تحقیق درمورد خاورمیانه، سلاح های شیمیایی، سلاح های کشتار جمعی، خلیج فارس

دانلود پایان نامه ارشد

این رقم نشان‌دهنده افزایش 2/9 درصدی نسبت به سفارش‌های سال پیش از آن است. در سال 2007، بزرگترین واردکنندگان اسلحه از آمریکا در خاورمیانه به ترتیب عبارت بودند از: اسراییل (4/1میلیارد دلار)، مصر (2/1 میلیارد دلار)، عربستان (1 میلیارد دلار)، کویت (360 میلیون دلار)، عراق (330 میلیون دلار). بر مبنای ارزش دلاری اسلحه فروخته شده آمریکا در سال های 2007-2004، بزرگترین دریافت‌کنندگان منطقه‌ای به این شرح هستند. اسراییل (7/5 میلیارد دلار)، مصر (5/5 میلیارد دلار)، عربستان (4/4 میلیارد دلار)، کویت (5/1 میلیارد دلار)، افغانستان (950 میلیون دلار)، ترکیه (920 میلیون دلار). فهرست واردکنندگان بزرگ اسلحه از آمریکا در سال های 2003-2000 تا حدی تغییراتی را آشکار می‌کند: عربستان (6 میلیارد دلار)، مصر (1/5 میلیارد دلار)، اسراییل (3 میلیارد دلار)، ترکیه (2/1 میلیارد دلار)، کویت (1میلیارد دلار)، بحرین (580 میلیو دلار). در سال های 2007-2000، در قراردادهای تسلیحاتی بین آمریکا و کشورهای خاورمیانه نیز همین گروه در صدر فهرست بزرگترین مشتریان سلاح های آمریکایی قرار داشتند. مصر با قراردادهایی به ارزش 9/11 میلیارد دلار رتبه نخست را به خود اختصاص داد و سایر کشورها به ترتیب عبارت بودند از: امارات متحده عربی (5/11 میلیارد دلار)، عربستان (3/9 میلیارد دلار)، اسراییل (27/9 میلیارددلار)، ترکیه (8/7 میلیارددلار)، عراق (6/3 میلیارد دلار)، کویت (7/1 میلیارد دلار).
نکته مهم این است که تسلیحات صادر شده به اسراییل شامل جت‌های جنگنده و بالگردهای جنگی پیشرفته بوده و به ندرت چنین جنگ‌افزارهایی در اختیار کشورهای عربی قرار گرفته است. به طور مثال، آمارهای ارائه شده آمریکا به «ثبت واردات و صادرات اسلحه سازمان ملل» نشان می‌دهد که این کشور در سال های 2006، 2005 و 2004 به ترتیب 19، 22 و 21 فروند هواپیمای جنگنده اف-16 دی، به دولت یهودی صادر کرده است. در سال 2003 نیز 3 فروند جت جنگنده اف-16 به نیروی هوایی اسراییل ارائه شد. در سال های 2005 و 2006 نیز دولت بوش 66 بالگرد جنگی، شمار زیادی موشک و سیستم پرتاب موشک در اختیار نیروهای نظامی اسراییلی قرار داد. هم اکنون، این جنگنده ها و بالگردهای پیشرفته در جنگ ناعادلانه تل آویو علیه مردم غزه به کار گرفته می‌شوند. تنها امارات موفق شد که در سال 2000 موافقت دولت بوش را برای خرید 80 فروند هواپیمای اف -16 به ارزش 432/6 میلیارد دلار جلب کند، و 8 فروند از آنها را در سال 2004 دریافت کرد. سال 2006 نیز 26 فروند هواپیمای اف-16 ئی اف به دولت امارات تحویل داده شد. 24 فروند جنگنده اف-16 در سال های 2000 و 2001 به مصر، 12 فروند جنگنده اف-سی و اف-دی به عمان در سال های 2005 و 2006 و 8 فروند جنگنده اف-16 به اردن در سال 2003 صادر شد.
به موازات افزایش صادرات اسلحه به منطقه خاورمیانه در این دهه، شمار نظامیان آمریکایی در خلیج فارس به 20 هزار نفر رسید و مردم آمریکا مجبور شدند سالانه 50 میلیارد دلار برای نگهداری و تجهیز نیروی نظامی خود صرف کنند. ناوگان پنجم آمریکا دارای پایگاهی همیشگی در بحرین شد. پنتاگون پیش‌بینی کرد که استقرار نیروهای آمریکایی در خلیج فارس 20 تا 50 سال ادامه خواهد داشت. تقریباً در مدتی کمتر از 50 سال منابع نفت و گاز همه کشورهای منطقه تهی می‌شود؛ و غرب دیگر برای تأمین انرژی خود نیازی به خلیج فارس نخواهد داشت.
سیاست مهار دوگانه برای مقابله با تهدیدهای امنیتی دولت های یاغی، در پی سقوط شوروی مطرح شد؛ و این کشورها در خاورمیانه عبارت بودند از: ایران، عراق، لیبی، سوریه و سودان. از دیدگاه واشنگتن این کشورها نه تنها در جستجوی دستیابی به سلاح های کشتار جمعی هستند، بلکه از عملیات تروریستی بر ضد غرب و اسراییل حمایت می‌کنند. این سیاست ها نه تنها خاورمیانه را به انبار اسلحه، عراق و افغانستان را به محل تاخت و تاز نیروهای نظامی آمریکا و انگلستان، و لبنان و غزه را به صحنه نبرد اسراییل تبدیل کرده، بلکه ارمغانی جز هزینه‌های سرسام‌آور و کاهش اعتبار آمریکا در افکار عمومی بین‌المللی نداشته است. بنا به گزارش‌های اخیر آماده شده برای کنگره آمریکا، هزینه‌های سالانه جنگ این کشور در عراق و افغانستان در سال های اخیر بیش از دو برابر شده است؛ و از 72 میلیارد دلار در سال 2004، به 165 میلیارد دلار در 2007 رسید. این افزایش به دلایل گوناگونی از جمله نیاز به ساز و برگ‌ها و پوشش حفاظتی برای پرسنل نظامی، وجوه لازم برای آموزش نیروهای امنیتی افغانی و عراقی، و هزینه‌های تعمیر و بازسازی تجهیزات جنگی بوده است.
هزینه‌های عملیات نظامی وزارت دفاع آمریکا در عراق، افغانستان و برنامه‌های امنیتی، اکنون معادل 90 درصد از هزینه‌های 12 سال جنگ در ویتنام (670 میلیارد دلار) و دو برابر هزینه جنگ کره (295 میلیارد دلار) است. این هزینه‌ها بیش از شش برابر هزینه جنگ اول خلیج فارس برای آزادسازی کویت (94 میلیارد دلار) تخمین زده شده است. آمریکا حدود 7 میلیارد دلار یا 7 درصد از هزینه آن جنگ را متحمل شد و بیشتر هزینه‌ها را دولت های کویت و عربستان پرداختند. جنگ عراق تاکنون معادل حدود 65 درصد از کل هزینه‌هاي جنگ ویتنام بوده است. اشغال نظامی عراق برای واشنگتن حدود 50 درصد بیش از جنگ کره و چهار و نیم برابر هزینه‌های جنگ اول خلیج فارس (سال 1991) هزینه داشته است.

1-2 وضعیت تسلیحات کشتار جمعی در خاورمیانه
هیچ فردی تاکنون این واقعیت که سلاح های اتمی از مخرب‌ترین سلاح های کشتار جمعی به شمار می‌آیند، را انکار نکرده است. اگر حتی یک درصد از تسلیحات هسته‌ای استراتژیک به کار گرفته شود، ما شاهد نابودی زمین خواهیم بود. گرچه کاربرد برخی از سلاح های بیولوژیک و شیمیایی منجر به خرابی فیزیکی و کشتار گروهی گسترده‌ای خواهد شد، اما پرتاب موشک‌های مجهز به کلاهک‌های هسته‌ای می‌تواند طی چند دقیقه به زندگی بشر در کره خاکی پایان دهد. به این دلیل، شماری از پژوهشگران اصرار دارند که واژه «تسلیحات کشتار جمعی» فقط برای اشاره به جنگ‌افزارهای اتمی به کار رود. بر خلاف این استدلال، در اینجا واژه «تسلیحات کشتار جمعی» به هر گونه سیستم تسلیحاتی نامتعارف که باعث کشته شدن و انهدام در مقیاس بزرگ شود، اطلاق می‌شود. در جنگ های تاریخ بشری، کاربرد ساز و برگ‌های نظامی متعارف و تاکتیک‌های نظامی در صحنه نبرد، بیش از سلاح های نامتعارف (هسته‌ای، بیولوژیک، رادیولوژیک، سمی و شیمیایی) خسارات جانی و مالی به بار آورده است. امروزه، سلاح های شیمیایی، میکروبی، بیولوژیک و سمی در عمل می‌توانند جان میلیون‌ها انسان را تهدید کنند، اما پیامدهای منطقه‌ای و جهانی کاربرد این سلاح ها به راحتی قابل کنترل نیست. بطو‌ر مثال، چگونه می‌توان مواضع دشمن را با این سلاح ها مورد هدف قرار داد و اطمینان داشت که هیچ‌گونه آسیبی به نیروهای خود و هم‌پیمانان وارد نمی‌شود؟ بدیهی است که پیامدهای زیست‌محیطی استفاده از این تسلیحات برای همگان، حتی کشورهای دارنده آنها تهدیدکننده خواهد بود.
در جنگ های اخیر خاورمیانه از سلاح های کشتار جمعی استفاده شده است. به فرمان رژیم صدام در عراق سلاح های شیمیایی نه تنها علیه نظامیان ایرانی در صحنه‌های نبرد، بلکه علیه غیر نظامیان بی‌گناه کُرد در حلبچه به کار گرفته شد. اگر چه سلاح های شیمیایی و بیولوژیک به اندازه سلاح های اتمی در ذهن انسان‌ها ترس و وحشت ایجاد نمی‌کنند، اما به دلیل سهولت تولید و هزینه بسیار کمتر، احتمال بیشتری دارد در دسترس دولت ها و یا حتی گروه‌های غیر دولتی قرار گیرند. در نتیجه باید بر تصویب و لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون سلاح های شیمیایی سال 99322 و کنوانسیون سلاح های سمی و بیولوژیک سال 197223، از سوی کشورهای خاورمیانه تأکید شود.
تا 31 دسامبر 2008، 162 کشور معاهده سلاح های سمی و بیولوژیک را امضا و یا اجرا کرده بودند. دو کشور خاورمیانه‌ای (مصر و سوریه) این کنوانسیون را امضا کرده، اما تصویب نکرده‌اند. شاید به دلیل شرطی بودن خریدهای تسلیحاتی خود از آمریکا بود که امارات سال 2007 اقدام به تصویب این معاهده کرد. تنها یک کشور دراین منطقه (اسراییل) در بین 20 کشور در جهان قرار دارد که از امضای این معاهده تا به امروز خودداری کرده‌اند. نماینده اسراییل در 2007 بیان کرد که کشورش می‌پذیرد تهدید جنگ بیولوژیک بسیار خطرناک است، اما شرایط منطقه‌ای را نباید نادیده گرفت. در نتیجه، اسراییلی‌ها امیدوارند که شرایط آینده به اوضاع منطقه‌ای بهتری منجر شود و بتوانند در این مورد (یعنی امضای کنوانسیون) بازنگری کنند. 31 دسامبر 2007، 183 کشور به کنوانسیون سلاح های شیمیایی ملحق شده یا آن را تصویب کرده بودند. با توجه به توانایی تولید و کاربرد تسلیحات شیمیایی توسط شماری از کشورهای عرب همسایه اسراییل، رهبران یهودی این معاهده را در سال 1993 امضا کرده، اما تصویب نکرده‌اند. در حالی که سه کشور خاورمیانه‌ای مصر، عراق و سوریه آن را نه امضا کرده و نه به تصویب رسانده‌اند. شماری از کشورهای خاورمیانه‌ای بیان کرده‌اند که تنها زمانی این کنوانسیون را به مورد اجرا درخواهند آورد که اسراییل به معاهده 1968 منع گسترش سلاح های اتمی (ان پی تی)24 ملحق شود. تل آویو معاهده منع جامع آزمایش های هسته‌ای را در 1996 امضا کرده، اما مانند ایران، آمریکا و بسیاری از کشورهای خاورمیانه‌ای آن را تصویب نکرده است. در این میان قدرت های بزرگ غربی به جای اعمال فشار بر رهبران اسراییلی برای تصویب معاهده‌های مهم کنترل تسلیحات کشتار جمعی، تنها به سیاست ها و برنامه‌هاي نظامی نامتعارف رقبا و دشمنان احتمالی اسراییل و غرب در خاورمیانه توجه کرده‌اند.
مهمترین استدلال دولت بوش برای حمله به عراق در آوریل 2003 این ادعا بود که صدام حسین زرادخانه‌ای از سلاح های کشتار جمعی در اختیار دارد. واقعیت این بود که عراق از سلاح ها شیمیایی علیه مردم ایران و در حملات غیرانسانی علیه مردم کرد استفاده کرده بود. از این گذشته، این کشور مقادیر زیادی سلاح های شیمیایی و بیولوژیک که بسیاری از آنها به کمک شرکت‌های آمریکایی وغربی ساخته شده بودند در زرادخانه‌اش انبار کرده بود. در ضمن، در صدد دستیابی به سلاح های اتمی نیز برآمده بود. پس از شکست نیروهای عراقی به دست نیروهای نظامی تحت فرماندهی آمریکا، در عملیاتی که 27 فوریه 1991 به پایان رسید، زرادخانه کشتار جمعی صدام حسین با فعالیت آنسکام به تدریج نابود شد. در پی فشارهای بین‌المللی، دولت بغداد مه 1992 اعتراف کرد که اقدام به سرمایه‌گذاری در برنامه پژوهشی بیولوژیک کرده، اما هنوز به مرحله ساخت تسلیحات بیولوژیک نرسیده بود. پس از چند سال در اوت 1995، ژنرال حسین کامل حسن مجید، داماد صدام حسین که با عنوان وزیر صنایع و رییس شرکت صنعتی نظام مسوولیت اداره برنامه تولید سلاح های کشتار جمعی عراق را بر عهده داشت، به اردن پناهنده شد. پس از فرار او، دولت عراق به اطلاع رالف ایکییوس در سمت رییس وقت آنسکام رساند که اطلاعات بیشتری را آشکار خواهد کرد. بر مبنای گزارش مقامات عراقی، برنامه سلاح های بیولوژیک آنها که سال 1975 آغاز شده بود، پس از پیشرفت کم در 1978 متوقف شد. عراقی‌ها در 1985 تصمیم به ازسرگیری این برنامه گرفتند. مه 1987، در مرکز السلمان25 مواد بیولوژیک بر روی حیواناتی مانند سگ و میمون آزمایش شد؛ و دو مرکز در تجی26 و الحکام27 برای تولید جنگ‌افزارهای سمی و بیولوژیک تجهیز شدند. آنسکام به شواهدی در مورد کاربرد مواد سمی مانند سم افلاتاکسین بر روی انسان دست یافت. در ژانویه 1991، تسلیحات بیولوژیک در چهار مکان در قلمروی عراق مستقر شد تا در صورت حمله اتمی علیه این کشور برای انتقامجویی مورد بهره‌برداری قرار گیرد. به گفته حسین کامل، تمام تسلیحات بیولوژیک و شیمیایی عراق به فرمان او در سال 1991 نابود شده بودند. به نوبه خود مقامات دولت عراق مدارک بیشماری را در اختیار آنسکام و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قرار دادند و مدعی شدند که حسین کامل این مدارک را در مزرعه خود پنهان کرده بود.
در ژوئیه 2008، نیروهای آمریکایی 550 تن

پایان نامه
Previous Entries تحقیق درمورد خاورمیانه، خلیج فارس، عربستان سعودی، نیروهای مسلح Next Entries تحقیق درمورد سلاح های شیمیایی، سازمان ملل، خاورمیانه، سلاح های کشتار جمعی