تحقیق درباره شوري، فعاليت، آنزيم، افزايش

دانلود پایان نامه ارشد

ايج سرخه و همکاران [2012]، مطابقت داشت. سرخه و همکاران [Sorkheh et al., 2012]، اثر تنش شوري در چهار سطح 0، 40، 80 و 120 ميلي مولار را بر تغييرات فعاليت آنزيم کاتلاز در 8 جنس مختلف بادام شامل P. reuteri، P. lycioides ،P. glauca ، P. elaagnifolia، P. arabica،P. oreientalis ، P. communis و P. scoparia بررسي و گزارش کردند که فعاليت آنزيم کاتالاز در تمامي جنسهاي مطالعه شده با افزايش غلظت شوري تا 40 ميلي مولار، بهطور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، افزايش يافت. سپس با افزايش بيشتر غلظت شوري و در سطوح 80 و120 ميلي مولار، ميزان فعاليت اين آنزيم بهطور معنيداري نسبت به گياهان شاهد، کاهش يافت. گزارش شده است که تنش شوري، هومئوستازي پتانسيل آب و توزيع يون را هم در سطح سلول و هم در سطح کل گياه برهم ميزند و موجب تنش اسمزي ميشود. اين کمبود آب موجب ايجاد گونههاي اکسيژن واکنش پذير(ROS) مانند سوپراکسيد هيدروژن، راديکال هيدروکسيد و اکسيژن ميشود. اين اکسيژنهاي فعال شده سيتوزولي، موجب اختلال در متابوليسم از طريق خسارت اکسيداتيو بر ليپيدها، پروتئينها و اسيدهاي نوکلئيک ميشود و فعاليت آنزيمهاي اکسيداني مانند کاتالاز، پراکسيداز، آسکوربات و گلوتامين رداکتاز را تحت تنش افزايش ميدهد [Sorkheha et al., 2012]. تحمل به شوري، به يك سيستم آنتي اكسيداني كارآمد بستگي دارد و در ارقام متحملتر و در سطوح بالاي شوري، ميزان فعاليت آنزيمهاي آنتي اكسيدان بيشتر است [Erturk et al., 2007]. در اين تحقيق نيز در مجموع، ميزان فعاليت آنزيم کاتالاز در برگهاي پايه Gf677 در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، در مقايسه با سايرژنوتيپها مطالعه شده، بهطور معنيداري کمتر بود. از طرفي، بيشترين ميزان فعاليت آنزيم کاتالاز در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر و به ترتيب در رقمهاي شاهرود 12 (18/2 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه)، شکوفه (14/2 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه) و پس از آن در رقم نانپاريل (08/2 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه)، مشاهده شد. اين نتايج نشان ميدهد که نوع ژنوتيپ پيوندي در افزايش فعاليت آنزيم کاتالاز و افزايش تحمل به تنش شوري موثر است. همچنين، رقمهاي شاهرود 12 و شکوفه که در مقايسه با ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده، داراي ميزان فعاليت آنزيمي بيشتري بودند، به نحو مطلوبتري با اثرات مخرب تنش شوري مقابله کردند و از نظر صفات مورفولوژيک و ظاهري بررسي شده در اين تحقيق در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، داراي آسيبهاي کمتري بودند.
3-3-7- برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز
بر اساس نتايج به دست آمده، ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در تمامي ژنوتيپهاي مطالعه شده، ابتدا با افزايش غلظت نمک، افزايش و سپس با افزايش بيشتر سطح شوري، مقدار آن کاهش يافت. روند تغييرات در ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در بين ژنوتيپهاي بررسي شده با يکديگر اختلاف معنيداري را نشان داد. ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 4/2 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افرايش در فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1 و 40-13، در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 2/1 گرم در ليتر، معنيدار نبود که نشان دهنده افزايش اندک در فعاليت اين آنزيم در ژنوتيپهاي فوق در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر است. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13، رقمهاي مامايي و سهند، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر کاهش يافت. ميزان کاهش در فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1 و 40-13، در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر و در رقمهاي مامايي و سهند تنها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، کاهش يافته بود (جدول 3-12).
همانطور که از جدول (3-12)، مشاهده ميشود، ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي ارقام تونو، نانپاريل، A200 و ژنوتيپ 25-1، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 6/3 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افزايش در فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي ارقام تونو و نانپاريل، در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر نسبت به فعاليت اين آنزيم در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر، معنيدار نبود که نشان دهنده افزايش اندک در فعاليت اين آنزيم در ارقام فوق در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر است. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي ارقام تونو، نانپاريل، A200 و ژنوتيپ 25-1، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر، کاهش يافت. ميزان کاهش در فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي ژنوتيپهاي فوق در اين سطح از شوري در مقايسه با گياهان شاهد، معنيدار نبود.
بر اساس نتايج به دست آمده، ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي ارقام شکوفه و شاهرود 12، با افزايش سطح شوري تا تيمار 8/4 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. نتايج به دست آمده از اين تحقيق با نتايج رهنمون و همکاران ]1392[، مطابقت داشت. رهنمون و همکاران ]1392[، تأثير سطوح مختلف شوري را بر تغييرات آنزيمي در 47 ژنوتيپ بادام بررسي و گزارش کردند که به موازات انباشت يونهاي سديم و كلر در برگ، فعاليت آنزيم آنتي اكسيدان پراكسيداز تا سطح شوري 50 ميلي مول افزايشي و در سطوح بالاتر (75 ميلي مولار)، كاهشي بود. گزارش شده است که تحمل به شوري، به يك سيستم آنتي اكسيداني كارآمد بستگي دارد و در ارقام متحملتر و در سطوح بالاي شوري، ميزان فعاليت آنزيمهاي آنتي اكسيدان بيشتر است [Erturk et al., 2007]. در اين تحقيق نيز در مجموع، ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در برگهاي پايه Gf677 در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر در مقايسه با سايرژنوتيپها مطالعه شده به جز ژنوتيپ 16-1 و در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر در مقايسه با ساير ژنوتيپها مطالعه شده به جز ژنوتيپهاي 16-1، 40-13 و رقم سهند، بهطور معنيداري کمتر بود. از طرفي، بيشترين ميزان فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر و به ترتيب در رقمهاي شکوفه (341/0 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه) و شاهرود 12 (334/0 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه)، مشاهده شد. اين نتايج نشان ميدهد که نوع ژنوتيپ پيوندي در افزايش فعاليت آنزيم گاياکول پراکسيداز و افزايش تحمل به تنش شوري موثر است. همچنين، رقمهاي شاهرود 12 و شکوفه که در مقايسه با ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده، داراي ميزان فعاليت آنزيمي بيشتري بودند، به نحو مطلوبتري با اثرات مخرب تنش شوري مقابله کردند و از نظر صفات مورفولوژيک و ظاهري بررسي شده در اين تحقيق در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، داراي آسيبهاي کمتري بودند.
3-3-8- برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز
بر اساس نتايج به دست آمده، ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در تمامي ژنوتيپهاي مطالعه شده، ابتدا با افزايش غلظت نمک، افزايش و سپس با افزايش بيشتر سطح شوري، مقدار آن کاهش يافت. روند تغييرات در ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در بين ژنوتيپهاي مطالعه شده با يکديگر اختلاف معنيداري را نشان داد. ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13 و رقم سهند، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 2/1 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي پايه Gf677، ژنوتيپهاي 16-1، 40-13 و رقم سهند، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، کاهش يافت (جدول 3-12).
همانطور که از جدول (3-12)، مشاهده ميشود، ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي ارقام مامايي و تونو، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 4/2 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افزايش در فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي ارقام تونو و مامايي، در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر نسبت به سطح شوري 2/1 گرم در ليتر، معنيدار نبود که نشان دهنده افزايش اندک در فعاليت اين آنزيم در ارقام فوق در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر است. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي ارقام مامايي و تونو، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر کاهش يافت. ميزان کاهش در فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي رقم مامايي تنها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، کاهش يافته بود در حاليکه ميزان کاهش فعاليت اين آنزيم در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر در برگهاي رقم تونو در مقايسه با گياهان شاهد، معنيدار نبود.
بر اساس نتايج به دست آمده، ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي ارقام نانپاريل و A200، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 4/2 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي ارقام نانپاريل و A200، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر کاهش يافت. ميزان کاهش در فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي اين ارقام در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر در مقايسه با گياهان شاهد، معنيدار نبود (جدول 3-12).
نتايج نشان داد، ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي ارقام شاهرود 12، شکوفه و ژنوتيپ 25-1، ابتدا با افزايش سطح شوري و تا تيمار 6/3 گرم در ليتر بهطور معنيداري در مقايسه با گياهان شاهد، افزايش يافت. ميزان افزايش در فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي ژنوتيپ 25-1 در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر نسبت به فعاليت اين آنزيم در سطح شوري 4/2 گرم در ليتر، معنيدار نبود که نشان دهنده افزايش اندک در فعاليت اين آنزيم در ژنوتيپ فوق در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر است. سپس فعاليت اين آنزيم در برگهاي ارقام شاهرود 12، شکوفه و ژنوتيپ 25-1، با افزايش بيشتر غلظت نمک و در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر کاهش يافت. ميزان کاهش در فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در برگهاي اين ژنوتيپها در سطح شوري 8/4 گرم در ليتر در مقايسه با گياهان شاهد، معنيدار نبود (جدول 3-12). همانند نتايج حاصل از بررسي ميزان فعاليت آنزيمهاي کاتالاز و گاياکول پراکسيداز، ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز نيز در برگهاي پايه Gf677 در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر در مقايسه با ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده به جز ژنوتيپهاي 16-1، 40-13 و رقم سهند، بهطور معنيداري کمتر بود. از طرفي، بيشترين ميزان فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز در سطح شوري 6/3 گرم در ليتر و به ترتيب در رقم شاهرود 12 (03/22 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه) و پس از آن در رقم شکوفه (45/18 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه) و ژنوتيپ 25-1(05/17 ميکرو مول بر گرم وزن تازه در دقيقه)، مشاهده شد. اين نتايج نشان ميدهد که نوع ژنوتيپ پيوندي در افزايش فعاليت آنزيم آسکوربات پراکسيداز و افزايش تحمل به تنش شوري موثر است. همچنين، رقمهاي شاهرود 12 و شکوفه و پس از آنها، ژنوتيپ 25-1، که در مقايسه با ساير ژنوتيپهاي مطالعه شده، داراي ميزان فعاليت آنزيمي بيشتري بودند، به نحو مطلوبتري با اثرات مخرب تنش شوري مقابله کردند و از نظر صفات مورفولوژيک و ظاهري بررسي شده در اين تحقيق در سطوح شوري 6/3 و 8/4 گرم در ليتر، داراي آسيبهاي کمتري بودند.
3-3-9- برهمکنش شوري و ژنوتيپ بر محتواي پراکسيداسيون هيدروژن
بر اساس نتايج به دست آمده، محتواي پراکسيداسيون هيدروژن در تمامي ژنوتيپهاي مطالعه شده، با افزايش غلظت نمک، افزايش يافت. ميزان افزايش در محتواي پراکسيداسيون هيدروژن در بين ژنوتيپهاي بررسي شده با يکديگر اختلاف معنيداري را نشان داد. محتوا

پایان نامه
Previous Entries تحقیق درباره افزايش، شوري، گياهان، شاهد، Next Entries منابع و ماخذ مقاله محیط زیست، حقوق بشر، امنیت انسانی، قانون اساسی