تحقیق درباره ثبات مرکزی، گروه کنترل، ایزومتریک، پیش آزمون

دانلود پایان نامه ارشد

آزمون تعادلي برگ به دو گروه با خطر زمين خوردن كم و با خطر زمين خوردن زياد تقسيم شدند . سپس به صورت تصادفي به دو گروه تجربي و كنترل تقسيم شدند .گروههاي تجربي، تمرينات ثبات مركزي (شامل سه سطح) را انجام دادند. مدت تمرين در هر جلسه تمرين، حدود 30 دقيقه و طول دوره تمريني6 هفته به صورت يك روز در ميان بود . پس از اتمام تمرينات، پس آزمون تعادل برگ در همان محيط از گروههاي كنترل و تجربي به عمل آمد. نتايج نشان داد كه بين گروه تجربي و كنترل در گرو ه هاي با خطر زمين خوردن كم و زياد، در پيش آزمون اختلاف معني داري وجود نداشت اما در پسآزمون، گرو ههاي تجربي عملكرد بهتري نسبت به گروه هاي كنترل داشتند. يافتههاي تحقيق نشان دادند كه تمرينات ثبات مركزي مي تواند كنترل پاسچر و در نتيجه ميزان زمين خوردن را در سالمندان بهبود بخشد.
جیم اشلینگ و همکاران (2012) مطالعه ای را انجام دادند تا آشکار کنند که آیا تمرینات ایزومتریک استقامتی ناحیه مرکزی بدن نسبت به تمرینات قدرتی ایزوتونیک برتری دارد و آیا هر یک از این نوع تمرینات بر اندازه های استقامت، قدرت و اجرا تاثیر می گذارندیا خیر. آنها، تاثیر برنامه های تقویت و استقامت ناحیه مرکزی بدن را به مدت 6 هفته و 2 جلسه در هفته روی 10 دانشجو (5 نفر گروه تمرین ایزومتریک ناحیه مرکزی و 5 نفر گروه تمرین ایزوتونیک ناحیه مرکزی) مورد بررسی قرار دادند و به این نتیجه رسیدند که هیچ کدامیک از این دو نوع تمرین، تاثیر معناداری بر اجرای پرش عمودی، چابکی و 10یارد دوی سرعت آزمودنی ها نداشت (24).
جاستین شینکل و همکاران (2012) به بررسی و تعیین تاثیرات قدرت ناحیه مرکزی بدن بر انتقال و تولید نیرو در اندام ها پرداخت. در آن پژوهش 25 نفر از بازیکنان فوتبال دانشگاه آزمون های مربوط به قدرت ناحیه مرکزی را اجرا کردند و سپس این آزمونها با اندازه های اجرا مانند پرس سرشانه، اسکات یک تکرار بیشینه، پرس سینه یک تکرار بیشینه، پرش عمودی پرش طول، دو40 یارد سرعت، دو 20 یارد سرعت مقایسه کردند. نتایج نشان داد قدرت ناحیه مرکزی تاثیر معناداری بر توانایی ورزشکار در تولید و انتقال نیرو به اندام ها دارد (23).
ساترباکن و همکاران (2011) تاثیر برنامه های ثبات مرکزی را بر حداکثر سرعت پرتاب در 24 زن هندبالیست دبیرستانی را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد تمرینات زنجیره حرکتی بسته حداکثر سرعت پرتاب را در هندبالیستهای زن 16 ساله بهبود داد. محققان چنین نتیجه گیری کردند که افزایش سرعت پرتاب در گروه تمرین ثبات مرکزی ممکن است به علت افزایش ثبات چرخشی کمری-خاجی و افزایش قدرت بوده باشد (69).
ساتو و همکاران (2009)، تاثیر 6 هفته شرکت برنامه قوی سازی ناحیه مرکزی بدن را بر کینتیک دویدن، ثبات اندام تحتانی و اجرای دونده های 5000 متر بررسی کردند و شواهدی را دال بر تاثیر معنادار در زمان دویدن در گروه آزمایش تهیه کردند (29).
پدرسن و همکاران (2006)، تاثیر برنامه های ثبات مرکزی را بر تعادل قامتی، سرعت ضربه با پا و قدرت عملکردی در فوتبالیستهای ماهر را بررسی کردند و پس از 8 هفته بهبود معناداری را در تعادل، اجرای ضربه با پا و قدرت عملکردی مشاهده کردند. نتایج نشان داد سرعت توپ هنگام ضربه با پا با حداکثر سرعت (با پای ترجیهی) در گروه تمرین کرده افزایش یافته بود (3.5 درصد در مقابل 2.3- درصد) (27).
سیلر و همکاران (2006) نشان دادند که بازیکنان گلف باتجربه پس از 9 هفته تمرین بطور معناداری در حداکثر سرعت سرچوب گلف بهبود یافته بودند (28).
تسی و همکاران (2005) تاثیر برنامه استقامت مرکزی را بر 45 قایقران (2 روز در هفته، 30-40 دقیقه تمرین و به مدت 8 هفته) ارزیابی کردند. انها استقامت تنه (ازمون فلکشن، اکستنشن و فلکشن جانبی) و آزمونهای اجرایی شامل پرش عمودی، پرش طول، دو رفت و برگشت، 40 متر سرعت، پرتاب از بالای سر مدیسنبال و ازمون حداکثر پاروزنی 2000 متر را اندازه گرفتند. نتایج بهبود معنادار را در آزمون فلکشن جانبی گروه تمرین ناحیه مرکزی نشان داد؛ اما تفاوت معنادار در آزمونهای اجرایی بین دو گروه مشاهده نشد (25).
استانتون و همکاران (2005) (70)، اسکیبک و همکاران (71) و کوسی و همکاران (2001) (72)، همگی پس از ارائه تمرینات ثبات مرکزی بوسیله توپ سویسی تفاوت معناداری را در فعالیت EMG یا پارامترهای اجرا مشاهده نکردند.
2-3-2) تاثیر برنامه های مداخلهای بر اجرای مهارتهای حرکتی بنیادی
ملانوروزی و همکاران (1390)، به مطالعة تأثیر یک دوره برنامة منتخب حرکتی به عنوان تجارب حرکتی بر رشد مهارت های دستکاری کودکان 4 تا 6 ساله پسر پرداختند. به این منظور 40 نفر به صورت تصادفی از بین نمونه های همگن شده با پرسشنامة ویژگی های فردی انتخاب شدند. پس از پیش آزمون با استفاده از آزمون رشد حرکتی درشت الریخ (2000) بهرة حرکتی درشت یا مهارت های حرکتی بنیادی، مهارت های جابجایی و دستکاری یا کنترل شی) آزمودنی ها به شیوة تصادفی به دو گروه برنامة حرکتی منتخب (سن 9/58 = X ماه و 57/8 (SD = همتاسازی شدند. سپس، به مدت 24 جلسه هر جلسه 30 دقیقه برنامة حرکتی منتخب اجرا شد. در این مدت گروه کنترل فعالیت های عادی روزمرة خود را انجام می دادند. در انتهای هفتة هشتم، پس آزمون به عمل آمد. نتایج نشان داد، گروه حرکتی منتخب نسبت به گروه کنترل با 05/0P< تاثیر بیشتری بر رشد مهارت های دستکاری داشته است. بنابراین آنها نتیجه گرفتند با طراحی برنامة آموزشی مناسب و غنی سازی محیط می توان فرصت تمرین را برای رشد مهارت های دستکاری که پایه و اساس مهارت های تخصصی و ورزشی کودکان است، فراهم ساخت (73).
فتروسی و همکاران (2012) اثر جبرانی مهارتهای مینی بسکتبال را بر پیشرفت مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان و مقدار تمرینی که بر این مهارتها اثر می گذارد را مورد بررسی قرار دادند. دختران 7 تا 10 سال که پایین ترین نمره را در آزمون رشد مهارتهای حرکتی درشت (TGMD2) کسب کرده بودند بعنوان گروه آزمایش انتخاب شدند و تمرینات مینی بسکتبال را به مدت 12 هفته و طی 36 جلسه اجرا کردند. پس از تمرین همه دختران دوباره بوسیله TGMD2 مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج پژوهش بهبودی را در نمرات پس آزمون نسبت به پیش آزمون در هر دو گروه آزمایش و کنترل نشان داد. اما گروه آزمایش به طور معناداری در جلسه پس آزمون نمرات بهتری را نسبت به گروه کنترل بدست آورد. پژوهش نشان داد تمرینات پایه ای مینی بسکتبال تاثیر قابل توجهی بر پیشرفت حرکات پایه در کودکان دارای تاخیر در این گونه مهارتها، به همراه داشت (74).
شیخ و همکاران (2011) به بررسی فعالیتهای حرکتی انتخابی بر رشد حرکات بنیادی بر پسران و دختران 5 و 6 سال شهر تهران پرداختند. با استفاده از پرسشنامه شخصیت فرد 40 کودک (20 پسر و 20 دختر) انتخاب شدند. برنامه فعالیتهای حرکتی انتخابی برای گروه آزمایش به مدت 12 هفته و 3 جسه در هفته به کار برده شد. نتایج نشان داد برنامه های حرکتی انتخابی تاثیر معناداری بر تعادل پویا، سرعت حرکت و قدرت هر دو جنس و هماهنگی پسران داشت. آنها چنین نتیجه گیری کردند که فعالیتهای حرکتی انتخابی تاثیر معناداری بر رشد حرکتی دارند (75).
اکبری و همکاران (2009) به بررسی نقش بازیهای سنتی بر رشد مهارتهای حرکتی بنیادی در پسران 7 تا 9 سال با استفاده از TGMD2پرداختند. نتایج پژوهش آنها نشان داد بازیهای سنتی نسبت به فعالیت های روزمره زندگی باعث تفاوت معنادار در مهارتهای حرکتی بنیادی شدند(76) .
گودوی و برانتا (2003) تاثیر 12 هفته مداخله مهارت حرکتی را بر اجرای FMS کودکان پیش دبستانی بررسی کردند و اندازههای پیش و پس از مداخله مقیاس کنترل شی را با استفاده از آزمون مهارتهای حرکتی درشت بدست آور

پایان نامه
Previous Entries تحقیق درباره اندام تحتانی، مهارت حرکتی، ورزشکاران، سوگیری Next Entries پایان نامه ارشد رایگان درمورد رویکرد نوین، روش شناسی پژوهش، جامعه پذیری، جامعه آماری