تاريخي نيز اين رسم در ميان ايرانيان از دير هنگام وجود داشته که در هنگام زائيده شدن فرزند ، درختي درخانه و درخت ديگري در باغ همگاني به نام آن نوزاد مي کاشتند و آن کودک را کم کم يادآور مي شدند که آن درخت وابسته به اوست و بايد خودش از آن نگاهداري کند . 55
در ادامه بايد سابقه تاريخي اراضي موجود در ايران و نحوه درخت کاري و باغباني در آنها را به موارد ذيل تقسيم نماييم :
1- باغات کوچک مالکي : که در آنها دهقاناني که سرمايه زيادي در اختيار نداشتند باغ خود را براي توليد محصولات معيشتي خود و يا حداکثر براي توليد تک محصولي مورد استفاده قرار مي دادند . در حال حاضر در اكثر نقاط كشور نظام خرده مالكي وجود دارد ، قبل از اصلاحات ارضي 41 درصد دهات در زمره دهات خرده مالك بوده است . در ميان خرده مالكان دو گروه قابل ذكرند : الف – خرده مالكان غير زارع كه شخصاً كشت و زرع نمي كردند . ب- رعاياي صاحب زمين كه شخصاً كشت و زرع مي كردند .
2- باغات کوچک اجاره اي : باغاتي بودند که در آنها ، يا اجاره داران ابتدا زميني را به اجاره در اختيار گرفته و سپس در آنها به غرس اشجار پرداخته و در محصولات با مالک شريک مي شدند و يا اينکه از همان ابتدا باغي را با درختان موجود در آن اجاره نموده و سپس به صاحب باغ ، اجاره را به صورت نقدي يا جنسي پرداخت مي کردند . به بيان ديگر خرده مالك به منظور بهره برداري بيشتر و بهتر ، تمام يا قسمتي از اراضي خود را به اشخاص ثالث اجاره مي داد . در اين شيوه ، عامل اصلي توليدكننده محصولات باغباني ، خانواده روستايي بود كه روي زميني كه متعلق به ديگري است به توليد محصولات باغباني مي پرداخت و محصول توليد شده بر اساس قرارداد بين مالك و اجاره دار تقسيم مي شد .
3- باغات بزرگ مالکي اقتصادي : که در آنها باغات در انحصار گروه کوچکي از مالکان و زمين داران بوده و رعايا و کشاورزان به صورت روزمزد و يا سهمي کوچک از محصول ، روي باغ جهت معاش خود ، تحت نظارت مالک يا مباشر ، کار مي کردند . توضيح اينکه قبل از اصلاحات ارضي ، مالكيت ارضي منبع اصلي قدرت سياسي در ايران بوده وميزان اراضي متعلق به يك خانواده ، در موقعيت اجتماعي آنان و نفوذ سياسي آنها تاثير داشته است .در گذشته تعداد بزرگ مالكان در ايران محدود و400 الي500 خانواده بوده است كه بعضي از آنان بيش از300 ده در اختيار داشته اند . 37خانواده فقط مالك 19000 ده يعني 38 درصد ازكل دهات بودند .گروه ديگر مالكان متوسط ، هركدام مالك 105روستا بودند ، 7000 آبادي يا 14درصد از مجموع آباديها را در اختيار داشتند . اين مالكان بزرگ را مي توان در چهار گروه عمده طبقه بندي نمود : 1) خاندان سلطنتي سابق ، امراي لشكري و كشوري 2) خانهاي قبايل مهم كشور 3) بزرگان و علماي مذهبي 4) تجار و بازرگانان .
4- باغات بزرگ دولتي اقتصادي : که معمولاً محصولات آنها نيازهاي کارخانه هاي صنايع غذايي را تأمين مي کند . باغ هاي دولتي معمولاً با استفاده از نيروي کار کارگر و سرمايه گذاري در ادوات سنگين کشاورزي اداره مي شوند. در قديم به اين نوع املاک ، املاک خالصه گفته مي شد . بيشتر املاک خالصه در ناحيه خوزستان و سيستان و بلوچستان بوده است .
5- باغات تعاوني يا سهامي : باغاتي هستند که کليه حقوق مربوط به باغ ، وظايف توليدي و محصولات بدست آمده بطور مشترک در اختيار يک گروه از دهقانان محلي قرار دارد. اين باغات که به صورت شرکت به وجود مي آمدند معمولاً توسط دولت شکل گرفته و بدون کمک آن مدت زيادي نمي توانند دوام بياورند. هدف نهايي آنها با وجود کارکردهاي متفاوت، باغباني جمعي توسط دهقانان است که قبلاً انفرادي کار مي کردند. تعاونيهاي توليد کشاوري نمونه هايي از آن هستند . اين شرکت هاي تعاوني از اواخر سال 1351 ابتدا در استانهاي فارس ،كرمان ، اصفهان و گيلان تشكيل و سپس در ساير استانها تشكيل شد . تا پايان سال 1354 جمعاً 34 شركت تعاوني توليد در 181 روستا با مساحت 46512 هكتار اراضي ايجاد گرديد ،گسترش اين شركتها تا سال 57 ادامه و به تعداد 35 واحد رسيد . اما پس از پيروزي انقلاب ، تعداد اين شرکتها به 20 شركت در استانهاي كشور رسيده است .56
با اين مقدمه بايد گفت که در مناطق مختلف ايران ، با توجه موارد فوق الذکر و درنظر گرفتن عوامل پنجگانة موثر در توليد محصولات باغي از قبيل 1- جنس و نوع زمين 2- مقدار آب موجود در سفره هاي زير زميني و ميزان بارندگي منطقه

پایان نامه
Previous Entries تحقیق رایگان با موضوع "، باغباني، ميوه، آبياري Next Entries تحقیق رایگان با موضوع امام صادق